Geluksvogels zijn zeldzaam Ongewone successen worden gewoonlijk met ongewone inspanning bereikt Er zijn millloenen menschen op deze planeet, die gelooven, dat men succes in het leven verwerft door het opheffen van een glas, het schudden van dobbelsteenen, of meer in het algemeen, door die geheimzinnige combinatie van factoren, welke men „geluk" noemt. Maar zij zijn zoo onwetend als kinderen wanneer het gaat om factoren als bekwaamheid, oefening, hard werken, geduld, uithoudingsvermogen, bescheidenheid, moed initiatief. Edna Ferber zeide onlangs, dat zij honderden brieven ontvangt van menschen, die schrijver willen zijn, maar niet van menschen, die willen schrijven. Dat is de ervaring van de meeste mannen en vrouwen, die een opvallende plaats in het leven bekleeden, van schrijvers, tooneelspelers, ingenieurs en zakenmenschen. Mijn archief is vol brieven van dezen aard: „Mijnheer, ik heb een heeleboel tijdschriftartikelen gelezen, die ik veel beter zou kunnen als ik maar een kansje kreeg". „Indien U mij een aanbevelingsbrief zoudt willen geven" „Zoudt U mij willen mededeelen hoe ik op het tooneel kan komen" ,Ik sluit een stuk in, dat ik in een week geschreven heb. Wilt U mij laten weten wat ik er nu mee moet doen" Alsof men daarop nog vrienddelijk zou kunnen antwoorden! Het zijn echter niet alleen beginnelingen, die meenen, dat de gouden appels iemand in den schoot vallen. „Dat is een gelukskind", zeide onlangs een arts tot mij, sprekend over een collega. Die ander, een vermaard geneesheer, was de zoon van een schoenlapper. Als jongen verkocht hij den geheelen dag kranten en 's nachts studeerde hij. Ook nadat hij een beurs had verkregen en aan de universiteit studeerde, vervulde hij nog drie bijbaantjes. Niettemin slaagde hij met lof. Hij vertelde mij: „Mijn dag begint meestal 's morgens om zes uur in het ziekenhuis.Gewoonlijk heb ik vijf tot acht operaties verricht vóór ik naar mijn spreekkamer ga. Daar ontvang ik tusschen één en zeven ongeveer dertig patiënten. Het vergt heel wat overleg, natuurlijk, om al dat werk te doen. Daarom stel ik het zonder de meeste dingen, waar ik van houd; ik leef volgens een bepaald dieet en doe aan lichaamsoefeningen. Uitgaan 's avonds? Een enkele keer, maar doorgaans lees ik medische boeken of tijdschriften. Er is zooveel nieuws, waarvan men op de hoogte moet blijven; anders raakt men achter". En deze man wordt een „geluksvogel" genoemd. Vertrouwen op geluk is gevaarlijk. Het ontneemt lust tot inspanning en kweekt wangunst en ontevredenheid. De mensch spant zich minder in als hij meent een gemakkelijkeren weg naar het succes gevonden te hebben. Tegenwoordig gaan steeds meer menschen op de regeering rekenen. Tegenslag is niet onze schuld en andermans succes is aan ons te danken. Dat de ander geld verdiende was het gevolg van „bijzondere voorrechten". Als hij spaart is het „hebzucht". Alle bezit is. „diefstal", alle superioriteit is een kwestie van betere kansen. Als wij lui zijn, als wij meer uitgeven dan we verdienen en in de schuld raken, moeten onze crediteuren het maar lijden. Welke fouten we ook begaan, de regeering moet het maar goedmaken. Hoe succes verkregen wordt? Och, dat is slechts een kwestie van geluk. Mijn eigen raming van het aandeel van het geluk in het leven is ongeveer vijf percent. Het Amerikaansche ijzer en staal-instituut heeft onlangs een overzicht gepubliceerd van de carrières der voornaamste figuren in deze industrie. Andrew Carnegie begon als haspeljongen in een katoenspinnerij; Gary was een arme boerenzoon, die zich opwerkte tot het presidentschap van de United States Steel; Charles M. Schwab begon als nageljongen, William A. Irvin, president van de United States Steel is expeditieklerk geweest, E. G. Grace, president van de Bethlehem Steel, was kraan-machinist, en zoo kan men de lijst voortzetten. Ik geloof, dat er maar twee soorten menschen in de wereld bestaan: zij, die met uitpuilende actentasschen thuis komen en zij, die kruiswoordraadsels meebrengen. De kruiswoord-puzzelaars en andere tijdverspillers kunnen nooit begrijpen, waarom de menschen met de actentasschen hen voorbij streven. De beste verklaring, die ik ooit hiervan gezien heb, lag in de onbewuste ironie van een bordje, dat in de dagen van de N.R.A. in een winkel in Fifth Avenue hing: „In deze zaak werkt niemand meer dan veertig uur per week, de directie uitgezonderd". Niemand heeft ooit een directiepost, of een andere functie van beteekenis gekregen door veertig uur per week te werken. De meeste belangrijke menschen, die ik ken, probeeren veertig uur per dag te arbeiden. De luie, tijdverknoeiende, ontevreden burgerman, degeen die gelooft in pech en geluk, bereikt nooit iets. Ge kunt hem op straat of in de tram zien: zijn gefriseerde haar keurig opgeplakt, kleeding is zijn voornaamste zorg; na een fuifnacht begint hij halfuitgeslapen zijn werk en ge ruikt zijn overtuiging, dat alleen pech de oorzaak is waarom hij geen voorzitter van den raad van commissarissen is geworden. Onder zijn kornuiten verkondigt hij met veel branie, dat alleen de ongelijkheden van het kapitalistische stelsel hem hebben gemaakt tot den man, die hij is. Dezelfde ongelijkheden echter hebben een aantal nuttige en voorspoedige burgers niet belet te worden wat zij zijn. Ik citeer uit twee brieven, die ik deze week heb ontvangen, beide van aspiranten naar tooneelroem. De een schrijft: „Mijn dank voor Lewes' boek over acteeren. De lessen zijn uit andere tijden dan de onze, maar ik heb er toch van geleerd Vandaag heb ik veertien bureaux bezocht, te voet om kosten te besparen. Naar de meeste ga ik eiken dag. Er zal zeker wel eens een dag komen, dat iemand mij ziet, die juist mijn type noodig heeft". De andere zegt: „Mevrouw Blank (een gevierde actrice) kan mij niets leeren. Ik heb een betere opvatting van Shakespeare dan zij Ik heb vijf dollars besteed voor een nachtgewaad van rose chiffon Een affectenkantoor had een week voor me, maar ik vind niet, dat ik daar ver mee kom Misschien is er een kans voor me in Leslie Howards „Hamlet", indien U een briefje aan Howard schreef. Kent U iemand van den G. schouwburg?" Wie van deze twee zal „geluk" hebben?" Dan is er de jonge Jan de Bruin. Zijn moeder, die aan jicht lijdt, zoekt een baantje voor hem, maar Jan heeft pech. Frits Groen heeft besloten reclame-chef te worden; hij studeert één uur per dag. Onlangs vertelde hij me, dat een van de eersten in dit vak ziin positie te danken heeft aan „kruiwagens". Een andere jonge vriend is gedwarsboomd, omdat hij een Joodschen naam heeft. Ik zei hem, dat dit voor Einstein, Israël Zangwill of Jesse Isidor Strauss geen beletsel is geweest. Nog nooit ben ik op een geval van „pech" gestuit, waarvoor geen grondige, concrete reden bestond. Eenigen tijd heb ik gemeend, dat mijn familielid Guus de Wit, die bekwaamheid, ijver en volharding heette te bezitten en toch bijna overal mislukte, de lang gezochte uitzondering was. Tot ik hem op zekeren dag een opdracht toevertrouwde. Hij behandelde haar zoo slordig, dat ik nog altijd met de gevolgen zit. Toen ging ik zijn verleden eens na; er was een proces, dat hem bijna ruïneerde — maar het contract bevatte verscheiden bepalingen, die hij niet had gelezen. Een kapitaal, dat hij voor een oudere vriendin had beheerd — zonder eenigen twijfel heeft hij alles eerlijk gedaan, maar de dame wacht nog altijd op een afrekening. Guus had zijn spaarpenningen belegd bij een bank, die, zooals iedereen al lang verwachtte, failliet ging, en hij verloor zijn huis, omdat hij had verzuimd het te verzekeren. Een pechvogel, die Guus. Dit geloof in pech verandert de nationale psychologie op onrustbarende wijze. Een artikel, aldus Pollock in „The American Mercury" over de dwaasheden van het Townsend-plan, bezorgde mij 700 scheldbrieven. Vrijwel alle liepen over het thema: „Je zult zelf wel meer dan 50 dollar per week krijgen". Inderdaad, maar men vergeet het verschil tusschen geld krijgen en het verdienen. Amerika gaat het succes steeds meer minachten, omdat men het land leert, dat ieder net zoo goed is als zijn buurman, zoo niet beter, en dat ieder, die het minder heeft, onrecht wordt aangedaan. Ik kan in dertig seconden zien, of iemand een „pechvogel" is; dat kan ieder, die eenige ervaring heeft opgedaan met de menschheid. „Meestal, zoo vertrouwde een groot werkgever mij toe, weet ik al of iemand fortuinlijk genoeg is om de baan te krijgen, vóór hij zijn mond open doet. Ik zie het aan zijn sokken, aan zijn nagels, en aan de manier waarop hij op zijn stoel zit". Ik kan het zien aan zijn eigenwaan of bescheidenheid; aan zijn houding tegenover het leven en zijn werk. Ik herinner aan het verhaal van den man, die aan Mozart vroeg hoe men een symphonie moest schrijven. „U is nog zoo jong, antwoordde Mozart, waarom probeert u het niet eerst eens met liederen?" „Maar u componeerde toch al symphonieën, toen u pas tien jaar oud waart?" zeide de vrager. „O ja", antwoordde Mozart, maar ik heb niet eerst gevraagd hoe ik het doen moest". Over het bijgeloof, dat een klaverblaadje van vieren geluk brengt, bestaat een oude legende. Toen Eva namelijk vol droefheid het paradijs verliet, zag zij, dat er bij de poort van het heerlijke Eden klaver groeide. Zij bukte zich en plukte een plantje om het als aandenken mee te nemen en toen bleek, dat het vier blaadjes had. Daarom denkt men nu, dat klaverblaadjes van vieren geluk moeten brengen, omdat het afstamt van de klaver, die in het paradij* groeide. --- Techniek Nederlandsche student doet practische vinding DETONEERENDE BENZINEMOTOR ALS BRON VAN HOOGE WARMTE. In Zwitsersche technische kringen bestaat, volgens het Vaderl., groote belangstelling voor een uitvinding van een Nederlandschen student aan de Technische Hoogeschool te Zuerich, waarop korten tijd geleden een Zwitsersch patent is verleend. Deze uitvinding heeft betrekking op een „proces en apparaat tot het opwekken en overbrengen van warmte". De zoogenaamde detonatieve verbranding, een in een benzine-motor zeer ongewenscht verschijnsel, waarvan ook op ander gebied nog geen productief gebruik kon worden gemaakt, zou volgens deze uitvinding op rationeele wijze gebruikt worden voor het opwekken van hooge warmte. Gedurende een jaar zijn reeds goed geslaagde proeven met een model van het apparaat genomen. Onder detonatie in een benzine-motor verstaat men een ontploffingsverschijnsel, waardoor een merkwaardig kloppen optreedt, overeenkomende met het tikken van een hamer tegen een ijzeren wand. Populair wordt het kloppen pingelen genoemd. Een bevredigende verklaring ervoor is nog niet gegeven. Wel is waargenomen, dat het alleen optreedt bij hoogen druk en temperatuur. Algemeen wordt nu de volgende voorstelling gegeven: Wordt het gasmengsel in een beperkte verbrandingsruimte door een vonk ontstoken, dan verbrandt dit niet plotseling, doch slechts voor een gedeelte in de nabijheid van de vonk. Het brandend gedeelte zet zeer snel uit en drukt daarbij het onverbrande gedeelte samen. Staat dit gedeelte reeds onder zeer hoogen druk (bij een hooge compressie-verhouding) en wordt het b.v. door een zeer heete uitlaatklep nog sterk verwarmd, dan kan de ontstekingstemperatuur worden overschreden, zoodat het onverbrande gedeelte van het gasmengsel dar plotseling in zijn geheel verbrandt. Deze detonatie brengt een veel hoogere verbrandings-temperatuur mee dan bij het normale, gedeeltelijke verbrandingsproces. Dit detonatie-verschijnsel was tot nog toe alleen maar hinderlijk en gevaarlijk. De zuigersmering werd er vaak door gestoord, waardoor zuigerveeren braken, vaak ook verbrandde de zuiger of de cylinderkop. De Nederlandsche student te Zuerich heeft dit nadeel voor den benzine-motor nu veranderd in een voordeel voor de warmtetechniek. o In de Vereenigde Staten zijn er meer auto's dan badkuipen. Op elke 4 tot 5 menschen komt een auto, doch slechts op iedere 6.8 menschen komt een badkuip. o --- Glas waardevoller dan diamant Steeds meer toepassingen naarmate men andere glassoorten ontdekt * Een diamant van een pond kost misschien wel een millioen dollar, 'n pond glas misschien minder dan 20 dollarcent. En toch is glas, gemeten naar de waarde, die het voor de menschheid bezit, een der waardevolste stoffen en veel meer waard dan eenige ooit gevonden edelsteen. Glas was, voordat de geleerden er zich mee gingen bemoeien, zonder meer glas. Het was een harde, brosse en gelukkig doorschijnende stof, die men kon gebruiken, om het licht naar binnen te laten en regen en wind buitenshuis te houden. Sindsdien heeft men dozijnen soorten glas met honderd verschillende eigenschappen vervaardigd. Stevig glas, dat de hitte tegenhoudt, wordt in bouwsteenen en handvatsels van koffiepotten verwerkt. Weerstand-biedend glas, waardoorheen de electrische stroom zich slechts met moeite een weg kan banen, verwerkt men in de isolatoren van telefoonpalen en in luchtledige lampen. Nieuwe en verrassende glasvariëteiten blijken onverwachte eigenschappen te bezitten, als men ze tot braadpannen, vuurvaste kleeding en zelfs tot springplanken bij zwembassins verwerkt. Een glazen kubus van 5 centimeter kan genoeg zijn om een beladen vrachtauto tegen te houden. Een ruit van slechts 20 cm. dik kan men zoo maken, dat zij tegen de kogels van een machinegeweer bestand is. Een vrij dunne glazen plaat is voldoende, om iemand die er op staat, tegen een electrischen stroom te beveiligen, ook al is die stroom 10.000 volt sterk. Daar glas een hard en glad oppervlak bezit, kan men flesschen en glazen schaaltjes gemakkelijk schoonmaken. Gezien deze waardevolle eigenschappen, kan het geen verwondering wekken, dat de Vereenigde Staten in 1930 ruim 3.000.000 ton glasproducten hebben verbruikt. Aangezien diamant in vele opzichten dezelfde deugden als glas bezit en bovendien harder is, is men wellicht geneigd te meenen, dat diamant intrinsiek waardevoller is dan glas. Glas echter bezit een eigenschap, die nog belangrijker is dan zijn hardheid — namelijk het vermogen om, al naar den wil van den bewerker, vloeibaar te worden of te stollen. Glas is niet een vaste stof zooals staal, hout of rubber, doch het gedraagt zich bij gewone temperatuur als een vloeistof, die te sterk is afgekoeld, om te kunnen vloeien. Verhit men het een paar honderd graden, dan kan men het even gemakkelijk vervormen als een toffee. Verhit men het nog wat verder, dan wordt het als .-itroop en koelt men het af, dan wordt het taai. Het is mogelijk een tusschengelegen temperatuur te vinden, waarbij het de juiste samenstelling heeft om in de gewenschte vormen geblazen, geperst, gerold, gegoten, getrokken of gesponnen te worden. Glas kan men van honderden stoffen maken, van zeezand af tot suiker uit een kruidenierswinkel toe. Elke substantiè, die men kan smelten en vervolgens zonder kristallisatie laten stollen, levert een glassoort op. De doorschijnende harde stukken kandij, waarop kinderen zoo dol zijn, zijn ware stukken glas, maar vensterruiten van dergelijk glas zouden bij den eersten slagregen oplossen. Een duurzamer glassoort verkrijgt men, door kwartszandkristallen te mengen met scheikundige stoffen als kalk en dubbelkoolzure soda, en het mengsel te smelten, waarbij een vloeibare steensoort ontstaat, die na afgekoeld te zijn, doorschijnend, duurzaam, hard en bestand tegen hitte en electriciteit is, altemaal eigenschappen, die van zulk een waarde zijn gebleken, dat daar zonder onze beschaving nauwelijks haar huidigen vorm had kunnen bereiken. De edelste van alle glassoorten, gesmolten kiezelaarde, kan men verkrijgen door zuivere kwartskristallen te smelten, doch dit is helaas voor de meeste doeleinden te kostbaar, want kwarts laat zich maar moeilijk smelten en als het eenmaal gesmolten is. is het moeilijk te hanteeren. Aan gesmolten kiezelaarde heeft de wereld haar beste telescoopspiegels te danken. ! ! Zij zou ook de beste kooppannen opleveren, die hopen echter, te eeniger tijd een methode te men zich denken kan, maar een pannetje van 500 dollar is nu eenmaal te duur*: De geleerden vinden, om goedkoope massa-productie van dit vrijwel ideale glas mogelijk te maken. Tot zoolang zullen wij ons met minder ideale, doch niettemin nuttige vervangingsstoffen tevreden moeten stellen. In den loop der tijden hebben de glasblazers zich een enorme vaardigheid eigen gemaakt. Het is een indrukwekkend gezicht, als een glasblazer om zijn hoofd een stalen buis van 1 80 meter lang laat cirkelen, aan welks uiteinde een roodgloeiende druppel ter grootte van een voetbal hangt. Heeft deze druppel een gevolg van de middelpuntvliedende kracht den vorm van een langgerekte peer gekregen, dan blaast de arbeider in zijn buis, terwijl hij haar in de handen blijft ronddraaien. Dan geeft hij de massa een tik met een stuk hout en vervolgens rolt hij haar misschien op een stalen tafel, onderwijl van trjd tot tijd in zijn buis blazend met dat deel van zijn mond, waarin geen oigaret steekt. Gaat de massa stollen, dan zal hij misschien met een schaar randen glas afsnijden, die er uitzien als kaas. Een minuut later is de massa tot een electrische lamp of een prachtige vaas geworden. Uit de ontwikkeling der automatisch werkende machines voor de glasblazerij blijkt, dat de wetenschap in staat is resultaten te bereiken, waarvan men voorheen meende, dat zij slechts voor menschelijke vaardigheid bereikbaar waren. Zware glazen, glazen aschbakken en dik glazen kookgerei worden tegenwoordig meer gegoten of gestampt dan geblazen. Van een glazen band, die uit de gesmolten massa loopt, welke zich in den oven bevindt, snijdt men stukken van de gewenschte afmetingen af. Met razende snelheid vliegen deze stukken als vurige meteoren omlaag naar persen, die ze in een vorm stampen, waar zij het verlangde uiterlijk krijgen. Vervolgens gaan ze naar koelovens, hetgeen een vereischte bij de vervaardiging van alle glaswerk is. Zou men namelijk een stuk glas uit zichzelf laten afkoelen, dan zou allereerst de buitenkant koud en hard worden, met het gevolg, dat de harde buitenlaag de meer naar binnen gelegen en nog n ; et zoover afgekoelde deelen zou samendrukken. Hierdoor ontstaan barsten, die wellicht jaren onopgemerkt blijven, totdat dan eensklaps het glazen voorwerp uiteensplijt, doordat het met iets hards in aanraking komt. De temperoven zorgt voor de geleidelijke afkoeling, die inwendige spanningen voorkomt. Deze afkoeling is een langdurig en kostbaar procédé, vooral als men groote stukken glas onder handen heeft. Bij groote telescoopspiegels duurt het misschien wel tien maanden, alvorens zij afgekoeld zijn. Al dien tijd moeten zij op een gemiddelde temperatuur van 750 graden Fahrenheit gehouden worden, en dat kost wel even veel als het verwarmen van vijftig huizen gedurende een heelen winter. Tot voor korten tijd was het eenige, dat men in dit opzicht kon doen, glazen voorwerpen zoolang af te koelen, totdat men op grond van de ervaring kon aannemen, dat zij vermoedelijk niet zouden breken. Tegenwoordig echter beschikt men over een eenvoudig toestel, waarmede men rechtstreeks en zelfs langs fotografischen weg kan vaststellen, of in het • glazen voorwerp ongewenschte spanningen zijn opgetreden. Laat men namelijk gepolariseerd licht door glas schijnen, dan treden de spanningen duidelijk zichtbaar aan den dag in den vorm van banden van allerlei kleur. Deze gekleurde banden hoopen zich aan de eene zijde van het apparaat opeen, als men een plek belicht, die samengeperst is, en aan de andere zijde, ingeval het glas is uitgezet. Op grond van de verdeeling dezer gekleurde banden, kan men onmiddellijk vaststellen, hoe ver een stuk glas van het breekpunt verwijderd is. --- Gemengd Nieuws Aanrijding met doodelijk gevolg. Te Rotterdam is de 16-jarige F. v. d. Leeuw uit de Strijenschestraat door een vrachtauto, bestuurd door P. J. de H. te Rotterdam, overreden en gedood. De vrachtauto nam de bocht van de Paradijslaan naar den Schuttersweg, toen juist v. d. L., die op zijn fiets reed, deze bocht wilde passeeren. De jongen raakte onder de vrachtauto en werd zwaar gewond. De G.G. en G.D. vervoerde hem naar het ziekenhuis aan den Coolsingel, waar hij bij aankomst reeds bleek te zijn overleden. De politie stelt een onderzoek in naar de schuldvraag. Bankoverval in Mexico 350.000 PESOS GESTOLEN. Vier gemaskerde bandieten zijn een bank te Parral (staat Chihuahua) binnengedrongen. Zij knevelden drie bankbedienden en stalen 35.000 pesos in baar geld. Viering regeeringsjubileum in Keulen Men schrijft ons uit Keulen: Ook de Nederlandsche kolonie te Keulen heeft het regeeringsjubileum van H. M. de Koningin met opgewektheid gevierd. Bij voorbaat mag gezegd worden, dat dit feest in alle opzichten bijzonder goed geslaagd is en dat 't enthousiasme der feestvierenden zeker niet achterstond bij dat in het vaderland. Gedwongen door de omstandigheid, dat geen zaal gevonden kon worden, waar Nederlanders van alle gezindten bijeen zouden kunnen korden, ontstond het origineele plan, het feest aan boord van een Nederlandsch schip te houden. De Nederlandsche Stoombootreederij te Rotterdam was zoo welwillend tegen een matige vergoeding het fraaie Rijnschip „Prinses Juliana" ter beschikking te stellen. Ongeveer 700 Nederlanders hadden aan de uitnoodiging van het feestcomité gehoor gegeven en brachten een uitgelaten stemming aan boord van het prachtig en feestelijk met vlaggen en oranjekleurige bloemen versierde schip. Kort na het vertrek verzamelden alle aanwezigen zich op het bovendek, waar consul A. P. Nieuwkamp een korte toespraak hield. In deze dagen, waarin in Nederland het feestgeschal niet van de lucht is, zoo zeide spr., wil ook de Nedtrlandsche kolonie te Keulen niet achterblijven, maar uiting geven aan haar liefde en terbied voor het huis van Oranje. Met rechtmatigen trots wees de consul erop, dat Koningin Wilhelmina onder de thans nog levende vorsten de eenige is, die zoolang regeert. Terwijl rondom in Europa koningskronen vielen, werden de banden tusschen vorstenhuis en volk in Nederland steeds hechter. Het geheim daarvan ligt wel in het feit, dat Koningin Wilhelmina haar hoogste taak daarin zag, haar volk te dienen en zijn welvaart te vermeerderen. Spreker eindigde zijn rede met den wensch dat God /Hare Majesteit nog vele jaren moge sparen voor land en volk. Hierna volgden twee coupletten van hst Wilhelmus. Vervolgens werd de koninklijke radio-toespraak van den 31 en Augustus voorgelezen. Een daverend applaus een een „Lang zal zij leven", was hierop het antwoord. Nadat het schip eerst een stuk stroomopwaarts en daarna weer stroomafwaarts had gevaren, ging het midden in den Rijn voor anker liggen. Intusschen wisselden muziek, zang en dans elkaar op de verschillende dekken af. Helaas had de Nederlandsche Stoombootreederij bij de ter beschikking stelling van de boot de voorwaarde gesteld, dat het feest tegen middernacht beëindigd moest zijn. Zeer velen togen toen nog naar de binnenstad om daar het feest verder voort te zetten. Als bijzonderheid mag nog worden vermeld, dat de „Prinses Juliana" ter gelegenheid van een kort bezoek van wijlen Prins Hendrik aan Keulen in 1928 door Z. K II. is gedoopt. Zal artis blijven voortbestaan ? OP 14 OCTOBER VALT DE BESLISSING? Naar wij vernemen heeft de Nederlandsche Trust-Maatschappij als trustee van de houders van 3 procents eerste hypothecaire obligaties ten laste van het Koninklijk Zoölogisch Genootschap „Natura Artis Magistra" een circulaire tot deze obligatiehouders geircht. In deze circulaire wordt voorgesteld in te gaan op een aanbod van burgemeester en wethouders van Amsterdam, om den gemeenteraad voor te stellen, tegen een prijs van ƒ 800.000 de onroerende goederen eigendommen van artis door de gemeente te doen overnemen, teneinde het genootschap in staat te stellen een regeling te treffen met zijn crediteuren. Het bestuur van artis heeft in een begeleidende circulaire aan de obligaciehouders nog eens den stand van zaken uiteengezet. Mocht dit aanbod — aldus het bestuur — niet worden aangenomen, dan zou daarvan het onvermijdelijke gevolg zijn, dat de executie van den grond en de gebouwen wordt voortgezet en dat artis wordt geliquideerd. Het bestuur acht het zijn plicht liquidatie te voorkomen, omdat het hier immers gaat om een instelling, die niet alleen een zoölogische tuin is, maar die in den loop der jaren is uitgegroeid tot een zoölogisch instituut van internationale beteekenis. Het bestuur meent dus, dat het behalve op zakelijke gronden, ook om laatstvermelde redenen de aanvaarding van het voorstel moet bepleiten. Wordt het voorstel aangenomen, dan kan artis, gesteund door het kapitaal, dat door het artis-reddingcomité is bijeengebracht, een nieuw tijdperk tegemoet gaan. --- Advertentie RMIS TE HORST DRINKT -— = BRAND'S BIEREN DE MEEST GEVRAAGDE Ver 1 ege n w oordigers Horst e o. JANSSEN EN VAN MEGEN - TELEFOON 84 --- Advertentie CAFE RESTAURANT „DE BEURS" zorgt voor gezelligheid tijdens de kermis. Mooie muziek. Prima dranken. Aanbevelend A. CUPPEN-VERHEIJEN Wilt ge U met de Kermis amuseeren dan naar Café „v. Rensch" MARKT - HORST De MICKEY BAND" zorgt voor de stemming Aanbevelend G. VAN RENSCH Niemand vergeet het modern ingerichte Café Restaurant Wed. W. COX met het bekende strijkje P. Hooyen met zijn Boys. Bel. aanbevelend M. Verheijen Concertzaal" n Markt — Horst — Markt KERMIS ZONDAG STRIJKORKEST vanaf 4 uur n.m. Maandag, Dinsdag, Woensdag BAL Na afloop Bal gezellig Strijkje Muziek „VAN RHEE S BAND" Aanbevelend TH. VAN HEIJSTER Café „De Sport" Bezoekt de veemarkten te Horst IEDEREN DINSDAG A.s. Dinsdag 20 Sept. kermismarkt --- Advertentie Bezoekt cafe Restaurant WED. H. POELS Nabij de Veemarkthal. Nette bediening, prima dranken, fijne muziek Tel. 114. Bel. aanbevelend. Bezoekt tijdens de kermis Cafe Restaurant „DU COMMERCE" Eerste klas muziek van Harry v. d. Ven met zijn muzikale Boys. Aanbevelend Frans Schattorjé Herstraat Wegens het gioote succes alweer geëngageerd „The Yitalini's Puike dranken II JNette bediening Hotel „RITT-SANDERS" Café Restaurant „MODERN" VENLOSCHE WEG Heerlijk zitje. Prima Billard Beste dranken Fijne muziek. Aanb. W. KEIJZERS. Zaal „Prins van Oranje" Kermis Zondag Ie klas strijkje Andere dagen dansen op de spiegelgladde dansvloer in de mooi versierde zaal. Aanbev. JAC KUNZELER HERSTRAAT Wilt ge een prettige gezellige KERMIS, dan naar HOTEL „DE PLOEG" Wederom optreden van de alom bekende „The White Stars" MUZIEK, ZANG, HUMOR Puike dranken. Nette bediening. Aanb. A. JOSTEN --- Advertentie ---