Een Koninklijk waterfeest De Jordaan juicht de landsvorstin geestdriftig toe Tewaterlating van de „Oranje" PRINSELIJK PAAR PER AUTOBUS DOOR DE VERLICHTE HOOFDSTAD. Geheel ongemerkt voor de feestenden heeft het prinselijk paar met gevolg Woensdagavond per autobus een rondrit gemaakt door de feeëriek verlichte hoofdstad. Slechts voorafgegaan door een motorrijder van de verkeerspolitie en begeleid door den hoofdcommissaris, den heer H. J. Versteeg, reed de bus langs de fraai versierde grachten, straten en pleinen van de lichtstad. Langzaam reed de bus de stad in en onder de massa 's, die zich voetje voor voetje door de straten bewogen, was slechts een enkeling, die een flits de hooge eere-gasten temidden van hun gezelschap onder wie zich ook de burgemeester bevond, herkende. Zoo konden Prinses Juliana en Prins Bernhard ongestoord genieten van het unieke beeld, dat de hoofdstad in deze dagen bij avond biedt, soms werd hier en daar even stilgehouden om de fraai uitkomende zilverlichte contouren van de torens tegen het nachtzwart, de grillige Hjnen van grachten en bruggen in hun fantastische verilchting te bewonderen, om dan weer midden door het woelige feestgeroes verder te rijden. Na een uur, te ongeveer half twaalf, keerde het hooge gezelschap op het paleis op den Dam terug, hartelijk toegejuicht door de samengestroomde menigte. PRINSES BEATRIX EN HAAR MOEDER. Van de gelegenheid, welke het officieele programma der feestelijkheden daartoe biedt, heeft Prinses Juliana gistermorgen, terwijl Prins Bernhard een bezoek aan de N.V. Nederlandsche Vliegtuigfabriek Fokker bracht, gebruik gemaakt om zich even er van te overtuigen hoe de kleine Prinses Beatrix, die buiten het feestgewoel rustig ten paleize Soestdijk is gebleven, het maakt. Gistermorgen vroeg is de Prinses per auto naar Soestdijk vertrokken, waar zij eenige uren ten paleize verblijf, waarna zij de kleine Prinses, die het uitstekend maakt^ weer aan de goede zorgen van Jonkvrouw Feith toevertrouwde. Kort na twaalf uur, tijdig om het noenmaal ten paleize te Amsterdam te gebruiken, keerde Prinses Juliana terug in de hoofdstad, waar zij gistermiddag tezamen met Prins Bernhard H. M. de Koningin vergezelden naar de plechtige tewaterlating van de „Oranje". De Koningin in de Jordaan Zij, die beweren, dat de regen spelbreker is geweest hebben het dezen keer mis. Geen najaarsbui vermocht de geestdrift te dooven, waarmede gistermorgen de jubileerende Koningin op haar tocht door de oude stad en de Jordaan werd begroet. Om half twaalf vertrok de kleine stoet van den Dam, waarbij de marinekapel 't Wilhelmus deed hooren. Al was reeds een fiksche regenbui neergekomen, de kappen van de calèche en van de overige rijtuigen werden neergelaten, en als zoo vaak bij nationale gelegenheden stoorde ook thans H. M. zich niet aan weer of wind. Omgekeerd lieten ook de talrijke Amsterdammers zich niet door de regen wegjagen. Toen een hevige regenbui neergutste, stak H. M. de paraplu op, maar de kap van de caleche bleef neer. Alle genegenheid en welgezindheid, welke langs den weg tot uitdrukking kwam, werd overtroffen in de met groen versierde Willemstraat, van ouds het hart van de Jordaan. H. M. gaf last, hier stapvoets te rijden. De straat was dicht gestroomd met onvervalschte Jordaners, die hun volle gemoed ontlaadden, toen de blauwe calèche met de Koningin voorbyrolde. Uit de breede ramen puilden de menschen, die het juichen en wuiven niet moede werden. Buigend naar alle kanten terugwuivend beantwoordde de Koningin deze indrukwekkende recht uit het hart komende begroeting. Het gebouw van de vereeniging „Tot heil des volks" baadde in volle verlichtingspracht en 'n groep kinderen zong het Wilhelmus. Ook de binnen-Oranjestraat kon geen mensch meer bevatten en een zelfde geestdrift als in de Willemstraat manifesteerde zich hier. Een zeevarend volk huldigt zijn vorstin. Met regelmatige tusschenpoozen van 60 seconden daveren zware kanonschoten over het breede water van het oude IJ te Amsterdam. ■■ Het dreunende gelui sterft weg over een drukke, roezemoezige en feestende stad. En terwijl het kanon buldert, doorklieft een koningssloep het water: Koningin Wilhelmina, onze geëerbiedigde vorstin, aan wie in deze dagen het Nederlandsche volk op zoo ongedwongen en spontane wijze hulde en dank brengt voor hetgeen zij in de thans afgesloten regeeringsperiode van veertig jaren voor het vaderland deed, begeeft zich in gezelschap van haar kinderen naar de werven van de Nederlandsche Scheepsbouwmaatschappij, waar zij zoo dadelijk met eigen hand het nieuwe vlaggeschip van de maatschappij „Nederland", de „Oranje" te water zal laten. Maar alvorens zij deze plechtigheid verricht, brengt zeevarend- en watersportminnend Nederland haar een grootsche hulde. En waar zou deze mooier en indrukwekkender tot uiting kunnen komen dan op het water van het oude, historische Ut Nooit zag dit breede water er kleuriger en feestelijker uit dan dezen middag. In twee dichte, aaneengesloten rijen, zich uitstrekkend van het tolhuis in het Zuiden en den golfbreker tegenover den ingang van de Houthavxen in het Noorden, hebben eenige honderden schepen — meest jachten — ligplaats genomen. Zij allen zijn met vlaggen en wimpels gepavoiseerd. Aan een stok, boven de top van den grooten mast, waait aan boord van elk vaartuig fier en trotsch de nationale driekleur. Een indrukwekkend en kleurrijk schouwspel deze vlaggenzee boven het zacht golvende water van het-IJ. Het heeft heel wat moeite gekost om al de deelnemende schepen netjes op twee rijen ligplaats te doen kiezen. Aan de overzijde van het vaarwater, gerekend van de golfbreker af, liggen achtereenvolgens netjes op een rij Hr. Ms. kruiser „Sumatra", de mijnenleggers „Douwe Rijkers" en „Hyd A" en daarnaast de nieuwste aanwinst van onze Marine Hr. Ms. flottieljeleider „Tromp". Naast de „Tromp" hebben ruim 300 zeil- en motorjachten ligplaats genomen. Spontaan hebben deze watersportminnende Nederlanders aan den oproep van de Koninklijke verbonden Nederlandsche Watersportvereenigingen gevolg gegeven en ze zijn gekomen uit alle deelen van het land. Een fascineerend en boeiend schouwspel, deze bonte mengeling van zeil- en motorbooten. Een zee van vlaggen en wimpels steekt er boven uit. De tweede lange ketting van vaartuigen ligt aan de stadszijde van het vaarwater. Set Fransche opleidingsschip „Quentin Roosevelt", dat in verband met het regeeringsjubïleum van de Koningin naar de hoofdstad van ons land is gekomen en door zijn deelneming aan deze vlootschouw een even sympathiek als hartelijk hulde brengt aan onze vorstin, vormt — gerekend wederom van den golfbreker af de eerste schakel. Daarnaast liggen twee torpedobooten, de Z. 6 en de Z. 7. Vervolgens de niijnenlegger „Brinio", dan vier mijnenvegers en vijf onderzeebooten. De instructievaartuigen „Prins Hendrik" en „Prinses Juliana" van het onderwijsfonds voor de scheepvaart sluit de rij. In de verte dreunt het eerste kanonschot, dat is het teeken: de. koningssloep vaart. De matrozen roeien het koninklijke vaartuig naar het midden van het vaarwater. En dan, in het midden van de ruimte tusschen de twee rijen schepen, die namens de Nederlandsche Marine en namens watersportminnend Nederland, kortom: namens heel ons zeevarend volk hulde brengen aan onze vorstin, begeeft de vorstelijke familie zich naar de plaats, waar straks een trotsch zeekasteel, het nieuwe vlaggeschip van de Amsterdamsche koopvaarijvloot van stapel zal loopen. Wanneer de koningssloep voorbijvaart, brengt ieder vaartuig de vlaggegroet. De opvarenden aan boord der schepen juichen de vorstelijke personen luide toe. Er heerscht een blijde en opgewekte stemming op het IJ en iedereen neemt er aan deel, iedereen wordt er door getroffen. Het gejuich stijgt uit boven de zee van vlaggen, verspreid zich boven het breede water en houdt ononderbroken aan zoolang de koningssloep statig en voornaam, gelijk dat een koningssloep past, tusschen de twee rijen schepen doorvaart. Aan boord van de oorlogsschepen staan de bemanningen stram in de houding langs de railing: de hulde van onze vaderlandsche marine, die hier zoo voortreffelijk is vertegenwoordigd. Iedere minuut dreunt een saluutschot. Het geluid vermengt zich in de steeds met nieuwe geestdrift oplaaiende toejuichingen van de opvarenden aan boord van de feestelijk versierde schepen en neemt eerst een einde als de koningssloep aan de werf van de Nederlandsche Scheepsbouw-Maatschappij is aangekomen. Op de werf. Op de werf is de Koningin door de heeren van Hengel en Goedkoop toegesproken, waarna H. M. antwoordde. In haar rede heeft H. M. de Koningin den wensch en de verwachting uitgesproken, dat dit schip de hechte band tusschen Nederland en Nederlandsch-Indië zal mogen versterken. Daarop nam H. M. de Koningin den ivoren hamer ter hand, een korte slag op het zilveren mes weerklonk De»champagneflesch sloeg tegen het schip in stukken Iedereen zag met spanning toe, doch er kwam geen beweging in het gevaarte. De hydraulische persen werkten. De spanning op den wal steeg. Het machtige gevaarte bleef echter op de plaats, waar het lag, hoog op de helling. Eerst na een uur hard werken is eenige minuten over 4 uur de „Oranje" van stapel geloopen. Eerst langzaam, doch al spoedig sneller gleed het statige schip in het water onder het geloei van sirenes en fluiten van de in de haven liggende schepen onder de daverende toejuichingen van de duizendkoppige menigte, die zoo lang in spanning had gewacht. Toen het schip zijn element opzocht, klonk luide op de werf het Wilhelmus. Het duurde niet lang of de „Oranje" lag weer stil in het breede water van het mooie IJ. Hiermede was de plechtigheid — zij het dan een uur langer had geduurd dan men had gehoopt — ten einde. Nadat de koninklijke gasten zich nog eenige oogenblikken met de aanwezigen op de tribune hadden onderhouden, vertrokken zij weer in de koningssloep, toegejuichd zooals op de heenweg. RIJTOER DOOR VERLICHT A'DAM. Gisteravond bezocht de Koninklijke familie in den Stadschouwberg te Amsterdam een uitvoering van „Le donne curiose", opgevoerd door de Wagnervereeniging. Na afloop had een rijtoer van ongeveer 19 K.M. plaats langs de versierde en verlichte straten en grachten. --- FEUILLETON HET MYSTERIE OP DE PRINCESS MARINA DOOR GUY HAMILTON 6. „Heere m'n tijd!" riep de hospita uit. Een oogenblik staarde zij haar commensaal sprakeloos aan. Toen: „En moet 'k nu zoo maar gelooven, dat u op een eerlijke manier aan al dat geld gekomen bent?" „Ik zou 't vast en zeker gelooven, als ik u was, mevrouw Hoover. Het lijkt me tenminste tle verstandigste weg. Want als u 't niet geloofde en toch mijn geld aannam, zou u gevaar loopen, dat ze u voor heling inrekenden, wat altijd minder prettig is. Maar stel u gerust. U kunt zonder gewetensbezwaar de huur voor deze en de volgende maand van me aanvaarden. Ik heb geen roofmoord gepleegd, noch de Bank van Engeland geplunderd en evenmin dat geld zelf gemaakt. Zoo," zei hij opgelucht, toen hij wiet zijn hospita afgerekend had. „De koffers laat ik straks ophalen." Het werd een drukke Zaterdag. Hij was het in zoover met zichzelf eens geworden, dat als voornaamste punt op 't programma van den plotseling gemetamorphoseerden Algernon Edward Mortlake de reis naar Honolulu zou komen te staan. Met 't voorschot van Wicks, Carroll en Wicks kon hij voorloopig uit de voeten. Er zou echter heel wat aangeschaft dienen te worden; allereerst moest hij zijn volle aandacht aan zijn garderobe schenken. Aan zijn nieuwen levensstaat van kapitalist was hij verplicht, zich van onder tot boven in 't nieuw te steken. Daarmee ging een groot deel van den dag heen. Toen haalde hij Walter Blynth van diens bureau en fuifde wederom op een diner bij Previtali, „Is Honolulu nog altijd aan bod?" informeerde Blynth, toen ze aan de koffie met een kleintje cognac zaten. „Nik vaster dan dat, ouwe jongen. Ik denk begin van de vqjgende maand. Eerst gaat een bescheidener wensch in vervulling: Parijs. Dinsdag vertrek ik over Dover. — Je zou me een plezier kunnen doen, Blynth Maandag wou ik graag een stuk of wat collega's, met wie ik altijd goed kon opschieten, een diner aanbieden in 't Metropole, waar ik voorloopig mijn intrek genomen heb. En dan een slordige fuif achterna. Jou natuurlijk in de eerste plaats, dan Meadow en Hodson van Jamisons Parkins van Duncan. Dat zijn ze. Met ons vijven zullen we er een gezellige sauskom van maken. Kan je dat voor elkaar boksen?" Walter Blynth kon 't en 't kwam voor elkaar. Reeds gedurende 't diner steeg de stemming, tot een hoogte, die 't beste voor 't verdere verloop van den avond beloofde. Van 't restaurant verhuisden zij naar 't Café Anglais van 't hotel. Ze verkeerden weldra in een toestand, die men zeer zeker niet nuchter noemen kan, maar toch nog een eind van dronkenschap verwijderd is. Waarin echter uitgelatenheid en overmoed de grenzen van het betamelijke sterk dreigden te doen verflauwen. Er werd telkens op Fletwood getoast en elke nieuwe toast was weer een graadje bedenkelijker dan zijn voorganger. Het hoogtepunt werd bereikt, toen 't gezelschap onder gejuich besloot, een betuiging van hulde tot Fletwood te richten. „Kort maar krachtig moet 't zijn", besliste Mortlake opgewonden. Hij nam papier en schreef, herhaaldelijk gnuivend, in drukletters 't volgend epistel: AAN BERNARD FLETWOOD, DIRECTEUR VAN DE N.V. „TROPEA", ALIAS JAN BANAAN, ALIAS DE KRENTENTUIN, ALIAS DE BITTERE CITROEN. OP 'T PUNT SCHEEP TE GAAN NAAR HONOLULU, GROET IK U, ONBAÉMHARTIGSTE VAN ALLE WERKGEVERS. MOGEN DE GEKROMDE RUGGEN ZICH SPOEDIG RECHTEN EN EEN VREESELIJKE WRAAK NEMEN. DOOD AAN DE TYRANNEN! ALGY MORTLAKE. Het had den algemeenen bijval. Walter Blynth schreef 't adres, een piccolo kreeg last, den brief onmiddellijk te posten. De stemming steeg gestadig, sloeg tot luidruchtigheid over. Oogen werden afkeurend naar de tafel gericht. De gérant van het café Anglais vond 't raadzaam, in eigen persoon het gezelschap tot iets meer kalmte te manen. Het werkte weinig uit. Na een kwartier zag hij zich genoodzaakt, op de aanmaning een waarschuwing in meer besliste termen te doen volgen. Hij was bijna aan de tafel van 't rumoerig vijftal, toen daar plotseling stilte intrad na den geestdriftigen uitroep van Peter Hodson: „Allemachtig! Kijk daar eens, lui!" Drie personen waren 't café Anglais binnen-" gekomen — een jonge dame en twee heeren. 't Was 't meisje, dat de belangstelling trok — niet alleen van 't vijftal, dat zich even tevoren nog zoo luidruchtig gedragen had. Een zeldzame bekoring ging van haar uit. Zij verschilde van haar twee begeleiders, zooals de dag van den nacht verschilt, de lente van den herfst. Aan een tafel, dicht bij die van Mortlake en zijn vrienden, nam 't gezelschap plaats. Algy kon de oogen niet van het meisje afhouden; nog nimmer had hij iets zóó volmaakts aanschouwd. Ze was slank, daarbij toch allerminst mager, goudblond, recht als een kaars. Algy nam alles van 't meisje in zich op; den mooigevormden hals, den kleinen, vastberaden mond, den sierlijken, rechten neus, de ronde kin, die van wilskracht getuigde, maar vooral de oogen, diep en doorschijnend als een meer, van 't verrukkelijkst blauw, dat men zich denken kon. 't Waren haar oogen, die Algy niet los lieten. Zij behoorden te stralen van jeugd en levensvreugd, want zoo'n meisje was geschapen, dacht hij, om alles te genieten, wat 't rijke menschenleven te genieten geeft. En toch lag er een schaduw in. Zij leek hem niet gelukkig. Slechts bij hooge uitzondering glimlachte ze en dan nog week een uitdrukking van zorg niet geheel van haar gelaat. De schaduw bleef. Mortlake bestudeerde haar twee begeleiders. De één, de oudste, vermoedelijk haar vader, veronderstelde Algy, was een lange, houterige verschijning, droog, 't type van een geleerde. Op zijn rechten, mageren neus stond een bril met groote glazen, zonder montuur. Afgaande op de oogen, leek 't geen gemakkelijk heerschap. De dunne lippen, welke hij na elke korte opmerking weer stijf opeenklemde, gaven den mond iets gedecideerds, iets niet bepaald vriendelijks. Bij 't binnen komen had hij een hoogen grijzen hoed gedragen, een hoofddeksel, dat heel wat wijzigingen in de mode over zich moest hebben zien heengaan. De hoed was nu ondersteboven op den vierde stoel brj de tafel geplaatst; de spaarzame haren, die aan de slapen sterk grijsden, had de oude heer strak naar achter geborsteld, waardoor 't voorhoofd nog hooger leek, dan 't reeds was. Den ander schatte Mortlake op een goede dertig. Ook hij droeg een bril, doch de glazen daarvan waren in een goud montuur gevat. Zijn donkerblauw colbert, op zwart af, zat onberispelijk. Hij maakte, evenals de oude heer, een stemmigen, bijna stijven indruk. Heel zijn voorkomen wees op een weinig toeschietelijk karakter. Al evenmin een verschijning, om onmiddellijk sympathie te wekken. Naar alle waarschijnlijkheid de verloofde van het zeldzaam aantrekkelijke meisje, veronderstelde Algy. Niet zoodra had hij dit oordeel als juist aanvaard, of hij haatte den kerel met zijn dikke lippen. Hg kon onmogelijk zoo'n verrukkelijk schepseltje waard zijn. En Mortlake's afkeer groeide, toen hij meteen ook maar als vaststaand aannam, dat de uitdrukking van bezorgdheid, nauw aan angst verwant, die hij telkens in de oogen van 't meisje waarnam, door den verloofde te voorschijn geroepen werd. „Je kijkt al 't moois van haar af" gichelde Blynh, die een verstokt vrijgezel was. „De anderen zullen er ook wat van willen hebben!" Algy hoorde de opmerking van zijn vriend niet; voortdurend trok 't meisje zijn oogen weer tot zich. „Hebben jullie ooit iets zóó volmaakts gezien?" vroeg Hodson geestdriftig. „Als ik aanleg voor dichten had, schreef ik subiet een sonnet op haar!" verklaarde Parkins. De belangstelling, die zij aan den dag legden voor de tafel dicht bij de hunne, was hinderlijk, doch zij waren zich er niet van bewust. Mortlake werd 't pas gewaar, toen de twee heeren hem scherp fixeerden en daarna iets tot elkander zeiden. Uit de expressie van hun gezicht viel af té leiden, dat 't niet iets vriendelijks aan zijn adres was. Op 't zelfde moment zag ook 't meisje hem opmerkzaam aan, bloosde en wendde de oogen af, toen Algy tegen haar glimlachte. Hoe verrukkelijk had zij er niet uitgezien, toen die blos haar wangen kleurde! Hij hoopte vurig, dat haar blik den zijne nogmaals ontmoeten zou, en bleef daarom, alle regelen der etiqutte negeerend, naar haar kijken. De jonge man aan haar tafel draaide op een gegeven moment zich demonstratief om, nam Mortlake. op uitdagende, beleedigende manier van onder tot boven op en zei vervolgens weer iets tot zijn bejaarden metgezel, die als antwoord stug knikte, tegen zijn wijnglas tikte en met den kellner afrekende. Onmiddellgk daarop stond 't drietal op en vertrok. Toen zij de tafel van Mortlake en zijn vrienden passeerden, hield de jongere man even halt. Hij sprak binnensmonds, maar toch \frel zoo duidelijk, dat zij het hooren moesten, één woord: „Vlegels". Peter Hodson sprong op. Hg had meestal een lastigen dronk over zich. „Laat gaan!" vermaande Algy luid. ,,'t Is maar een aangekleede knuppel!" (Wordt vervolgd), --- De viering in de Provincie TE KESSEL. Het jubileumfeest is hier prachtig geslaagd. Om 8.15 trokken alle vereenigingen, begeleid door de fanfare met muziek naar de kerk. Hier werd een plechtige Hoogmsi met drie Heeren gecelebreerd, waarin alle schoolkinderen comimuniceerden. Na de H. Mis trokken de schoolkinderen naar het sportterrein, waar ze werden onthaald op broodjes met warme chocolade naar hartelust. Om half twee stelde de optocht samen, waarin een viertal praalwagens meetrokken. „De Kolenmijn" en „Het Straatorgel" verwierven een eersten prijs. De „Waterval van Kessel" en „De Burgerwacht" elk een tweeden prijs. Van de groepen kregen de voetballers de eerste prijs; van de mooist versierde paarden Mols, eerste en Rooyakkers tweede prijs; van de versierde fietsen W. Feller 1ste en Z. Beene 2de prijs. Voor het Gemeentehuis werd halt gehouden en vanaf het balcon hield de burgemeester een hooggestemde feestrede. In Veers werden door een drietal bruidjes bloemen aangeboden. Daarna trok de stoet naar het voetbalterrein, waar kinder- en volksspelen plaats hadden tot 7 uur. Toen begon het Koninginnebal dat tot elf uur duurde en den volgenden dag werd herhaald. TE AFFERDEN. Dinsdag was het geheele dorp in feesttooi. Te ongeveer 1.20 uur werd de optocht aan de Jongensschool opgesteld. In den optocht blonken uit Damesgroep Wandelgroep, Schutterij, Jonge Boeren; ook de kindergroep was keurig samengesteld. Op 't feestterrein werden alle aanwezigen door den voorzitter van 't Oranjecomité, den heer v. Hoof, van harte welkom geheeten. Hierna sprak als vertegenwoordiger voor deze gemeente van H. M. de Koningin de E. A. heer burgemeester, die onze Koningin schetste als een echte beminnelijke landsvrouwe, die met krachtige hand regeert. Hierna werd overgegaan tot volksspelen en tractatie der kinderen; voor alles waren prachtige prijzen beschikbaar gesteld. Het plaatselijk Oranje-comité ondervond, dat aller medewerking werd geshonken, zoowel door wereldlijke als door geestelijke overheid, hetgeen bleek door aanwezigheid v. d. pl. Z. E. Pastoor en Kapelaan. De Fanfare Helpt Elkander verleende allen steun door steeds op 't terrein aanwezig te blijven. Het Oranje -comité komt zeker een woord van dank toe. TE OVERLOON. De nationale feestdag is hier op waardige wijze gevierd. Om 6 uur 's morgens werden de bewoners gewekt door kanonschoten. Om 9 uur werd een plechtige H. Mis met Te Deum opgedragen. Omstreeks 11 uur had zich bij het Gildehuis een optocht opgesteld, waaraan de Fanfare, alle bestaande vereenigingen en afd. deelnamen. Nadat men door de straten was getrokken, ging het naar de woning van den burgemeester, welke door den voorzitter van het Oranje Comité namens alle inwoners van Overloon, werd toegesproken als vertegenwoordiger van H. M. de Koningin. Nadat een zanghulde door de kinderen was gebracht, en de fanfare het Wilhelmus had ten gehoore gebracht, dankte de burgemeester allen hartelijk. 's Middags omstreeks 2 uur hadden diverse volksspelen plaats voor de jeugd van 12 tot 18 jaar. Prachtige prijzen waren hiervoor beschikbaar gesteld. De publieke belangstelling was buitengewoon groot. Voor de ouderen was er gelegenheid tot dansen, waarvan druk gebruik werd gemaakt. Tot laat in den avond heerschte er een gezellige drukte. TE HOLTHEES. Het nationale feest werd alhier ingezet met een plechtige H. Mis. Daarna stelde zich bij F. Bonants een optocht op. Kinderen, Fanfare, Schutterij en Handboogschutterij namen hieraan deel. Nadat bij den „Wilhelminaboom" door de kinderen het Wilhelmus was gezongen, begeleid door de fanfare, trok men naar de Smakt, alwaar de stoet werd ontbonden, nadat de kinderen waren getracteerd. Na den middag werd er druk gedanst. Omstreeks 8 uur kwam de E. A. heer burgemeester in gezelschap van zijn echtgenoote, in de danszaal een kijkje nemen. Omdat alles zoo ordelijk en gezellig verliep, deelde hij mede, dat het sluitingsuur voor dansen met een kwartier mocht worden verlengd. Na afloop van het dansen had nog een fakkeloptocht plaats en tot 12 uur heerschte er in de verschillende café's nog een gezellige drukte. TE GENNEP. Ingezet met uitstekend geslaagd vreugdevuur op den Heijenschen Berg, waarbij Burgemeester van Banning een korte toespraak hield, waarin hij wees op de beteekenis van ons Vorstenhuis, in de afgeloopen periode, begon Dinsdag de dag met reveille en een muzikale wandeling der harmonie, waarna na de plechtige Hoogmis de aanbieding plaats had van de gemeentevlag, waarbij opnieuw door den voorzitter van het Oranjecomité en de Burgemeester gesproken werd. Laatstgenoemde herinnerde aan de beteekenis van de vlag in vroeger tijden. Een kinderhulde had plaats, en des middags was opnieuw het feest voor de kinderen, dat vlot verliep en zeer bij de kinderen in den smaak viel. Naast een tractatie der kinderen had het Oranje-comité voor een groot aantal prijzen voor de kinderwedstrijden gezorgd, die onder applaus door den Burgemeester werden uitgereikt. Tot slot van de feesten was gisteravond, toen de jeugd opnieuw in optocht naar het raadhuis marcheerde, waar door de deputatie de vlag aan het gemeentebestuur werd overgereikt. De voorzitter van het Oranje-Comité sprak hier een hartelijk dankwoord tot de deputatie en allen, die tot het welslagen van het Oranjecomité hadden meegewerkt, speciaal tot de jeugd, waarop H. M. in haar rede van 31 Augustus een beroep deed. De Burgemeester sprak het slotwoord en dankte Oranje-Comité en allen voor de samenwerking, waardoor zulk een feest kon tot stand komen. Met het Wilhelmus, begeleid door de harmonie, die opnieuw bleek onmisbaar te zijn, bij alle feestelijkheden, werd de Oranjeviering officieel besloten. TE MAASHEES. Ook hier werd het Oranjefeest spontaan gevierd. Tegen half 8 uur 's morgens verschenen de vlaggen, terwijl dra een muzikale wandeling door het dorp werd gemaakt, om de feeststemming in te luiden. Na een plechtige H. Mis van dankzegging met Te Deumwerd een fleurige optocht, waarin alles in het teeken van Oranje stond, geformeerd, bestaande uit het bestuur Oranje-vereeniging, Fanfare, schoolkinderen, R.K.J.B. en belangstellenden. Hierna had de huldiging plaats bij het gemeentehuis, hetwelk voor deze gelegenheid smaakvol was versierd. Hier had de uitreiking plaats der gemeentevlag, welke door een deputatie van den R.K.J.B. naar Amsterdam werd gebracht, om het défilé voor H. M. de Koningin mede te maken. Om 2 uur begonnen de volksspelen voor de jeugdverbonden met tractatie. TE WANSSUM. Op grootsche wijze heeft Wanssum feestgevierd bij gelegenheid van 't jubileum van H. M. de Koningin. Het feest begon daags te voren met het ontsteken van 't vreugdevuur. Dinsdag 6 September werd begonnen om 6 uur met reveille blazen. Om 9 uur werd een plechtige Hoogmis tot dankzegging opgedragen. Hierna trok men in optocht naar 't gemeentehuis, alwaar de burgemeester werd toegesproken door den voorzitter van het Oranje Comité. Nadat door den burgemeester nog een dankwoord gesproken \*as, reikte hij aan de deputatie van jeugdvereenigingen de gemeente-* vlag uit. Hierna werd nog een musicale wandeling door het dorp gemaakt. Des namiddags vond op het sportpark groote kinderfeesten plaats, die geweldig veel belangstelling trokken. De avond werd verder gesloten door eer» groot bal. TE BROEKHUIZEN. Bij gelegenheid van het 40-jarig Regeeringsjubileum van H. M. de Koningin werd alhier Maandagavond 'n groot vreugdevuur ontstoken, hetwelk veel belangstelling trok. Op den nationalen feestdag werd om 9 uur een Hoogmis opgedragen door den zeer eerw. heer pastoor van Soest. Na de Hoogmis trok men in optocht onder begeleiding van de muziekvereeniging van Broekhuizenvorst naar Broekhuizen. Van hieruit trok men weer terug naar het gemeente­ huis te Broekhuizenvorst. Hier had door den edelachtb. heer burgemeester de uitreiking plaats van de gemeente-vlag aan een deputatie van 3 jongeren. De burgemeester hield hierbij 'n mooie toespraak. Na deze toesprak vertrok de deputatie per auto naar Amsterdam voor de jeugdhulde. ■Vervolgens werd de muzikale wandeling voortgezet naar Ooijen. Gedurende deze muzikale wandeling werd op het gemeentehuis receptie gehouden. Het gemeentehuis was mooi versierd, terwijl ook de Wilhelmina-boom in feesttooi gestoken was. 's Middags om 3.30 uur werden op het schoolplein kinderspelen gehouden, 's Avonds om half zeven trok men wederom met muziek in optocht naar Broekhuizen. Hierna was er voor de grooten dansen in zaal Freulich. Na afloop hiervan werd het feest verder voortgezet in de verschillende café's. Om zes uur Woensdagavond werd de gemeentevlag wederom door ded eputatie aan den burgemeester overhandigt. --- SAMBO DE OLIFANT. 209. Flip rende op de plaats toe vanwaar het geluid kwam en vond de arme, gewonde rat. Sambo heeft me met zijn slurf heen en weer geslingerd, vertelde hij. Zonder om zijn eigen teleurstelling te denken, nam Flip de arme rat in zijn armen en droeg hem naar de rattenwoning. Met Lange Jan samen verzorgde hij de zieke poot. Hij scheurde een stuk van zijn blouse om verband te hebben. 210. Dat helpt best, zei de rat dankbaar en ging meteen naar een hoekje om rustig te slapen. Intusschen was Lange Jan op stap gegaan. Nu Sambo in de buurt was wilde hij hem spreken. En hij had geluk. Vlak bij de boschrivier stond Sambo. Help ons toch, goede beste Sambo, smeekte Jan. Maak dat je wegkomt of ik dompel je onder in de rivier, zei Sambo en Jan moest gauw terugkeeren. ---