Bezuinigingsontwerp en de pers De kathol. pers over het algemeen niet bevredigd. De vrijzinnige wel. - Maar de socialistische totaal onbevredigd. Alles samen lijkt ons er geen geoaar meer voor een Kabinets-crisis. „ONBEVREDIGEND" ZEGT „DE TIJD". „De Tijd" noemt de Memorie van Antwoord op het Bezuinigingsontwerp „een onbevredigend antwoord". Het blad schrijft o.m.: Ongetwijfeld moet men om meer dan een reden het krachtig ingrijpen waardeeren door een op economisch gebied internationale figuur als min. Colijn in onze nationale economie, deplorabel zinkende onder buitenlandsche lasten en domheden. Maar de Tweede Kamer zal niet kunnen berusten in een politiek, die opnieuw de raadgevingen in den wind slaat voor de noodzakelijke koersverandering. In de Memorie van Antwoord blijft deze politiek uitgaan van het waandenkbeeld, dat „gestreefd zal worden naar vermindering van den druk der vaste lasten", omdat „dan van zelf de saneering dier lasten op den duur volgt". Het blijft de oude naïveteit van de economie, die blind in het moeras rijdt!" De druk heet verminderd te worden, maar aan de hoofdsommen wordt niet geraakt, en desondanks komt, „op den duur" alles „vanzelf" in orde. Wel is de Regeering bereid, als hier en daar breuken worden beloopen, noodverbanden te leggen, maar in geen geval consequente inflatie of devaluatie. ;,DE MAASBODE" MEER TEVREDEN. Naar aanleiding van de Memorie van Antwoord op het Bezuinigingsplan, schrijft „De Maasbode" een uitvoerig commentaar, waaraan het volgende wordt ontleend: Alles bijeen genomen, vonden wij in dit regeeringsstuk een zoo duidelijke sterke tendenz in de door de katholieke Kamerfractie gewenschte algemeene richting, dat ongetwijfeld een basis tot verdere samenwerking met deze regeering aanwezig mag worden geacht. Alleen het feit, dat de regeering niet geheel consequent de vaste lasten aantast, mag, naar onze meening niet de aanleiding worden om haar de gelegenheid te ontnemen tot het voeren van de aangekondigde contructieve welvaartspolitiek, waarop zoo lang werd aangedrongen. Vooral nu deze politiek zal worden gevoerd onder de energieke leiding van een man als minister Gelissen, die juist wat er op dit punt onder de katholieken leeft, steeds zoo scherp naar voren bracht, ook in deze Memorie van Antwoord. Vergissen wij ons, wanneer wij in de passage tegen de devaluatie een iets minder stelligen toon meenen te beluisteren dan vroeger? De regeering verklaart, „dat zij waardevermindering onzer munteenheid voor het volk als geheel zeer schadelijk beschouwt en daarom het uiterste zal doen om haar te voorkomen". Twijfelt zij of dit werkelijk zal gebeuren? „GEEN STAP NADER TOT ELKAAR". Het „Hgz." is van oordeel, dat de partijen geen stap nader tot elkaar zijn gekomen. De Regeering stelt zich op het standpunt, dat de wereldcrisis oorzaak van onze moeilijkheden is en dat daarom „volledig nationaal economisch herstel slechts mogelijk zal zijn na terugkeer van meer normale internationale economische verhoudingen". Waar ze verklaart, dat ze zelfs tot valutastabilisatie het initiatief wil nemen (overschat de Regeering hier haar invloed op de wereldverhoudingen niet in het groteske?) moet men het er voor houden, dat ze herstel van „normale" internationale economische verhoudingen mogelijk acht. Als men onder „normale" verhoudingen vrijheid van ruilverkeer verstaat, vreezen wij, dat de Regeering met deze opvatting verre in de minderheid zal zijn. Uit de hiervoor geschetste opvatting kan men de houding der Regeering tegenover de actueele problemen verstaan. Reconstructie van het economisch leven is dan slechts in beperkte mate noodig; instandhouding van het bestaande, voor zoover dit gezond is, is voldoende. Alles wat de Regeering zich voorstelt is in wezen niets meer dan voorbereiding, die pas over ettelijke jaren vrucht kan dragen. En dan zijn er de normale verhoudingen weer, als de Regeering althans gelijk heeft! Die voorbereiding is naar onze meening nuttig en noodig en had reeds veel eerder moeten geschied zijn; zij zal stimuleerend kunnen werken op alle pogingen iets te doen; de Regeering brengt het, geheel in haar lijn, niet verder dan tot de flauwhartige betuiging: Men mag eenig vertrouwen koesteren, dat de voorgestelde exploratie en economisch-technische adviesdienst in nauwe samenwerking met Werkfonds en eventueel met regionale industriebanken, kan bijdragen tot meerdere industrialisatie". Ziedaar alles! Men kan er van overtuigd zijn, dat een • kabinet-Colijn op economisch terrein van krachtig aanpakken nooit iets zal weten. Dat is de positie, waarin de Kamer de Regeering vindt: op haar rust de keuze te volgen of een anderen weg te gaan; laat rijp beraad in 's lands belang beslissen. REGEERINGSKANSEN VERBETERD. Het „Dagbl. v. N. Brab." is niet bevredigd door hetgeen de regeering blijkbaar wil doen tot verlaging van de vaste lasten, maar: Grooter instemming zal men ongetwijfeld Kunnen betuigen met hetgeen de regeering aankondigt omtrent hare plannen met betrekking tot hetgeen zij wil gaan ondernemen ter bestrijding van de werkloosheid. Twee dingen kan men oogenblikkelijk vaststellen, als men dit frissche hoofdstuk in de Memorie van Antwoord leest: dat de desiderata van het Industrialisatiecongres der vier R. K. Standsorganisaties grootendeels zijn overgenomen en dat het zeer sterk den geest ademt van den nieuwen minister van Economische Zaken, prof. Gelissen. De vraag is nu maar, of de nieuwe Minister van Econ. Zaken ook allemaal kan uitvoeren, wat is aangekondigd. Met name, of het hem mogelijk zal zijn te doen, wat zijn voorganger onmogelijk achtte. Want op dat gebied is nog niets veranderd. De Regeering houdt vast aan haar afkeer van devaluatie en aan haar theorieën daaromtrent. Zij verwacht er geen heil van, o.a. omdat het buitenland daaromtrent weinig goeds te zien zou geven. Met deze voorstelling van zaken zullen de voorstanders van devaluatie het wel heelemaal niet eens zijn, wanneer zij de resultaten zien, die de devaluatie in Engeland, in Zweden en nu weer in België aan het bedrijfsleven heeft gebracht. Het komt ons voor, dat de Regeering vooral met hetgeen zij ten aanzien van de Industrialisatie voornemens heeft gezegd, de kansen van aanneming van haar bezuinigingsplannen wel J heeft bevorderd. De naaste toekomst zal echter uitwijzen, of zij ook de aangekondigde voornemens onder de factoren die zij zelf heeft bepaald en vasthoudt, zal ten uitvoer kunnen leggen. OUD-NIEUWE REGEERINGSPOLITIEK EN 'S LANDS BELANG. De „Volkskrant" komt tot de volgende conclusie: Afwachten blijft voor zoover wij het zien, de boodschap. Er zal bij het mondeling debat nog veel opheldering, nog veel tegemoetkoming, nog veel bereidheid tot koerswijziging — het afzweren der aanpassingspolitiek — noodig zijn voordat we de regeering het verloren vertrouwen kunnen terugschenken. De vraag is niet of de regeering meent met haar concessies (voor het lager onderwijs meer formeel dan reëel) en haar kersversche industrialisatie-bevlieging van de katholieke Kamerfractie af te zijn, — de allesbeheerschende vraag is, of de oud-nieuwe regeeringspolitiek geacht mag worden te zijn in 's lands belang. Voorloopig zeggen we nog niet: ja. EEN OPEN OOG VOOR OVERLEG. Het „Hbld." brengt de voornaamste punten uit de Mem. van Antwoord naar voren en vervolgt dan: Uit deze enkele, korte grepen uit het lijvig doch bondig en over het algemeen helder geschreven regeeringsantwoord moge blijken, dat ten zeerste de regeering de bezuinigingsnoodzaak even scherp, ja nog scherper ziet dan bij het indienen van het veel omvattend ontwerp het geval was. Dat zij verder door concessies op belangrijke punten een open oog getoond heeft Voor het in een parlementairen rechtsstaat onberekenbaar nut van samenwerking en overleg tusschen regeering en volksvertegenwoordiging. En dat zij tenslotte maar slechts voor zoover het haar verantwoord toeschijnt, een ernstige poging wil doen om aan van andere kanten voorgestelde denkbeelden voor constructieve welvaartspolitiek gelegenheid te geven zich aan de moeilijke practijk te toetsen, onder de overtuigde leiding van een figuur, die toch juist, bij de warmste voorstanders van deze denkbeelden boven elke verdenking van „lauwheid" moet staan. Dat de regeering zich niet laat leiden door koppige starheid of door onwil om met nuttige ideeën-bijdragen haar voordeel — dat is het voordeel van het totaal onzer Nederlandsche samenleving — te doen, heeft zij in dit antwoord ten behoeve van het parlement dan ook wel zeer duidelijk aangetoond. Men mag hopen dat het parlement zich, omgekeerd, door denzelfden wil om het gemeenschappelijk doel in zoo breed en vriendschappelijk mogelijke samenwerking te verzorgen, zal laten leiden. En dat dit ook uiting zal vinden in de opbouwende critiek welke, ook nu nog, op verschillende punten denkbaar en zelfs wenschelijk is. EEN DUIDELIJKE UITSPRAAK TEGEN DEVALUATIE EN EEN STRIJD MET OPEN VIZIER. „De Telegraaf" komt tot de slotsom, dat het tegenwoordige kabinet zich opnieuw duidelijk tegen devaluatie heeft uitgesproken. Slechts één categorie in den lande heeft het recht van ontevreden te zijn en kan voort gaan onze regeering te bestrijden. Het kabinet heeft zich opnieuw duidelijk tegen devaluatie uitgesproken en het is zelfs bereid het initiatief te nemen tot internationale onderhandelingen om tot stabilisatie der valuta te geraken. Alle voorsanders van een besnoeiing van onze munt vinden in de tegenwoordige regeering een tegenstander, die met open vizier strijdt. Laten de devaluïsten — zij hooren dezen naam liever dan dien van inflationisten — eveneens een strijd met open vizier beginnen. Laten zij ronduit zeggen, dat zij in devaluatie het voornaamste redmiddel zien om ons land door de crisis heen te helpen. Dan zal tevens blijken, hoe gering hun aanhang is. Als ze ophouden zich tegenstanders van loonsverlagingen te noemen, of voorstanders van groote nationale werken (die slechts ten koste van een staatsbankroet kunnen worden uitgevoerd), maar vierkant er voor uitkomen, dat zij inflatie willen, dan zal er in onze binnenlandsche politiek veel zijn opgehelderd. Dan zullen zich in ons larid twee fronten vormen en wij twijfelen niet of het front van dr. Colijn zal de overhand behouden. ' AFBRAAKMETHODE GEHANDHAAFD. „Het Volk" ziet „het noodlottige stelsel gehandhaafd": Men krijgt den sterken indruk dat de regeering in haar oorspronkelijk wetsontwerp opzettelijk heeft overvraagd, om dan door de Kamer wat te laten afdingen en bij memorie van antwoord wat te kunnen inschikken en aldus den schijn te wekken, dat zij handzaam is. Een methode van de vischmarkt, die beneden de waardigheid van een regeering is. Hoofdzaak echter is, dat aan alle afbraak, hoogstens op enkele punten eenigszins van vorm veranderd, hardnekkig vastgehouden wordt. Het stelsel der regeering blijft geheel ongewijzigd. Geen opbouw, doch afbraak. Dit kan in den gedachtengang der regeering ook niet anders, omdat zij al de namens de sociaaldemocratische fractie aan de orde gestelde denkbeelden tot verhooging van inkomsten afwijst, ook de eenmalige voorstellen gelijk de heffing-in-eens en de vervanging van zilveren door nikkelen pasmunt, welke dienst zouden hebben te doen als overbrugging van de periode, waarin de algemeene inkomstenvermeerdering door herstel van de koopkracht nog niet ingetreden is. De regeering handhaaft haar verderfelijk afbraakstelsel, dat land en volk naar den ondergang leidt. Dit is het kernpunt dezer memorie van antwoord. Hiertegen was volgens het voorloopig verslag een meerderheid in de Kamer aanwezig. Is die meerderheid na de memorie van antwoord nog aanwezig? In de katholieke pers was een groote ommezwaai van haar aanvankelijke hevige oppositie ingetreden. Op belangrijke tegemoetkoming van regeeringswege werd gehoopt. Zullen de katholieken blijken, met de thans geopperde schijntegemoetkomingen in de watten gewikkeld te zijn en zich laten vangen om de in wezen gehandhaafde afbraakmethode te slikken? Het zal nu spoedig moeten blijken. --- De gevolgen der devaluatie. Te veel industrie te weinig afzet. — Het Etatisme in België. — Nog een „opzienbarend" proces. "V De regeering heeft heden het besluit bekrachtigd waarbij zware straffen worden opgelegd aan winkeliers en andere handelaars, die hun artikelen tegen te hooge prijzen verkoopen of weigeren hun oude voorraden van de hand te doen, in dé hoop er later hoogere prijzen voor te kunnen bedingen. Hierdoor zijn moeilijkheden ontstaan met sommige Belgische vertegenwoordigers van buitenlandsche handelshuizen, die thans gedwongen worden hun producten, welke zij voor 30 April importeerden, aan de oude prijzen te verkoopen. Maar voor de betaling van die producten aan het buitenland, welke geschiedde na de devaluatie, moesten de betreffende handelsagenten deviezen koopen in gedevalueerde francs, zoodal zij daarop een verlies leden van 30 pet. Het gevolg daarvan is, dat zij dit dubbel verlies trachten te dekken op de nieuwe bestellingen, die zij noodgedwongen slechts leveren met 60 pet. prijsverhooging, waardoor de prijzen van sommige artikelen in den detailhandel met 60 tot 75 pet. omhoog springen. Een loonsverhooging in verschillende takken van bedrijven is daardoor bijna onvermijdelijk geworden. Evenzeer echter als bij de prijsstijging, die zij niet weerhouden kan, treedt de regeering remmend op in gevallen van noodzakelijke loonsverhooging. Deze inmenging heeft haar, bij de recente mijnwerkersstaking te Charleroi, bijna tot aftreden gedwongen. De mijnwerkers hebben een loonsverhooging gekregen van slechts 2Y 2 %, terwijl de prijzen van den levensstandaard, globaal genomen, met minstens 30 % stegen. Thans is er weer beroering in het „Zwarte Land", vooral onder de werkers der hoogovens en staalfabrieken, die aanpassing van hun loonen aan den verhoogden levensstadaard eischen. Naar wij uit werknemerskringen vernamen, is de toestand der arbeiders door de devaluatie veel slechter geworden. De prijzen der levensmiddelen blijven stijgen en de loonen blijven op hetzelfde lage peil van voor de devaluatie, hetgeen veel ontevredenheid wekt, ook in de kringen van middenstanders en intellectueelen. De moeilijkheden gerezen in den detailhandel, in verband met de ingetreden prijsstijging en het verval der loonen na de devaluatie, vinden grootendeels hun oorzaak in het feit, dat België al zijn grondstoffen, met uitzondering van zijn steenkolen, moet importeeren. De economische opleving, die onmiddellijk na de devaluatie intrad, is reeds tot een economische inzinking'verworden. Op de ruim 300.000 werkloozen hebben er 40.000 voorloopig werk gevonden, voor het meerendeel seizoenarbeiders, die gewoonlijk bij het begin van den zomer werk vinden. De intense bevordering van het toerisme door de Brusselsche Wereldtentoonstelling is voorts een der groote oorzaken van deze tijdelijke werkgelegenheid. In de mijnen, aan de hoogovens, op de metaalwerven en in andere groote bedrijven neemt de werkloosheid toe. De politiek der publieke werken, door de regeering „in theorie" gevolgd, kan „practisch" als geheel mislukt beschouwd worden. De instelling van een „Office de Reconstruction Nationale", heeft tal van groote plannen op papier gebracht, maar verwezenlijkt werd er niets en de op geduldig papier beloofde nationale reconstructie is rustig in de stoffige ministerieele bureaux opgeborgen. Genoemd „Office" onderzoekt thans de mogelijkheid om het reeds zeer industrieele Henegouwen nog van meer industrie te voorzien, op gevaar af de autarkie, waaraan Belgieë, meer dan eenig ander land, economisch sterft, nog sterker te bevorderen. Maar de regeering blijft weigeren te voldoen aan het verzoek der mijnwerkersorganisaties, om de mijndirecteuren van Henegouwen te dwingen 5000 gehuwde werklooze mijnwerkers weer in dienst te nemen, inplaats van de daar nog, tegen lagere loonen, werkende 5000 ongehuwde vreemdelingen, die met goed gevolg naar de nieuwe mijnen van het Kempisch kolenbekken getransporteerd zouden kunnen worden. In het parlement heeft minister-president Van Zeeland verzekerd, dat de Belgische munt, in 1926 reeds tot 1/7 van haar waarde verminderd, nog eens met 30 %, derhalve tot 1/10 van haar ootspronkel. waarde, omlaag moest, om de economische aansluiting van België bij de sterling-groep mogelijk te maken. Maar enkele maanden geleden hebben de heeren Theunis en Gutt, in de vorige regeering, reeds bewezen, dat België er in geslaagd was de productie-kosten in verband met de handelsprijzen aan te passen aan de anglo-amerikaansche markt en daardoor practisch te kunnen concurreeren met de groote sterlinggroep. Zoodat het vraagstuk van den kostprijs in België overtroffen wordt door het probleem der verloren afzetgebieden, waarmee dit zoozeer overbevolkt als over-geïndustrialiseerd land steeds meer te kampen zal hebben. Het etatisme in België. Onder het semi-socialistisch bewind schrijdt het etatisme in België steeds verder voort. Steeds dieper grijpen de talrijke maatregelen der regeering in het particulier bedrijfsleven. Op het gebied van de industrie, van den landbouw, van het bankwezen, van den ambachtsnijveren en handeldrijvenden middenstand en zelfs op dat der vrije beroepen, staan de ambtenaren van den Staat bij dag en avond voor de deur, om te zeggen hoe het moet. Zij doen dat veelal zonder kennis van zaken en op de hun eigen stroeve wijze, die veel ontevredenheid kweekt en de het economisch leven steeds meer ontwrichtende bedrijfsstremming bevordert. Om slechts één voorbeeld te noemen wijzen we op een nieuw wetsontwerp inzake „de bevordering van het toerisme", uitgaande van het „Office voor het Toerisme" een rijksinstelling van het Ministerie van het Vervoerwezen, dat tot den ambtskring van den plannenmakenden Minister Deman behoort. In bedoeld wetsontwerp wordt o.a. gezegd, dat geen enkele onderneming voor haar bedrijf de benaming van „hotel" mag voeren zonder de uitdrukkelijke toestemming van bovengenoemd „Office" van Minister Deman. Dit is het eerste verbluffend artikel van bedoeld wetsontwerp. Dan volgen een aantal voorwaarden aan welke voldaan moet worden om den naam „hotel" te mogen voeren en welke den ambtenaren een maatstaf moeten zijn om een bepaald hotel in de eerste, tweede, derde, dan wel in de vierde klasse in te deelen. Want volgens dit wetsontwerp zullen er in België voortaan vier klassen van hotels zijn. Hier volgen de voorwaarden geldend voor de laatste categorie of vierde klasse: 1. De keuken en de provisiekamer moeten voldoen aan de gestelde eischen van oppervlakte en hygiëne in het algemeen. Over de vraag of het hotel aan de gestelde eischen voldoet, wordt beslist door den burgemeester der plaats en in laatste instantie door de ambtenaren van het Office voor het Toerisme. (De hotelhouder wordt bij deze regeling derhalve verplicht met den burgemeester zijner getaeente de beste relaties te onderhouden of het gevaar te loopen de ambtenaren van Minister Deman op zijn dak te krijgen). Artikel 2 luidt: Alle kamers voor logies bestemd, moeten hun licht en lucht onmiddellijk van buiten ontvangen en voorzien zijn van vaste of losse waschtafels. 3. Minstens een badkamer met stroomend water moet aanwezig zijn. (In de kleine gemeenten zonder waterleiding zullen derhalve alle hotels verboden moeten worden, zelfs die der vorige klasse). 4. Op iedere verdieping moet minstens een W(ater) C(loset) met stroomend water zijn. (Commentaar als bij 3). 5. Een ruime, goed verlichte en voldoende geventileerde eetkamer moet den gasten ter beschikking staan. 6. De kunstverlichting moet geschieden door middel van electriciteit en in gemeenten waar die niet aanwezig is door een ander modern verlichtingsmiddel. De voorwaarden bevatten verder strenge voorschriften omtrent het personeel en.... het waschgoed, zoodat hier van toepassing is, een variant op het bekende spreekwoord: indien het met de bepalingen voor de vierde klasse hotels reeds zoo erg gesteld is, wat zal er dan van de eerste klasse wel gevraagd worden? Niemand zal ontkennen dat de inrichting van vierderangs- en soms ook wel van eersterangs-hotels in België, vooral ten plattelande, geen verbetering behoeft, maar indien bovengenoemd ontwerp wet wordt zullen de hotelhouders geheel overgeleverd zijn aan de nukken van ambtenaren, aan het gekonkel van hun concurrenten en de intriges van hun politieke vijanden. Afgezien nog van het feit, dat de ambtenaren van het Office voor het Toerisme, onder voorwendsel dat zij controle moeten oefenen op de goede naleving van het klasse-stelsel, in de hotels als „gasten" ontvangen zullen moeten worden, evenals thans in de Belgische restaurants de ambtenaren der accijnzen zich, bij de ontvangst der nota, na goed gegeten en gedronken te hebben, ontpoppen als „ambtenaren in functie" belast met de controle op de naleving van de drankwet, om dan al of niet een bekeuring te maken en zonder betaling te vertrekken. Nog een „opzienbarend" proces. Zoo tragisch als het opzienbarend proces Malou Gérin, dat verleden week te Brussel zooveel belangstelling trok, zoo komisch is het volgende geval, overkomen aan een fonkelnieuw „meester in de rechten". De jonge advocaat zag bij den ingang van het gerechtshof een weenend moedertje staan en door medelijden bewogen sprak hij haar aan: — Wat is er vrouwtje? — Ach, meneer, mijn zoon moet voor diefstal terecht staan en we hebben geen geld voor een advocaat. Als hij veroordeeld wordt, is hij z'n steun kwijt en ik ook. — Dus hij is zonder werk? — Ja, meneer — Schrei dan maar niet meer. Ik ben advocaat en zal zijn verdediging wel op me nemen. Wat heeft hij gestolen? — Een paard, meneer de advocaat, maar 't is al terug gegeven en de andere dingen ook. — Wat waren dat voor dingen? — Oh, wat kleine rommel, de moeite van het stelen niet waard, maar 't paard was het voornaamste. — Goed, roep me maar als de zaak van uw zoon voorkomt, ik pleit voor hem. De advocaat ging intusschen een andere zaak regelen en 'n goed half uur nadien kwam de vrouw hem roepen: — Meester, de zaak van m'n zoon komt aan de orde. — 'n Minuut, ik kom. Na een minuut was hij er werkelijk en zonder iets van de stukken gezien te hebben hield hij de volgende improvisatie: — Meneer de voorzitter, het zijn dieven die paarden stelen, zegt het spreekwoord. Maar het zijn geen dieven meer die paarden teruggeven. De verdachte heeft een paard gestolen, zegt men. Maar hoe? Vergeet toch niet, dat verdachte werkloos is, dat hij overal werk zoekt. En wat is meer een symbool van werk dan een paard? Werken als een paard, luidt het gezegde. Is het psychologisch zoo onjuist, dat een werklooze er aan denkt een paard te stelen? Als hij dat doet, wordt hij nochtans gedreven door een onweerstaanbare macht, waaraan hij niet kan ontkomen, dat brengt de werkloosheid mee. Alleen reeds op deze gronden zou ik voor mijn cliënt vrijspraak kunnen vragen. Er is echter meer, meneer de voorzitter. Hoe heeft verdachte het paard gestolen? Hij heeft het niet uit een stal gehaaid, heeft er dus niet voor ingebroken. Het paard liep los en zonder geleide op straat, het leverde gevaar op voor het verkeer. Verdachte zag dat en nam het dier mee, zette het in 'n schuurtje achter zijn huis, gaf het te eten en te drinken, tot de eigenaar kwam, die zijn paard opeischte en ook kreeg. Ik zeg u, meneer de voorzitter, verdachte heeft niet alleen recht op vrijspraak, maar ook op vergoeding, wijl hij het paard zoolang voedde en verzorgde Toen klonk de stem van den voorzitter, in een lach: — Maar het was een houten paard, waarde meester, verdachte heeft ingebroken in een speelgoedmagazijn --- BINNENLAND ONZE WEERMACHT IS GEEN OORLOOS-, MAAR EEN VREDES-INSTRUMENT. Het Centraal Comité tot Waarschuwing tegen Eenzijdige Ontwapening. Met leuzen als „Oorlog aan den oorlog!', „Nooit meer oorlog!" enz., met tegenwerking van de luchtbescherming, van het Roode Kruis en van de Landsverdediging bant gij den oorlog niet uit. Integendeel, daarmede verhoogt gij de kans op het uitbreken van een oorlog' in WestEuropa en de kans, dat Nederland daarin zal worden betrokken. Het gevaar, dat schuilt in de weermachten van groote mogendheden: de verleiding om met geweld zijn wil aan andere volken op te dringen, bestaat bij ons niet. Onze Landsverdediging is geen oorlogvoorbereiding. Noch onze Regeering, noch ons volk zal ooit een oorlog ontketenen. Het oorlogsgevaar schuilt niet binnen, maar buiten onze grenzen. Maar als, om redenen, die buiten onze grenzen liggen, gevaar van oorlog tusschen andere landen in Wet-Europa dreigt, moet onze weermacht sterk genoeg zijn om elk der beide partijen ervan te weerhouden onze neutraliteit te schenden en zich Nederland tot tegenstander te maken. Onze personeele, materieele en geldelijke veroorloven ons zoodanige weermacht te onderhouden. Daarmede zal Nederland den vrede dienen, want een weerloos Nederland temidden van zwaar bewapende rijken, die overigens door versterkte grenzen, de wederzijdsche strijdkrachten en terreinbezwaren in evenwicht worden gehouden, zou het uitbreken van een oorlog verhaasten Is ons land sterk genoeg om zijn neutraliteit te handhaven, dan hebben de partijen, tusschen wie een oorlog dreigt uit te breken of is uitgebroken, er geen belang bij om ons vanuit de lucht te bestoken, daarmede zich ons tot vijand te maken en aldus het aantal harer tegenstanders te vergrooten. Is daarentegen ons land weerloos, dan zal het 't slagveld van Europa worden. Als onze havens, fabrieken, voorraden, transportmiddelen, enz. onbeschermd ter beschikking van den eerstkomende liggen, dan zal diens tegenstander trachten deze hulpmiddelen vanuit de lucht te vernielen om aldus het gebruik ervan aan den andere te ontzeggen. Het beste middel om ons land te vrijwa:\i van de verschrikkingen van den luchtoorlog, is dus een goed voorbereide landsverdediging. Zij, die verklaren, dat hun geweten hun verbiedt mede te doen aan oorlog en oorlogsvoorbereiding en die vermeenen daarom de landsverdediging te moeten verzwakken, doen door deze verzwakking wel degelijk mede, doch aan de zijde van onze tegenstanders. Zij moeten bovendien s niet vergeten, dat propaganda voor weerloosheid van Nederland propaganda voor verhoogde kans op het uitbreken van een wereldoorlog beteekent. DE PROTESTANTSCHE NATIE. Het oordeel van Mr. MarchantDE NOORMANNEN IN AANTOCHT. Ter gelegenheid van de inzegening \