BEGROOTINGS-GEDOE. Niet altijd de „fijne" manier. ROOD GERAAS OVER DE BURGERWACHT. Maastricht, 19 Dec. De parelen der welsprekendheid rollen sedert vier lange avonden als knikkers door de raadszaal. De edelachtbaren hebben vier avonden van zes uur tot na middernacht gedaan over de algemeene beschouwingen, die intusschen weinig nieuws hebben gebracht. Er werd veel nagepraat over de relletjes, heel veel over de afgeloopen staking aan de Zinkwitfabriek, waarmee de raad als zoodanig niets te maken heeft. Heel veel over de volkshuisvesting, speciaal op zeer goede wijze door den leider der katholieke raadsfractie, den heer Hagdorn. Er schijnen dan weer onderhandelingen aangeknoopt te zijn tusschen de R. K. Partij en de Kath. Demociaten om tot fusie en eenheid te komen. De heer Gregoire, die de leider dezer laatste fractie in den raad is, heeft er een en ander over gezegd en sprak als zijn hartewensch uit, dat die eenheid spoedig mocht tot stand komen. Of zijne rede daartoe bijdroeg, mag men betwijfelen. Hij meent 't misschien zoo kwaad niet, maar hij heeft nu eenmaal de hebbelijkheid zich voor een staatsman aan te zien en te meenen, dat wat hij zegt, van wereldbeteckenis is. Deze politicus hoort zich gaarne spieken en is gaarne geestig, maar bezit daartoe niet de noodige fijnheid van geest, zoodat liij vaak hatelijk en persoonlijk wordt. Daarbij komt een absoluut gebrek aan tactisch inzicht, dat hem allerlei dingen doet verklappen, die beter binnenskamers bleven en allerlei vertrouwelijkheden publiek maken, die nog niet rijp zijn voor publicatie. In zijn aanvallen tegen de sociaaldemocraten kan hij wel eens goed zijn, maar hij spreekt op denzelfden toon tegen de katholieken, waar hij volgens eigen zeggen, zoo graag weer bij zou zijn. In elke partij is vuile wasch, meer of minder. Hij strooit de vuile wasch der katholieken op straat, laat ze goed aan iedereen zien, raapt ze dan weer bijeen en zegt, dat hij spoedig de eenheid 'hersteld wil zien. Het is toch niet op die manier, dat men zulks bereikt en men mag dan ook bij zulk een handelwijze twijfelen of de heer G. wel zoo werkelijk die eenheid wil. Hij maakt 't er niet 11a. Hij richt zich met persoonlijke onaangenaamheden tot de kath. fractie en wendt zich dan met een grijnslach tot de perstafels, alsof hij wilde zeggen: heb ik dat niet kranig gezegd? Als de katholieken dat allemaal zoo maar slikken en bij het herstel der eenheid ook de lieer G. overnemen, dan moet ik toch zeggen, dat 't goedmoedige nienschen zijn. Er is een nieuweling in den raad, jhr. Graafland. Bij den post ,,Kosten der Burgerwacht" had hij gelegenheid zijn maidenspeech te houden. De heeren socialisten daagden 'hem daartoe uit. Hadden ze 't liever niet gedaan, want jhr. Graafland is op 't gebied van burgerwachten en vrijwillige landstorm zóó beslagen, dat men 'hem niet licht zal omverpraten. De uitkomst heeft dit bewezen, Ofschoon van de kath. fractie alleen jhr. Graafland het woord voerde, kwamen de socialisten met niet minder dan vier man tegen hem op. Daarbij bleek, dat van deze vier enkel de heer Pieters en van de Velde eenig begrip hadden van wat eigenlijk de burgerwacht is en waarvoor ze dienen moet. De anderen waren er vlak naast, want ze meenden b.v. dat 't een instituut was, dat bij de relletjes dienst had moeten doen! De heer Graafland gaf een heldere uiteenzetting van ontstaan en doel der burgerwachten, zuiver principieel en uitmuntend geargumenteerd. De socialistische leider kon daar niets tegenover zetten dan een lange rede, die geheel om de zaak heenging, terwijl de heer Paulissen, die graag spoken ziet, sprak over Oostenrijk en Italië, waarbij weer eens bleek, dat wij, katholieken, fascisten zijn, iets, dat reeds meer in de algemeene beschouwingen gezegd is. De heer v. d. Velde en Pieters, vooral de laatste, gaven blijk van wat meer politieke bedrevenheid. De laatste is een tegenstander, waarmee men zich gaarne meet en die blijkbaar niet te spreken was over de redevoering van zijn leider, waaraan trouwens aile beleid en tactiek vreemd was, maar dat gebeurt de heer Paris meer. De heer Pieters is een geboren debater, die tevens heel wat weet, en dat is met zijn leider, de heer Paris, niet het geval, zoodat de eerste argumenteerd en de tweede praat. De heer Pieters kan een argument ter tegenpartij waardeeren, de heer Paris niet. Ik kom op de eigenaardige samenstelling der socialistische fractie nog wel terug en kan er dus thans mee volstaan. Na lange redevoeringen, ook nog eentje van den heer Gregoire, werd gestemd en kwam het subsidie er met één stem meerderheid aan katholieken kant. De socialisten en kath. democraten waren er tegen. Moge men dat goed onthouden. Zoo rolt de behandeling der begrooting genoeglijk voort. De ondervinding leert ons, dat er nog wel een paar avonden aan besteed zullen worden. Mogen de heeien er goeden moed bij houden. Ik voor mij heb er genoeg van en vind het gelukkig, dat men uw briefschrijver niet kan verplichten tot bijwoning van deze overigens niet onvermakelijke bijeenkomsten. Het is vaak jammer van den kostelijken tijd. --- EEN ONFORTUINLIJK EINDE. Het afscheid van den Deen. (Van onzen reizenden Balkan-correspondent.) Op Gtieksch grondgebied, Sept. Nog drie nachten sliepen we op Albaanschen bodem, twee nachten bij kampvuien, den ïaatsten nacht in een kuil op een hoogvlakte, waar geen stukje brandhout was te vinden. Slecht beschut tegen een kouden wind, ontwaaKten we telkens rillend. We haaden het Albaansche stadje Bilisjta willen bereiken, om er in een hotel of tenminste onder een dak te s'apen. Slechts vier uur te loopen hadden we nog tot Bilisjta, zeide een Albanees, die ook Slavisch sprak, ons te drie uur s middags, maar toen we 's avonds te negen uur nog niets van het stadje bemerkten, meenden we, geleerd door de ervaring, dat de afstand wel drie maal zoo groot kon zijn en moedeloos hadden we ons te slapen gelegd op het eerste plaatsje, dat eenigszins beschut was tegen den wind. Er waren geen vuren in de nabijheid, waar we gastvrijheid konden vragen, maar aan den horizont vlamden de bivakplaatsen der zwerfherders en in den nacht hoorden we van verre weder het schreeuwen en trommelen der Albaneezen, die van bebouwde velden de wilde zwijnen verjoegen. We dommelden nu en dan even in, „slaap" kon men dat nauwelijks noemen. De koude maakte ons- telkens wakker en toen de eerste morgenschemering lichtte, gingen we weder 4>p weg. Later, als de zon de kilte verjaagd had, zouden we immers kunnen slapen. Hot stadje Bilisjta bleek veel dichter bij te zijn, dan we gemeend hadden. Binnen een half uur bereikten we het. De morgen was onvriendelijk, de hemel bewolkt, grijs en in een vaal, vuil, glansloos licht lag Bilisjta daat als een stadje, dat men wel eens in een benauwden droom ziet. Alle vensters waren gesloten en liet eenige gerucht, dat er rondging, was het eentonige spetteren van een drinkwaterfontein. Tegen een muur geleund, vonden we tenslotte een ouden Mohammedaanschen nachtwaker met wijden mantel en turban. Hem wilden we den weg naar de Grieksche grens vragen, maar de man begreep ons niet. Toen kwam uit een zijstraatje aandrentelen een volkomen Europeesch gekleede correcte heer. Wat die daar deed en waarom hij daar zóó vroeg in den morgen rondwandelde, weet ik niet. Toen ik A'an mijn eerste verbazing was bekomen, sprak ik hem aan in het Fransch en hij antwoordde me vloeiend in dezelfde taal. Zeven a acht kilometer verder moesten wc in een dorp onze paspoorten laten afstempelen en nog acht kilometer verder was de grens, vertelde hij ons. Nog zestien kilometer tot aan de Grieksche gienst! Daar zouden we trachten een automobiel te vinden naar het eeiste spoorwegstation in Griekenland. Toen we in het dorp kwamen, waar de pascontrole moest plaats hebben, bleek de chef der controle te slapen, maar men haalde hem voor ons uit bed. Het was ook te bijzonder in dat afgelegen dorp: een Deen en een Nederlander, die daar in den vroegen morgen aankwamen. Van allo zijden liepen menschen toe om ons te zien en vooral de hoogblonde Noormannenkop van den Deen maakte grooten indruk. De zon was intusschen door gekomen en het werd weder warm. Als gebroken was ik en het liefst had ik me ergens nedergelegd om te rusten, heel héél lang te lusten, maar de Deen riep slechts: „Voorwaarts! nog acht kilometers! dan is alles voorbij''. Stijgend en dalend ging weder de weg en over de laatste acht kilometer deden we bijna drie uur. Dan de Grieksche grens: er was een groot gebouw voor pascontrole en douane en verder niets; geen stadje, geen dorpje. We zouden verder moeten marcheeren en het naaste stadje met een spoorwegstation, Florina, lag zestig kilometer verder. Er kwam evenwel plotseling uitkomst. Een vrachtautomobiel naderde uit Albanië, hield stil voor het grensgebouw. De onderofficier van de grenspost sprak een oogenblik met den chauffeur en deze richtte zich daarna tot ons in het Engelsch. Hij Was jarenlang in Amerika geweest, als duizenden Balkanbewoners, had daar geld gespaard en was nu een vrachtautomobieldienst tusschen Florida en Goritza begonnen. Hij noodigde ons uit met hem mede te rijden naar Florida, vanwaar we dan den volgenden morgen per trein naar Saloniki verder zouden kunnen reizen. AHe ellende was geleden; alle vermoeienissen en ontberingen waren achter den rug: de marsch door Albanië was volbracht. Naschrift: SALONIKI, December. Het liep anders dan we dachten, 's Middags kwamen wc te Florina aan, waar onze chauffeur ons bracht in een zonderling hotel, meer een gioot logement, zoowel voor menschen als voor lastdieren. De bejaarde waard ervan sprak nog een weinig Engelsch, want ook hij was vele jaren geleden, in Amerika geweest. We kregen er een kamer met twee bedden, een groote luxe in dat hotel, want in de andere kamers sliepen de gasten er bij tientallen op matten, op den grond. Na goed gegeten te hebben, bedachten we ons geen oogenblik en gingen, hoewel het nog helder dag en zeer warm was, naar bed. We zouden eens goed uitrusten en den volgenden morgen naar Saloniki reizen, waar mijn vriend den zeeman een schip zou zoeken om te monsteren. Den volgenden morgen echter, nadat ik een weinig ontbeten had, stortte ik plotseling ineen en men moest mij weder naar bed brengen. De doorgestane vermoeienissen en ontberingen deden zich gelden. Het werd een maandenlange ziekte en we hadden slechts een visum voor een maand. Na drie weken wilde mijn reismakker weg, om niet in botsing te komen met de wet. Ik moest een visum-verlenging aanvragen, doch ik was niet in staat op te staan of schrijven, en mijn vriend de Deen had een onbegrijpelijke angst voor de politie, met wie hij vermoedelijk in verschillende landen wel eens iets te maken had gehad. Hoe dat zij, voor mij was hij een eerlijke, brave kameraad, die wekenlang ook mijn financfën beheerde. Toen dan besloten was, dat hij zou vertrekken, vroeg ik hem, hoeveel geld hij noodig had. Ik lag nog in bed, ziek en zwak, en liet alles aan hem over. Hij rekende uit: „de reis naar Saloniki kost iets meer dan honderd dracheni, ongeveer ander halve dollar. Ik kom er 's avonds aan en kan dan misschien niet zoo spoedig de haven vinden. Dan moet ik eten en ergens slapen. Dat wordt tesamen drie dollar." Niettegenstaande mijn ziektetoestand was ik verbaasd en ik vroeg: „En den volgenden dag?" „O, dan ben ik aan de haven", luidde het antwoord. „Daar is dan wel een Engelsch, een Nederlandsch of een Scandinavisch schip. Daar vind ik wel collega's en heb ik te eten en kan ik slapen. Dan is alles all-right." Het kostte me heel wat moeite den braven kerel te bewegen, terminste vijf dollars mede te nemen (de dollar is hier zeer gangbaar geld, dat overal, behalve in de oificieele bureaux, tegen een vrijwel vasten koers van 76 drachcni voor een dollar wordt aangenomen.) Den volgenden morgen wekte mijn Deenschen reismakker me. Hij gaf me mijn geld, dat hij beheerd had en'waaraan niets ontbrak en zeide me:: „Berg dat nu op uw borst, professor. Je bent nu alleen. Ik zal je niet vergeten. Adieu." E11 na een handdruk verdween hij. Niets meer heb ik van hem gehoord. Hij kon niet weten, dat ik nog heel ver en heel alleen tusschen vreemden, wier taal ik vrijwel niet verstond, maandenlang ziek zou liggen te Florina, en dan zulke zwervers vergeten spoedig. Ze kennen slechts één ding in hun leven: den horizont vóór hen, waarheen steeds hun verlangen gaat, ook al zou de dood zich er achter verbergen. Te Saloniki heb Ik deze dagen naar hem geïnformeerd, maar niemand wist iets van hem en de politie had niet zijn paspoort afgestempeld, vóór vertrek naar het buitenland. Hij heeft spoedig een schip gevonden en is nu ergens in het Noorden of in het Zuiden, dobbert op de golven van den Atlantischen Oceaan, of van de Stille Zuidzee en vermoedelijk zie ik hem nooit weder, den makker van mijn reis door de Albanecsche bergen. --- Advertentie f Winterhanden^ U behoeft niet baDg te zijn, ook 'j winters Uw handen te laten zien, want winterhanden zijn te voorkomen. Akker's Kloosterbalsem verzacht, herstelt en voorkomt erger. Neem, zocdra zich de eerste verschijnselen voordoen, Akker's Kloosierhaïsem „Gzen goud zoo goed' --- VEETEELT RASKEUZE. Iets over witte Wyandottes, EEN DANKBARE STADSKIP. Het is nu de tijd voor de tentoonstellingen. Menigeen ziet daar zeer aardige exemplaren van allerlei rassen en voelt dan neiging of om eens van ras te veranderen, of het zóó in te richten, dat er een nieuw rastoompje bij de reeds aanwezige dieren gehouden kan worden. Het zou verwaand zijn te meenen, dat ons geschrijf een directen invloed kan uitoefenen op wat iemand nu „eenmaal in zijn hoofd zet". Maar ditt raden we toch aan: begin geen uitbreiding als die gebeuren moet ten nadeelt rïin aanwezige goede dieren. Beginners zien vooral op groote tentoonstellingen zooveel verschillends in kleur en model, dat zij ons meermalen vragen: wat is toch wel het beste ras voor mijn ren? Een beslist antwoord kan daar niet op gegeven worden, want al dadelijk zou de wedervraag klinken: welk doel? Bedoeld u alleen voor sieraad, of alleen nut .of misschien beide deze oogmerken? Dan komt verder nog in aanmerking de beschikbare ruimte, zoowel in oppervlak als in ligging, Want is de ruimte zeer beperkt, dan moet men een of ander krielras kiezen. Bij wat meer oppervlakte kan een keus gedaan worden onder middelbaar zware rassen. Maar hoe groot het terrein ook wezen mag, het moet altijd aan eenige voorwaarden voldoen. Het moet hoog en droog gelegen zijn en zóó, dat de zon er een goed deel van den dag op schijnen kan. Een van direct zonlicht verstoken plek zal ongeschikt blijken om langer dan eenige dagen pluimvee op te houden. Gesteld, men wil een haan en acht hennen houden, dan heeft men daarvoor tien vierkante M. oppervlak noodig. Zijn het krielen, dan zullen 5 of 6 vierk. meters voldoende wezen voor die 9 diertjes. In beide gevallen rekenen wij er op, dat het slaaphok zóó hoog van den grond staat, dat de ruimte er onder aan den ren ten goede komt. Vrije uitloop is heel mooi, maar komt in de stad zelden voor. Wie nu rustige, fraaie en tevens nuttige dieren wenscht, kunnen we in de eerste plaats de Wyandottes aanbevelen en meer speciaal de witte variëteit, die het beste op den leg is doorgefokt en tegelijkertijd"zeer aantrekkelijk in kleur en ronde vormen. Ze geven geen last door overvliegen, zijn in vergelijking met vele andere rassen weinig luidruchtig, eigenschappen dus voor een stadskip. Al heel wat jaren zijn de W. W. in trek, behaalden op vele legwedstrijden de overwinning en winnen nog steeds aanhangers, zooals de tentoonstellingen getuigen. Wie eenmaal een goeden toom heeft gaat er mee door en komt steeds verder in kwaliteit. Als ik hier een lans breek voor de Wyandottes, dan is daarmee nog niet gezegd dat er geen andere beste rassen bestaan, waarom niet? In een volgende causerie zullen wij die gaarne aangeven, om ook aan den smaak van anderen te voldoen. Daar elk ras, ja misschien wel elke variëteit, een eigen behandeling verlangt en men geenszins alle rassen op geheel dezelfde manier kan huisvesten en voederen, is het noodig iets over deze punten bij de W.W. te zeggen. Men kent wel de voorwaarden, die wij voor een goede stadsren stellen, n.1. volkomen regenvrij, droge zandbodem, goed bereikbaar voor zon en licht, diep minstens anderhalven meter, op manshoogte zender stokken of ander verhoogde zitplaatsen. De ren moet zoo mogelijk in twee deelen gescheiden zijn door middel van een deur. waarin een valschuif om direct naar verkiezing de dieren bij minder gunstig weer binnen de besloten ren te kunnen houden. De liefst op een hoogte van 30 of 40 c.m. geplaatste legbak moet flink ruim zijn, zoodat er twee hennen tegelijk gemakkelijk in zitten kunnen, daar de W. hennen meestal in een en hetzelfde nest haar eieren deponeeren. De zitstokken in de slaap-afdeeling moeten voor W. minstens zeven centimeter breed zijn goed plat. Daarop rust het lichaam goed uit en zijn de voeten geheel onder de veeren geborgen, omdat de teenen den brceden stok niet omklemmen, maar zij er met samengevouwen voeten op rusten. De drinkbak moet ongeveer 25 centimeter hoog staan, zooveel mogelijk tegen het er in scharrelen van zand beschermd.In de ren is voor de W.W. het beste schoon, droog zand, zoo mogelijk een mengsel van zee- en rivierzand Om des winters de groote afkoeling van het zand wat te temperen, strooit men alleen in de scharrelruimte kaf, baksel of droog blad. Zoo blijven ze schoon, als tenminste hark en zeef het hunne doen en de mest eiken dag uit het slaapkwartier wordt weggenomen. Bij vriezend weer is de W. dankbaar voor een paar malen per dag dadelijk na het voeren, van wat aangewarmd drinkwater. Jonge hennen vragen voor den leg een krachtige voedering, waarbij levertraan, gist (sapiol), vleeschmeel, Karmelpo (karnemelk in poedervorm), garnalenmeel, enz. dienst kunnen doen als extra bijgitten. De granen voert men bij voorkeur apatr als: gerst, tarwe, haver, gioene erwten, zonnepitten, rijst, 'enz., maar liever heelemaal geen mais. Zeer veel groen vragen ze op alle leeftijden, ook van kuiken af aan kalkdeelen, gemalen natuurkrijt, schelpen, houtskool, gestampte kalkpuin, grit enz. Begint men daarmee pas als ze gaan leggen dan is het vaak te laat en komen de gevolgen. De legprestaties der W. W. nemen steeds toe, vooral bij het z.g. nuttype, dat wat minder rond in vormen en vooral wat langer in rug en staart is. Op vele legwedstrijden hier te lande en elders bereikten ze vaak den top. In de stadsren meestal tot een gemiddelde van 180 eieren in een legjaar. W ; einig minder in het tweede en vaak nog 140 in het derde jaar Het is niet noodig, hier de enorm hooge cijfers van enkele afzonderlijke hennen te vermelden, dat zijn uitzonderingen. Maar geen laat-brocd ! Die beginnen pas, als ze negen maanden oud zijn, dat is veel te laat. We zorgen dus in April te broeden. Dé Meikuikens leggen, als ze zonder tegenspoed opgroeien, tegen de 7 maanden. Vroeger beginnen, vooral voor sportdieren, is niet gewenscht. Zulke vroege legsters bereiken niet de breede ontwikkeling, die we zoo gaarne bij de W. zien. Bij de W. zoo als bij de andere middelzware rassen zorge men voor overvoeding, daar ze van hun voorouders, de Cochin's en Brahma's wel wat gulzigheid hebben meegekregen. Om de gele beenkleur zoo lang mogelijk te doen blijven, is het goed zoo nu en dan de beenen en teenen met een klein kwantum raapolie in te wrijven, eigenlijk meer masseeren. De ruimte op den zitstok ingenomen, bedraagt tusschen 25 en 30 c.M. De afstand er van tot den wand 40 c.M. Bij opgerichten stand van den haan mag de kop de zoldering niet raken. Bij één haan zet men niet meer dan acht hennen. Men moet er op letten of in den foktijd de haan soms wat bijgevoerd moet worden. Om de kunstkorrel. EEN REDACTEUR, DIE ZIJN BOEKJE TE BUITEN GING. Een niet-alledaagsch proces, aldus de Veldbode, is gevoerd door de N. V. Bertels' Oliefab. ïeken te Amsterdam contra de „tioerenvriend", het orgaan van de Coöp. Handelsvereeniging N. C. B. te Vegtiel. De redactie van dit blad had in het nummer van 21 Juli van het vorige jaar gewaarschuwd tegen Bertels' kunstkorrel, een vocdermengsel voor hoendeis in korrelvorm. In het blad werd beweerd, dat in Didain bij de kippenhouders, die in den zomer tijdens het warme weer riertels' kunstkorrel voederden, honderden kippen dood gingen en gaf er als toelichting bij, dat kunstkoirel gebakken is met het noodige quantum vleesch of diermeél er in, hetgeen wel een spoedig bederf in de hand werkt, en dan wordt de gebakken korrel zeer gevaarlijk, al is er ook weinig aan te zien. Bertels' Oliefabrieken eisehten vergoeding van schade, geleden tengevolge van de publicatie van bedoeld stuk. Het resultaat is, dat de Rechtbank te Arnhem de N. V. Bertels' Oliefabrieken haar vordering toewees, zoodat de beide gedaagden te weten de Coöp. Handelsvereeniging te Vegliel en de redacteur van De Boeienvriend veroordeeld zijn om aan de N. V. Bertels' Oliefabrieken te vergoeden alle kosten, schaden en interessen door eischers uit hoofde van voormelde publicatie geleden, een en ander op te maken bij staat en te verevenen volgens de wet. Gaat het bedrag ƒ 150 te boven, dan zal het vonnis ten aanzien van den redacteur uitvoerbaar zijn bij lijfsdwang, terwijl de gedaagden ook zijn veroordeeld tot betaling der proceskosten, thans reeds ten bedrage van ƒ 224.65 Thans brengt ook de N. C. B. zelf een kunstkorrel in den handel. --- GEMENGD NIEUWS ONZE BESCHAVING. De geweldige renner, die in heerlijk aandenken blijft, MISSELIJK GEDOE. De mensch wil iets vereeren en beminnen. En zoo komt hij er toe, dat hij, als hij den godsdienst overboord gooit, komt tot misselijke dierendevotie, waarvan de „Tijd" al een heel kras staaltje opdiepte. Dat blad schrijft: Het hedendaagsche Europa tracht alles overboord te gooien, waarop de cultuur van het Westen gebouwd is. Wat neemt het in de plaats? Geen wilde zonnedienst, die rechtstreeks nienschenoffers vraagt, geen wreedc Moloch, maar een geniepige zelfvergoddelijking van den mensch, een verfoeielijke Mammon-slavernij en een hyper-weekc devotie voor het dier. Het beest wordt onze evennaaste, die wij beminnen moeten niet om God, maar om zich zelf. De moderne mensch slooft zich uit voor het< dier. Hij maakt een afgod van het dier. Hoever die dieren-devotie binnen onze landsgrenzen reeds gevorderd' is, moge blijken uit de volgende necrologie, die wij lazen in het kynologisch weekbiad „Onze Honden" van 12 December j.1.: MOESKOPS, t „Geboren 7 Oct. 1925, overleden 9 Dcc. 1929. Beste sloequireu van ons land. De eenige uitmuntende reu, volgens den specialist, den heer Chatelain, op de Maasstad-tentoonstelling 1929. De storm loeit buiten, zware, lange stooten gaan er langs mijn raam en de hooge boomen buigen wel wat onwillig rnee; de regen zwiept vlagen regen, waar je ineens doornat van bent; 't is winter en de bladeren zijn gevalllen, de laatste, thans vallen allen af. Dat is het droevig lied, dat telkenjare herbegint. De treurzang der laatste vallende bladeren. Het einde van leven; 't begin van dood. Dood, akelig kil, een leegte brengend in ons midden; wegnemend niet alleen de heerlijkheid der natuur, maar onmeedoogenloos afrukkend een bezit, wat ons lief is. Er zijn tiidingen, die ons als verpletteren op het oogenblik, waarop ze ons ter oore komen, en van dien aard was het bericht, dat ik heden morgen ontving per telefoon. Ja. wij hebben d»n schitterden renner gekend die thans zoo ontijdig is gevallen. Moeskops, de trots van den Haagschen windhondenrensportliefhebber M. J. Wijnvoord, is niet meer. Dood ! na geschitterd te hebben. Dood ! akelig kil een leegte brengend in de gelederen van de Nederlandsche sloe qui's. Dood, onverwachtse plotseling. Nog zie ik hem rennen langs de baan. Zonder voor 8 dagen, en thans stram, verstijfd, zielloos terneer liggend, gevallen, voor goed. Geweldige renner, je naam waardig. Je zal als renner voor ons tot in lengte van dagen een heerlijk aandenken blijven. Neen, wij rensportliefhebbers, zullen jou nooit kunnen vergeten. Jij hebt je taak volbracht, maar gelijk we weten, dat de zon morgen weer pp zal gaan, dat het volgend jaar de boomen weer zullen openbersten in overvloed van groen, in rijken bladertooi, moeten we getuigen, dat louw huisgenooten, jouw speelkameraden, de leegte zullen aanvullen, die jouw verscheiden teweeg bracht. En vooral jij, Stranger, jij zal de zware taak te vervullen hebben, aan jullie baas troost te brengen, door de herinnering te doen vervagen van hem, van Moeskops. Moge jij gespaard blijven en vele successen boeken op de komende rennen, ter eere van de nagedachtenis van de zoo overbekende ren- en tentoonstellingsloequi „Moeskops." Rotterdam, 9 Dec. 1929. H. H." Men Itete op het teeken onzer zaligmaking achter den naam van den overleden hond. Zoo iets zegt meer dan alles, wat de huilerig-sentimenteele modern mensch er aan toevoegt. Het wordt wel donker in de beschaving van een land, waar zulke schrijfsels lezers vinden ! Ontwaakt als in een sprookje, VAN WEESJONGEN TOT MILLIONAIR. Als liet hem maar goed bekomt! Op een morgen ontwaakte de vierjarige CalJohan in een groot zacht bed, dat in een groote witte kamer stond. Een vriendelijke verzorgster trok hem mooie nieuwe kleeren aan, hij speelde in den tuin van het kasteel, dat aan een goede iee behoorde. De goede fee, die den kleinen Carl Johan uit het Stockliolmsche weeshuis tot zich had genomen, was de weduwe van kolonel Askolin op het kasteel Forsby in Finland, eigenares van groote landerijen, bosschen en zaagmolens. En toen ze kort daarop stierf, liet ze aan den kleinen adoptiezoon al haar have en goed ter waarde van 150 millioen Finsche Mark, d w.z. 9 millioen Nederlandsche guldens, na. In haar testament is Carl-Johans opvoeding iot in kleinigheden geregeld. Alle tot dusver in functie zijnde verzorgsters van den knaap moeten tot het begin van zijn schooltijd bij hem blijven en ook later, als hij het wenscht Die welken hij het liefst heeft, moet zijn heele leven bij hem blijven. De geneesheer moet tot het begin van den schooltijd op het kasteel wonen. Bij ziekte wordt de knaap thuis behandeld; na begin van den schooltijd in Helsingfors moet de eigen verzorgster den knaap ook in het ziekenhuis verplegen. Het onderwijs mag eerst beginnen als hij zeven jaar is en moet eerst thuis door „een absoluut betrouwbaren van kinderen houdenden, jongen onderwijzer" gegeven worden tot de 4e of 5e klasse der nieuwe Zweedsche school in Helsingfors. De onderwijzer moet onder controle der voogden ook daarna de opvoeding van den knaap leiden en moet 's nachts in zijn kamer slapen. Zoo blijkt, dat de jongen hem niet mag moet dadelijk een andere aangesteld worden. Dat de jongen in Helsingfors een eigen groote woning met betrouwbaar personeel moet hebben, spreekt vanzelf: ook een auto en een rijpaard zullen tot zijn beschikking staan. Als schooljongen krijgt Carl-Johan 600 F.'Mk. (ƒ35) zakgeld in de maand, als student 5000 F. Mk. (ƒ300). Als hii afgestudeerd is moet de jonge man een jaar op het kantoor van den zaagmolen Forsby werken en zijn bezittingen inspecteeren: daarna moet hij minstens een jaar in Engeland doorbrengen bij den vertegenwoordiger der firma. Dan staan hem eenige jaren ter beschikking waarin hij doen kan wat hij wil, en vervolgens de leiding der firma Joh. Askolin op zich te nemen. Op olifantenjacht, BIJ LEIPZIG. In het dorpje Bohlitz-Ehrenberg bij Leipzig is Dinsdag olifantenjacht gehouden. Het circus Busch had een oude fabriek aldaar gehuurd en ingericht voor winterkwartier voor olifanten en andere dieren. Dinsdag zouden de olifanten naar Leipzig gebracht worden voor een voorstelling. De grootste olifant droeg kettingen, de andere werden door employes geleid. Toen de stoet langs de spoorbaan kwam, verschrokken de dieren van ecu sneltrein. Zij werden wild, rukten zich los en renden weg. Zij braken zich een weg over een fabrieksterrein, vernielden heggen en afsluitingen, maar werden ten slotte door hun bewakers opgevangen en dit keer stevig geketend, naar hun winterkwartieren teruggebracht. . Na hier gevoederd efi geheel tot kalmte te zijn gebracht, werden de olifanten zonder nieuwe incidenten naar Leipzig gebracht. Vergane glorie, I WAAR DE SCHUTTEVAER BLEEF. Herinnert u zich, lezer, dat kleine scheepje nog? Het is immers zoo kort geleden sinds het, gadegeslagen en gevolgd door al wat las in Nederland, uit Rotterdam vertrok, de Noordzee overstak, te Londen meerde om noodige maatregelen te nemen en daarna opnieuw zee koos, stormen trotseerde, tegenslagen meemaakte en desondanks voihieiu, maai op uuui to^u a.aiuhd doen moest van zijn vermetele plannen Ue hebt, toen het zóó liep en de giorie van het dmgske getaand was, het maar niet verder uwe belangstelling waardig gekeurd, 's Levens loop Thans ligt het kleine dopje ergens zielig in een hoek van de haven te Eindhoven. Verlaten. RonQomme is net immer uooi', u,uk geuuc. schepen, rijdende vrachtauto's, rappe menscnenhanden. Brok wentelend leven eener nijvere stad. Maar het gaat alles langs het schee.ije henen. Een enkele wandelaar biijit even kijken. In Rotterdai.. en Londen had hetzelfde bootje aile en volle aandacht. In zijn gouden tijd. Nu ligt het vergeten. Sic transit ---