Licht in onze woning Wat met een goede en morerne verlichting bereikt kan worden. Door de S. V. M. werd in samenwerking met den middenstand van Venraij en de N. V. Philips' Gloeilampenfabrieken, een lichttentoonstelling, genaamd „Het goed verlichte huis", georganiseerd, die in het Patronaatsgebouw te Venraij zal worden gehouden. Verschillende interieurs, compleet ingerichte kamers enz., waarbij het lichtelement een voorname plaats inneemt, worden op de tentoonstelling geëxposeerd en het is de bedoeling hiermede te demonstreerèn, wat met een goede verlichting kan worden bereikt. Bij ontstentenis van den burgemeester heeft de heer G. H. Houben, loco-burgemeester, zich bereid verklaard de tentoonstelling hedenmiddag om 3 uur te openen. EEN BEZOEK AAN „HET GOED VERLICHTE HUIS". Deze keurig ingerichte woning, die door de plaatselijke installateurs in samenwerking met Philips is opgebouwd, is een bezoek zeker waard. Wij begonnen ons bezoek met het interieur, waarmede we bij het binnenkomen van een werkelijke woning ook het eerst kennismaken: de hall. Deze bevat geen overbodige meubelen. Een eenvoudig armatuur aan het plafond met een melkglazen ballon in druppelvorm zorgt voor de hoofdverlichting. Deze lamp geeft een helder licht tot in alle hoeken en is daarom voor het doel veel beter geschikt dan een lamp met kap, die het licht naar opzij teveel tegenhoudt. Een tweede kleiner armatuur bevindt zich bij de trap. Wie als. bezoeker binnenkomt zal zich misschien afvragen: „Waarom dienen nu die twee lampen — één is toch voldoende?" En waarschijnlijk zal hij zich hetzelfde bij zijn rondwandeling door dit ideaal verlichte huis nogmaals afvragen. Juist deze kwestie van de vele lichtpunten in hetzelfde vertrek is van belang — bijna van principieele beteekenis. Want daardoor wordt meer dan één mogelijkheid van verlichting geschapen en het huis op verschillende manieren bewoonbaar gemaakt. Het licht moet zich kunnen aanpassen aan de omstandigheden. Als we de deur van de diepe kast 6nder de trap openen, vinden we nog een lampje. „Dat is goed bekeken", hoorden we zeggen, en dit ééne zinnetje, dat we terloops opvingen toont, dat zulke dingen als een lampje in een muurkast gemakkelijk zijn, waaraan veel menschen nog nooit gedacht hebben. En dat is ook tenslotte de waarde van een dergelijke expositie; de bezoekers doen eens nieuwe en origineele ideeën op, die zij met min of meer variatie in hun eigen woning kunnen toepassen. En met een beetje fantasie kan in één verlichtingsthema heel wat variatie gebracht worden. De beide woonvertrekken, die „en suite" gelegen zijn, bezitten een eenvoudig meubilair; comfortabel, maar niet overdreven luxueus of modern. Vooral de zitkamer heeft verrassend aardige hoekjes, terwijl de huiskamer meer ingesteld is op de dagelijksche bezigheden. Hier is een hanglamp met halfindirecte verlichting, waarbij een compromis gemaakt is tusschen twee tegenstrijdige eischen. Want in een huiskamer moet in de eerste plaats voldoende direct licht op tafel vallen, terwijl de kamer zelf om een diffuus, indirect licht vraagt. Voorts is er een staande lamp, die de huisgenooten uitnoodigt om in den gemakkelijksten stoel bij den haard een romannetje te lezen. Natuurlijk kunnen wij in een huiskamer een of meer schemerlamjes op den schoorsteen of op een bijzettafeltje niet missen. Origineel is het verlichte bloementafeltje. Het is een laag tafeltje of kastje met een gloeilamp, waarvan het licht door het matglazen bovenblad scjiijnt — het is een prachtige uitvinding om 's avonds een bouquet bloemen in onze kamer goed tot zijn recht te laten komen. In de zitkamer zijn hoekjes, om jaloersch van te worden! In een gezelligen erker staat een houten bank met eenvoudige bekleeding. Op de bezoeksters oefent dit hokje een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit en de meesten nemen dan ook een oogenblikje op deze bank plaats om „het zitje" te probeeren. Het is ook een bijzonder aardig hoekje aan het venster van glas-in-lood, waardoor de zon met een gouden schijnsel heen valt. Maar het is wel een heel bijzondere zon, die nooit ondergaat en op ieder gewenscht oogenblik van den dag of den nacht schijnt, want het venster bij de bank is geen echt venster, het is voor een gewone muur in een inspringenden hoek van de kamer geplaatst en het geheim van het zonlicht is gelegen in een paar lampjes, die achter het raam aangebracht zijn. Ook het glas-in-lood is niet echt, maar met verf op gewoon glas gespoten en toch maakt dit zoo'n verrassend effect, dat we ons al heel erg zouden vergissen indien de meeste bezoeksters bij hun thuiskomst niet direct in haar eigen woning gaan zoeken naar een geschikte plaats waar zij zoo'n venster kunnen aanbrengen. En evenals het bloementafeltje is dit ook een prachtig werkje voor een handigen timmerman, zooals er in ieder huisgezin wel een te vinden is. Een goed voorbeeld van een lamp voor indirecte verlichting treffen we in de kelkvormige staande lamp. De gloeilamp bevindt zich in de kelk, die het licht naar boven toe weerkaatst. Een decoratieve lichtbron is ook de Philinea-lamp, een rechte of gebogen buis, die aan •dei) wand een aardig effect maakt. Straks zullen we zien, dat de Philinea in de slaapkamer eveneens op haar plaats is. Maar ook voor een zeer speciaal doel, de schilderij-verlichting, is zoo'n langwerpige gloeilamp met een passenden reflector wel bijzonder geschikt. In de slaapkamers van „Het goed verlichte huis" speelt de Philinea-lamp van melkglas een voorname rol. Zeker, als we in bed liggen hebben we niet veel licht noodig, maar we kunnen des te meer licht gebruiken als we hier 's morgens of 's avonds ons toilet maken. Daarvan kunnen de mannen meepraten, als zij zich moeten scheren in een halfduistere kamer! Ter weerszijden van den spiegel bij de waschtafel behooren dan ook twee lampen te zitten, die het gelaat aan beide zijden verlichten en vooral de langwerpige Philinea, die een veel grooter bestralingsveld heeft dan een gewone gloeilamp, voldoet hier uitstekend. Om dezelfde redenen als bi/ den spiegel van de waschtafel behoort ook ter weerszijden van de kaptafel zoo'n practische en decoratieve Philinea te zitten. Voor de algemeene verlichting hangt in het midden van de beide slaapkamers een lamp met indirect licht, die hier natuurlijk te verkiezen is boven een lamp met een kap of pendel. Door de indirecte verlichting wordt de geheele kamer in een gelijkmatig, zacht schijnsel gezet, terwijl een lamp met kap alleen een plek in het midden van de kamer hel verlicht; bij een slaapkamer is dit niet alleen overbodig, maar ook storend, omdat het contrast met de omgeving te groot wordt en we vanuit ons bed dan pardoes in het licht kijken. Een lampje naast het bed is altijd gemakkelijk, omdat het onmiddellijk onder het bereik is en ook de leeslampjes aan het hoofdeinde mogen we niet vergeten te noemen. Het licht in de diepe muurkasten is geen overbodige maatregel; ook voor onze linnenkast — de trots van de huisvrouw lijkt ons dit idee geslaagd. In de badkamer bevindt zich een eenvoudige plofannier, die het helder witte licht van de gloeilamp ongehinderd doorlaat en het geheele vertrek ruim voldoende verlicht — zij is bovendien practisch en zindelijk. Ook in de keuken dient een dergelijke plafonnier voor de hoofdverlichting, maar boven den gootsteen en het fornuis is een z.g. „pottenkijker" gemonteerd. Deze nieuwsgierige lamp is toch wel een goede hulp in de keuken. Hiermede is dan onze rondwandeling door „Het goed verlichte huis" ten einde. De waarde van een dergelijke expositie is vooral gelegen in de prettige en smakelijke wijze waarop ons de mogelijkheden getoond worden, die met een goede en origineele huisverlichting te bereiken zijn. Ieder doet hier nieuwe ideeën op, die met min of meer variatie in het eigen „home" toegepast kunnen worden. En het heeft ook zijn goede zijde, dat met deze expositie weer eens de aandacht gevestigd wordt op de voorname plaats, die het licht in ons huis behoort in te nemen. Het licht is geen bijkomstigheid of alleen een factor van practische beteekenis, integendeel: Het licht is de toovenaar in huis, die van een „kamer" een „gezellige" kamer maakt. Veel licht! Dat is ook een eerste vereischte om de somberheid van de lange winteravonden buiten de deur te houden. --- Naar het hart van Borneo Dwars door het oerwoud; over gevaarvolle rivieren. Een Tegelsch missionaris op dienstreis. gansch in handen hebben, leer je eerst ten volle de goede eigenschappen van den Da jak kennen. Je wordt stil en krijgt eerbied voor deze onbeschaafde natuurmenschen en vooral Wanneer je later hoort, dat ze overeengekomen waren om, als het moest, allen hun leven prijs te geven om het jouwe te redden. Midden in de worsteling, wanneer soms alles groen en geel voor je oogen wordt, begint een gegil en geschreeuw, een gespring en geklim, een geplons en gezwem rondom je heen, alsof het dreigend ongeluk al werkelijkheid is geworden. Je stond heel dicht bij de Dood, maar God en Jezus' Moeder beletten telkens, dat Zl jn scherpe zeis mijn leven weg zou snijden. Donderdag 10 Juli waren we aan de monding van de Bohrivier. We hadden nu met onze tien lange dagen van tobben en ploeteren ongeveer een hemelsbreedte van 75 K.M. afgelegd. De afstand hemelsbreed van Long ï. 3 " 1 na ar Long Nawang is ongeveer 250 K.M. We hadden hier een hoogte bereikt van ongeveer 150 M. Nu moest het stroomopwaarts de groote zijrivier in tot Taga Haroek, 330 M. hooger dan de monding van de Boh. De bijna veertien meter lange prauw had zich goed gehouden, ze had de eerste overwinning behaald, maar moest, vóór we verder gingen, twee dagen in reparatie. Radja Rioeng zeide ons, dat we Apau Ka jan met gunstig water wel in een veertien dagen zouden kunnen bereiken, maar het kon ook wel, dat het een maand of zelfs langer zou duren. De Boh is een zeer gevaarlijke rivier. Hier komt zelfs voor, dat ze in één uur tijds vijf meter stijgt. Ze is dan als een hel, je kunt noch naar boven noch naar beneden en het is soms kunst je ergens op de hooge oevers een veilige schuilplaats te veroveren. Ben je in zulke omstandigheden niet voldoende voorzien van levensmiddelen, dan zou het kunnen gebeuren, dat je aan de rand van het oerwoud de hongerdood sterft. Wegen terug naar de kampong Boeroeng zijn er niet en in het oerwoud vindt men onmogelijk voor lange tijd voldoende voedsel. De kiams zijn ér gevaarlijker dan die van de Mahakam. Na Boeroeng, aan de monding, heb ik tot Apau Ka jan geen enkele kampong meer ontmoet, dus dat was 21 dagen door het oerwoud zonder nog een plaats van menschen te bereiken. Om deze reis aan te gaan moet men zorg dragen voor een goede prauw, voor gereedschappen, om in geval de prauw stuk slaat, een boom te vellen en er een nieuwe uit te maken, vervolgens voor een voldoend aantal ervaren koelies, voor de noodige blikken met rijst en katjang idjoe tegen beri-beriziekte, en daarbij bedreven zijn in het zwemmen. Dit laatste is hier niet enkel een gezonde sport, maar in heel veel gevallen deeenige levensredding. Had ik tijdens mijn verblijf op Borneo deze kunst niet verstaan, dan had men mij al lang als een gestorven drenkeling ergens langs de Mahakam begraven. De 14de Juli kwamen we aan de geweldige kiam Oeloeasoe, welke bestaat uit drie zware gedeelten. Alles moest weer zooals naar gewoonte, uit de prauw, om over de steenen naar de „kepala kiam" te worden gedragen. Wij volgden een smal gevaarlijk voetpad van een half uur, soms vlak langs de rivier. Het genomen kip, vanwege een te groote vermageringskuur ter dood veroordeeld, om het leven gebracht en smakelijk met wat rijst opgepeuzeld. De 25ste Juli kwamen we te Tagaharoek en hadden het scheidingsgebergte bereikt. Hier moeten de prauwen weer naar beneden worden gezonden; zij die hier weer terugkomen, slepen ze op het droge in de daar aanwezige prauwenloods, anderen laten ze maar gewoon achter als eigendom voor dengene die ze het allereerst vindt. Het was laat en pikdonker toen we er aankwamen, het begin te donderen, te weerlichten en te regenen. Het kon niet anders, dan bij onze aankomst er enkele uren in kletsnatte kleeren wat uitrusten van de vermoeienissen van de reeds afgelegde tocht. Gelukkig dat het oerwoud altijd iets aantrekkelijks heeft. Je vindt er een ongekende stilte, een groote verlatenheid en een diepe eenzaamheid, maar niets wat je tot moedeloosheid of neerslachtigheid, wel wat je steeds tot algeheele rust en tot innerlijke blijheid stemt. Je voelt je heel ver weg van de menschen, maar daardoor ook dichter bij God en vaak krijg je de overtuiging, dat je soms in je leven beter onder de boomen dan onder de menschen kunt wonen. Vooral 's avonds als je doodmoe was en onder een klein dak van bladeren wat uitrustte op je veldbed, wanneer voor je hut een groot vuur brandde, een rijstblik je tafel, een steen je stoel en je avondeten wat dampende rijst met als groenten wat bladeren van boomen was, en de maan soms kwam om je wat petroleum te sparen voor je verdere reis. Zeeën, bergen en oerwouden hebben immers iets wat schilders, dichters en schrijvers onmogelijk juist kunnen weergeven. Toch had ik spijt, dat ik van 'n schilder niets had dan zijn lange haren en van 'n dichter niet meer dan zijn leege portemonnaie. Zondag 27 Juli gingen wij het scheidingsgebergte over en begaf men zich langs de oorsprong van de Boelongan- of Ka jan-rivier naar Leka Kidau, de eerste kampong van het 7 a 800 M. hooge heuvelland, waar ik als een koning door de bevolking werd ontvangen. Ik kreeg van het kamponghoofd twee witte kippen. Er werd te mijner eere een dansavond georganiseerd. Ik kreeg een groote gong om er op plaats te nemen heel dicht bij het rek van afgeslagen menschenkoppen. had geregend en het was op sommige plaatsen oppassen om niet uit te glijden, naar beneden te tuimelen en op de rotsblokken beneden aan de kant van de rivier te pletter te vallen. Ik zocht hier naar het kerkhof waar tien soldaten, die hier in deze stroomversnelling tijdens een transport waren omgekomen, begraven liggen. De kiam Bela is bij hoog water onmogelijk te passeeren. Er liggen hier groote rotsblokken kris-kras in de rivier, de eerste was ongeveer 20 M. breed en 5 a 6 M. hoog. Door al deze steenen is de rivier in een aantal beekjes van 5 a 6 M. breed veranderd. Onze roeiers waren hier bang voor snel-gevaar en sliepen met hun mandau onder het hoofd. De 16e Juli hadden we pl.m. 40 K.M. afgelegd. We verlieten de Boh en volgden de Ogah. Hier heeft men de oeahlaeen bestaande uit niet fyllitische leien, platige zand- en kalkzandsteenen en daarnaast mergelleien en dik bonkig zand en kalkzand. Dit traject werd moeilijker en gevaarlijker, de stroom werd sterker, het terrein heuvelachtiger en verschillende stroomversnellingen van 3 a 4 M. Maar 18 Juli bereiken we toch zonder al te groote ongelukken de Temeha-rivier. Deze heeft soms een breedte van slechts 10 M., bocht overal en ligt niet enkel vol steenen maar ook vol boomstammen welke ons heel vaak een kunstmatige stroomversnelling bezorgden. Bij kiam Boerak is de rivier niet breeder dan 2 meter, de oevers worden nog steiler en daardoor gevaarlijker en bereiken op verschillende plaatsen een hoogte van 50 tot 100 M., waar de toppen van de boomen aan beide oevers elkander raken. Je zit dan beneden met je schommelende prauw als in een donkere, vochtige spelonk, worstelend met het wild aankomende water, midden op klaarlichte dag. Maar ook deze vele gevaren werden met Gods hulp overwonnen. Woensdag 23 Juli bereikten we de Messai, de laatste rivier voor het scheidingsgebergte. Hier werd een meeApau Kajan heeft de waterscheidingen als haar grenzen, waardoor de ligging van deze onderaf deeling een natuurlijke vesting lijkt, waarvan de hooge en moeilijk te beklimmen bergruggen de veilige muren zijn om de bewoners tegen kwade invloeden te beschermen.De grenzen langs Engelsch gebied zijn nog niet nauwkeurig vastgesteld. De thans bestaande grensregeling tusschen Nederlandsch en Engelsch gebied is volgens de op 20 Juni 1891 te Londen gesloten overeenkomst (St. 1892 No. 211). Toch bestaat hieromtrent en wel van beide kanten, een groot meeningsverschil van het mijn en dijn. (Wordt vervolgd../ --- Advertentie EEN GEZONDHEIDSREIS 5 DAGEN naar het LIDO van VENETIË voor 50 CENT is te mooi om waar te kunnen zijn ! Even mooi maar waar, is onze exceptioneele aanbieding: VIJF achtereenvolgende dagen naar het Sportfondsenbad voor 50 CENT Ter kennismaking met onze heerlijke zwemzaal met zijn water- en luchttemperatuur van 24°, kunt U op vertoon van onderstaande knipkaart en tegen betaling van 50 ct. op 12,13, 1t, 15 en 16 Oct. 1936 eiken dag een zwembad nemen. Bovendien kunt U zich na afloop van deze reclamedagen op vertoon der verbruikte knipkaart direct aansluitend in het bezit stellen van een maandkaart, geldig tot 15 November 1936 met 25 cent REDUCTIE Knipkaart rechtgevende tegen betaling van 50 cent op 5 BADEN (Elke dag een bad) in de zwemzaal van het SPORTFONDSENBAD Oct. Wolstraat Venlo Oct. 12 13 14 15 16 I ■ 1 | 2 | 3 | t | 5 |uist geknipt voor U, tot opwekking van Uw geest en harding van Uw lichaam! --- Gemengd Nieuws Politieke botsingen in Oran. COMMUNISTEN TEGEN NATIONALISTEN. ^ an ^et einde van een betooging, die geor§ an ^ se€ ! r d was door leden van de „nationale irorooTiifiinn" io ororfon hDT/^Afnn.ft r*r\rv vereeniging" is een tegenbetooging door communisten op touw gezet. Er werden schoten gelost, waardoor twee personen gewond werden. De mobiele garde voerde een charge uit. Verscheiden personen werden in arrest gesteld. De katholieken en verkiezingscampagne. MGR. RYAN VOOR ROOSEVELT. Mgr. John Ryan, professor aan de katholieke universiteit te Washington, heeft voor de radio een rede uitgesprokent waarin hij een politieke richting, volstrekt tegengesteld aan die van den „radiopriester" Coughlin naar voren bracht. Hij bepleitte n.1. een verkiezing van Roosevelt en verklaarde, dat de tegen de New Deal uitgesproken beschuldiging van communisme een laffe en flagrante lastering was. Hij gaf verder de verzekering, dat de wetten van de New Deal in overeenstemming zijn met de encyclieken van de Pausen Leo XIII en Pius XI. Binnenkort nieuw politiek proces. Naar verluidt, heeft de Officier van Justitie Wyszynski, die ook het proces tegen de aanhangers van Trotsky van Augustus heeft geleid, onlangs gezegd, dat hij een nieuw complot op het spoor is gekomen en dat dientengevolge binnenkort een nieuw politiek proces zal worden gevoerd. --- STADSNIEUWS KARAKTERISTIEKE PORTRETTEN Tentoonstelling van schilderijen van mevrouw F. Rutgers van der Loeff—Mielziner te Den Haag. Zeeuwsch en Volendamsch werk. CORNELIS VETH, een onzer meest bekende critici van schilderkunst, schrijft in de TELEGRAAF een critiek over het werk van MEVR. RUTGERS VAN DER LOEFF, dat vooral waar het een eerste expositie geldt, zeer zeker als een buitengewone lof mag beschouwd worden. We nemen ze hier letterlijk over. In de Kunstzaal Bennewitz, Noordeinde 48, Den Haag, stelt mevr. van der Loeff—Mielziger een aantal schilderijen ten toon. De schilderes woont in Venlo, zij heeft echter vroeger veel in Zeeland geschilderd, waar land en volk haar bijzondere belangstelling hadden. Dit jaar is zij daar nog eens een tijd lang geweest en daarna heeft ze eenige weken in Volendam geschilderd. De belangstellng voor de sfeer van het land en voor de menschen beteekent veel voor het werk van mevr. Rutgers van der Loeff. Zij werpt zich op de karakteristiek met een hartstocht en een begrip, die.maken dat elk van haar schilderijen, ook de minder geslaagde, ons pakt. Zij heeft in het bijzonder van het stugge, grimmige volk van West-Capelle, die Zeeuwsche kustplaats, die bijna onherbergzaam te noemen is, waar alles en iedereen leeft van het onderhoud van den noodzakelijken zeedijk, ook in geschrifte en in prent (houtsneden) rake karakter-teekeningen gegeven, en heeft zich in den korten tijd, dat zij in Volendam werkte, met den aard en het wezen van dit geheel andere volk merkwaardig vertrouwd igemaakt. Zij is bij voorkeur een figuurschilderes, haar landschappen bepalen zich tot een paar straatjes in de kustplaats, waar zij met een direct reageeren op haar sentiment, het barre, van dien uithoek (die een eind van de wereld schijnt, begrensd slechts door lucht en zee), in bijna rauwe kleuren heeft gegeven, — haar stillevens en bloemstukken zijn zeldzaam en getuigen, knap als ze zijn, niet van zulk een vuur en élan als de portretten en composities, waarin de mensch haar inspireert. Er is ook vroeg werk hier, waarvan het de vraag zou kunnen zijn, of het goed gezien is, het mee te exposeeren, maar het doet on s althans constateeren, dat deze kunst aan beeldende kracht aanmerkelijk gewonnen heeft, en dat het allerlaatste zelfs een grooten vooruitgang, ook in de peintuur, beteekent. De groote halffiguur van een Volendammer, met een roodachtigen kiel, de bonten muts scheef op het hoofd, de haven op den achtergrond, is zuiverder van schildering, komt van een mooier palet ook dan veel van het vroegere werk. Er is nog een man uit dienzelfden tijd, minder heerschzuchtig van allure en meer peinzend, die zeker even goed getroffen en geschilderd is. In deze stukken is ook het kleurige tot rijpheid gekomen, terwijl, dunkt mij, in het vroeger werk een sober en naar 't grijze neigend coloriet tot de meest harmonische oplossingen leidde. De kop van een mageren, ouden, Zeeuwschen boer, met de roodbruine tint van de zon, met die lichte, omfronste en omrimpelde oogen en den feilen blik van het altijd in het licht kijken, met de vele diepe voren in het gezicht, met het omgekeerde pijpje (tegen den wind) tusschen de dunne lippen, een straatje met het bontgekleurde houtwerk der huizen op den achtergrond, is wel een der beste dezer karakteristieken. landschapje met de frisch gekleurde huisjes en de tuintjes met groenten er voor, een „echte" zeelucht er boven, doen dit talent, waar een vaart, een moed en ook wel eens 'n overmoed achter zitten, die benijdenswaardig, maar ook niet zonder gevaar zijn, van de beste zijde kennen. De schilderes heeft een neiging tot het groote formaat, de groote schaal, de drukke Maar ook de man met het ronde hoofdje, een groot schilderij, en die in hemdsmouwen, of die mét den hoogen hoed (een kleiner en ook fijner schilderij), zouden als stalen van haar beste kunnen mogen gelden. Het portret van een Roomsch-Katholiek geestelijke, en de kop van een zigeunermeisje met een blauwen doek, het groote stilleven met de vele voorwerpen van heterogenen aard (dat een krachtproef schijnt), het voortreffelijk kleine i—— ï j. —i-i—i--wijl compositie, en wanneer zij daaraan toegeeft, komt de zuiverheid van peintuur, maar ook de eenheid er wel eens door in het gedrang. Men begrijpt, dat de rustelooze drift tot het karakteriseeren (ik gebruik dit woord liever dan van psychologie te spreken, want dat riekt naar geleerdheid), haar brengt tot die groote groepen van Zeeuwsche boeren, zooals op die markt, waarin zooveel goeds en bem„ llu C n utlangwekkends is, maar ze verleiden haar tot ' _ _ een nog erger verwaarloozing van het detail van den zuiveren toon inhet licht en halflicht (de groeven in die baksteenen gezichten worden dan dood en goor), van het relief en van de stofuitdrukking, dan elders ook wel eens op te merken is. Haast, onrust, ongeduld bij het uiten van het vele, dat in haar omgaat, zijn de struikelblokken, die uit den weg gezet moeten worden, door een streven naar bezonkenheid en zelf-critiek. Dit neemt geenszins weg, dat dit een tententocnstelling is, die sterk interesseert, van iemand, die veel te zeggen heeft en de overtuiging, het vermogen en.de toewijding heeft, die volstaan,.om het op een zeer persoonlijke en zeer boeiende wijze te doen. --- OOST-BRABANT MAASHEES EN OVERLOON. Burgerlijke Stand. — Over de maand Sept. Geboren: Henricus P. H. z. van M. H. H. Rieter en Th. A. H. Geurts, Maashees; Gerardus M. z. van A. Keizers en I. Daverveld, Overloon; Antoon M. M. z. van Th. J. J. Fransen en M. C. Denessen, Overloon; Petrus M. G. z. van W. H. Thoonen en M. P. Klaasen, te Overloon; Henrica J. M. d. van. W. P. A. Huybers en J- G. M. Michels, Maashees; Antonius L. M. z. van E. Vloet en J. van Mil, Overloon. Overleden: Martinus Hendriks, oud 70 jaar, eohtg. van A. Jacobs, te Maashees, overleden te Venlo. Door de zolder gevallen. — Toen de vrachtrijder C. L. een lading graan naar Tegelen had gebracht en bezig was met lossen, had hij het ongeluk, door de zolder te vallen, waarbij hij een tweetal ribben brak. RAAD VAN BOXMEER. De ingekomen stukken waren o.a. bericht van het ziekteverlof van den Burgemeester, goedkeuring van raadsbesluiten en procesverbaal van kasopname bij den Gemeenteontvanger. Bij dit laatste vraagt dhr. Welp, of de fout van ƒ 2000.— is ontdekt en of het bedrag is aangezuiverd. De Voorzitter deelt méde, dat de fout nog niet is ontdekt, maar dat het bedrag wel is aangezuiverd. De in de vorige vergadering goedgekeurde legesverordening heeft bij Ged. Staten bezwaren ontmoet. Het bedrag van 50 cent voor een ventvergunning gedurende één dag wordt te hoog geacht. B. & W. stellen thans voor, de kosten der ventvergunningen als volgt vast te stellen: voor 1 dag 25 cent, voor 1 maand ƒ1.— en voor 1 jaar f 5.— Dit voorstel wordt met algemeene stemmen aangenomen. De Rijkswaterstaat heeft een stuk uiterwaard noodig, gelegen onder Batenburg, zulks met het oog op Maasverbetering, Dit stuk behoort ten deele aan de gemeente Boxmeer. De geschatte waarde is totaal ƒ 6624.95. B. & W. stellen voor te besluiten tot verkoop dier grond. In verband met de hooge uitgaven wordt aan het Burgerlijk Armbestuur voor 1936 een extra subsidie toegekend van ƒ 1000.— Het kohier der straatbelasting wordt vastgesteld op ƒ 1797.50 met 275 aangeslagenen. Door het St. Nicolaas-Comité was verzocht om een subsidie ten behoeve van het St. Nicolaasfeest. B. & W. stellen voor, hiervoor een bedrag van ƒ 50.— te verleen en. Na veel heen en weer gepraat wordt het voorstel van B. & W. vervolgens goedgekeurd. BOXMEER. Gouden jubilé. — Zondag 18 October a.s. is, het 50 jaar geleden, dat de Eerw. Zusters der Christelijke Scholen van Barmhartigheid alhier met de verpleging van zieken begonnen. Gedurende een halve eeuw hebben zij zich van die menschlievende taak op boven allen lof verheven wijze gekweten. Boxmeer past hiervoor groote dankbaarheid . Aanvaring op de Maas. — Ter hoogte van het pontveer alhier had op de Maas een vrij j ernstige aanvaring plaats tusschen twee Rijnj aken. Het ongeluk is te wijten aan een plotsej ling opkomende mistbank. Het eene schip lag ; voor anker, terwijl het andere, vanuit de rich• ting Venlo kwam en in volle vaart op het stilliggende schip voer. De botsing was zóó hevig, dat van het voor anker liggend schip de stuurinrichting geheel defect raakte en het achterschip aanzienlijke schade bekwam. De aanvarende boot kon zijn reis vervolgen, terde andere met assistentie van twee sleepbooten naar de werf moest worden gesleept. Beide schepen zijn verzekerd. ---