DINGEN DIE ONS BEZIGHOUDEN Het Venlosche lied „Hab' ein Lied auf den Lippen". In de vervulling van deze zangerige leuze Waarmede de Duitsche dichter alle zwaarmoedigheid een hart onder den riem wil steken, vindt de Limburger de schoonste en natuurlijkste uiting van wat hem in het gemoed naar boven dringt. De muziek, de zang is een verheven wijze van uiting, een bevoorrechte taal, die wel iedereen leeren kan, maar nog lang niet altijd spreken. Wij zijn ons daar nog zoo weinig van bewust Door een natuurlijke drang zingen wij onze blijdschap uit; ons gemoed schiet immers onmiddel lijk boordevol. We zijn wat wij zoo noemen „geveulig veur ein stökske muziek", 't Zingen ligt ons zóó nabij, dat onze taal, ons dialect den Hollander zelfs als muziek in de ooren klinkt, Onze zangerigheid verraadt ons steeds. Zij is ons kenmerk! Het behoeft dan ook niet te verwonderen, dat wij er een eigen repertoire op na houden, eigen in zooverre alleen, dat 't ons waardevol eigen dom is en niet vreemd blijft voor den niet-Ven lonaar. Herinneren wij maar even aan onze zan gerige wijze van feestvieren, bij kermissen en bruiloften b.v. met haar eigen dialectischen lie derenschat. Als één Venlonaar tevreden is, dan zingt er als vanzelf een lied in zijn hart; twee Venlonaars zullen mekaar een melodie trachten op te dringen; drie kunnen al niet meer zwijgen en vier vormen een geheel koor. Wij maken het immers toch zelf meer en wij vinden maar al te normaal, dat wij „vanzelf" zingen. In dit opzicht hebben wij een duidelijke verwantschap met onze Oostelijke Rijnburen. 't Is dezelfde verwantschap, die in onze eigen taal, in ons beider dialect geen grens erkennen kan. 't Is eigenlijk zoo jammer, dat onze Nederlandsche liedjes, die in tal van zangbundels zijn vastgelegd, zoo weinig „Anklang" vinden bij ons. 't Ig jammer i^aar töch ook weer verklaarbaar Wij zingen graag van de zee en de duinen. De assale zanghulde, die in Venlo tot tweemaal in één jaar tijds zoo'n groot succes werd, is rvan wel de beste getuigenis. at 'n dankbaar aroeidsveld voor volkszang aar bij diezelfde gelegenheid is eveneens tot eemaal toe gebleken, dat de ware drang tot spontaan uitzingen, eerst dan voor goed op den voorgrond treedt, wanneer wij zingen kunnen van onze groene dalen, ons bronsgroen eikenhout, ons eigen gewest, onze dierbare stad. Wij hebben immers een eigen Limburgsch volkslied, onze eigen Venloosche liedjes, waarin we zoo graag vertellen van wat ons hart aan ons heem bindt! De gevoeligheid en het „völ kische" wat daarin is neergelegd, ontgaat nie mand. Zij zijn uit het volk gegroeid in een zeldzaam harmonisch samengaan van woord en muziek. Hoeveel alde Venloosche leedjes, die onze tradities en feesten bezingen, blijven er niet voortbestaan enkel bij overlevering. De muziek ervan werd wellicht nooit aan papier toevertrouwd; ofschoon zij niet licht vergeten zullen worden, doet het gemis aan een soort van leiddraad, een bundel, zich steeds sterker gevoelen. Niet alleen om het lied zelve, maar ook om de historische en folkloristische waarde, de locale en familiale beteekenis ervan. De taak om hierin te voorzien en een kostbaar verlies te voorkomen, is niet licht. Indirect zou een vereeniging voor Heemkunde, die de cultuurhistorie onder haar hoede neemt, hierin een zeer vruchtbaar werk kunnen verrichten. Intusschen kent Venlo reeds een vereeniging, die al is het dan ook primair op haar eigen ge bied, in deze waakzaam blijft. Als we deze vereeniging bij haar eigennaam „Jocus" noemen, dan zal dit op den eersten klank misschien eenige verwondering wekken en vreemd aandoen. Men denkt onmiddellijk aan „Elf van elf" en 't zuivere carnavals-genre. Oorspronkelijk heeft er in „Jocus" waarschijnlijk ook niets anders bjj de organisatie van haar „leedjesaovunde" voorgezeten, dan juist; het carnavalslied. Het veelzijdige dichterstalent — als wij het zoo noemen mogen — van den Venlonaar op wie een beroep werd gedaan in deze, heeft de organisators echter op een algemeener terrein geplaatst. Zonder dat hun primaire bedoeling daardoor voorbijgestreefd werd, accepteerde „Jocus" tal van „dichtwerken" met composities, die 't Venlosche lied in de meest algemeene beteekenis van 't woord onder haar protectie bracht. In het driejarig bestaan van het „herstelde rijk", is „Jocus" op deze manier gaan beschikken, over een uitgebreide bundel Venlosche lied jes, die allen een goed bedoelde humoristischen inslag hebben en zeer geschikt zijn om de dagen van Prins Carnaval zangerig te illustreeren. Wanneer wij deze bundel, die bij elke Jocusgebeurtenis ter opluistering dient, op inhoud zouden kwalificeeren, dan zouden wij er een selectie uit willen halen van zuiver carnavalsliederen en van een ander aardig genre van levensliedjes, die onder invloed van hun tijd, den vorm van Schlagers hebben aangenomen. Het Duitsche Muster is hier, gewild of ongewild, niet vreemd aan. Het publiek heeft ze echter gaarne geaccepteerd en gezongen; zij bleken zelfs in staat de r^ke Rheinlandsche liederen-potpourri met al zijn nieuwe aanwinsten, die hier toch burgerrecht had verkregen, op den achtergrond te kunnen dringen, zonder dat de appreciatie daarvoor verloren ging. De organisatie van de „leedjes-aovunde" is bij „Jocus" een vast punt geworden op het jaarprogramma. Men heeft bij het initiatief wellicht niet gedacht of verwacht, dat men hierdoor een actie inleidde, die zoo dankbare resultaten zou opleveren. Venlo bleek heel wat „dichters" en „toonzetters" te herbergen en wel in alle rangen en standen. Buiten de bekroonde troubadours worden officieel geen namen bekend, maar de wetenschap, dat dit zoo is, hebben wij toch heel zeker. De Muze heeft hier heel wat dankbare beoefenaars, al zal er ook menig potlood-houtje zijn afgeknaagd, voordat men een zucht van verlichting en een kreet van victorie kon slaken. Het is niet onze bedoeling op de ruim dertig leedjes uit de twee afgeloopen jaren terug te komen. Zij zijn niet enkel zeer verdienstelijk, zij hebben ook baanbrekend werk verricht en menig schuwe poëet uit zijn tent gelokt of rudimentaire dichtersknobbel doen openbloeien. Het „Elf van Elf" heeft nog steeds de glorie der andere jaren overleefd en is het voorbeeld van een liedje in volkstoon, dat maar weinig woorden noodig heeft. In een ander genre treedt daarnaast „Venlo mien stadje" sterk op de voorgrond als het meest gewilde mengsel van ernst en jool, gekruid met een tikje weemoed en voorzien van een daarvoor geijkte melodie. „Och An", „De Kopere", „Wiel halt det kind ens vas" en „Balkenbréj", zijn even verdienstelijk op hun eigen terrein, terwijl „d'n Hoonderstal" van verleden jaar weer buitengewoon gelukkig was om zijn geconcentreerde bedoeling in korte terminologie vastgelegd en zijn eenvoudige melodie. Eenvoud is 't tenslotte wat dit soort volkszang verlangt, eenvoud in taal en muziek. Geen uitgesponnen geschiedenis in een vloed van woorden, die de toonzetting niet anders dan gecompliceerd kan maken. Zoo'n vers wordt een dichtwerk wat op een ode gaat gelijken en op toon gezet beter geschikt is voor een voordracht, dan voor community-singing. Maar ook dit soort kan men niet anders dan gaarne accepteeren. Zij vormt een waardevol dossier, dat niet gesloten zal blijven, al mag de componist of dichter dan ook even teleurgesteld zijn in de meening, dat zijn werk niet of minder geappre cieerd wordt. Het is alleen op het beslissend mo ment niet dienend geweest. De publieke beoor deeling waaraan leedjes-aovunde onderwerpelijk zijn, mag men niet anders zien. Het liedje moet bij de eerste voordracht onmiddellijk 't publiek aanspreken, „inslaan" door zijn melodie en gevatte bondigheid. Op de laatste leedjes-aovund was de keuze al heel moeilijk. De voornaamste oorzaak was wel, dat het gehalte der liedjes beter was dan vorige jaren en naast elkaar geplaatst slechts geringe kwalitatieve verschillen naar voren brachten. Het vlotte type heeft 't echter ook nu weer gewonnen. „Os schoënste straötje", dat de gouden medaille behaalde, bleek wat onderwerp betreft, direct de volledige gunst te hebben. Dat was nieuw en in zijn tijd geplaatst. De Floddergats werd er in bezongen en het Hetje uitgeluid. Het refrein leverde geen ernstige moeilijkheden op en op 't refrein daar komt het tenslotte aan. „Idder makde gaer en praötje, In die alde Floddergats, In det ech gezellig straötje, In die flodder floddergats. En me kösde dao zien bruudje Waal ein stök of hónderd kier, Det is now in eine flats, Gedaon in de Floddergats". Ook in de beide andere bekroonde liedjes vindt „Jocus" de voor haar geëigende stof verwerkt Het marschtempo schijnt nog steeds het meest geliefde te zijn. Opmerkelijk is daarom de zeer geslaagde walsmelodie op: „Laot dich neet kis te". Daar zit een zekere schwung in; vooral 't refrein heeft een weldoende, aantrekkelijke deining. Jammer dat de woorden 'n beetje onwaarschijnlijk zijn. Achter „Alles veur 't manke", komen „De Maedjes" en „Mien bruudje", geborduurd op 't oude stramien van de amour of bedoeld als een humoristische aanklacht tegen 't moderne meisje: Crisis lap ze aan den hak, Telderhödje, tasch van lak, Ouk nog laarze aan de bein En dan maar klage, 't is gemein. „Anny en Fanny" en „Weg met de slanke lien" is al evenzeer als goedmoedige critiek bedoeld. De breedsprakerigheid van den dichter heeft den componist echter moeilijke momenten bezorgd. Heel wat gelukkiger zijn weer in hetzelfde genre: „Vrouw Jansse"; „Mien'n Handerie"; „Dao hebste Flujas"; „Op Maondaag" en „Vervlaoge jaore". In „Mien'n Handerie" wordt bezongen de trotsch van een Venlosche schoone, die thans het veldgrauw draagt: „Och luuster, mien'n Handerie, dae is now béj de infanterie, hae löp now op de straot, hiël netjes in de maot. 't Mutske scheif op eine kant, hae zwaait flink met zien linkerhand. Kiek! in de twiëde rie, löp mien'n Handerie". Dao hebste Flujas" heetf voor ons de buitengewone verdienste, dat 't nu juist eens over Flujas gaat. Flujas is toch heusch geen vreemdeling in Venlo en toch werd hij nog maar zelden bezongen. Misschien moet hij zich in dit opzicht wel op één lijn met den grooten Napoleon scharen. Maar nu heeft ook onze stedestichter zijn beurt gekregen: „Dao hebste Flujas met zien aardig bruudje, van oet de huëgte kieke ze op ös neer. Ze laote de zón gaer in 't water schiene, in ós Venlo, 't stadje van plezeer". Als wij dan tot slot nog de aandacht vragen voor: „Op Maondaag" en „Vervlaoge jaore", dai is dat alleen om in deze twee liedjes de zoo bijzondere kwaliteiten te prijzen van woord er muziek. Op de eerste plaats 't woord. De verzen zijn vlot en vrij geschreven: de taal is frisch en oorspronkelijk. „Op Maondaag" telt slechts twee coupletten, maar ze mogen er zijn: „De waek is vandaag weer begönne, 't Startschot det is weer gelos, Ik loup now weer te prakkezeere, Wie kom ik dees waek aan de kos, 'k Tippel finaal op mien tandvleis, Heb de raozende mót in de jas, En thoës is 't ouk al misaere, De muus ligge doëd veur de kas. Ik teiken gen landschap of huüzer, Ik schrief of ik maak gen gedich, Ik teiken gen chèque of kwitansie, Ik heb ein hiël iërlik gezich. Ik teiken, 't is neet te gluive, De hiele waek op 't stadhoës, Ik hoof miene naam maar te zitte, Dan schravel ik weer nao hoes. En dan het Refrein: Pot-ver-dikke waat enne reuze strop De steun dae ik op Dinsdaag krieg Is Dónderdaag al op. Gos-je-mei-ne wae had det oëit gedach De göldvisch en de graasparkiet Die heb ik al geslach. Over „Vervlaoge jaore", hebbe wij reeds eenmaal onze meening gezegd. Als Schlager kon het nooit in aanmerking komen, maar wij voorspellen 't wel een toekomst als gezelschapssong, naast 't „Venlo mien stadje". De vroolijke geschiedenis van: „Oome Graad oet Hoki-poki", die daarin verhaald wordt, is niet bekroond, evenmin als 't voorgaande. Men vroeg naar een schlager en deze twee werden een soort van verhalende levensliedjes, Van den eenen kant misschien jammer, van den anedren kant ook weer verblijdend, want hun toekomst ligt in een andere richting. De tijd zal echter spoedig aanbreken, dat de armen ineenhaken om te schaukelen van; „Wao is d'n tied gebleve Van Baer de Woers en Tru de Vink, Sjang van Alum, Büd zien vruiwke, ik greuzel as 't dao aan dink". --- De schrale appelenoogst VERLAGING DER MONOPOLIEHEFFING VERZOCHT De bond van Nederlandsche grossiers in versche zuidvruchten en aanverwante artikelen heeft in verband met den geringen aanvoer van appelen den minister van econ. zaken dringend verzocht om onmiddellijk verlaging van de monopolieheffing. --- Ons Kippenpraatje. AFSCHAFFING VAN BROEDVERGUNNINGEN Vóór ik aan dit praatje begon, heb ik nog eens met aandacht doorgelezen wat ik vorige week geschreven heb. En dan kom ik tot de conclusie dat er een categorie van menschen is, die men thans zeker hardgrondig naar de Mokerhei wenscht. 't Geeft me een beetje een onaangenaam gevoel. Niet de Mokerhei; daar is 't in den zomer best vol te houden, maar 't idee dat ik dingen heb gezegd, die het doet lijken of ik het tegen betreffenden heb, terwijl dit in feite niet het geval is. Dat ik belanghebbenden er hier en daar op onaangename wijze bij betrek ligt niet aan hun, doch 't ligt aan de regeling waar zij rechtstreeks de meest geïnteresseerden bij zijn. Als de regeling niet de fouten had welke ze nu heeft, dan hadden ook de kuikenbroeders geen gelegenheid dingen te doen, die niet met de redelijkheid overeen stemmen. Intusschen mag ik het den kuikenbroeders niet te zwaar aanrekenen dat ze vrome wenschen voor mij hebben: ik zeg dingen, die hun interesse op een zeer gevoelige plaats raken en ik wil er meteen nog maar bij zeggen, dat mijn plan is nog meer dingen te zeggen, die voor den kuikenbroeders onaangenaam zijn. Dit om u voor te bereiden opdat ge straks niet van uw stokske zult dui kelen. Maar nog eens, als ik het van mijn kant u niet kwalijk neemt, dat ge mijn geklodder naar de „puin" (mestvaalt voor doorgedaaide groen ten) wenscht, dan mag ik van den anderen kant toch ook verwachten, dat ge in uw veroordee ling de redelijkheid niet al te ver overschrijdt Wanneer ge het niet met mij eens bent, opperbest. Dan moet ge daar echter redenen voor hebben en als ge die hebt, dan is het uw plicht die kenbaar te maken. Ik verwacht dus, dat uw vlammend verweer dan bij onze redactie zal terecht komen en wanneer ge mij daarmee op redelijke gronden kunt aantoonen, dat ik het mis heb, dan zal ik den moed bij elkaar zien te scharrelen dit eerlijk te bekennen. Nadat Mr. Sannes het gedeelte wat hier van belang is uit het betreffende praatje, geciteerd heeft, maakt hij enkele opmerkingen, waarmede ik het tot mijn spijt niet eens kan zijn. Ik citeer: De eerste daarvan is, dat een kuikenprijs van 11 cent (en al waren het eenige centen meer) waarlijk geen voordeel voor de pluimveehouders zullen zijn. Natuurlijk, zij zouden minder behoeven neer te tellen bij den aanschaf hunner kuikens, maar dat weten wij toch langzamerhand wel, dat het belang van den pluimveehouder niet zit in een goedkoop, maar in een goed kuiken. Zouden de broederijen verplicht worden tot een te lagen prijs, dap zouden zij tegelijk gedwongen worden tot het afleveren van kuikens van slechtere kwaliteit. Een goed kuikenbroeder zal zich daartegen verzetten, zoowel in zijn eigen belang als dat van zijn afnemers. Meer behoeft daarvan niet gezegd te wor den en bij voorstellen als deze, tot verlaging van den kuikenprijs, moet ieder vierkant staan naast den kuikenbroeder, die daarin een gevaar ziet voor de pluimveehouderij van Nederland". Tot zoover voorloopig Mr. Sannes. Het slot van den laatsten zin lijkt ontzettend zwaar; zwaarder dan vijf echte Limburgsche „Kleppen" (ik dien voor dit geval te verklaren dat een klep een halve liter gerstenat beteekent — doch ik hoop, dat men er niet de beteekenis aan hecht dat wij hier echte „bierbuiken" zijn). Het lijkt zwaarwichtig, doch wanneer we den zin nog eens secuur en met aandacht overlezen, valt 't mee. Er staat feitelijk niet, dat verlaging van den kuikenprijs een gevaar is voor den Nederlandschen kippenstapel, er staat alleen maar, dat men tegen verlaging van den kuikenprijs moet zijn, wanneer men er een gevaar in ziet. Nu is 't maar de vraag, of we in verlaging van den kuikenprijs noodzakelgk een gevaar moeten zien. Ik veronderstel wel haast dat Mr. Sannes die bedoeling er aan wil toekennen. Doch dan zijn we het dit keer niet eens. Het zou natuurlijk wel kunnen, dat verlaging van den kuikenprijs de kwaliteit van het kuiken nadeelig beïnvloed — en dat wenschen we principieel niemand — doch onder de gegeven omstandig heden ligt dat gevaar voor kwaliteitsvermindering minder voor de hand. Indien we ons indenken, dat ook bij verlaagden kuikenprijs de teeltverbetering gehandhaafd blijkt, kén de prijsverlaging m.i. de kwaliteit niet eens nadeelig be invloeden. Verweg het grootste deel van de broedeieren welke ingelegd worden, moeten betrokken worden van erkende fokkers en vermeerderingsbedrijven. De eieren welke de kuikenbroeder van deze bedrijven betrekt, moeten zoowel wat de herkomst der hanen en hennen betreft, als ook wat betreft de eieren, aan zekere eischen voldoen. Daar verandert m.i. geen haar aan of de kuikenprijs hoog of laag is. Het zou misschien anders zijn, wanneer de kuikenbroeder vrij was de eieren te nemen waar 't hem lief is. Dan zou hij kunnen redeneeren, als ik een lagen kuikenprijs krijg zal ik ook maar de goedkoopste broedeieren nemen. Nu heeft hij (voor zoover hij kuikenbroeder A is, en dat zijn de grootere kuikenbroeders allemaal), niets te redeneeren; hij heeft de eieren van de erkende vermeerderingsbedrijven te nemen en daarmee af. En ik weet zeker, dat Mr. Sannes zich op het standpunt stelt, dat we van de erkende bedrijven de beste kans hebben op goede eieren. Hiermede is onder de huidige omstandigheden, klaar gezegd dat zij die in verlaging van den kuikenprijs een gevaar zien voor de Nederlandsche pluimveehouderij, blijk geven, niet precies met alles op de hoogte te zijn. Ik hoop Mr. Sannes, dat u dezen zin zult lezen zooals hij er werkelijk staat; dat u er niet uit leest als zoude ik zeggen, dat u ter zake te weinig kundig bent; ik weet wel beter.Het eenige, wat er bij verlaging van den kuikenprijs verandert, is op de eerste plaats natuurlijk, dat de kuikensbroeders hemelhoog zullen mopperen; en schoon gelijk hebben ze, en op de tweede plaats, dat de winsten van de kuikenbroeders een stuk kleiner zullen worden. Het kan wel zijn, dat de winsten zoo klein worden, dat sommigen er geld bij te kort schieten. Dat zal wis en zeker gebeuren, wanneer een bonnenstelsel wordt ingevoerd en voor de rest de broederij vrij komt, zooals ik indertijd al in dit hoekje heb besproken. Ik kom nog even terug op de opmerking van Mr. Sannes, dat de enkele centen per kuiken, welke de kippenhouder kan winnen, geen rol spelen en zelfs verlies beteekenen, wanneer dit ten koste gaat van de kwaliteit van de kuikens. Accoord, ais het ten koste zou gaan van de kuikens. Maar dat is onder de gegeven omstandigheden niet zoo. Mr. Sannes weet 't ook, dat het den kippenhouder niet te breed gaat; men behoeft daarvoor slechts zijn standpunt betreffende de graanheffingen te kennen. We kunnen het daarom voor den doorsnee kippenhouder als een misplaatste luxe beschouwen, wanneer hij geld voor zijn bedrijf moet uitgeven, waar hij niets aan heeft. Laat ik nu eens even aannemen, dat het zou kunnen, den kuikenprijs met gemiddeld 3 cent te verlagen (ik heb nooit beweerd- dat 't 3 cent zou kunnen zijn), dan beteekent dit voor een kippenhouder die 200 kuikens koopt 6 pop. Ik geef u de verzekering, dat velen van ons wat moeten doen om 6 pop bij elkaar te scharrelen. Onder het schrijven heb ik een paar malen zware woorden tegen de kuikenbroeders in de pen gehad. Ik heb ze er niet uit laten komen. Dit meer om wille van de kuikenbroeders, die heel best meenen en een fair standpunt in nemen in heel hun doen. Voor hen spijt het me dan ook, dat ik wel dingen gezegd heb, die hen kunnen grieven; ze verdienen het niet. Volgende week de overige opmerkingen die Mr. Sannes gemaakt heeft. Venlo. v. B. Gedwongen verblijf in gezellenhuizen ? Volgens het verslag der Tweede Kamer over deze begrooting achtten verscheidene leden het verkeerd, dat, nu er, tengevolge van gewijzigde omstandigheden, geen voldoende belangstelling meer blijkt te bestaan voor de door de RoomschKatholieke vereenigingen opgerichte „Gezellenhuizen", niet-Roomsch-Katholieke vrijgezellen onder bedreiging van ontslag gedwongen worden in die inrichtingen hun intrek te nemen. Deze leden vroegen, of de minister aan dezen misstand aanstonds een einde wil maken. Andere leden ontkenden, dat eenige dwang of drang wordt uitgeoefend om arbeiders tot het bewonen van deze gezellenhuizen te bewegen. Het Roode Kruis zoekt nog twee milde gevers Binnen enkele dagen moeten er nog twee milde Nederlanders gevonden worden, die elk ƒ 1000.— willen schenken aan 't Nederlandsche Roode Kruis, ten einde het z.g. „tien milde geversplan" volledig te doen slagen. Men weet dat er een Hagenaar was, die ƒ 100.— schonk, welke hij tot ƒ 1000.— wilde aanvullen indien er nog 10 individueele gevers van elk ƒ 1000.— gevonden werden. Acht van zulke gevers hebben zich, behalve den initiatiefnemer, aangemeld en meerendeels de toegezegde bedragen ook reeds gestort. Nog twee keer hoopt het Hoofdbestuur op zijn postrekening 22120 deze week een bijschrijving van ƒ 1000.— aan te treffen. Dan zal binnen enkele weken tijds een som van ƒ 11.000.— in de kar van het Roode Kruis zijn gevloeid onder di „milde geversplan". Een hoogst welkome versterking der kasmid delen van deze instelling, die bij haar menscl' lievenden arbeid voor steeds stagende uitgave staat. --- DEES WAEK SLACHôFFER VAN D'N BöRGERLIJKE STAND Béj ein geslaote hoes in ein stille straot hilt eemus de rechterwiesvinger in enne zwarten haas van rips-zie veurzichtig taege 't knuupke van de electrische bel. Hiël oet de vaerte, urgend deep achter in 't hoes, kump efkes en gansch schuchter ein razelig belgeluud nao veure. As de juffrouw veur de straotdeur d'r zich van euvertuug haet, det ze dit geluud werkelijk gehuërd haet, dreijt ze zich um en vruëg twië dörpels liëger: „Zek Fien, ik heb toch neet te hard gebeld?" —- „Nae, 't waas juus good." Want dit is 't officieele belgeluud det pas béj ein gebaorte- of ein doëije-visite. — „Zek, haet 't nog ein maedje? — Waat zaeste? — Allein veur halve daag?! — Ik dach al, wao mót 't det van doon? — Waat zoe ziene man hebbe? — Wievuël? — En nóg minder! — Haeste gezeen wie-ë de letsten tiëd d'r zelf béj-löp? — En now ouk gen kaertjes, zelfs gen advertentie! En wie sssttt!" En de juffrouw op d'n baövesten dorpel wink met euren hood in de richting van de geslaote deur. Langsaam is 't now duudelijk te hure. D'r is in hoes örgend ein deur in de klink gesprónge en now löp eemus euver de luiper in d'n hoesgank, met 't geluud van kouseveut op ein höltere vloer, Efkes later knak 't slaot van de straotdeur en ein praoper deensmaedje met ein wit schölkske um, lach in 't deurgaat. De twiëde juffrouw klump innemend de dörpels op en begint: — „We woele ens hiël efkes we hadde in d'n börgerlijke stand gelaeze, maar Ik mein zoë as 't neet gelaege kump, of as'ter 't ein of ander neet good is. We meine maar, we hebbe ouk kinder en we weite maar mevrouw héj altied ein alde vrindin en daorum dachte we " — „Kóm binne dames! Doot óch oet en " — „Nae, we blieve maar hiël efkes!" — „D'n hiër is toevallig ouk nog thoes en dae zal 't erg aardig vinde." — „Och, is Giel thoes?! — Verdöld nog en toe!" — „As ge óch dan neet oet wilt trekke " — „Nae, we zulle det beslis neet doon, wè Fientje. We zien binne vief minute de deur weer oet." — „Gaot dan maar binne en zit óch, dan zal ik d'n hiër efkes " — „Sliëpe misschiens? Ik kan mich det laevetig veurstelle nao allemaol die opwinding. Laot 'm toch slaope en " — „Nae, hae " Veurzichtig scheurde de schoefdeur van de kamer oet-ein, en d'n hiër kwaam al nao binne. — „Ik dach, ik hoort wat! — Aardig van óch um te kómme. Ie jao! — Nae blief maar zitte! Toe now, neem óch gemaak!" — „Jao, we hadde 't gelaeze in d'n börgerlijke stand en toen zag ik taege Fien " — „Nae, i k had 't gelaeze, en i k heb taege dich gezag: We mótte toch ens efkes jao... maar nog ens, as 't sóms neet erg gelaege " — „Doot toch neet zoë! — Nae we hebbe gen advertentie geplaats. Det gebeurt béj 't iërste en twiëde, maar béj 't veerde, vief de..." — „Geliëk hebste, groët geliëk! Ik heb det ouk al gezag! Die 't wete mótte, kriege 't nog vruëg zat te huëre. Met det geloup waaste dan haes " — „Héj-naeve steit de weeg. Wilt ge misschien ens efkes. Op de tiën, met ingehald'n aosum, kroope ze alle dréj door enne smale scheur in de portbrizee. In d'n hook, boete de slaag van de deur en neet te doën béj de kachel, stónd de raoze weeg. — „God nae, Fien !!!" Twië minute stilte. De ziër gelökkige vader op d'n achtergrond. — „Fien, waat ein kind!!! — ein wolk! — ein beeldje! — nae maar en wie-ë dao al zoë minschelijk leet — die handjes! — en die haor! — waat dae haor haet! — zwarte! — kaol-zwarte! — en waate flokker kiek! — blauwe auge — leech blauwe! wie splinterkes oet d'n hemel — hae kiek — kiëk! — hae kiek mich aan! — hae kint mich — ie-jao! twië tantes, hè leeveke — tata, daag snuubelke — daag ventje — zaette dan niks, nae hè — hae is leef — och hae is nog zó'n klein breuzelke — zó'n klein toetje — kielekielekiele — waat duit de tant dan, — kielekielekiele! — zó'n stoute tante hè — meug ze det waal? — nae hè -— wie dörf ze — en waat dae dich vashilt — de mós 'm ens enne vinger gaeve — det wuërd enne stevige huër — en niks neet bang hè — hae kiek now al zoë mónter de waereld in — hup m'rjenneke, hupm'rjenneke — waat zien ze toch leef — maar hae is enne flinke jóng wè —- enne flinke jóng zag ik — klein flodderbukske, leef varkske — hae haet al kössentjes op de hand — zönne kleine diekzak, zónne hae lach al — hae lachde al, zon klein smaerbuisje " — „Zek Giel, me zaet al ens gauw wat, maar dae spraekend dich, maar dan ouk spraekend! — wie twië dröppels water". — „Iejao, ik dach 't ouk: die auge, die kin, dae veurkop en de kleur haor! Spraekend! — Ik kan mich veurstellen, des dich toenste klein waas, p'rcies 't zelfde hebs d'roet gezeen". „We hebbe 'm ouk wat mei-gebrach. Kiek ens waat enne moeië rammelaer en asse enne spaarpot had, dan kreege ouk nog wat in de spaarpot. Maar det kump later nog, wè jóng", — ,,En ik heb ein paar bed-zökskes meigekrach. Kiëk ens: Raoze met ein blauw-zieje lintje. Veur zien poeterkes in te doon. Zien klein poeterkes". — „Maar nog ens: hae is dich Giel, en neemus anders!" — ..Zek, we gaon weer. Doot de groete aan dien vrouw " Wie 't deensmaedje veurzichtig de deur in 't slaot had laote scheete en de tantes weer op de stoep stónde, meinde Fien: „Now, en waat dich?! üUijk! — „Laot ós nog efkes wiejer Ioupe". — „Raar kind, wè?" — „Raar neet allein, ik vind 'm ein bietje — „Hae beveel mich ouk niks. Zoë inbleik en die waterige uigskes". — „En waate stil waas. Zoë erg stil". — „En zoogste die weeg, die kant?" — „Nae, 't spreike, hebste dao neet ens op gelet". — „Dao waas niks niës, det had ik al direc in de gater. Ik mein mich zelfs te herinnere " — „Det dao 't iërste ouk nog in haet gelaege. — Ik ouk!" — „En die lakes ik dörf 't haos neet te zegge!" — „Neet praoper hè. Zoog ik ouk! Ik zoe dao neet gaer in de hukskes kieke". — „Zek, halt mich ónder d'n arm. — En nog ens gen tasch thee!" — „Wao vónds dich dette op liekende? — Op Giel?" — „Och die kleine kinder liekene allemaol op ein. Dao kinste niks van zegge. Maar zó'n herfskientjes waere dök kwakelaers". — „Zulle we ?" — „Jao, mich um 't aeve". En de twië tantes slooge d'n tómp van de straot um. In 't geslaote hoes trok Giel de laai van ein kemoot aop en goeide 't rammelke béj de vieftig andere. — „Det is 't bel-geluud veur ein gebaorte-visite". — „kiëk, hae kint mich!" .„béj de vieftig andere". ---