De mijnwerkers-pensioenen worden herzien Opleving, in de mijn=industrie KOLEN-PRIJZEN HEERLEN, 4 November. De pensioenen der mijnwerkers staan weer ineens temidden der belangstelling van allen, die direct of indirect bij de mijnindustrie betrokken zijn. De status quo is zóó: begin deze week heeft de aangewezen commissie van vertegenwoordigers der staats- en particuliere mijnen en van de drie vakbonden vergaderd, om de kwestie der pensioenen nader te bezien en te bestudeeren. In de voorlaatste vergadering der contact' commissie voor het mijnbedrijf hadden de directies onomwonden toegegeven, dat de pensioenen wel a. d. lagen kant waren, cn dat zij niet ongenegen waren mede te werken aan een verbetering der pensioenen. Dat was reeds een door de bonden met name door den Katholieken Mijnwerkersbond, behaalde moreele overwinning. Tot dergelijke erkenning hadden de mijndirecties het nog niet in het openbaar en officieel kunnen brengen. De benoemde commissie is reeds vlug aan het werk gegaan, en het is te verwachten, dat ze binnen redelijke termijn met concrete voorstellen zal komen. Het psychologisch moment voor een pensioenverhooging is niet ongunstig. De mijnindustrie leeft op en verschillende andere factoren zijn aanwezig, die een gunstig effect kunnen sorteeren bij de besprekingen. De ziekenkassen der mijnen hebben een belangrijk overschot kunnen behalen, dank zij de ziektecijfers. In leidende mijnwerkerskringen wordt er rekening mee gehouden, om een deel dezer baten aan te wenden voor een verhoogd pensioen. De Katholieke Mijnwerkersbond heeft bovendien al voor geruimen tijd de gedachte en de mogelijkheid gelanceerd, om een groot deel van het z.g. mijnrecht, dat thans zijn feitelijk bestaansrecht heeft verloren, aan te wenden voor een verhooging der mijnwerkerspensioenen. Er zijn vele gemeenten, die buiten het eigenlijke mijngebied liggen en nog steeds douceurtjes trekken uit de opbrengsten vaïi het mijnrecht, hoewel ze met de mijnindustrie slechts in zeer verwijderd verband staan, en last not least wordt absoluut gerekend op een verhoogde bijdrage van de Regeering. De mijnwerkersbonden zijn dankbaar, dat na de wet-Verschuur aan het Algemeen Mijnwerkersfonds jaarlijks 400.000 gulden toevloeien, maar hiermede nog geenszins voldaan. Er is geen enkel produceerend kolenland, welks Regeering betrekkelijk den mijnbouw zoo weinig steunt als in ons goede vaderland. Nu doet zich weer het merkwaardige, of misschien ook niet, feit voor, dat juist in deze dagen van onderhandelingen, wikken en wegen de socialistische mijnwerkersbond weer een „vlugschrift" heeft verspreid, waarin de Katholieke Mijnwerkerkbond, het weer danig moet ontgelden in verband met zijn ten op ziohte van de pensioenen ingenomen en bekend gemaakte standpunt. Het eerste en voornaamste actie-punt van den Katholieken Mijnwerkersbond is en blijft nog steeds verbetering der pensioenverzekering, ondanks de in het begin dezes jaars over het algemeen ingevoerde verbeteringen. Afdoende verbetering der mijnwerkerspensioenen allen uit middelen op te brengen door het mijnbedrijf en de mijnwerkers lijkt niet mogelijk. Er zullen dus tevens nieuwe bronnen moeten worden aangeboord. Omtrent de eerste vergadering van de commissie voor de verbetering van de mijnwerkerspensioenen, Maandag in Heerlen gehouden, weet het Limburgsch Dagblad al te melden, dat aan de orde zijn gekomen voor stellen van de directies, waarin o.a. een ouderdomspensioen naast het invaliditeitspensioen wordt voorgesteld voor alle mijnwerkers van 55 tot 60 jaar., die minstens 25 jaar in de mijnen werkzaam waren. En tevens zouden de reeds gepenionneerden, die 25 jaar mijnwerker zijn geweest, een ouderdomspensioen krijgen toegewezen. Bovendien zouden de mijnwerkers, die gepensionneerd waren en 25 jaar mijnwerker, maar nog geen 55 jaar oud zijn, een toeslag krijgen. Dit is natuuurlijk nog maar een begin van de besprekingen over diverse punten, die in den loop der onderhandelingen aan de orde zullen komen. Aan een herziening der pensioenen wordt dus opnieuw „gewerkt". De betrokkenen zijn echter al zoo herhaaldelijk teleurgesteld, dat men goed doet, de verwach tingen niet te hoog te spannen. De roode houding. De mededeeling van den vertegenwoordiger van den socialistischen mijnwerkersbond in de vergadering der contactcommissie, dat ook zijn organisatieactie voerde voor een verbe terd pensioen, doch dat zij haar eigen weg wenschte te gaan, is weer typeerend. Hij was voorts van meening, dat deze zaak heelemaal niet thuis behoorde in de contactcommissie. Hij kon dan ook de medewerking van zijn bond niet toezeggen, temeer niet, daar hij een onderhoud had gehad met den Minister van Waterstaat, die belangstellend naar zijn uiteenzetting had geluisterd en ernstige overweging daarvan had toegezegd. Hij kon en wilde op het resultaat dezer overwegingen niet vooruitloopen. Maar wat hij met den Minister had besproken, wilde de heer Van de Bilt niet loslaten. Vreemd was het, dat de socialistische bond, zooals „De Mijnwerker" opmerkt, van een gezamenlijk optreden bij de regeering niets wilde weten, maar dat hij wel enkele weken later met den Minister, onder wiens departement mijnwezen ressorteert, gaat praten. Intusschen heeft de roode bond eieren voor zijn geld gekozen. Hij heeft zich" alsnog bereid verklaard, een vertegenwoordiger in de bedoelde commissie aan te wijzen. Er kan dus nu gewerkt worden en we hopen, met gunstig resultaat. Verschillende lichte i. Hierboven schreven we reeds met een enkel woord, dat er eenige opleving is te bespeuren m de mijnindustrie. In de haven van Bom is b.v. in verband met de groote bedrijvigheid in het steenkoI en vervoer de tweede tip in bedrijf gesteld. Deze tip was vroeger in Maasbracht opgesteld. De totaal-capaciteit van de overladingen te Born bedraagt thans 780 ton per dag. Waar te Born uitsluitend kolen van Staatsmijn Wilhelmina en van de particuliere mijnen worden overgeslagen, is de inwerkingstelling van deze tweede tip wel een symptoom, dat het op deze mijnen den laatsten, tijd belangrijk beter gaat, wat betreft den afzet van kolen. Inderdaad: er zijn verschillende lichtpunten Of dat allemaal direct of indirect verband houdt met den „zwevenden" gulden, kan een eenvoudig krantenschrijver, die van financiën weinig verstand heeft, en er zich ook niet erg druk om behoeft te maken, zoo maar niet zeggen. Dit is voor ons, de mijnwerkers, de directies en de heele mijnstreek, ook maar bijzaak. Hoofdzaak is: er zijn lichtpunten. De financieele specialiteiten en mijn-industrie-deskundigen moeten de oozaken maar zien op te sporen. Er zijn particuliere mijnen, b.v. de Domaniale mijn, de mijn Willem Sr.phie e.a., waar de laatste jaren des Zaterdag niet werd gewerkt, en soms ook Vrijdags of Maandags niet. Sinds enkele weken wordt op deze mijnen de volle week gewerkt. De hoop is gewettigd, dat de beruchte verzuimdiensten definitief tot het verleden zullen gaan behooren. Verzuimdiensten die niets in het laadje brachten van den kolendelver. Ook op staatsmijn Wilhelmina wordt weer geregeld des Zaterdags gewerkt. Nieuwe arbeidskrachten gevraagd. Feit is verder, dat de laatste maanden ongeveer 400 mijnwerkers zijn tewerk gesteld, een gebeurtenis, die de laatste jaren niet meer heeft plaats gehad. Het was immers aldoor ontslag wat de klok sloeg. Dat er steeds meer kolen worden gedolven, is verblijdend, maar dat ze ook vlot verkocht worden, is niet minder verheugend. Bovendien zijn de voorraden verzonden. Is de crisis in het algemeen, die in de mijnindustrie in het bijzonder, het doode punt gepasseerd? Sommige menschen, aan wier oordeel waarde kan worden gehecht, meenen van wel. Het pessimisme zou dus na de vijf magere jaren weer in een gerechtvaardigd optimisme mogen worden omgezet. Doch laten we geen hei roepen, voordat we nog meer verblijdende symptomen van verbetering en opleving duidelijk kunnen waarnemen en aan de praktijk toetsen. De prijsregeling voor industriekolen op de Prijsregeling voor industriekolen. Nederlandsche markt houdt de belanghebben den bezig. Er loopen thans voor de levering van buitenlandsche kolen nog oude contrac ten. Eerlang zal een prijsregeling voor de Nederlandsche markt onder de oogen moeten worden gezien. Er zal op dit gebied evenwel niets tot stand komen, zonder dat de regeering er in gekend is. De regeering heeft zich echter nog niet uitgesproken. Dat buitenlandsche kolen, op grond van gewijzigde valuta verhoudingen in prijs zouden stijgen, als de prijs van Nederlandsche kolen onveranderd zou blijven, moet, volgens de Rotterdamsche correspondent van het Handelsblad uitgeslo ten worden geacht. De staatsmijnen hebben indertijd, toen zij een prijzen-oorlog begonnen, met de uit Duitschland ingevoerde kolen ervaren, dat de prijzen van de geïmporteerde kolen zakten tot hetzelfde niveau als de Nederlandsche. Sindsdien is het tot een overeenkomst gekomen, waarbij èn de prijs èn de Duitsche kolen de afzet in Nederland gere geld werd. Duitschland mag 4 millioen ton kolen per jaar invoeren. Nu de kolenmarkt ook in het buitenland een stijgende tendenz vertoont, lijkt de veronderstelling niet te gewaagd, dat de producenten het eens zullen worden over een prijsverhooging voor industriekolen. De prijzen voor huisbrand zijn voor dit sei zoen reeds vastgesteld en behoeven voorloopig niet onder de oogen te worden gezien. De eindbeslissing ligt bij de regeering. Het lijkt niet waarschijnlijk, dat van deze zijde een verhooging zal worden toegestaan, evenredig aan de depreciatie van den gulden. De industrie zou dan te zwaar belast worden. Vergrooting van afzet van Nederlandsche kolen zal — door prijsverhooging achterwege te laten, — niet te verkrijgen zijn. --- Het Katholicisme in Denemarken Een Heilige in een Protesiantsche kerk Behoefte aan geestelijke vernieuwing XII. In geen enkel land van Europa heeft de Reformatie zoo radicaal om zich heen gegrepen dan in het Scandinavische blok, Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland. In enkele tientallen jaren is de katholieke godsdienst in deze landen volkomen uitgeroeid en vernietigd. In de overige landen van Europa bracht de leer van Luther tweedracht en verdeeldheid; in sommige landen, zooals Spanje en Italië werd het Lutheranisme nagenoeg geheel Overwonnen, doch jn andere landen, waar de nieuwe strooming een vruchtbaarder bodem vond, is toch nog altijd een kern blijven bestaan van katholieken, die trots vervolging en onderdrukking trouw is gebleven aan de leer van Rome en na jarenlange strijd het bestaansrecht heeft weten te heroveren. De diepe oorzaak van dezen algemeenen afval van geheel een volk ligt niet aan de kerk van Rome zelf. Wantoestanden zouden een verklaarbare reden zijn, doch de geschiedenis leert, dat juist het tegendeel waar is. De eigenlijke oorzaak moet dan ook gezocht worden in de psychologische gesteldheid van den Noorderling, die steeds door alle eeuwen heen materialistisch geweest is en zich om het geestelijke nooit zoo veel bekommerd heeft. Hieruit volgt vanzelf, dat het katholicisme meer een uiterlijke vorm geweest is dan een innerlijke overtuiging. Bij het uitbreken van de Reformatie was het katholicisme in Denemarken reeds meer dan vijf eeuwen oud. In Jelling bij Veyle ligt het oudste koningsgraf van Europa. Tusschen twee grafheuvels, zooals deze over geheel Denemarken verspreid liggen, heeft men een runensteen gevonden, waarvan het schrift nog duidelijk te ontcijferen is. Deze runensteen leert: „Harald, koning, heeft bevolen dit graf monument op te richten ter eere van zijn vader, Gorm, en zijn moeder, Thyra; deze Harald heeft Denemarken en Noorwegen vereenigd en het Deensche christendom gesticht". Deze Harald is Koning Harald Blautand, terwijl zijn vader de eerste Deensche koning was, die van 900—940 geregeerd heeft en door den H. Willibrord in het geloof was onderwezen. Het Deensche katholicisme dateert dus van rond 900. De oude Vikingers zijn langzaam gekerstend en onder de regeering van koningin Margaretha (1375—1412) was geheel Denemarken voor de leer van Petrus gewonnen. Het katholicisme bereikte in dezen tijd een ongekenden bloei. Honderden kloosters werden over het geheele land gebouwd, terwijl ook de prachtigste kerken uit dezen tijd stammen. Al zijn cultureele rijkdommen aan schilderkunst en beeldhouwwerk dankt Denemarken aan de katholieke middeleeuwen. Met één slag is dit alles vernietigd. In Denemarken is het ook mogelijk, dat men een bepaalden datum van een bepaald jaar kan noemen, als den dag, waarop het katholicisme gewoonweg werd „afgeschaft". Terstond nadat de geloofskwestie in 1537 te Odense geregeld was en het concilie was overgegaan tot stichting van een Deensche staatskerk, liet koning Christiaan III (1534—1559) op één dag alle bisschoppen gevangen nemen, verklaarde alle kerkelijke goederen tot eigendom van de kroon en liet alle priesters en kloosterlingen eenvou dig buiten het land zetten. Op dien dag was het katholicisme op een afdoende en radicale wijze in Denemarken afgeschaft. In 1666 en 1683 zijn ten overvloede nog wetten gemaakt, waarbij de uitoefening van den katholieken godsdienst ten strengste verboden werd en deze slechts was toegestaan aan gezanten van buitenlandsche mogendheden. Dit verbod is blijven bestaan tot 1849, toen het officieel werd opgeheven. Deze opheffing was niet het resultaat van een hardnekkigen strijd van een kleine groep katholieken, doch de Denen waren toen reeds zoo „verlicht" geworden, dat zij de uitoefening van een bepaalden godsdienst zoodanig leerden beschouwen, dat hierin eenieder moest worden vrijgelaten. De laatste vijftig jaren is de missioneering in Denemarken, trouwens in geheel Scandininavië, flink ter hand genomen. Natuurlijk staat ook hier Nederland weer bovenaan. Over geheel Denemarken treft men Nederlandsche priesters, broeders en zustérs die in dit moderne missie-land het werk van den H. Willibrord voortzetten. Van geheel Scandinavië zijn de resultaten in Denemarken het gunstigste. Hoewel het aantal katholieken hier niet eens 1 pet. der bevolking uitmaakt, is het toch bijna driemaal zooveel als in Noorwegen, Zweden en Finland tezamen. Ook voor Denemarken geldt het Evangeliewoord: De oogst is groot, maar weinig zijn de arbeiders. Parochies met een uitgestrektheid van 100 tot 150 K.M. behooren niet tot de uitzonderingen. Indien de priesters hier geen gebruik konden maken van het moderne vervoermiddel, de auto zou het onmogelijk voor hen zyn om alle geloovigen ook maar eens per j§ar te bezoeken. De laatste jaren hééft de katholieke kerk in Denemarken zeer veel achting gewonnen. Geen priester wordt meer op straat nageroepen of uitgelachen. Zelfs de onverschillige Denen zien, dat dit geloof leeft en gedragen wordt door een innerlijke overtuiging, terwijl hun eigen geloof dor en zonder leven is. De protestantsche kerken staan leeg en de dominees vechten onder elkaar over bijbelteksten, waarbij eenieder zijn eigen uitleg als de eenig ware verkondigt. Een vooraanstaande protestantsche bisschop verklaarde onlangs openlijk, dat „hij een zoekende was in de woestijn". Men kan zich met recht afvragen wat er van de kudde terecht moet komen, wanneer de herder zelf den weg niet kent. In Juli van dit jaar werd te Odenze het 850ste jaarfeest gevierd van den dood van den H. Canutus, „koning Knud den Heilige". Uit alle streken van Denemarken zijn de katholieken opgekomen en trokken in plechtige processie door de sprookjesstraten van Andersen's geboortestad. In Holland is zulk een processie door de wet verboden. In Odense deed zich dien middag het eigenaardige feit voor, dat 4000 katholieke pelgrims een bedetocht maakten naar een protestantsche kathedraal, want het lichaam van den H. Knud rust in den protestantschen dom van Odense. Zwijgend trok deze lange stoet langs de kostbare reliquie het gebalsemde lijk van een van Denemarken's eerste koningen, die den marteldood stierf voor het katholieke geloof. Aan Kardinaal van Rossum werd eens den toegang tot dezen dom geweigerd, terwijl de couranten toen felle artikelen schreven over den afgodsdienst van een sekte katholieke fanatiekelingen. Koning Knud, de Heilige, werd geschetst als een schurk en een roover, die zeer terecht vermoord was. In Juli van dit jaar verschenen alle Deensche couranten met groote artikelen en foto's over deze katholieke massa-demonstratie. Het groote liberale dagblad „Politiken" sprak zelfs van „een ontroerende middeleeuwsche plechtigheid, vol wijding en mystiek". Het was voor de katholieken een verblijdend teeken, dat in geheel Denemarken niet één dagblad zich op een ongunstige wijze over daze geloofsmanifestatie had uitgelaten. Alle teekenen wijzen erop, dat zelfs in het heidensche en volkomen onegloovige Denemarken een behoefte gevoeld wordt aan geestelijke verdieping en vernieuwing. Naar mate het eigen geloof aan achting verliest, groeit de interesse voor het oude geloof van Harald Blautand. Het is niet onmogelijk, dat de tijd van een massa-bekeering in de naaste toekomst ligt. MATHIEU BERDEN. Weer een ongeluk op onbewaakten overweg. VRACHTAUTO DOOR TREIN GEGREPEN; BESTUURDER GEDOOD. Gistermiddag heeft de onbewaakte overweg te Hoek van Holland wederom een slachtoffer geëischt. Toen de ongeveer 40-jarige S. Hes, uit Amsterdam met zijn vrachtauto, geladen met fruit, den onbewaakten overweg bij de Nieuwlandsche polder wilde oversteken, werd hij gegrepen door den electriscihen trein, die om 2.06 uur uit Hoek var^ Holland vertrekt. De bestuurder van de auto werd op slag gedood, terwijl dhr. L. Springer, eveneens uit Amsterdam, die naast dhr. Hes zat, licht gewond werd. Hij is naar het Gemeente-Ziekenhuis aan den Coolsingel te Rotterdam overgebracht. De auto is geheel vernield. --- Ons Kippenpraatje. SUGGESTIE Er is mij meer dan een keer verweten, dat de titel, die ik steeds maar weer boven deze praatjes plaats, niet juist is. Hij is niet juist zegt men mij dan, want je praat haast niet over kippen; hij is misleidend bovendien, want je vertelt allerlei dingen, die niets met kippen te maken hebben. Als je over kippen praat, dan praat je over kippen, en daar heeft de Keizer van Abessinië, of welke andere groot heid dan ook, niks mee te maken. Het is waar, volkomen waar; ik buig deemoedig het hoofd onder zwaar schuldbewustzijn. Maar wat zul je er aan doen: elk vogeltje zingt zooals het gebekt is. Vertelt U maar eens aan een musch, dat zij het lieflijk geluid van de raaf moet nakweelen. Zoo zal 't ook met mij zijn: er is niets aan te doen. Troost U daarmee. Ik zou iets over suggestie zeggen. Een in teressant „artikel". Daar moesten we veel meer aan doen. Het is af en toe een beetje een geheim middel. Wat is toch wel suggestie? Een voorbeeld: Een dame wilde haar vacantie in Engeland doorbrengen en daarvoor moest ze noodzake lijk een boottocht over zee maken (het was vóór den tijd, dat Bleriot over de zee vloog). Ze had daar een geweldige hekel aan, omdat ze veel last had van zeeziekte. Dat is een ziekte, waarbij in spotprenten, de menschen over de verschansing van het schip hangen en waarbij men volgens deskundigen het gevoel krijgt, of de maag binnenste buiten wordt gekeerd. De dame wilde naar Engeland en ze moest dus op zee. Toen ze zich op de boot bevond, ging ze direct naar haar hut, lang vóór de boot vertrok. Na korten tijd komt een van de bemanning langs haar hut en hoort verdachte geluiden. Hij denkt bij zich zelf, wat zal daar binnen gebeuren; het lijkt er op of ze gewurgd wordt. Hij geraakt in steeds meer opgewonden toestand en eindelijk komt hij zoover, dat hij zonder eenigen vorm de deur van de hut open rifkt. Na enkele wederwaardigheden komt hij te hooren, dat de dame zeeziek is geworden. O, zegt hij toen, U had nog best een paar uren kunnen wachten met zeeziek te worden we vertrekken pas over een uur. Dat is nu suggestie in beeld. Ik merkte al op, dat we van dat „artikel" veel meer gebruik moesten maken. Stel je voor dat je de voederhandelaar je voederrekening niet kunt betalen. Als je nu van suggestie gebruik maakt, heb je hem gewoon te suggereeren, dat de rekening reeds betaald is. Of we zouden het op de kippen kunnen toepassen: Je dringt haar gewoon het denkbeeld op, dat ze eiken dag moet leggen, en anders de pot in. Er is nog een ander soort suggestie, die voor ons kippenhouders van minder aangenamen aard is. Die gaat van de regeering uit en het is daarover, dat ik vandaag nog het een en ander in 't midden wil brengen. U hebt de laatste weken al meermalen een min of meer grommende toon aan 't adres van onze regeering in deze praatjes kunnen beluisteren. U hebt daaruit kunnen opmerken, dat ik het lang niet eens ben met hetgeen de regeering ten aanzien van de kippenhouderij doet na de devaluatie. Het lijkt er zoo langzamerhand op, dat ik het er naar drijf de groote groep van kankeraars nog met een serie uit te breiden. Daarom heb ik eerst geaarzeld. Maar tenslotte heb ik gedacht, dat toch niemand er iets tegen kan hebben, wanneer we ons standpunt op „bezadigde" wijze uiteenzetten. En dan denk ik weer aan hetgeen indertijd wijlen Minister Ruys zeide: Voor dreigementen zijn wij ongevoelig, doch voor argumenten zwichten we. Welnu dan, de regeering tracht ons steeds op te dringen, dat zij het best met ons voor heeft. Nog pas toen de gulden duikelde en de regeering besloot, de toeslag op de uitgevoerde kippeneieren van 85 op 60 cent per 100 te brengen, heeft ze verklaard, dat ze geen maatregelen zal treffen waardoor de kippenhouder schade zal lijden. Dat was suggestie en wij eenvoudige kippenhouders zouden het hebben aangenomen, als er niet dat eene nuchtere ding was, dat men portemonnaie noemt. Die zei ons, dat wij in de maand October het voer geweldig duur moesten betalen, terwijl de eierenprijzen ongeveer gelijk waren aan die van October 1935 ('t was iets meer). Als U mijn praatje van voorgaande week hebt gelezen, zult U zich herinneren, dat ik toen met cijfers heb aangetoond, dat bij de geldende prijsverhoudingen tusschen voeder en eieren, de kippenhouderij er ellendig op staat. Ik heb hier voor mij liggen een prijsstaat van verschillende voederartikelen van half October 1935 en daarnaast van half October 1936. Daarin zie ik voor mais genoteerd, half October 1935 ƒ 5.00 en half October 1936 7.05. Voor gerst op dezelfde tijden ƒ 5.45 en ƒ 8.45, voor tarwe ƒ 6.25 en ƒ 8.95. Dat zijn mee van de voornaamste voederartikelen voor de kip en daaruit zien we dat de prijs sedert het vorig jaar gemiddeld met f 2.50 per 100 K.G. gestegen is. Bij normaal voedergebruik zijn de voederkosten thans ongeveer 0.3 cent per dag en per hen hooger dan een jaar geleden. En nog gaan de prijzen dagelijks omhoog. Het zijn niet te ontkennen feiten. Toch zeide den Haag, dat de kippenhouder geen schade zou lijden door de devaluatie en toch zeide den Haag ook, dat de eieren niet duurder mochten worden. Om zulke dingen te kunnen snappen, moet je toch minstens hoogeschool gehad hebben. Of wilde de regeering er wat suggestie bijdoen? Maar als t laatste het geval is, dan moet ze toch eerst nog eens naar den hypnotiseur terug, voor degelijker onderricht. Intusschen zijn nu de markten flink gestegen. Als ik de laatste noteeringen bekijk, lijkt me dat de eierprijs dicht bij de 90 cent per Kilo zal liggen; mogelijk zelfs nog iets hooger. Daardoor is de situatie thans al heel wat verbeterd. Bovendien is met ingang van 2 October de restitutie weer op 85 cent per 100 eieren terug gebracht. Ja, da's ook zoo'n raadseltje: Eerst zegt de regeering de toeslag moet verlaagd worden, omdat de prijzen door onze lagere muntwaarde in Engeland anders te veel zouden oploopen, en een maand later komt ze er weer op terug. Zalig zijn zij die zich bekeeren. Wijselijk heeft de regeering nu maar niet gezegd, waarom ze de toeslag weer in den vroegeren toestand gebracht heeft. Maar met dat alles hebben we in October den toeslag voor de compensatie van de graanrechten voor een deel moeten missen. Die strop hebben we, dank zij de al te groote bezorgdheid voor den kippenhouder, weer te pakken. OctoTaer is een zwarte maand voor ons geweest en voor den zooveelsten maal heeft het vertrouwen in de staats-vaderlijke bezorgdheid voor den kippenhouder een schok gekregen. Heb ik, om in den geest van wijlen Minister Ruys te spreken, dreigementen gebruikt, of zijn het argumenten? Als ik iets anders naar voren heb gebracht dan goed gemotiveerde argumenten, dan hoop ik, dat men mij op mijn vingers zal tikken. Zoo zijn er nog meer dingen, waaraan een suggereerend tintje kleeft. Ik denk b.v. aan de teeltbeperking en wat men daar omheen weeft. Ook dat is een onderwerp, waarover we het nog eens kunnen hebben. Venlo. v. B. --- Veredeling van het Carnaval Bossche viering in nieuwe banen Handelend in den geest van het gevoelen van den gemeenteraad, die zich voor een gepaste en goed geleide carnavalsviering heeft uitgesproken en in het belang van den Bosschen Middenstand en de bevordering van het vreemdelingenbezoek gaarne een goed verzorgden carnavalsoptocht ziet, heeft de burgemeester van 's-Hertogenbosch daarvoor in aanmerking komende personen uit de stad genoodigd, om onder zijn persoonlijke leiding te bespreken 't eventueel instellen eener permanente commissie voor het houden van een optocht op Maandag van carnaval, aldus lezen we in de Maasb. Deze vergadering werd ten stadhuize gehouden. Bijna alle genoodigden waren tegenwoordig waaronder verschillende deskundigen, die hunne sporen op dit gebied bij de viering van het 750-jarig stadsbestaan reeds hebben verdiend, alsmede afgevaardigden der vereenigingen V.V.V., R.K. Middenstand, Oeteldonksche Club enz. In de door den burgemeester gehouden toespraak kwam zeer duidelijk zijn streven tot uiting om naast de gebruikelijke carnavalsfestiviteiten op Zondag en Dinsdag, den Maandag te bestemmen voor een viering in anderen vorm dan voorheen voornamelijk door het houden van een artistieke optocht. Door het bevorderen van het totstandkoming van een goed verzorgden carnavalsoptocht meent de burgemeester te voldoen aan den algemeenen wensch, die in de bevolking leeft om men carnaval een optocht te hebben. Daarnaast ziet hij in het houden van een optocht met carnaval uitgesproken voordeelen von den Bosschen middenstand gelegen, die tjoor een veelvuldig vreemdelingenbezoek zijn belangen in de hoogste mate bevordert ziet. De burgemeester acht het echter noodzakelijk, dat de carnavalsviering plaats vindt naar regelen van gepastheid en fatsoen en dat vooral de Maandagoptocht moet worden opgebouwd op een wijze, dat elk rechtgeaard Bosschenaar, van welke religie of geaardheid ook, daaraan spontaan zijn friedewerking en steun kan geven. Dit lykt den burgemeester alleen mogelijk indien de leiding van den Maandag van carnaval uitsluitend en alleen in handen wordt gelegd van een bijzondere commissie van gedegen en deskundige personen, welke, geheel afgescheiden van de Oeteldonksche club, op dien dag de leiding van den Carnavalsoptocht in handen heeft. Het denkbeeld van den burgemeester vond algemeene instemming. Op initiatief van den burgemeester vormden de aanwezigen zich ter bevordering van het besproken doel tot een vereeniging, welke zich als de Optochtvereeniging Jeroen Bosch heeft geconstitueerd. Tot voorzitter werd benoemd de heer jhr. mr. F. X. Verheijen, terwijl als secretaris werd aangewezen de heer A. Schampers. --- Bevordering van den eerlijken handel in vee MERKEN VAN AFGEKEURDE KOEIEN EN PAARDEN. Onder leiding van dhr. M. Peetsrs uit St. Anthonis, secretaris van den Kring Cuyk N.C.B. kwamen in het Vereenigingsgebouw te Beugen bijeen de besturen der plaatselijke vee- en paarden verzekeringen. De opkomst was zeer groot. Niet minder dan 36 vereenigingen hadden aan den oproep gevolg gegeven. De Voorzitter (vermoedelijk wel de nestor onder de leiding gevende personen in de boerenbeweging van dezen Kring) schetste de toestanden zooals deze vroeger waren op het gebied van vee-opruimen. Zelden slechts werd een dier afgekeurd. En als dit niet uitdrukkelijk werd gezégd, slachtte men eenvoudig en at alles op. Sedert jaren is hierin verandering gekomen en wordt zelfs veel afgekeurd. Vooral bij de dieren, die zijn aangesloten bij de verzekering is dit het geval. Dat heeft tot gevolg, dat verschillende dieren aan handelaars worden verkocht. Deze bieden ze later weer te koop aan veelal zonder er bij te vermelden, dat het afgekeurde dieren zijn. Zoodoende wordt de kleine boer, die in N de meeste gevallen tot den aankoop van een goedkooper beest moet overgaan, de dupe van deze praktijken. Ook gebeurt het niet zelden, dat een koe of paard afgekeurd in de ééne afdeeling, een poos later staat ingeschreven in een andere afdeeling, waarvoor het dan weer een strop is. Aan dit alles moet een einde komen, vooral in het belang van den kleinen boer. Daarom heeft het Kringbestuur van den N.C.B. ook zoo spoedig gevolg gegeven aan het verzoek van eenige afdeelingen, cm te trachten te komen tot 'n gemeenschappelijke regeling inzake het merken van afgekeurde dieren. Als wij het voorbeeld geven en de Kringen in Noord-Brabant en Limburg volgen dti na, dan is veel bereikt en is de bovengenoemde woekerhandel en oneerlijke handel uit de wereld voor deze streken. Namens de afd. Oploo werd medegedeeld, dat daar in deze pionierswerk is verricht. Men heeft daar n.1. al reeds sinds 1929 al 't afgekeurde vee gemerkt. Deze maatregel wekt uitstekend en de afdeeling heeft er in geen enkel opzicht nadeel van ondervonden. Meerderen drongen er op aan, dat de Kring Cuyk het voorbeeld zou geven, een afdoende regeling zou treffen en deze dan ter kennis brengen van het Hoofdbestuur van den N.C.B. met verzoek- dezelfde regeling in de andere Kringen te sprake te brengen, met verzoek tot het nemen van gelijkluidende maatregelen. Na eenig heen en weer praten besloot men met algemeene stemmen te besluiten tot het merken van de afgekeurde koeien en paarden. Dit merken zal geschieden links vlak bij den staart, door het aanbrengen van een brandmerk. Met 1 Januari a.s. wordt met het merken een begin gemaakt. De benoodigde brandijzers zullen gezamenlijk worden aangekocht en aan den kostenden prijs aan de afdeelingen worden verstrekt. Met klem werd nog bij herhaling aargedrongen op het algemeen samenwerken in een zoo belangrijke aangelegenheid. Men was ten zeerste begaan met het lot dergenen, die, verkeerende in de meening dat zij op de markt een goedkoop beest hebben gekocht, spoedig moeten ervaren dat hier goedkoop wel degelijk duurkoop was. Om het gesignaleerde en hoogst afkeurenswaardige euvel afdoende te bestrijden mag geen enkele vereeniging achterblijven. ' Gaarne voldoen wij aan het tot ons gericht verzoek om zooveel mogelijk het besluit van den kring Cuyk te propageeren en aan te sporen tot navolging. Hoe spoediger wordt aangepakt, hoe beter. Naar onze meening kan nu ook veilig in de andere kringen dit voorstel worden besproken. Het zou ten zeerste zijn toe te juichen als met 1 Januari a.s. in geheel Brabant en Limburg het merken kon worden toegepast. ---