Gemengd Nieuws ngeval op weg naar het werk. GRENZEN DER AANSPRAKELIJKHEID ENGER GETROKKEN. Sedert de jongste belangrijke wijziging van de ongevallenwet, worden de gevolgen van ongevallen op weg naar huis en van huis naar het werk — mits de kortste en meest gebruikelijke weg genomen werd en geen bijzondere risico's werden geschapen door den betrokkene — geacht in verband te staan met de dienstbetrekking. Als grens gold volgens constante jurisprudentie als regel de drempel van de woning. En dat wel in dien zin, dat, wie over den drempel viel, wel recht had als hij buiten de woning terecht kwam en dus op straat zijn been of arm brak, maar geen recht had, wanneer hij binnen zijn woning terecht kwam en dus binnenshuis zijn letsel opliep. Hierbij was tot dusver dus geen sprake van „verkeersongevallen" als maatstaf. Thans heeft t centrale raad van beroep de grens naum- getrokken en uitkeering in hoogste inr,ntie geweigerd aan iemand, die buiten de Air van zijn woning, in zijn voortuin, op weg aar de gereed staande auto, waarmede hij eeds naar zijn werk ging, (als hoofdcontro:ur van een suikerfabriek) struikelde en zijn >nkel brak. De centrale raad overwoog daarbij, dat een ongeval overkomen in den voortuin, waar de arbeider niet blootstaat aan „het normale gevaar van de straat" niet kan geacht worden hem te zijn overkomen in verband met de dienstbetrekking. Ook alle ongevallen als gevolg van het „niet "egelmatig gebruik van den weg" worden voortaan niet meer geacht in verband met de dienstbetrekking te zijn overkomen. Zoo kreeg een man onlangs ook in hoogste instantie geen schadeloosstelling voor de gevolgen van een val hem overkomen, toen hij met een vaart 3n 35 —40 K.M. achter een* vrachtauto aanred en nu en dan zich daaraan vasthield. Past op met electrische voorwerpen ! OOK EEN UITGESCHAKELDE LAMP KAN ONDER SPANNING STAAN. In de keuken van een buitenplaats wilde de dochter des huizes een boven de tafel aan een schuifpendel hangenden metalen lamphouder, met kapdrager en glazen reflector, van stof reinigen. De lamp was uitgeschakeld, doch bij het aanvatten van den kapdrager zakte zij bewusteloos ineen en viel op de ijzeren vloerplaat van het fornuis. Een dienstbode, die bezig was den cementen vloer van de keuken te schrobben, meende, dat haar meesteres onwel geworden wasdÉfi wilde haar evereind helpen, maar kreeg daarbij een electrischen schok. Zij zag toen, dat de juffrouw è n lamphouder nog steeds bij den kapdrager de hand hield; de moer leiding van den huifpendel was namelijk zoo lang, dat dit nder stuktrekken der leiding mogelijk was. nmiddellijk rukte de dienstbode met kracht *en lamphouder uit de hand van haar meesteres, waardoor deze vrij kwam van den stroom en riep om hulp. Een inwonende verpleegster en een chauffeur snelden toe en legden de getroffene, die blauw in het gelaat werd en nog een paar maal naar lucht snakte, in het midden der keuken op den vloer. De verpleegster trachtte hulp te verleenen door eenige malen de bewegingen voor kunstmatige ademhaling uit te voeren, doch hield daarmede op, toen zij den polsslag niet meer waarnam. Een inmiddels verschenen arts moest den dood constateeren. Een ingesteld onderzoek naar de oorzaak van het ongeval toonde aan, dat de rubberisolatie van het snoer beschadigd was door dén scherpen rand van den metalen invoeringsnippel van den lamphouder. Bovendien bleek, dat de draad, waarin de schakelaar van de lamp, evenals die van andere op dezelfde groepenleiding aangesloten lampen, op het schakelbordje met de klem van de nulleiding van het 220/380 volt draaistroomnet was verbonden, waardoor het verklaarbaar is dat ook bij uitgeschakelden stand van den Schakelaar de leiding nog onder spanning bleef staan. Dat het ongeval zulk een noodlottig gevolg heeft gehal, is volgens het Centraal Verslag 1932 der Arbeidsinspectie te Amsterdam toe te schrijven aan de omstandigheid, dat de vloer door het schrobben vochtig en goed geleidend geworden was, terwijl de getroffene na haar val op de ijzeren vloerplaat bleef liggen, die via het daarop geplaatste heetwaterfornuis goed geleidend met de aarde was verbonden. Een 18-jarige dochter VERGIFTIGT HAAR OUDERS OM 2000 FRANCS. De Parijsche politie wordt op het oogenblik bezig gehouden door een vreeselijk familiedrama, dat zich in den loop van de week te Parijs heeft afgespeeld. Dinsdagavond vond de 18-jarige dochter van een machinist bij de spoorwegen bij haar thuiskomst haar ouders zonder teekenen van leven in het huis. Haar vader lag voor het bed dat groote bloedvlekken vertoonde, terwijl haar moeder in de woonkamer op den grond lag. De woning was geheel met gas gevuld. Men slaagde erin de levensgeesten bij de vrouw op te wekken. Toen zij hersteld was, verklaarde zij bij een verhoor door de politie, dat de dochter Maandagavond haar ouders drie poeders had gegeven, waarvan een van een kruis voorzien was. Zij zei, dat zij deze poeders van den huis dokter had gekregen. Na het avondeten slikten de vader en de moeder de medicijn zonder argwaan. De dochter zelf nam de poeder die van een kruis was voorzien. Korten tijd later hadden de ouders hevige maagpijn en verloren het bewustzijn. De dochter ging rustig slapen en verliet Dinsdagochtend het huis, om des avonds laat terug te keer en. Voor zij wegging opende zij de gaskraan, om den indruk te wekken, dat haar ouders zelfmoord hadden gepleegd. Dinsdagavond zond zij een telegram, dat zij bij kennissen was uitgenoodigd te soupeeren en eerst laat zou thuiskomen. Bij het eerste verhoor door de politie maakte zij een geloofwaardigen indruk. Zij is spoorloos verdwenen. Het onderzoek heeft uitgewezen, dat het meisje een dubbel leven leidde en naast haar domicilie in de ouderlijke woning ook nog over een hotelkamer beschikte. 2000 Francs zijn uit de ouderlijke woning verdwenen, waarvan alleen de dochter iets afwist. De justitie heeft haar opsporing verzocht. Slechts als voorschot op bacon-contingent ? HET DOOR ENGELAND TOEGESTANE EXTRA EXPORT-KWANTUM. Naar aanleiding van de geruchten, dat de mogelijkheid zou bestaan van wijziging in de Engelsche politiek van bacon-contingenteering, kan 't Corr. Bureau mededeelen, dat men hier te lande in welingelichte kringen te dien aanzien weinig optimistiscih is. Wel zijn er in den laatsten tijd de prijzen van bacon sterk aangetrokken in Engeland, weshalve de Engelsche regeering er toe is overgegaan, om aan Nederland en Denemarken een extra export-kwantum toe te staan. Men hoopt hierdoor de baconprijzen te lande eenigszins te drukken. Mede in verband hiermede zijn de Engelsche bacon-prijzen niet verhoogd. Het extra kwantum is echter slechts te beschouwen als een voorsohot op ons contingent en het zal, aldus, wedt 'gezegd, in de komende weken in *ninaering worden gebracht. Bus ontploft, TWEE SPELENDE JONGENS GEWOND. Bij de IJselhaven te Doesburg had een ernstig ongeval plaats, doordat een busje, waarmede twee jongens speelde, ontplofte en een der kinderen ernstig in 't gezicht verwondde. De twee knapen vonden bij het spelen achter de groote kaliloods der N.V. Handelmaatschappij voorheen G. Eggink aan de Contre Escarpe een busje en liepen daarmede naar de IJselhaven. Het bleek dat het deksel was vastgesoldeerd, doch de kinderen slaagden er na eenigen tijd in een opening in het busje te krijgen. Toen het zoontje van den arbeider Vesterink daarop het voorwerp in het water hield, had plotseling - vermoedelijk tengevolge van gasvormi' - en hevige explosie plaats, waardoor hei id zelf lichte brandwonden opliep. Zijn 9- jarig kameraadje, Gerrit Bulten, was er echter ernstiger aan toe. Hij had vreeselijke brandwonden opgeloopen aan het hoofd. Omtrent het mysterieuze busje wordt aan de Telegr. nader het volgende meegedeeld. Bij het voortgezet politieonderzoek is gebleken, dat het busje afkomstig is uit een opslagplaats van de reederij der firma Vermeulen en Cy. aan de haven alhier. Deze reederij had e^n voorraad in busjes verpakte natrium in haar opslagplaats bestemd voor de ijzergieterij der firma B. Ubbink en Zn. Dit natrium dat in petroleum moet worden bewaard en in water brand veroorzaak, was gebruikt in de ijzergieterij voor veredelingsmetalen. Vermoedelijk is het busje niet, zooals de jongens vertelden, achter de loods gevonden, doch weggenomen uit genoemde opslagplaats. Hiermede is het mysterieuze geval, dat reeós tot allerlei veronderstelling aanleiding heeft gegeven, onverwacht tot een oplossing gebracht. Handel in aardappelen. AANVRAGEN VOOR ERKENNING ALS WINKELIER OF VENTER. Ten aanzien van den handel in aardappelen, maakt de minister van Economische Zaken bekend, dat exporteurs, groothandelaren, beurtschippers, commissionairs, winkeliers en venters hun bedrijf zullen kunnen blijven uitoefenen, als zij zoodanig vóór 1 September 1933 erkend zijn door de Voorloopige Nederlandsche AardappelCentrale. Aanvragen orn erkenning als winkelier of als venter zijn te richten aan den heer Tj. Reitsma, Secretaris van den Nederlandschen Bond van Kleinhandelaren, Lusthofstraat 65b te Rotterdam. Deze erkenning geschiedt kosteloos. Een privé-gevangenis in Zuid-Frankrijk, Kosten 40.000 francs per jaar voor één gevangene. Een Fransch journalist heeft een eigenaardige ontdekking gedaan ten aanzien van de gevangenis van Chateau d' Adhémar in ZuidFrankrijk. De onderhoudkosten van deze gevangenis bedragen 40.000 francs per jaar, op zichzelf een niet-overdreven bedrag voor een gevangenis, ware het niet dat deze kosten bijna zes maanden reeds gemaakt worden voor één enkele gevangene, die geheel alleen een gevangenisstraf van een half jaar moet uitzitten en volgens den Franschen journalist het Chateau d' Adhémar zoo'n beetje als zijn privé-gevangenis is gaan beschouwen. Het geval dankt zijn ontstaan aan de bepalingen in de Fransche wet, dat personen, die meer dan drie maanden gevangenisstraf moeten uitzitten, overgebracht moeten worden naar de gevangenis in de hoofdplaats van het departement. Door bureaucratische toepassing van deze bepalingen, is de gevangene niet zooals logisch zou zijn, naar een drukker bezochte gevangenis overgebracht. De aandacht is op deze zaak gevallen door een vrij hooge rekening van 10 ton kolen, die aan de gevangenis zouden worden geleverd, alsmede een nog mysterieuser levering van zestig stoelen. DE VERDEDIGER VAN 'T KRUIS Een herinnering uit de Fransche Revolutie Op mijne wandeling door de beemden van het dorpje Beneden-Briace, bij het gehucht Jaune, toonde men mij op een veld een houten kruis, waaraan het voetstuk met een muur omgeven is, ter hoogte van een normale borstwering. Maar in den kruisvormigen omtrek van deze plaats werd ik eerst opmerkzaam gemaakt op de overblijfselen van een ander, veel ouder kruis, dat de tijd reeds met grauw mos bedekt had. ,,Hier — zeide mijn gids — stroomde eens het bloed van een martelaar". Er was n.1. in den verschrikkelijken tijd der Fransche Revolutie een man, uit dit dorpje afkomstig, Ripoche genaamd, die in de rijen van het koninklijke leger diende en die door de Republikeinen (die men de blauwrokken noemde) met de wapens in de hand gevangen werd genomen. Men bracht hem naar hier bij dit kruis en richtte toen de volgende woorden tot hem: „Gij zijt met uw wapens in de hand gevangen genomen, d.w.z. uw doodvonnis is reeds geveld! Ziedaar de hut, waarin ge geboren zijt! Uw vader woont daar nog. Ook gij zult in leven blijven, als gij ons wilt gehoorzamen!" De Vendeeër keek naar de ouderlijke hut en de tranen sprongen hem in de oogen. Hij vroeg: „Wat moet ik dan doen om het leven te behouden?" Een soldaat der Republiek antwoordde hem: „Neem deze bijl en hak dit kruis hier om!" Ripoche nam de bijl. Zijn lotgenooten die met hem gevangen genomen waren, verschrokken en keerden zich van hem af, want zij waren in de meening, dat hun kameraad onttrouw zou worden aan zijn God; zij huiverden bij de gedachte dat hun kameraad afvallig zou worden. Nauwelijks had Ripoche de bijl in de hand of hij klom op den voet van het kruis en terwijl hij zijn wapen rondzwaaide, riep hij met een stem die ver in den omtrek te hooren was: „Dood en verderf aan den vervloekte die het waagt om het Kruis van Jezus Christus te vernielen! Ik zal het verdedigen tot mijn laatsten ademtocht I" Hij stond daar met den rug naar het Heilig Kruis gekeerd, een hemelsche glans straalde uit zijne oogen en een bovennatuurlijke kracht scheen zijn geheele wezen te bezielen. Het gelukte hem eenigen tijd de misdadigers van zich af te houden. Door zulk een onverwachten moed stonden zijne aanvallers eenige oogenblikken sprakeloos van verbazing. Spoedig echter waren zij beschaamd over hunne verlegenheid en woedend omdat zij zich door één enkelen menscki zoo teruggedrongen zagen. Plotseling storm-i den zij onder vreeselijk geschreeuw op Ripo-i che los. Door hun overmacht werd hij op den! grond geworpen en op tal van plaatsen gewond. Nog hield hij zich aan het Kruis vast. Dêi woestelingen rukten echter zijne armen van het Kruis los, legden hem languit op het voetstuk, zetten hem de bajonetten op de borst en herhaalden hun bevel met deze woorden: ,.hak dit teeken van bijgeloof om en wij schen-, ken u genade!" Maar de gevangene riep met luider stem: „Het is het teeken mijner verlossing; ook nu nog zal ik het omhelzen!" En zijn laatste krachten inspannend, werkte hij zich los om het kruis te omklemmen en in deze houding ontving hij den doodsteek. De moordenaars haalden het kruis omlaag] en zoo lagen het kruis en zija verdediger naast) ekandsr. Onder het kruis, vo