Wie is de uitvinder van Carnaval? Een stukje dollemans-historie en -aardrijkskunde. De apcecAte aastenavondviecd.ee Wie is de uitvinder van de Carnaval? Het wordt reeds vroegtijdig in onze jonge hoofden geperst, dat Willem Beukelszoon van Biervliet het haringkaken, James Watt de stoommachine en Edison de electrische gloeipeer uitvond. Doch aan de uitvinding van de Carnaval wordt geen tijd besteedt. Is deze uitvinding evenwel economisch van minder belang dan zoovele andere? Men kan het kwalijk beweren, want reeds eeuwen lang wordt de maatschappelijke orde telkens weer voor een paar dagen overhoop gehaald en zijn er duizenden, die een vroolijke broodwinning hebben aan het geld, dat men dan zoo gul en luidruchtig laat rollen. Er zijn heele industrieën die zich toeleggen op de vervaardiging van de dolle en fantastische attributen voor het kortstondige maar onbesuisde rijk van Prins Carnaval; de maskers en de mutsen, de ratels en bellen, de blinkende stoffen en de goud-parelende muiltjes, de zotskappen en de opgeblazen hoofden, die in die dagen op hun dunne beentjes door de straten huppelen, al het schitter- en schatergoed en de bizarre feesttooi der zalen, duizenden bonte lachedingen en rarebeesten. Om nu maar te zwijgen van al de bloemen, welke hier en daar speciaal geteelt worden om als een lawine over de feestende menigte te worden uitgestort, de wagonladingen confetti en de kilometers serpentines voor hetzelfde belangrijke doel. Om nog maar te zwijgen van de plotselinge en koortsachtige drukte in de brouwerijen, de bakkerijen, de keukens, de zuurkramen en patate-frite-wagens, de restaurants en eethuizen: Want de vroolijke mensch is gauw dorstig en hongerig; hij heeft een benijdenswaardige eetlust en een pracht van een dorst. Wie anders gallig en nijdassig achter zijn bureau zit en zijn ondergeschikten met vitzuchtige opmerkingen treitert, verliest in die dagen onder het milde mombakkes de aanvechtingen van een beginnend leverkwaaltje en daarmede de oorzaak van zijn duister humeur. Hij zit als een leeuw achter het gebraad en de pasteien en geen mensch, die den jolige herkennen zou, zelfs al deed hij zijn masker af. Dat is ook nog een gewichtig economisch aspect van de Carnaval. Ze heeft een beslist heelkundige werking en wel op de heterogene massa, wat het effect des te waardevoller maakt. De zorgen, die nare sluipmoordenaars, werpt men van zich af, men stort zich met de bekokarde borst vooruit in de knallende pret van die enkele uitbundige dagen, waarin MEN ANDERS MAG ZIJN DAN ANDERS. Men kruipt als een hagedis uit zijn oude vel en heeft kin derlijk plezier in het pronkende, nieuwe pakje — alleen is het maar jammer, dat het oude vel hangen blijft voor na afloop van de pret. En dat is, geloof ik, het groote geheim van de Carnavalsleut. Maar wie heeft nu de Carnaval uitgevonden? In de boeken kan men naslaan, dat het ontstaan van dit gebruik — van misbruik praten we hier niet onder behoorlijke menschen — samenhangt met de joelfeesten der oude Germanen, hetgeen men wel waarschijnlijk zou kunnen achten met het oog op het tot op onze dagen nog in zwang zijnde intense bierverbruik. Ook kan men lezen, dat de wieg van de Carnaval in Rome heeft gestaan. De viering zou dan zijn ontstaan uit een offerfeest ter eere van den god Faunus, bij welke gelegenheid twee jongelingen, met bokkevellen omhangen, stad en land afliepen en de voorbijgangers met de slippen van hun zonderling gewaad om de ooren sloegen. En deze waren dan met die klappen nog in hun schik ook, want ze brachten geluk aan. In elk geval waren die antieke jodel- en offer . feestjes heel wat anders dan de overdadige en pronk zuchtige fuiverijen. zooals we ze in de Middeleeuwen ontmoeten. — En dus dringt toch weer de vraag op wie voor het eerst met deze nuttige vinding is voor den dag geko men. Was het een nar aan het hof van den een of andere Italiaanschen hertog, een van die vaak hoogst kundige malloten, die tot taak hadden hun heer en hun omgeving met snaaksche invallen te vermaken? Wij gelooven het niet, want wie zijn leven lang dwaas moet zijn, omdat het zijn vak is, moet de schitterende inspiratie hebben gemist, waaruit dit feest is voortgekomen. Bovendien kweekt men niet zelf zijn concurrenten. Was het dan het een of ander buitenbeentje, een fijn aristocratenzoontje, die zich een rare vermaardheid had verworven om dolle streken, waarvan men elkander van stadspoort tot stadspoort gnuivend vertelde? Was het de een of andere buitenissige kwant, uit onbekende streken aangereden in een gestolen kalesch en zijn kornuit in een geleende livrei op den bok? Waardoor de haute volée en de goe-gemeente zich vlot liet bedotten, tot later leedvermaak van allen, die geen kans hadden gehad erin te loopen? Was het er zoo een, als men er overal wel kan vinden, in het klaarblijkelijk bezit van een hersenstelsel, dat door een molenwiek heel zachtjes werd aangetikt? Behoorde hij tot het schuim of tot de bloem van het intellect, een gewone rare piet en pierewaaier of een fijngeestige menschenkenner? Men kan slechts vermoeden. Maar we houden toch voor het naaste, dat de eerste Carnavalsvierder in de nuchtere praktijk een doodgewone, bedaarde mensch was, met nette, onopvallende manieren en een pak van degelijken snit. Het was misschien een secure Rechtsanwalt, die zich in een lang leven een kostbare reputatie van ernst en waardigheid had verworven, maar bij 't gewichtigste proces van zijn leven plotseling de allerhevigste lust niet kon weerstaan de plechtige stilte van de rechtszaal te verstoren met het gekraai van een kindertrompetje. Wij draven allemaal voor 't karretje des dagelij kschen levens, een boom links en een boom rechts, oogkleppen aan en een netje tegen de lastige vliegen; recht vooruit sukkelen we in het altijd eendere gangetje van iederen dag het altijd zelfde weggetje af. Is U dan NOOIT de lust bekropen het karretje achter u een welgemeende mep te geven, te steigeren, uit het leer te breken en luid hinnikend de malsche wei in te hollen? Als ge dat niet snapt, zijt ge, geloof ik, geen echte Canavalist. Wie alsmaar opzit en pootjes geeft, krijgt toch wel eenmaal in zijn leven trek er eens flink op los te kletsen. Wie altijd allerminzaamst achter de toonbank staat en aan dames leuke hoedjes verkoopt, zou toch ook wel eens toe willen geven aan de opwelling het lastige schepsel de bloempot uit de etalage over de ooren te trekken, het onder den arm te nemen en onder het zingen van een feestlied door de zaak te sleuren. Wie heeft nooit in een aller gedistingeerdste bijeenkomst de neiging moeten onderdrukken vreeselijk uit den band te springen enkel uit pure nieuwsgierigheid het afgrijselijk effect op de gezichten der aanwezigen te kunnen opnemen?? Wie heeft zich niet wel eens, al meeschrijdend in een plechtige optocht voor het een of andere verdienstelijke doel, de gedachte gehad hoe het nu wel zou zijn als plotseling de heele bende aan het hossen sloeg en in de kroegen vloog? Zooiets moet trouwens wel voorgekomen zijn in de genoegelijke dagen der schutterij. We zitten in de plooi en schikken ons daarin. Maar het is werkelijk wel eens een opluchting de zotte neiging van een opstandig en levenslustig hart te mogen volgen. Die begeerte om eens fijn onbehoorlijk gek te doen, ze ontstaat vaak zonder eenige uiterlijk waarneembare aanleiding. Ze breekt los uit een overkropt en een van alle ordentelijkheid overbenauwd gemoed. Met hoeveel te meer kracht ontlaadt ze zich dan, wanneer ze werkelijk verschoonbare redenen heeft. Op zulk een critisch moment ontstond Carnaval. Er is wel eens gezegd, dat de naam Carnaval afgeleid zou zijn van „Caro", dat vleesch en ,,vale" dat vaarwel beteekent. Dan zou het een'vaarwel zijn aan de goede sjeuige vleezen en de smeeige vetten, die het niet geoorloofd is tijdens den vastentijd tot zich te nemen. Deze uitleg is echter van een potjeslatinist, en men acht het waarschijnlijker, dat het verbasterd is van het laat-Latijnsche „carnevalarium", een samenvoering van „caro" en „levare" hetgeen „ter zijde leggen" beteekent. Het een en ander komt tenslotte op hetzelfde neer. En nu wordt het meteen heel begrijpelijk hoe de menschen in het vooruitzicht van veertig dagen magere kost en schraal drinken — het was in een tijd dat de vasten werkelijk sjacherijn beteekende voor een grage maag — van asch op het hoofd en boetedoening in versleten kleederen — plotseling nog eens gauw een gretige, groote hap van 's-levens geneugten wilde nemen en nadermaal deze onbehoorlijk groote hap ten eenenmale buiten alle afgemeten en betamelijke proporties ging, dan maar ineens flink uit den band vlogen. Rome was in die dagen het centrum van de carnavalsviering. Als de teugels worden gevierd is er bij sommigen een drang radicaal op hol te slaan. In den wuften tijd, dat een Catharina van Siena, een H. Brigitta en een Savonarola kloegen om het rampspoedig zedenverval in de Italiaansche landen zijn er pausen geweest, die beslist moesten optreden tegen de uitspattingen,, maar dat men het volk zijn uitbundig maskeradeplezier gunde, blijkt wel uit de gewoonte van den strengen paus PaulusIV, die het H. College op Carnaval bij zich ter feesttafel noodde en hoe het enkel ging tegen de onoirbare praktijken, waartoe de tijd van carnaval zulk een royale kans geeft, kon men zien toen paus Sixtus V in die dagen de versierde straten' en pleinen der eeuwige stad bezette met galgen en kastijdingsstoelen. Wie het ongedwongen carnavalsgewoel misbruikte om grijpgrage vingers in andermans zakken te futselen of op andere manier de pret bedierf, maakte met zulk een apparaat kennis, hetgeen in die dagen blijkbaar een even smakelijk en opwekkend schouwspel voor de omstanders moet geweest zijn dan op den dag van vandaag dat van een straatacrobaat. Latere pausen hebben de Carnavalstijd moeten beperken. Men had er zoo'n schik in gekregen, dat men het liefst de een groote vasten met de andere verbonden had met vastenavondscapriolen. Maar Carnaval heeft zich altijd beperkt tot streken en plaatsen, gekenmerkt door trantelende levenlust. We hebben immers gezien, dat de oprechte Carnavalsvierder een temperamentvol mensch is, met een baloorig hart en vurigheid, met zin voor humor en daarnaast een gezond begrip voor de werkelijke waarden des levens. Eenmaal in het jaar wil hij den .spot drijven met alle plichtplegingen, levensgewoonten en conventies, welke nu eenmaal behooren bij het leven van alledag. Men zal dan ook begrijpen, dat de Engelschman met zijn aangeboren eerbied voor nationale conventie als carnavalist geen w^rde heeft. De levenszuinigheid van den SHmdinaviër laat geen speelruimte voor het vrijmoedig feest van Carnaval, maar in de zuidelijke landen bruist de levensvreugde en de lof der zotheid op die dagen. Florence, Venetië, Turijn en Napels stormen af op het dolle vertier, Spanje doet mee en langs de Rivièra breidt de bonte grapjasserij zich fantastisch uit langs de azuren zee. IN NIZZA. Van oudsher is de Carnaval te Nizza bekend als een sprookjesachtig en burlesk bloemenfeest. Zoo juist heeft prins Carnaval voor de acht-en-vijftigste maal zijn triomfale intocht gedaan onder een orkaan van confetti en door een bont lianenwoud van serpentines. Hij is niet een carnavalsprins van vleesch en bloed als onze Toën den Iërsten meer een synthetische kolossus met een kop zoo groot als een landhuis, zijn kroon raakt soms in de boomen verward en met zijn dikke starende oogen kon hij in de tweede verdiepingen der huizen binnenloeren. Met een rare, flauwe glimlach op zijn reuzen facie nam hij de dolzinnige hulde van zijn onderdanen in ontvangst terwijl een stoet van zotte reuzinnen voor hem uit trippelde. Dat is een glorie van zonlicht en knallende kleuren. De palmen buigen zich over de joelende menigten in een hoofsch gebaar als wachten zij op de eerste maten der mazurka. De araucaria's de agaven, de eucaliptussen, en elastiekboomen, de aloe's en al 't vreemd struweel uit tropen en subtropen vormen een zeldzaam decor, waarin de late mimosa's als wolken gouds te bloeien staan en een branding van felkleurige bloemen, schuimt flonkerend over de hooge rotshellingen dier tooverachtige kust. Beneden woelt een donkerblauwe zee tegen de roode rotsen en verkleurt kopergroen binnen de vele liefelijke kreken van dezen grilligen oever. Het is goed hier Carnaval te vieren, het feest van het blijde leven. Razende menigten storten zich uit de hooge, voorname stadsgedeelten en beginnen een wilde capriolenwals met het uitgelaten volk der benedenstad: want zoowel de aristocratie van Cimiez als de ploeteraars uit de oude nauwe stad vieren evenzoo intens Carnaval, broederlijk en feestelijk Om 8 uur laait de illuminatie aan. De heele Avenue de la Victoria is overspannen met lichtende friezen en zilveren sterren, terwijl de boomen vol hangen met schijnwerpers. De Place Massëna is omgebouwd tot een sprookjespaleis met groteske torens, waar enorme figuren uit hangen, en fonteinen van electrisch licht. Om half negen precies beginnen de saluutschoten bij het station en verscheen de Gallische Garde te paard, omstuwd door flambouwen, en begeleid door fanfarecorpsen. Daarop volgde de Fee van het Carnaval in een stroom van zilveren pailletten, met een gevolg van kabouters op witte paarden, verscholen tusschen reusachtige paddenstoellen, alweer door een muziekcorps begeleid. De hofnar van Zijne Majesteit, op een ezel, werd met applaus begroet, maar op datzelfde moment verscheen Carnaval zelf, stralend van licht en kleur, in een frak van wapperend satijn, en getooid met een kroon van electrische lampjes. Zonderling, maar er golfde een soort aandoening door de menigte. Men juichte met daverende zwier en wilde jolijt. IN KöLLEN. Maar liever nog dan dit Zuidersche vertoon is ons de oeroude carnavalspret van ons eigen volk. En hierbij sluiten we ons aan bij de rare tradities en het potsenmakerig ritueel, dat in eeuwen van Carnavalsjoeks gegroeid is. Hier in deze noordelijke landen heeft men overigens een lange aanloop noodig om tot het hoogtepunt van dwaasheid en onzin te komen. In een stad als Keulen begon dit jaar de carnavalstijd al met nieuwjaar en in de twee maanden, die nu volgen is de oude, ruige stad aan de statige Rijnstroom langzaam aan het denderen gegaan als op een berstensgrage vulkaan van zotheid. Steeds heviger begint het te dollen naarmate de groote feestdagen naderen. Carnaval is hier tot een cultus geworden, welke door wijd vertakte organisaties in eere wordt gehouden en voorzoover noodig — of niet noodig — met nieuwe zotternij wordt aangevuld. Er zijn hier in de loop der jaren tal van carnavalsvereenigingen gewassen en bijna evenzoovele corpsen van prins carnaval, zooals de rotweissen Funken, de nu al weer meer dan een eeuw opnieuw ingestelde schutterij der oude rijksstad, de blauwwitte artillerie, de Prinzengarde, de „Ehrengarde", het ruitercorps Jan van Werth enz. Het aantal carnavalsbals, Sitzungen en apdere komische bijeenkomsten is niet te tellen maar onavolgbaar door oude historische luister zijn toch wel de parades van die oude corpsen. Op slag van middernacht overkrijscht een schetterende fanfare het gejoel van de dansende menigte en verschijnt aan den ingang van de hooge gotische feestzaal in het monumenta'e gebouw Gürzenich de stramme garde. Knalroode frak, blitz blanke broek, witgepoederde pruik onder sierlijke steek, het parmantige haarknotje bibberend op den krijgshaftigen rug. En daar daveren ze fiks de zaal binnen, voorafgegaan door 'n pompeusen tamboer-majoor en achter de waaiende flarden van het aloude vaandel. Een zottemansparade volgt, die al gauw overgaat in een wilden dans en na dit fraaie, soldateske en komische intermezzo dolt het feest weer voort tot laat in den morgen. Maar het culminatiepunt van opperste en algemeene zotheid wordt eerst bereikt op Rozenmaandag, wanneer heel Keulen steil overeind op zijn kop staat en het dringend afgeraden moet worden, zich onverkleed op straat te vertoonen op straffe van radicaal en afdoende in de maling genomen te worden. Dan zijn er geen boekhouders meer, geen bedrijfsleiders en tandartsen, geen bankdirecteuren, schoenmakers, advocaten en kosters, geen gymnastiekleeraren, winkeljuffrouwen, bakkers en ambtenaren: dan is het op zijn dollenmansbeenen dansende Keulen enkel nog maar bevolkt met razende vastenavondgekken, die in een of andere onwijze vermomming door de straten springen. Rosenmontag heeft haar naam dan ook niet van de liefelijke koningin der bloemen doch van „rozen", het razen der carnavalspiassen. De Neumarkt is dan het middelpunt van waaruit grandioze stoeten van wagens en narren hun uitgelaten tocht door de woelende stad beginnen. Het is de dollemansdag, waarnaar alle Venlonaars en ve'e levenslustigen in een zeer verren omtrek verlangen. Vroeger was Limburg op die dagen graag te gast in het gemoedelijke Keulen en de talentvolle Limburgsche carnavalsvierders werden er met open armen ontvangen. Maar de onverdragelijke dwaasheid van al te strenge grensbepalingen heeft het vriendschappelijke wederzijdsche verkeer tusschen Rijnland en Limburg tamelijk wel om hals gebracht. Een bekend Limburgsche advocaat mocht dan ook wel dezer dagen terecht de opmerking maken — het was in een bijeenkomst van belanghebbenden bij vreemdelingenverkeer in Keulen — dat men bij alle soorten marken, die er nu al waren, ook nog wel goedkoope carnavalsmarken kon instellen, en carnavals-guldens van onzen kant. Hij duidde daarmede heel fijntjes op allen overlast, die Duitschers belet hier te komen en het ons al te zuur maakt om nog bij de Oosterburen op bezoek te komen. (N LIMBURG EN BRABANT. Moeten we nog vertellen van de carnaval in onze provincies? Van het „dweilen" in Bergen op Zoom, de prinselijke boerencarnaval van den Bosch, de Maastrichter vastenavond en de Venlosche Jocus? Het tintelt al in onze armen en beenen in het voor-; uitzicht. De lucht is ermee geladen in Venlo, in Keulen, in Italië, in Spanje, in België. De apotheker, die dezer dagen het voorhoofd fronst over zijn pipetten peinst niet over de listigheid van de een of andere chemische formule. Wellicht overweegt hij of hij het voordeeligst uit zal komen in de strakke hosen van een Hohenstaufischen edelknaap of zich in de huid van een mandril zal steken. Het kan zijn dat er in de volgende maanden ergens motorpanne van komt, omdat een verstrooid arbeider aan den loopenden band het carburateurschroefje no. 61287 niet voldoende aandraaide, daar hij juist op dat moment besloot met een slanke Spaansche de castagnetten te gaan roeren. En de president van de rechtbank, die zich studieus over de stukken buigt, betrapt zich op herinneringen aan vroegere carnavals, toen „het pootje" hem nog niet beperkte in de keuze van zijn pakje. Wie nu door de straten gaat bemerkt een ernstige belangstelling voor winkels, die in de verte wel weg hebben van slagerijen, maar in plaats van de blanke varkensmooten, de blozende zulten en het rozige spek ontwaart men er een wonderlijk en potsierlijk gezelschap. Er zal bijvoorbeeld het eerwaardig hoofd van 'n postdirecteur in ruste in het midden staan, een statig voorkomen indien de wangen er niet zoozeer hadden uitgezien als die van een salamander en bovendien moest worden opgemerkt, dat zijn tanden hem in de mondstreek het aanzien geven van een miereneter. Ginds toont een rood aangeblazen heerengezicht een neus als een achtbaan; overigens zijn vooral de reuzen van het gezelschap niet oninteressant in een variatie tusschen gevaarten als een knotwilg — compleet met sprieten en vogelnesten — tot jeugdige champignonkopjes en allen belovende menig onopvallend aanschijn bijzonder luister te verleenen. Er is hier een gansch blozend gezin schaapachtige mombakkessen met eier groote koe-oogen, met hoepla-kinnen en ooren als beschuiten, wenkbrauwen als schoenborstels, mollige tuitwangetjes en akelige grijnslachen, groene vlossige bakkebaarden en rossige oogwimpers. Om niet te vergeten als de utensilieën om het lijfelijk aangelaat des menschen bijzonder uitgedachte uitdrukkingen te geven. Deze etalages nu hebben in deze contreien een algemeene en tot details gaande belangstelling. Een bezadigd directeur eener N.V. vindt men er evenzoo in zoete mijmering als de eenvoudige winkelier, de jongelingschap als de hupsche grijsaard. De een gaat het door het hoofd hoe hij met vurige grandezza zijn spanjolen mantel zal dragen, de ander wil het in wat boertigs zoeken en draalt tusschen een walrussentronie of een meer hanteerbare vermomming. Dat behoort zoo tot de moeilijke beslissingen van dezen tijd. Zoo is het ook in Vlaanderen. IN VLAANDEREN. Want ook het malsche Vlaanderen kent evenzoogoed de forsche leut van den carnaval als wij. We zullen er niet veel meer van vertellen, dan hoe in het Belgische de carnavalspias zijn intree deed, omdat de geschiedenis toch wel wetenswaardig is en toont hoe zeer verschillende gebeurtenissen het met elkaar kunnen houden. De carnavalsviering te Binche bij Bergen vindt dan zijn oorsprong in de ontdekking van Peru door Pizarro in 1540. De vondst van den Spaanschen krijgsman zou van geen invloed zijn geweest in dit lage land, wanneer dit niet onder bestuur ware geweest van Spanje en Maria van Hongarije, die in de buurt een aanzienlijk kasteel bewoonde, niet het meegedaan met de Spaansche opgetogenheid over deze lang niet onvoordeelige ontdekking. Er was in die dagen nergens anders sprake van dan van Indianen en Inca's evenals er nu niet wordt gesproken dan van Abessijnen en sigarenbandjes. Wat lag er dan meer voor de hand dan een algemeene verkleedpartij in dit nieuw ontdekt bruin en geel gespuis en aangezien zulks net in den carnavaltij d viel, wemelde het toen van azteken, roode broeders en wigwambabies. Zoo is het tot nu gsbleven, telken jare, nu reeds vier eeuwen lang. Carnaval is een aantrekkelijk feest en of nu de hoofdgek prins Carnaval heet cf Gilles of Jocus, harlekijn of bellegek, het is overal dezelfde bruisende zotternij, dagen, waarin de wereld met schaterlachende moe:wil ap haar kop wordt gezet als een weidse. 3 contrast met al die autarkische, hypernaticnale naarlingen, welke het eveneens m~-t veel moeite klaar spelen de wereld op zijn kop te zetten en daarmede iedereen kopzc r * en schele hoofdpijn bezorgen. Als de boel c an toch op zijn kop moet staan, zullen we Ir t zelf wel doen! En daarom, weg met die cri. - - spoken! Wij spoken zelf dees waek! Kuk_leku! --- Advertentie DE WAGEN IS VOLGELADEN met de nieuwste SCHLAGERS voor de CARNAVALSDAGEN. A .s. Zondag Groof Gecostumeerd Bal allen moeten verkleed zijn. Om ieder in de gelegenheid te stellen de mooie muziek te hooren is de Fnt-ée prijs 10 ct. p. persoon Tevens flaanaig en Dinsdag Groot Feestbal Entrée lOcent. Entrée lOcent. Men verzuime niet een bezoek te brengen, de prachtige moderne versierde zaal is alleen reeds een bezoek waard. Zet de zorg opzij, en brengt een bezoek aan zaal Colleceum. Minzaam aanbevelend W. KULKENS. --- Advertentie FE ESTZAAL NATION AL VASTELAOVEND ZONDAAG EN MAONDAAG Groët Gecostumeerd Bal Aanvang 6 oor. — Dansmuziek door de gevierde ,,National Band" onder leiding van H. Verhagen. Entree Hieren f 1.—, Dames 75 cent In National kump hiel gecostumeerd Venlo bejei.n. In het Café-Restaurant zorgt ein EIN LUSTIGE STIMMUNGSKAPELLE veur de echte Vastelaovendjoeks. Vastelaovend Dinsdag het origineele Boere Broelof Bal Georganiseerd door 't Paukenfonds, met prieze veur de diekste, dunste, langste en leukste boerin, boer en groepen. Kóm vruug want we beginnen al um 6 oor te dansen. Entree veur dames en hieren 50 ct. ---