De Katholieke Staatspartij de beste beschermster der slachtoffers van de crisis. Gezonde critiek en ongerechtvaardigde critiek. Hulp voor werkloozen en landbouw. Oeen enkele van onze politieke tegenstanders is ooit in staat geweest, om in Limburg bij een Tweede Kamer-verkiezing den kiesdeeler te halen. Allen blijven daar ver beneden. Maar ze zijn bijzonder gesteld op Limburgsche katholieke stemmen om candidaten uit het Noorden die ze ook in andere kieskringen stelden, aan het steminental te brengen, dat voor hun verkiezing noodig is. Achter een of meer candidaten, die ze graag gekozen wenschen te zien, plaatsen ze daarom namen van Limburgers om met de door dezen verworven stemmen de eersten van de lijst er door te halen. We hebben daar al meer op gewezen. En zoo zijn er weer allerlei noorderlingen op het verkiezingspad om op deze manier stemmen te vergaren. We weten het uit ondervinding dat ze herhaaldelijk propaganda maken door af te geven op de Katholieke Kamerfractie en op de Limburgsche Kamerleden. Daartegen moet ook bij deze verkiezing worden gewaarschuwd. Limburgs bracht bij de vorige Tweede Kamerverkiezing 196712 geldige stemmen uit. Hiervan verkreeg de Kath. Staatspartij 161498 stemmen. Nu zullen we het wel niet mis hebben, wanneer we beweren, dat er onder de overige ruim 35000 uitgebrachte stemmen verscheidene zijn, die ons door zulke verdachtmakingen, kleineeringen en bespotting zijn ontfutseld, ondanks het feit, dat de meerderheid der Limburgsche katholieken haar volksvertegenwoordigers eert en hulde brengt voor hetgeen zij ook voor de belangen der Limburgsche bevolking deden. Wie in de dagbladen jaar in jaar uit heeft gevolgd, wat er in Den Haag is omgegaan, weet dat Katholieke Kamerfractie in dezen zorgelijken tijd met al haar krachten voor de volksbelangen is opgekomen en dat onze Limburgsche Kamerleden daarin naar hun vermogen hebben bijgedragen. * Nog altijd schijnen te veel kiezers leerzame lectuur over hetgeen in de Kamers voorvalt, te verwaarloozen. Wie het wel deden en zich op de hoogte stelden, leerden, bij eenig onderscheidingsvermogen, ook de moeilijkheden kennen, waarmede Kamer en ministerie te kampen hebben. Wie die daden niet volgden en dus niet op de hoogte kwamen, spreken er dikwijls het gemakkelijkst over en critiseeren het hardst. Gezonde critiek is uitstekend. Er is altijd te critiseeren! Regeeren geschiedt door menschen en blijft menschenwerk! Er worden wel eens vergissingen begaan, vooral in moeilijke tijden, waarin met zooveel dingen rekening moet worden gehouden. Daar mag iedereen gerust critiek op uitoefenen. Maar critiek mag niet voortkomen uit verkeerde opvattingen of onwetendheid. En men bedenke dat achter die critiek dikwijls de politieke tegenstander zit, die slim genoeg is om critiek op katholieke mannen, ook onrechtvaardige critiek, in de hand te werken. Men vrage zich dan af of de politieke tegenstander het in zijn macht zou hebben gehad om de zaken beter te doen en of de critiek, die men kan oefenen, de omstandigheden in aanmerking genomen, zwaarwichtig genoeg is om daarom zijn stem aan de Kath. Staatspartij, de groote katholieke eenheid, te onthouden. Men bezie de kwesties met de noodige kalmte en houde de groote katholieke belangen in het oog. Ongerechtvaardigde critiek is het wanneer men grieven tegen de regeering — laat staan of men daarin gelijk heeft met het oog op de buitengewoon moeilijke omstandigheden, waarin de regeeriug zich geplaatst ziet — verwijt aan de Katholieke Kamerfractie. Het tegenwoordige ministerie steunt niet op de partijen; het is een extra-parlementair kabinet. In 1929 is het onmogelijk gebleken om de voor een Kamermeerderheid noodige partijen inzake het steunen eener regeering tot overeenstemming te brengen. H. M. de Koningin liet toen een ministerie samenstellen buiten de partijen in de Kamer om. De Katholieke Kamerfractie heeft aan dat ministerie geen deel genomen. Het is genoegzaam bekend, dat het tot stand kwam zonder dat de Katholieke Kamerfractie geraadpleegd werd. Dat lag trouwens wel in den aard van het geval, Zulke feiten moet men niet uit het oog verliezen. Wel is de Katholieke Kamerfractie zeer dikwijls met de regeering meegegaan, bijv. in de steunmaatregelen* en werkverschaffing voor de werkloozen en zij heeft de regeering steeds aangespoord tot dergelijke goede maatregelen. Daar voor heeft de Kamerfractie voortdurend geijverd. Maar ook hier moet met groote voor zichtigheid worden opgetreden. Daarom eischt het Program 1933 van de Katholieke Staatspartij dat de Staat in dezen tijd bij het geven van steun alles moet doen om te voorkomen dat hij zelf zijn vermogen om helpend en steunend op te treden ondermijnt, zoodat dit en andere groote volksbelangen in gevaar zouden komen. De Katholieke Kamerfractie is nooit gewend geweest om alles wat zij doet aan de groote klok te hangen; ter wille van de reclame. Ze laat dat over aan partijen, die minder leven uit beginselen en daarom agitatie noodig heb ben zooals dat het geval is bij de S. D. A. P. Wanneer deze iets tot stand meent te hebben gebracht hoort men het aan het gedruisch dat er rondom wordt gemaakt. De Katholieke Kamerfractie heeft van zulke luidruchtige reclame nooit gebruik willen maken. De Katholieke Staatspartij kreeg in 1929 haar meer dan een millioen stemmen zonder dat. Er zijn diepere drijfveren voor het katholiek stemmen dan dat soort succespolitiek. De vraag is wel eens gesteld of de Katholieke Kamerfractie in dat opzicht soms niet al te fatsoenlijk is. De wensch werd wel eens geuit dat er meer contact kome tusschen fractie en partij in dien zin dat deze nu en dan werd ingelicht over haar optreden. Zonder dat de Kamerfractie hiervan iets bekend maakte, vernamen we uit zeer betrouwbare bron welken invloed de fractie heeft uitgeoefend op de regeeting om eenige door haar niet gewenschte voorstellen van het rapport-Weiter niet te doen aannemen. Nadat het rapport verschenen was heeft de Katholieke Kamerfractie de regeering tijdig gewaarschuwd tegen het stopzetten van de Zuiderzeewerken en tegen verlaging van de uitkeeringen aan de werkloozen. Het eene is een zeer voorname werkverschaffing en voor het andere achtten de Katholieke Kamerleden den tijd niet gekomen. Aan werkloozen immers wordt een uitkeering gegeven die hun het bloote bestaan mogelijk maakt. Dit houde men in het oog en al zou er hier of daar misbruik worden gemaakt van de uitkeeringen, men bedenke dat dit op de tienduizende gevallen uitzonderingen zijn. We mogen inderdaad voor den dag komen met de maatregelen welke er door de steun der Katholieke Kamerfractie en onder haar aansporing genomen zijn. Vooral zij die van zulke maatregelen profiteeren mogen dit bedenken. De werkloozen, voor wie vele millioenen besteed worden mogen weten dat' ze in de Katholieke Staatspartij de beste beschermster vinden. Deze handelt uit een echt solidariteitsgevoel. Andere partijen zijn er die zulke maatregelen afkeuren en het zou voor de werkloozen te betreuren zijn wanneer deze in de regeering iets te zeggen kregen. Hetzelfde is het geval met de noodlijdende landbouwers. Een deskundige berekende dat door de steunmaatregelen voor den landbouw in één jaar tijds 180 millioen gulden aan de landbouwers ten goede kwam. Ook hier is het de bedoeling om in dezen tijd voor de landbouwers het leven mogelijk te maken zoodat er, wanneer er betere tijden komen nog ean landbouwstand bestaat. Zij mogen weten dat er in Nederland autoriteiten zijn die zeggen: waarvoor hebben we den landbouw noodig we kunnen de granen enz. goedkooper uit Amerika en andere landen laten komen dan de Nederlandsche boeren ze kunnen leveren. Katholieken spreken natuurlijk zoo niet. Zij die door den nood der tijden te lijden hebben vinden den besten steun bij de groote Katholieke Staatspartij. Laten ze dat overwegen wanneer politieke tegenstanders van wie ze nooit iets goeds verkregen of te verwachten hebben, hierheen komen met verdachtmakingen over onze eigen katholieke Kamercandidaten. ROELAND. --- Advertentie AAN ONZE WEEKABONNé'S! Wij verzoeken onze abonné's, welke per week betalen, beleefd het weekgeld geregeld in het begin der week te betalen; latere betaling veroorzaakt U en onze bode's veel last, hetgeen voorkomen kan worden. DE ADMINISTRATIE. --- Luchtvaart Nederland vooraan op luchtvaartgebied. LUCHTSCHIPVERKEER NOORD-AMERIKA— INDIë. Men meldt uit Friedrichshafen: Omtrent de verdere plannen van dr. Eckener wordt van de zijde van de Luchtschepenwerf te Friedrichshafen medegedeeld, dat in de besprekingen, die dr. Eckener met eenige Nederlandsche luchtvaartondernemingen te Amsterdam heeft gevoerd, de mogelijkheid is overwogen om in verband met de plannen tot het instellen van een luchtschependienst van Europa naar Nederlandsch-lndië gelijktijdig een dienst tusschen Europa en Noord-Amerika in te stellen, en wel zoodanig dat de luchtschepen die op het traject New York—Europa varen via Barcelona ook den dienst over Cairo naar Batavia en terug zouden doen. Met de geïnteresseerde groepen zijn eveneens reeds onderhandelingen geopend. In Nederland is men reeds dichter tot de verwezenlijking van de plannen voor een luchtschependienst tusschen Europa en NederlandschIndië genaderd. Juist als gevolg hiervan zijn de onderhandelingen over het instellen van een dienst op Noord-Amerika die indertijd wegens de algemeene oeconomische crisis moesten worden uitgesteld, hervat. Nadat de reeds bestaande Noord-Zuid-lijn Europa-Zuid-Amerika zou een tweede lijn worden ingesteld, een West-Oost-Iijn, n.1. van New York over den Atlantischen Oceaan naar Nederland-Spanje-Egypte-Nederlandsch-Indië. De Noord-Zuid- en West-Oost-lijn zouden elkaar in Spanje kruisen. Hoewel nog geen positieve resultatne zijii bereikt, worden de onderhandelingen voortgezet. Nederlandsche scheepvaart en het luchtverkeer. Op een bijeenkomst op 29 Maart 1933 van vertegenwoordigers van de K. L. M. en van de scheepvaartmaatschappijn Maatschappij Nederland en Rotterdamsche Lloyd, die een voortzetting was van reeds eerder gehouden besprekingen is de grondslag gelegd voor nauwe samenwerking op luchtvaartgebied van deze beide groepen. Natuurlijk behoeven deze afspraken nog de nadere goedkeuring van de besturen van de betreffende maatschappijen en wat de K.L.M. betreft ook die van de regeering'. --- De Vasten te Rome. DOOR FELIX RUTTEN. ROME, Maart 1933. Voor ons, Nederlandsche katholieken, vereenzelvigt zich de Vastentijd met de Lijdensmeditatie. In al onze parochiekerken wordt gedurende de weken die aan Paschen voorafgaan, in een reeks van zes groote preeken, de Passie des Heeren overwogen, gewoonlijk op Goeden Vrijdag besloten met de meditatie over Christus' kruisdood. Voor Rome is dit heel anders. In een veertigtal zijner driehonderd kerken wordt hier nu eiken avond van Aschwoensdag af, een conferentie gehouden, bij wijze van voorbereiding van het Paaschfeest: maar deze preeken zijn geen lijdensmeditaties; het zijn toespraken die ook niet beginnen met een tekst of eindigen met een „amen"; en ook noemt de redenaar zijn toehoorders niet „beminde geloovigen", maar spreekt hij ze toe met het woord „signori". Zij behandelen geestelijke onderwerpen in eenvoudige taal, zonder rhetoriek; en wekken niet zelden den indruk van philosophische colleges, meer bepaaldelijk gericht tot, den geest van den hoorder en minder tot de verbeelding of het gevoel. Wij zouden het heel anders verwachten, maar de Italianen schijnen juist hiervan te houden. Ook hebben zij een uitgesproken voorliefde voor taalkunst en welsprekendheid. De beste sprekers vinden hierbij dan ook een dankbaar gehoor. In een Italiaansche kerk kent men geen standsverschil, geen rangen, geen huurbanken en geen dubbeltjes-plaatsen. De kerk is hier uiterst democratisch en het tafereel van zulle een avondconferentie, waarbij men in bonte wemeling en volledige vrijheid, zijn zitbankje zoo dicht mogelijk bij den preekstoel sleept mist zijn bekoorlijke schilderachtigheid niet. Wanneer de voordracht tegen het einde haar hoogtepunt bereikt (en ik bewonder daarbij het gemak van spreken nooit minder dan het treffende, rijke gebarenspel) gaan dan de collectanten rond met hun klingelende zakken, zonder dat die iemand te hinderen schijnt.. .. Maar ook heeft Rome, behalve deze conferentie-avonden, nog zijn eigen Vasten-devotie, de eigenaardige liturgie der z.g. Stationes. Dit is een overblijfsel der voorbereidingen tot het Paaschfeest uit de eerste eeuwen van het Christendom, toen Paschen nog de dag was, waarop de categumenen gezamenlijk den doop ontvingen uit de hand van Petrus' opvolger. Heel de christen-gemeenschap bereidde zich voor met de doopelingen op het feest der verrijzenis in gebed en boete; en uit dit devoot gebruik zelf heeft zich geleidelijk onze Vasten ontwikkeld. In de derde eeuw duurde de Vasten te Rome drie weken en te Jerezalem begon hij acht weken voor Paschen, hetgeen voldoende bewijst dat het gebruik niet uit de canons der concilies, maar uit den bovennatuurlijken geest zelf van het Christendom is ontstaan. Het was dan naar 's Heeren eigen voorbeeld, dat de duur der onthoudingsdagen per slot op veertig werd vastgesteld. De Vastentijd was een tijd van Godsvrede, waarbij de schouwburgen zoowel als de gerechtshoven gesloten werden en de heele liturgie zelf de leer in beeld bracht, die aandrong op een vernieuwing van den geest, om met Jezus op te staan tot een nieuw leven. De Romeinsche Vastendag nu heette „Statio", met een woord dat aan 't militaire leven werd ontleend. Dien dag vastte het christenvolk tot avond. Heel den dag hielden priester en volk zich onledig met hun gewone werkzaamheden, om tegen het uur der „nonen" samen te komen, en tegen dat de zon onderging achter der. Monte Mario, werd 't H. Misoffer opgedragen, als het waardig slot van een dag der heiliging. In Jeruzalem droegen de priesters geduren de heel den Vastentijd geen enkele H. Mis op ten teeken van rouw. In Rome was de Vasten minder een tijd van rouw, dan van blijde verwachting. lederen dag van de Vasten trok de Christen-gemeente van Rome naar een andere kerk, om er de bijzondere liturgie te vieren. Vooraf verzamelde men zich in een ander, nabijzijnd heiligdom, vanwaar men dan in processie optrok. Gewoonlijk was de Paus daarbij zelf tegenwoordig en ging hij met zijn diaken blootsvoets met de menigte mee. Het heele volk omgaf den stoet die van het Lateraan kwam en de kostbaarheden droeg, die bij de opdracht van het Misoffer gebruikt werden. Was de Paus er niet bij geweest, dan werd hem na afloop een vlok katoen gebracht, bevochtigd met de olie der lampen van het betreffende heiligdom, waar de plechtigheid had plaats gehad. „Hodie fuit statio ad sanctum X, „qui salutat te", sprak daarbij de dienstdoende administrant, en de Paus dankte met een „Deo gratias". Deze katoenvlokken werden zorgvuldig bewaard, om er het kussen mee te vullen, dat den Paus op zijn lijkbaar onder het hoofd geschoven werd. Bijzonder plechtig was de viering van den Zondag van Laetare, Domenica mediante, de middelste Zondag genoemd, als om de zware boetedoeningen die men zich oplegde, voor het oog der wereld te doen vergeten. De Paus, met den mijter getooid als bij de hoogste feestdagen, ging alsdan in pralenden stoet naar het Lateraan, waarbij hij een gouden roos droeg, die later den stadsprefect werd vereerd. De Statio zelf werd mede een dag van devotie voor den Heilige, in wiens titelkerk de plechtigheid gevierd werd, en de gebeden en gezangen, daarbij voorkomend, duiden er soms duidelijk op. Zoo las men in de kerk van den ridderlijken Sint Joris, den soldaat, het Evangelie van den hoofdman van Capharnaum hetgeen de oude Romeinsche liturgie haar „lokale kleur" gaf. Men heeft tot nog toe niet kunnen achterhalen waarom de betreffende kerken tot deze liturgie werden uitgekozen, terwijl andere heiligdommen daarvoor niet in aanmerking komen. Het valt op, dat de begrafeniskerken der martelaars buiten de muren hierbij wegvallen, en men besluit daaruit dat het gebruik zooals nu nog in voege, ouder is dan de vijfde eeuw, toen de vereering der martelaars blijkbaar verflauwd was. Alleen de groote heiligdommen der drie beschermheiligen van Rome. Petrus, Paulus en Laurentius, bleven aldoor een eerste plaats bekleeden in de vereering der Romeinen, en naar deze basilieken begeleidde dan ook het heele volk de nieuw gedoopten na de plechtigheid in het Lateraan. als om hen in de bizondere bescherming der drie groote heiligen te stellen. Het oud gebruik om eiken dag van de Vasten in een andere kerk Statio te houden, bestaat nog altijd in de Eeuwige Stad en wordt getrouw door de bevolking meegeleefd, des te drukker alnaar het kerken geldt die in de belangstelling der Romeinen meer op den voorgrond staan. De plechtigheid heeft dan nog altijd tegen den avond plaats en bestaat uit t zingen van de Litanie van alle Heiligen en het Miserere, gevolgd door ftieerdere oraties. Soms gaat er een processie binnen de kerkruimte mee gepaard. Dan branden alle kaarsen op de verschillende altaren. De groote relieken die de kerk bezit, zijn er ten toon gesteld gedurende heel den dag en daarmee wordt na afloop aan het volk den zegen gegeven door een hoogen waardigheidsbekleder, niet zelden zelfs door een kardinaal. Heel der, dag stroomen er de geloovigen heen om de kostbaarheden te zien en de heiligdommen te vereeren. Het is een groote dag voor de betreffende kerk en bij de kerkdeuren zitten armen, die prentjes en medailles verkoopen en vrome geschriftjes en tersluiks misschien nog een bedeiaar, — hetgeen er vroeger zoo toe hoorde in Rome, maar onder het waakzaam oog der politie zeldzaam wordt. Hoe treffend was de „Statio" bij San Sisto Vecchio, de Dominicanerkerk naast het klooster, dat Paus Honorius LL 111 aan de Dominicanen gaf. Terwijl de honderd monniken, aldaar vereenigd uit heel de stad, in hun wit en zwarte pijen naar buiten traden, om over het kerkplein naar den kruisgang te trekken, door de menigte gevolgd, die de gebeden meezong, verdrongen zich voor de hooge vensters, boven den pandhof, waar de palmen Vuischten en de gele citroenen aan de boomen hingen, de Dominicanessen met hun weeskindertjes, louter kleine meisjes in rose jurkjes: onder den blauwen hemel van Rome werd het een allerliefst schilderij Eu terzelfder tijd hield het antieke kerkje van St. Nereus en Achilleus daartegenover ook „Statie". Het oude kerkje, vroeger titelkerk van Kardinaal van Rossum, ligt nu in het prachtig park dat Passeggiata Archeologica heet, omgeven door altijd groene cypressen en steeneiken. De merel fluit er van het komend voorjaar. Daarachter rijzen de bogen en brokken op der machtigste ruine van Rome: de thermen van Caracalla. Hier waren de seminaristen der stad saamgekomen, alle in wit roket, en zongen er rondom het heiligdom heentrekkend, de litanie van alle heiligen. Hoe heeft mij deze litanie hier geroerd! „Sancta Agnes, Sancta Caecilia, Omnes sancti Martyres, omnes sanctae. Virgines " Achtereenvolgens klinken de aanroepingen, de vertrouwde namen, namen van Rome, maagden en martelaren die hier, op dezen zelfden bodem, hun bloed offerden en hun jonge levens lieten. Rondom ligt de antieke Wereld in puin; achter de cypressen beuren de brokstukken van het Colosseum hun rosse flanken; maar met den geur van den voorjaarsbloei is, op den klank der gewijde gebeden en hymnen, rijzen de beelden op, de gestalten der christenhelden, palmdragers, met lelien getooid: hun namen wellen naar onze lippen, en zoo leven zij er voort in een aldoor nieuw ontbloeien, om hun stillen triomf te vieren, met den glimlach der zaligen, tusschen de ruinen, de rozen, de laurieren en den wierook van het Rome, aeterna. In SS. Nereus en Achilleus' heiligdom was de kerkvloer bestrooid niet palmtakjes; toen „Statio" gehouden werden in de kerk der Apostelen, bij den Corso, was er de vloer der groote voorhal en heel de crypte, waar de tallooze reliekschrijnen der kerk onthuld waren, met laurier bestrooid; en de geur dier bladeren, met den geur van frissche, feestelijke voorjaarsruikers, deed wonderlijk aan, in de donkere, goud doorflonkerde ruimte. Ja, wij voelen het van Statio tot Statio, en voelen het aan al de dingen rondom: Paschen, het lentefeest der geestelijke opstanding, nadert. --- Veilig Verkeer Wat beteekent de indeeling der wegen in klassen. De indeeling der wegen in klassen is geschied in het belang van de instandhouding en bruikbaarheid der wegen. De wegen kunnen onderscheidelijk in 3 klassen worden ingedeeld al naar gelang van hunne geschiktheid voor het verkeer met zware motorrijtuigen en aanhangwagens. De wegen der le klasse worden geacht geschikt te zijn voor alle verkeer, de wegen der 2e klasse alleen voor het minder zware verkeer, terwijl in de 3e klasse de min of meer slechte wegen zijn ingedeeld die door hun minder soliede bouw, hun geringe breedte e.d. niet op zwaar verkeer berekend zijn. Deze indeeling geschied voor rijkswegen door den Minister van Waterstaat, voor gemeentewegen, alsmede andere wegen geen Rijkswegen zijnde, en gelegen buiten de bebouwde kom der Gemeenten, door Gedeputeerde Staten der betreffende Provincie en voor de overige wegen bij of krachtens een besluit van den Raad der Gemeente waarin die wegen zijn gelegen. De indeeling der wegen wordt aangeduid door kenteekenen, aangebracht op een in het oog vallende plaats allereerst op de punten waar wegen samenkomen die in verschillende klassen zijn ingedeeld en verder op alle andere paatsen waar zulks noodig blijkt. Die kenteekenen, waarvoor bepaalde afmetingen zijn voorgeschreven, bestaan ófwel uit banden, aangebracht om langs den weg staande boomen ófwel uit rechthoekige vlakken, aangebracht op gebouwen of getimmerten of op langs den weg geplaatste borden. Die banden of vlakken zijn bij de onderscheidene wegklassen verschillend gekleurd. Bij wegen der le klasse zijn ze Oranje gekleurd met witten hand; bij wegen der 2e klasse, wit gekleurd met zwarten rand en in het midden een zwart cirkelvlak en bij wegen der 3e klasse helder blauw met witten rand. De beslissing of een bepaald motorrijtuig of aanhangwagen behoorende tot het min of meer zware verkeer, over een in een bepaalde klasse ingedeelden weg mag rijden, ligt niet bij den eigenaar of houder daarvan, doch bij het Rijksbureau waarheen de eigenaar of houder de gegevens, betrekking hebbende op gewicht, afmeting en laadvermogen, moet zenden, met verzoek om een inschrijvingsbewijs. Zijn deze gegevens, welke moeten worden ingezonden op een voor dat doel voorgeschreven formulier, verstrekt, dan wordt door bedoeld Rijksbureau — m.n. door den Ingenieur van het District Wegentechniek, belast met de inschrijving — bedoeld motorrijtuig of aanhangwagen ingeschreven in een daarvoor bestemd register en wordt door dezen aan de hand dier gegevens bepaald over welke wegen met bedoeld motorrijtuig mag worden gereden, eventueel met welke snelheid en over wlke wgn in het geheel niet mag worden gereden. Deze laatste gegevens zijn voor de controleerende Politie te vinden op de op de ingeschreven motorrijtuigen en aanhangwagens op voorgeschreven wijze aangebrachte in 3 vakken verdeelde platen welke vakken respectievelijk Oranje, Wit en Blauw zijn gekleurd, en welke vakken corespondeeren met de 3 lassen der wegen. Staat in een vak een horizontale streep dar, mag over de tot de corerspondeerende wegklasse behoorende wegen met onbeperkte snelheid word engeerden. Staat in een vak een cijfer dan duidt dat de maximumsnelheid aan waarmede dat betreffende motorrijtuig (of aanhangwagen) over wegen behoorende tot de correspondeerende wegklasse mag rijden. Staat in een vak een kruis dan beteekent dit, dat met het voertuig dat dit voert over de tot de correspondeerende wegklasse behoorende wegen in het geheel niet mag worden gereden. Ip. E. --- Er waait een Italiaansche wind. Eviva Maastricht. Het heeft niet veel gescheeld of U hadt een maand lang geen Maastrichtschen brief meer ontvangen. Dat zou mij voor U erg gespeten hebben, maar ten slotte zou ik in m'n egoisme U aan mij opgeofferd hebben. Het hoefde ook niet veel te schelen, maar dat kleine beetje was helaas genoeg. Het is me gegaan als den man, die aan 'n ander vroeg: geef me dat huis van jou. Als de ander nu ja gezegd had Ik las dan een paar weken geleden een advertentie: „Beschaafd persoon, die met luxe-auto (zes -plaatsen) voor zaken naar Italië reist, zoekt reisgezelschap tegen billijke vergoeding. Oponthoud in Italië ongeveer een maand". Nu had ik reeds lang met mijn vrouw en mijn oudste zoon naar Italië willen gaan. Ik dacht die reis te bekostigen met hetgeen ik door deze brieven de redactie uit den zak klop. Deze gelegenheid was echter veel mooier. Ik schreef dus aan den „Beschaafden persoon" met den luxewagen, dat ik tegen billijke^vergoeding genegen was de reis mee te maken. Hij zou dan maar opgeven, hoeveel dat zou zijn en als wij daar onze persoonlijke uitgaven mee dekken konden, gingen we graag mee en beloofden hem het aangenaamste gezelschap. Ik weet niet of er een licht misverstand in het spel is, maar in elk geval hebben we er niets op gehord en vrees ik, dat onze reis verkeken is. Ik troost me dan maar met het vooruitzicht, dat ik te Maastricht kan blijven, wat ook heel wat waard is. Waarom zou men zoo ver van huis gaan zoeken wat men thuis ook heeft? Ik heb al laten vertellen, dat onze zilveren Maas heel wat mooier is dan de vuil-gele Tiber. De watervallen van Tivoli vindt men in het Aldenhofpark zeer verdienstelijk nagevolgd, terwijl de Albaansche bergen in onze St. Pietersberg een evenknie vinden. Enkele punten in onze stad doen daarenboven sterk aan Venetië denken; er loopt een kanaal en het kan er stinken. Evenals in de Stad der Zeven Heuvelen verheugen ons de straten in hoogten en laagten. De Sterrestad aan de Maas wordt bekroond door den St. Lambertus koepel evenals de Tiarastad aan den Tiber door den St. Pieterskoepel. En dan hebben wij nog den koepel van het Postkantoor, waardig voorbeeld van Hollandschen durf en Hollandschen smaak. Van smaak gesproken, onze nieuwe straten zijn zoo leelijk als welke Italiaansche stad ook maar droomen kan, maar daar hebben wij ook een schoonheidscommissie voor. Ook wij hebben een Campo Santo, waar de menschelijke ijdelheid praalt tot in den dood. Heeft Rome een heidenschen tempel als het Pantheon omgedoopt tot kerk, wij hebben een kerk in Wijk, die zeer geschikt te veranderen is in heidenschen tempel. Er is tusschen de For.tane di Roma en onze fonteinen geen ander verschil, dan dat geene dag en nacht bruisen en klateren, wat zeer hinderlijk is, terwijl in de de onze geen druppel water te bekennen valt, waardoor men er ook niet in kan verdrinken, hetgeen een groot voordeel is. Ook wij hebben onze Piazza met kerken er langs en deftige café's, maar bij ons zijn de café's duurder, hetgeen een hoogen dunk geeft van onzen rijkdom en vooral vreemdelingen steeds zeer aangenaam treft. Wij hebben sedert eenige dagen zelfs onze Basiliek. Maar wat nog veel meer waard is, wij hebben de Italianen hun geheime genootschappen afgekeken. De Limburgsche Liga is anoniemer dan ooit de Maffia geweest is. Zij heeft wel iswaar, tot eenige loslating van haar anonimiteit gedwongen, drie lieden bereid gevonden, die de zaak op hun naam nemen als zoogenaamd perscomité, doch het hooge directorium zit nog steeds gemaskerd verschanst en loert op alles, wat met Limburg^ katholicisme in nauw verband staat, zooals bijvoorbeeld de herdenking van Willem den Zwijger. Verleden week heeft de Liga daartoe een spreker laten overkomen, men zou denken een Limburger. Neen, zoover gaat het patriotisme niet; zij liet een Hollandschen pater uit IJmuiden komen, die ons of ten minste zijn toehoorders een lezing kwam voordragen, welke door een katholiek geschiedenisleeraar reeds staande de vergadering als absoluut onwetenschappelijk werd betiteld. Voorwaar een succes! U ziet, dat men niet naar Italië hoeft te gaan. Al wat daar karakteristiek is, hebben wij hier ook. Wij zouden de vergelijking nog veel verder kunnen voortzetten om U dit nog duidelijker te maken. Maar genoeg! Ten slotte hebben wij geen fascisme, ten minste niet tot nu toe. Een dictator in den dop hebben wij wel. Eviva Italia, pardon ik vergis me, leve Maastricht! ---