Advertentie OilaU* Nederlanders Wii blijven wereldreizigers! _A_ Strekt thans Uw tochten uit over alle oceanen en continenten! Brengt Uzelf in contact met de tallooze overzeesche radio-stations, die de kortegolf zoo interessant maken! Het Philips toestel 650 A biedt U voor bescheiden prijs een ontvangst over drie golfbanden... inclusief sublieme kortegolf ontvangst... met behoud van de oorspronkelijke warmte en nuance! Hoort dit toestel! PHILIPS '-*<>39 In prijzen vanaf f 89 > * '•i -> - mmmmmm "■hskï-'ïiS. ï: ï SB* Ml' f- \ : iaasjteaefi-:', Psir^i.., v ! d.X-i L:~\„; ?.*g§S§j3'i v f-; ïïS [icfeTiïI.7 r "3i-Z-hi > Ju.n'1111 Type 650A Uitrusting met Silentode lamp, die achtergrondgeruisch ondert/rwA/. Kathodestraal-afstemindicator. Nieuwe stationsschaal met uiterst fijne verdeeling voor de kortegolf en parallaxvrijen lichtstreepwijzer. Luidspreker met klankverstrooier. Drie golfbanden. PRIJS F. 127.50 --- LAAT ZITTEN WAT ZIT! Het geval-Franssen - Na een verbroederingsfeest Een water-tentoonstelling Dwars over een groot verkiezingsaffiche stond het geschreven, in van baldadigheid dansende letters: „Laat zitten wat zit!" Dit is een nieuwe slogan, hier uitgevonden na de gemeenteraadsverkiezingen van j.1. Zondag. In 364 Belgische gemeenten heeft men zich niet druk gemaakt en gewoon een candfdatenlijst ingediend van de zittende leden, zoodat dit 364 gemeenteraden automatisch herkozen werden. Gemoedelijk en gemakkelijk! In 1932 waren reeds 296 gemeenten van oordeel, dat de brouwer, de notaris en de schoolmeester het nog zoo kwaad niet gedaan hadden en dat het dan ook de moeite niet waard was hen en hun familie in verkiezingspamfletten op te hemelen of af te breken, naar gelang het vriend of vijand deed. Dit jaar is 't cijfer der gemeenten wier bewoners de leuze huldigen van „Laat zitten wat zit" gestegen tot 364, tienduizenden menschen dus die het wel goed vinden en onbewust de groote partij vormen der „Contenten", zooals ze hier genoemd worden. Het moeten gelukkige menschen zijn, die „Contenten". Want wat is geluk anders dan tevredenheid, content te zijn met zijn lot? In België is, God zij dank, nog geen gebrek aan geluk: 364 gemeenten zijn er vol van! HET GEVAL-FRENSSEN. We spraken dezer dagen den burgemeester van Antwerpen, den heer Kamiel Huysmans, over het geval Frenssen, het geval van den man die verleden Zondag, bij de gemeenteraadsverkiezingen, zonder slag of stoot, zonder noemenswaardige propaganda, zonder partij zelfs, ruim twintig duizend stemmen op zijn naam verzamelde, waardoor hij zeker is van zes zetels in de Antwerpschen raad en misschien zelfs van een wethouderszetel. Op onze vraag, wat hij er van dacht, haalde de heer Huijsmans de schouders op en met een zinspeling op zijn eigen Limburgsche afkomst zei hij lachend: —Frenssen is Limburger, zooals ik, en Limburgers noemt men hier brave menschen. Verder weet ik niet veel van hem, alleen dat veel vrouwen op hem gestemd hebben, omdat hij in zijn straatpredicaties, voor de vrouwen steeds evangelische woorden van troost over heeft, dat zij hem, wellicht daarom, de zachtmoedige noemen en dat hij Tolstoi-allures heeft. — En zijn programma ? — Dat is nogal vaag, klonk het antwoord. Frenssen verklaart: „Ik rook niet, ik drink niet, ik ben tegen den oorlog en voor den vrede!" En als U er meer van weten wilt, ging de burgemeester voort, dan wacht hier maar even, Frenssen is even boven, hij komt zoo Enkele minuten later daalde een reuzige gestalte de trappen af van het stadhuis. Een man met een langen baard, lange haren en op zijn bloote list, die men niet erg au serieux neemt. De man erkende het zelf: ze hadden hem „daarboven" uitgelachen. Hij had namelijk deelgenomen aan de bespreking betreffende de verdeeling der wethouderszetels en dien van Onderwijs voor zich opgeëischt. -— Ja, waarom niet, zei hij verwonderd, de meneer die thans hier wethouder van onderwijs is was vroeger smid, ik was vroeger ook smid, waarom zou ik dan niet eveneens wethouder van onderwijs kunnen zijn? Toen Frenssen buiten kwam werd hij begroet door een juichende menigte, die spontaan een stoet vormde en hem begeleidde, met een harmonicaman voorop, naar den Seefhoek, de bonte havenwijk, waar het kiezersvolk hem wachtte. NA EEN VERBROEDERINGSFEEST Zooals de krant reeds gemeld heeft is de plechtige indienststelling van de nieuwe treinverbinding Eindhoven—Brussel in deze laatste stad gevierd met een Nederlandsch-Belgisch verbroederingsfeest, waarvoor ministers en andere hooge autoriteiten gemobiliseerd werden en waarbij de burgemeesters der twee belanghebbende steden, Brussel en Eindhoven, in letterlijken zin, elkaar even de waarheid gezegd hebben. Dat ging zoo. De heer Max, burgemeester van Brussel, ontving de Nederlandsche delegatie en de genoodigden in de gothische zaal van het stadhuis en be£on zijn welkomstgroet in het Fransch, als volgt: „Mijne Heeren! Alhoewel ik veronderstel, dat de meesten onder U Nederlandsch spreken, zal ik toch zoo vrij zijn U dezen welkomstgroet in de Fransche taal toe te roepen; immers, het Nederlandsch dat door de Bruselsche bevolking en vooral door mij gesproken wordt, zou voor U wellicht onverstaanbaar zijn. Ten andere, de meesten onder U zullen waarschijnlijk ook de Fransche taal verstaan". Daarop zette de heer Max, steeds in het Fransch, zijn redevoering voort. Na de rede van den heer Max, kwam de heer Verdijck burgemeester van Eindhoven aan het woord en begon textueel als volgt: „Mijne heeren! De burgemeester van Brussel was zoo vrij te veronderstellen, dat de meesten onder ons zijn Fransche toespraak wel zouden begrijpen. Dat zal waarschijnlijk ook wel zoo zijn geweest. Ik wil er er hem nochtans op attent maken, dat, indien wij, Nederlanders, wel Fransch kunnen verstaan, U, heer Burgemeester van Brussel, in een tweetalig land, Nederlandsch behoort te kennen " EEN WATERTENTOONSTELLING Op alle Belgische wegwijzers staat het vermeld, met groote letters: „Luik-1939". Dat wijst op de groote „Internationale Water-tentoonstelling", weer een wereldtentoonstelling, die in Mei van het volgend jaar te Luik geopend wordt en een half jaar zal duren. Wat is, een watertentoonstelling? De heer Gaston Bodinaux, directeur-generaal der Luiker „World's Fair", heeft het ons deze week, bij een persbezoek, duidelijk uiteengezet. Tot nog toe is de Luiker tentoonstelling nog niet veel meer dan een reuzen verzameling stalen geraamten van groote hallen in aanbouw en daaromheen water, veel water: het Albertkanaal, de Maas, een groot havencomplex, een namaak-Niagara (6000 M3 vallend water), een waterschouwburg (tooneel op het water) enz. De tentoonstelling heeft plaats ter gelegenheid der officieele opening van het Albertkanaal, de groote waterweg van Luik naar Antwerpen, die in Mei a.s. voltooid zal zijn. De indeeling der tentoonstelling is zeer interessant en geheel nieuw op dit gebied. Vooreerst zullen de bezoekers een juist overzicht krijgen van wat het water vermag en wat men er mee kan doen. Wij hebben den indruk, dat de beroemde Nederlandsche ingenieurs van WaterstaatTniet vreemd zijn aan deze tentoonstelling, men werkt er, in de waterafdeeling, ten minste naar hun adviezen. De tentoonstelling zal 80 hectaren beslaan van het terrein gelegen tusschen de Maas en het Albertkanaal, aan de poorten der stad. In het centrum van de tentoonstelling zal een weidsche watervlakte zijn waarop grootsche waterfeesten zullen plaats hebben. De rivier en het kanaal maken dus werkelijk deel uit van de tentoonstelling. Op den linkeroever der Maas verrijst, in een ruim park, het Paleis der Stad Luik. Het wordt een blijvend gebouw, geheel van staal en beton, met een oppervlakte van 7000 M2. Het zal na 1939 dienst doen voor de Luiksche Jaarbeurs. Eveneens op den linkeroever, aan de zijde van den hoofdingang, bij de Placé Coronmeuse, komen de afdeelingen van het Toerisme en de gebouwen van het Algemeen Secretariaat. Op den rechteroever worden ondergebracht het Paleis van de Zee, dat der Burgerlijke Genie, de gebouwen van de Binnenscheepvaart en de verschillende buitenlandsche paviljoenen, voorts de Lido (een soort waterkermis) en andere attracties, als het Maasdorp, het Paaldorp en de Esplanade. Het Maasdorp wordt de grootste attractie van de tentoonstelling. Ieder huis van dat dorp zal door den stijl een streek uit Wallonië voorstellen, een beeld geven van de plaatselijke folklore en de toeristische bezienswaardigheden. In het dorp zullen een kerk en een gemeentehuis verrijzen, alsmede een reeks werkplaatsen, waarin thans verdwenen bedrijven zullen worden uitgeoefend. Het wordt, om zoo te zeggen, een levend openluchtmuseum, zooals er te Stockholm en te Arnhem bestaan. Het Paaldorp, waarvan wij reeds spraken, wordt op de Maas gebouwd, juister gezegd, er over heen, en er onder zullen de plezierbootjes koersen. Van de andere veelzijdige attracties noemen we nog den kabelspoorweg, tachtig meter boven het water, die de passagiers van den eenen oever naar de tentoonstelling maar tevens een indrukwekkend vergezicht op de Maasvallei en het Albertkanaal zal bieden. --- Vooruitgang - niet altijd gewenscht Tegen iedere nieuwigheid werd storm geloopen Dertig jaar geleden maakte een zekere De Forest de eerste radiolamp: men zei hem toen, dat 't wel buitengewoon interessant was, maar voor het practische leven toch nooit eenige beteekenis zou hebben. Dientengevolge verschafte De Forest zich niet eens het noodige geld, om het patent te vernieuwen. De kwestie van de radiolamp geraakte in vergetelheid, omdat niemand eenig vertrouwen had in het idee van De Forest. Doch dit is nog slechts een heel onschuldig geval, waaruit blijkt, dat men van vooruitgang dikwijls weiniw wil weten. In het jaar 1599 werden er in zekere kringen in allen ernst moordplannen beraamd tegen den uitvinder van de eerste weefmachine. Toen George Stephenson met zijn locomotief voor den dag kwam, zei een bekend Engelschman, dat zoo'n stoommonster alleen tengevolge zou hebben, dat armen en beenen van den mensch zich niet meer voldoende zouden ontwikkelen en tot den rudimentairen vorm zouden terugkeeren, omdat ze niet genoeg gebruikt werden. In Amerika was men er van overtuigd, dat de menschen bij het zien van een rijdende locomotief met duizenden tegelijk naar het gekkenhuis gedreven zoUÜen worden. Op het Europeesche continent rekenden de geneesheeren uit, dat bij een treinreis van 30 kilometer snelheid per uur het bloed uit neus, mond en ooren zou gaan vloeien. Toen men in Londen voor het eerst gas wilde gebruiken voor de verlichting der straten, schreef een vooraanstaand geleerde in de Engelsche bladen, dat binnen enkele weke half Londen onder de zwaarste vergiftigingsverschijnselen zou zijn uitgestorven. Toen de Schotsche arts Simpson voor het eerst op grootere schaal aether als verdoovingsmiddel bij operaties wilde gebruiken, ontstond er niet alleen in zijn eigen vakkringen, maar zelfs onder politici een scherp verzet tegen zijn methode, om de pijn te verdrijven. Ook toen Edison met zijn eletcrische uitvindingen aankwam, meende men, dat het wel aardige snuisterijen waren, maar men nam de zaak toch volstrekt niet au sérieux. Edison zou spoedig de mislukking van al zijn pogingen ondervinden zei men. Toen men de eerste ijzeren ploegen bouwde, waren vele menschen er vast van overutigd, dat het ijzer den grond zou vergiftigen. Ook ijzeren schepen zou naar men meende — spoedig roesten en dan in korten tijd zinken. Toen een paar meisjes is 1880 op de schrijfmachine begonnen te werken, voorspelde men, dat haar gezondheid weldra geheel ten gronde zou gaan. En toch hebben al deze dingen, waar tegen men zich eerst zoo hevig verzette, zoodanig ontwikkeld, dat zij tegenwoordig tot welzijn of althans tot nut van de menschheid kunnen worden toegepast. --- DEES WEAK MOZART EN DE JOCUSHAAN — „Hebste 't gelaeze?", vroog d'n bónte Jocushaan, dae op de rand van enn'n aschbak stónd, vlak béj enn'n brónze Mozart-kop baoven-op enn'n broene piano vol wormg&fitjes. „Ze gaon weer beginne!" Mozart verschödde gen oer en keek met enn'n deepzinnige katte-kiëk nao de moor aan d'n euverkant. — „Ze gaon weer beginne, zeg ik dlch. Strakkes heb lk 't van héj aaf gelaeze. 't Stónd in de krant, dae op de taofel loog. Jocus haet weer leedjes gevraog en ik wed, det d'n baas héj ouk meiduit. Gister leepe zoë te prakkezeere." — „Det waas zeker euver 't letste maanbreefke van de belasting," brómde Mozart zónder um te kiëke. „Dae zal trouwes waal wiezer zien. Dao is dae vuël te muzikaal veur. En dan cómponeere. Det liërste neet wie metsele. Dao móste veur van God begenadig zien." — „Net wie dich?", tergde d'n Haan. — „Dich? — Waat meinste waal?" — „Now dan, net wie g é j, meniër Mozart." — „Ik zeg dich nog ens," brómde Mozart in ziene puntjeskraag, „cómponeere is neet ldderein gegaeve. D'n baas héj, haet vuël te vuël respec veur mich, as dette ouk maar e i n noët aan enn'n balk zoe hange. Maar och, waat praot ik met dich? Waorum steiste überhaup héj. Verhoes maar nao de schouwmantel!" — ,,Ik nao de schouwmantel? Bin maar blie, det ik dich gezelschap halt op dit muziek-ke-moot tössche allemaol die wormgaatjes, 't Is net ofste op enn'n doorslaag zits. Dich bis toch ouk maar per óngelök gewönne op enne kermis in ein Spaansch hoepla-tentje. Maar mich, mich haet d'n baas teminste nog gekoch, bewus gekoch!" — „Zeker met ein zat gezich?" — „Zat? — Waat dinkste waal sssttt, dao kumpe!" En met enn'n dissonant in twië molle, schroevelde de scharneere van de deur euverein, de kamer scheurde aop en d'n baas stónd met eine stap veur de piano. Van Mozart keeke nao de Jocushaan en van de Jocushaan nao Mozart. Hae waas deep ernstig. Inens ginge gedecideerd zitte, pakde zien mets oet de tasch en peuterde de witte toets van de twiëmaol gestreepde mi los, dae van de vóch waas blieve plakke. Dan leette ein paar daverende toënladderkes oet de piano rammele en begós inens, zónder modulatie, aan 't Menuet van Mozart. De brónze buuste greuzelde wie de toëne door de kamer huppelde. — „Ik zeen weer de reipe-rök en de pruuke," fiespelde Mozart en langsaam wiegelde hae op de aangeslage maot. De Jocushaan meus waal .meidoon, offe woel of neet. En achter 't Menuet kwaam Haydn met ein Serenade en Beethoven met Opus 5 en Chopin met enne concertwals, Wagner met ein ouverture, Bizet met enne marsch. — „Alle respec," meinde Mozart, hae speult mien cóncurrenten ouk hiël good. Des wat anders as van de Kopere en Och An, och An! Die zien good um enne trekmonica te bederve." Dankbaar leet d'n baas zien vingers op de toetse röste en keek Mozart in zien giepse gezich. Dan stónte op en wandelde langzaam de deur oet. . , — „Zagste wat?", vroog Mozart pesterig aan d'n haan, wie ze weer allein ware. „Det is pas speule! En zoë eeumus zoe dinke aan ein vastelaovusleedje! Dich met dien asschebakske. De bis nog net good genóg um sigrette-stumpkes in oet te douwe. Ik spraek neet miër taege dich. En de Jocushaan leet zien stertvaere tot in d'n aschbak hange. 't Klökske aan de moor tikde zien'n eige tiktak en telde niedig de secónde aaf. Door de roete van de raam kroop de duusternis de kamer binne, verborg zich iërs ónder de taofel en nistelde zich toen in d'n alde pluusje praos, dae zoë óngelökkig wie ein waltje, in enn'n hook tössche veer stumpkes van puët hóng, met d'n boëk haos aan de grónd. En haos óngemerk oot de duusternis stool veur stool op en verslond ouk op 't Iets d'n alde plano met Mozart en de Jocushaan. De klok had al ein kwarteer geléje slörpend twelf sla&g vréjgegaeve, toen inens de deur weer aope-schriëfde; de knoep van 't electrisch woord umgedreid en 't leech vroot tot in de uuterste hukskes van de kamer, de duusternis weer op. D'n baas waas 't, en wie! D'n baas ln de pyama, in de gestreepde pyama, met de wilde haor rech op de kop en ein beddelake ónder d'n firm. Mozart schrók! — Dao waas waat neet in aorde. — Maar d'n baas keek 'm nog neet aan. Hae greep zich ein stök wit papeer vol naakse noëte-balk, loog 't bedde-lake euver de taofel, keek hiël scherp op 't lake en begós inens noëte in de balk te teikene, met ein klein stumpke blauw potloëd. Idders kiër asse ein paar maote geschreve had, reikde hae zónder um te kieke met de linkerhand nao de piano, sloog enne gasch toetse aan en schreef weer vaerder. Tiën minute, ein kwarteer, ein half oor had 't gedeurd, toenne inens 't beddelake taegen 't leech heel en toen pas zoog Mozart, det op 't wit van 't lake ouk noëte geteikend ware, héj en dao pikant gemak met kruutze en molle. Dan greep d'n baas inens 't papeer, smeet zich op de piano-krök en begós dan, zichzelf begeleidend, oet volle bors te zinge: Oome Graad oet Hoki-Poki, woel ens gaer nao Venlo gaon. Hae kreeg heimwië nao 't st&dje, Wao zien weegske had gestaon. Graadje kwaam met Vastelaovund, splenti-monnl hatte zat. Maar hae veulde zich önheimlig en zag toen: lk mis héj wat. DréJ couplette zpng d'n baas. En terwiel Mozart ziene verkoperde kop In de schouwers trok, schödde d'n haan zien vaere. En d'n baas zöng 't nóg ens en nóg ens en haolde zich dan ein piraatje oet de pyama-jas en trok d'r 't veur in. De iërste roukwolk waas veur Mozart en 't iërste pröpke asch looge achter d'n haan ziene Stert. Dan sprónge zien hand weer opnie euver de toetse. a Iërs hauwde hae d'r enne „hossie-hossie" op, dan stoekde hae d'r enne foxtrot oet en toen weer van „Oome Graad". Dan vloogge op, greep zich 't bedde-lake ónder d'n &rm en leep weg zónder 't leech oet te dreije. Op de trap zónge nog ens 't refrein: Wao is toch d'n tied gebleve, Van Baer de Woers en Truu de Vink, Sjang van Alum, Buud zien Vruiwke, Ik greuzel as ik dao aan dink. En toen woord 't weer moesstil in hoes. — „Zagste wat?", tergde d'n haan. „Haette 'm det efkes gelap! Enne cómponis is ózz'n baas. Enn'n echte cómponis. Hebs dich oeit waal ens 's nachs gecómponeerd in d'n duustere, op dien bedde-lake, zek ?!" — „Gegap haetten 't en det neumste cómponis? Zoogste neet wie-ë noëte schreef? Hae hóng ze net aan de bSlk, wie enn'n boer in d'n herfs zien schinke ophink. Bah!" — „Niks as jaloezie de cómmerce! Haet dae jóng van Beethove dich dan noeit verwete, des dich van um gegap hebs. D'r zien maar ach noëte en d'n do-re-mi-fa-sol is net zoë good van mien'n baas as van dich. De zuls nog ens meimake, det ze dien giepse gezich op d'n dreksbak zitte en det van d'n baas héj op dien plaats kump te staon. De zuls ens " ,*• Inens ging de deur met ein reetje aop. Ein witte hand met ein stök arm in enne gestreepde pyama dreijde 't leech oet. Enne Venlosche cómponis ging nao bed. „cómponeere! — det liërate neet wie metaéle!" zoë óngelökkig wie ein waltje, tössche veer korte puëtjes. ,,d'-n baas waas 't! — en wie!" , „det ze dien giepse gezich op d'n dreksbak zitte." ---