Jeugdwerkloosheid ZE BESTAAT NOG IN HOOGE MATE Er moet dus nog aangepakt worden De Arend, het Rotterdamsche clubhuis van In het maandblad van het Clubhuls het instituut voor de rijpere jeugd 1 , geeft de directeur, de heer G. H. L. Schouten, een beschouwing over de vraag „Bestaat er nog jeugdwerkloosheid ?" Gezien het actueele karakter van dit vraagstuk nemen wij een deel van deze verhandeling hier over. Vooral ook omdat hierin zoo duidelijk te beluisteren valt het verzet tegen de mentaliteit van hen, die zich met een „Terug naar het bedrijfsleven" eigenlijk van de vraag der jeugdwerkloozenzorg willen afmaken. De heer Schouten legt, zooals wij in de C. H. „Ned." lezen, er eerst den nadruk op, dat men zich niet blind moet staren op het feit, dat het aanbod van jeugdige arbeidskrachten beneden den 18-jarigen leeftijd schaarsch is, omdat dan toch blijft het probleem van de 19 tot en met 24 jarigen. Indien men althans — zooals algemeen gebruikelijk — onder de werklooze jeugd blijft verstaan alle werkloozen beneden 25 jaar. De ervaring nu van den heer Schouten — en die van tal van anderen — is namelijk deze, dat de negentienjarige leeftijd een zeer critieke is en dat menige jongen, die tot dien tijd nog werk heeft kunnen vinden, dan, hetzij opnieuw, hetzij voor het eerst tot werkloosheid gedoemd is, om er voorloopig niet weer van af te raken. „Een feit is het, dat het er voor — laat ons ruim zeggen — alle boven twintigjarigen nog weinig rooskleuriger uitziet; een feit is het, dat een groot aantal in militairen dienst is, doch straks, bij een eventueele terugkeer tot meer normale omstandigheden, het aanbod van valide arbeidskrachten komt vergrooten. Een feit is het ook, dat er een gering aanbod is in de zeer jeugdige leeftijden, doch al deze feiten bij elkaar geven ons in geen enkel opzicht het recht, de handen nu maar in den schoot te leggen en het jeugdwerkloosheidsvraagstuk als geliquideerd te beschouwen. Integendeel: er zal nog heel wat moeten geschieden, alvorens wij mogen verklaren, dat de nood, waarin de tegenwoordige jeugd verkeert, gelenigd is." Op grond hiervan is de schrijver van meening, dat het toch noodzakelijk zal zijn langs eenigerlei weg tot vaststaande gegevens te komen omtrent omvang en verspreiding der jeugdwerkloosheid. Thans werkt men veel te veel met vermoedens en schattingen. Over de wenschelijkheid om bepaalde regelingen te herzien, zegt de heer Schouten het volgende : „Wanneer ik dit betoog over het werkloosheidsvraagstuk nu nog beperkt tot enkele andere aspecten, dan geloof ik, dat deze verhandeling er in geen enkel opzicht door wordt verzwakt, wanneer hier ruiterlijk wordt toegegeven, dat enkele punten van de ten deele voorgestelde, ten deele geldende regelingen herziening Zullen behoeven. Met name mag men zich de vraag stellen, of het accent den laatsten tijd niet wat al te eenzijdig op de werkkampen viel, en of het tempo, waarin deze werden gebouwd en ter beschikking gesteld, niet te ver uitging boven de beteekenis, die er aan dit onderdeel moet worden gehecht. Zeker, de werkkampen waren nuttig en zij zijn het ongetwijfeld nog. Wie daaraan twijfelt, ga eens zien en overtuige zichzelf. Wanneer men tientallen jongeren onder goede leiding en in een behoorlijke omgeving ziet werken en tegelijkertijd bedenkt, wat honderden werklooze jongens op datzelfde oogenblik in de stad uitvoeren, dan is het geen vraag meer, of deze kampen nut hebben. Tenzij men deze jongeren stuk voor stuk behoorlijk werk aanbieden kan, doch wie zulk een weldaad te bewijzen heeft, kan zich met den eersten den besten kampcommandant in verbinding stellen en ervan verzekerd zijn, dat hij niet aan doovemansdeur klopt. Want ook de leiders van werkkampen en de besturen van organisaties, die deze kampen beheeren, hebben een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, een punt, dat men wel eens te veel uit het oog verliest. Of meent men, dat deze lieden het instituut van de werkkampen voor hun verantwoording zullen blijven nemen, indien zij weten, dat de jongeren, die deze kampen bevolken, gemakkelijk werk kunnen krijgen en hun plaats in het normale leven kunnen innemen? Acht men dan al deze menschen zoo verblind en kortzichtig, dat zij niet dankbaar zullen zijn, als de dag nadert, waarop de jeugdbeweging kan verklaren: „Wij sluiten de kampen, want zij zijn overbodig geworden. Dejeugd is aan het werk gegaan! ?" En toch is het begrijpelijk, dat het bedrijfsleven eenigermate schouderophalend aan dit werk voorbijgaat. Zeker, men acht het niet onbelangrijk, dat de jeugd vant hans, de arbeiders van straks, in een gezonde omgeving en door bekwame lieden worden opgevoed tot behoorlijke menschen en goede staatsburgers. Doch dit alles staat wel wat ver van het dagelijksch leven en van het bedrijfsleven in het bijzonder. Vooral aan geschoolden arbeid is gebrek en zal in de toekomst gebrek ontstaan. Ook dit feit is nieuw, doch reeds overbekend en men zal er bij het zoeken naar werkobjecten goed aan doen, niet steeds weer uitsluitend cultuur-technische werkzaamheden daarvoor uit te zoeken. Verklaarbaar is het omdat deze werkzaamheden zich ljet eenvoudigst laten organiseeren, doch het is daarom niet minder funest. Men vraagt om vakbekwame arbeiders en om jongeren, die niet al te ver van de bedrijfssfeer afstaan en daarom zal van dit belangrijke onderdeel het oog zeker niet afgewend mogen worden, al zal daarnaast aan de cultureele vorming een groote plaats ingeruimd moeten blijven. Evenzeer kan men bezwaar maken tegen het voorgesteld arbeidsverbod voor veertien- en vijftienjarigen en in het bijzonder voor jonge meisjes. Billijkheidshalve dient men in het oog te houden, dat deze maatregelen werden ontworpen in een tijd, waarin er een ruimer aanbod van jeugdige arbeidskrachten bestond. De ambtelijke molens malen nu eenmaal verbijsteringwekkend langzaam en er zijn maanden noodig eer alle instanties, die mee moe/a spreken, gelegenheid hebben gehad het hunne te zeggen. Doch het is wel zeer de vraag, of men alle consequenties van deze maatregelen wel voldoende heeft overzien. Zoolang niemand een behoorlijke oplossing weet voor de duizenden meisjes, die hierdoor in letterlijken en figuurlijken zin „op straat" komen, zoolang is het beter, dezen stap niet te doen. Daarenboven zijn er reeds waarschuwende stemmen opgegaan, dat lang niet elke arbeid, die voor vrouwen of meisjes te vervangen is, om van het betoog van allen, die in elke beperking van vrouwelijken arbeid een gevaar zien, nog maar te zwijgen. Er is in deze dagen ook veel gesproken over „uitwassen" en over „franje". Dat zij er zijn is ongetwijfeld waar, doch ik kan mij niet voorstellen, dat een mensch met e» normaal verantwoordelijkheidsgevoel niet onmiddellijk bereid zal zijn, zooveel als doenlijk is daartegen stelling te nemen en ook daarbij zullen wijzingen onvermijdelijk zijn. Dat de bestaande steunnormen hier en daar wellicht herziening behoeven, kan niet wegnemen, dat wij een verantwoordelijkheid blijven dragen, speciaal ten opzichte van de werklooze jeugd. De eenige toetssteen, dien men den werkloozen aanleggen kan, om een inzicht in hun werkwilligheid en arbeidsgeschiktheid te krijgen is: werk. Werk, echt werk, heeft men de werklooze jeugd in haar geheel nog nimmer aangeboden. Het is voor mij geen vraag, of onze jongeren het aanvaarden zullen. De geesel van de werkloosheid heeft hard genoeg geslagen en men moet dagelijks kunnen zien hoe jongeren, die werkloos waren, opleven, als zij werk krijgen, om deze vraag beantwoord te weten. Ook hier zullen er uitzonderingen blijven; ook hier zijn er zwakke broeders voor wie het geldt, dat zij liever lui dan moe zijn. Zij zijn er, zij waren er en zij zullen er helaas wel altijd zijn. Het is echter onbillijk deze naar verhouding kleine groep normatief te stellen voor het geheel. Men bedenke wel, dat men van de kwade gevallen altijd hoort en van de goede bijna nooit. Maar ik heb toch wel zoo veel vertrouwen in onze Nederlandsche jongeren, dat ik durf te verklaren, dat zij werken willen. Er is in deze jaren oneindig veel verloren gegaan; er is oneindig veel kapot gemaakt. Wat soms moeizaam gewonnen was, ging in korten tijd te loor. Wie straks geroepen wordt om aan deze jeugd leiding te geven, zal veel geduld en veel begrip moeten hebben om den moed niet te verliezen. Doch zoolang het niet mogelijk zal zijn de jeugd het werk en de plaats te geven, waarop zij recht heeft, zoolang zullen wij middelen moeten blijven beramen om de gevolgen van die werkloosheid te bestrijden. Eindelijk is dat niet voldoende; eigenlijk is de tijd daar, waarop wij het offer zullen moeten brengen om de jeugd werk te verschaffen in een sobrt jeugdwerkverschaffing en tegen loonen, die eenigszins het normale bedrijfsleven benaderen en haar in staat stellen op een leeftijd, die daarvoor als normal kan gelden, een zelfstandig bestaan te leiden. Heeft men zich wel eens ingedacht, wat het beteekent voor groote groepen jongeren, die op hun twee en twintigste, drie en twintigste, vier en twintigste jaar reeds eenige jaren zonder werk zijn en het waarschijnlijk nog wel eenige jaren, misschien wel altijd zullen blijven? Of spreekt de toeneming van het aantal „zelfstandig gesteunden" bij Maatschappelijk Hulpbetoon, waaronder helaas vele jongeren, geen duidelijke taal? Krijgt het feit, „dat je dan maar moet trouwen en met steun beginnen" niet langzamerheid burgerrecht? En trekken niet honderden jongeren uit de gezinnen en worden zij er niet dikwijls uitgegooid, omdat er anders toch geen oplossing is? Is er dan geen jeugdwerkloosheid, is er dan geen nood meer? De leus: „Terug naar het bedrijfsleven" is een schoone leus, en onze aandacht zal er steeds op geconcentreerd moeten blijven de jongeren daarvoor geschikt te maken en te houden. Doch zij is ongemotiveerd, ja zelfs wreed, zoolang het bedrijfsleven nog niet in staat is deze jongeren op te nemen. Waarlyk, het vraagstuk is ernstig genoeg en wij ouderen dienen te beseffen, dat wij offers, ja, zelfs zware offers hebben te brengen om dit te veranderen. Zoolang er nog honderden werklooze jongeren in de werkobjecten, werkplaatsen, werkkampen of waar dan ook staan ingeschreven, Is er geen reden om de handen in den schoot te leggen. Integendeel: de handen aan den ploeg!" --- Het drama te Amsterdam ONDERZOEK NAAR EEN BRUIN LEDEREN KOFFER. Onder leiding van den waarnemend commissaris van politie te Deventer, den heer J. A. Wuijster, wordt op het oogenblik naarstig gezocht naar een gesloten bruin lederen koffer, welke door een schipper van een hier liggend vaartuig uit België is opgevischt, doch weer in het water gegooid van een der grachten. Het onderzoek naar dezen koffer houdt verband met het drama, dat zich te Amsterdam heeft afgespeeld. --- 107 jaren zonder dokter. Naar uit Stettin wordt gemeld, vierde vrouw Ernestine Müller, die haar levensavond bij haar kleinzoon Ernst Müller te Carlsfeld doorbrengt, dezer dagen haar 107en verjaardag. Deze vrouw die wel de oudste vrouw van Duitschland i.3, heeft haar leven lang nog geen dokter noodig gehad. De Führer en generaal Göring zouden haar gelukwenschen op haar 107en verjaardag. --- Een pionier naar den Egyptischen Soedan Father Kiggen naar een onbekend Missiegebied Het Weerter Father Kiggen-comité richt zich tot de Limburgsche bevolking om steun en medewerking, ten einde het den ondernemenden missionaris mogelijk te maken, zijn derde reis naar de missie te aanvaarden. Ongetwijfeld zal velen uwer reeds iets bekend geworden zijn van de grootsche taak, die Father Kiggen op zich heeft genomen, n.1. om opnieuw, nu reeds voor de derde maal uit te trekken naar de missie, ditmaal om het woord Gods te verkondigen in een streek van de AngloEgyptische Soedan, waar tot heden nog nooit een missionaris voet aan wal heeft gezet, en waar dus nog nooit de geheimen van ons H. Geloof zijn geopendbaard. Het gebied, dat aan Father Kiggen als zijn arbeidsveld is toegewezen, bestaat grootendeels uit moerasgebieden, doorkruist met een wirwar van groote en kleine riviertjes, welke allen gevoed worden door de 6000 K.M. lange en zeer breede rivier de Nijl. Naar een schatting der Engelsche regeering wordt dit gebied ter grootte van Nederland en België samen, bewoond door circa 600.000 menschen. Dit zijn herdersvolken met primitieve heidensche gewoonten en gebruiken en zoowel land als volk hebben veel overeenkomst met onze Nederlanden van 2000 jaren terug. Het is daar in dat ongezonde en moerassige gebied, dat de 55-jarige stoere priester-missionaris het aandurft zijn nieuwe verblijf te kiezen en er zijn bekeeringswerk aan te vangen, om er met Gods hulp deze menschen voor het katholieke geloof te winnen en ze te brengen tot Onze Lieven Heer, op dezelfde wijze als St. Servatius en St. Willibrordus eens hier werkten. Hier ligt dus een ruim arbeidsveld en kunnen enorme resultaten bereikt worden; echter om tot dit doel te geraken was het noodig, dat Father Kiggen met een motorboot werd uitgerust, welke boot hem tevens moet dienen als woonplaats, waarin hij dagelijksch de H. Mis kan celebreeren en waarmede hij zich op de vele rivieren vlug kan verplaatsen. Daardoor zal het hem mogelijk zijn, op de verschillende plaatsen, waar de bevolking dicht opeen zit, missiestaties te stichten, die hij dan geregeld kan blijven bezoeken, om geleidelijk die onbeschaafde menschen voor ons H. Geloof te winnen. Door deze boot en de wijze van verplaatsing kunnen bovendien vele missionariskrachten worden uitgespaard; meer nog omdat over land niets te bereiken is, is Father Kiggen met een boot in staat om een groot missiegebied te bewerken. De noodzakelijkheid inziende en begrijpende, dat ook wij leeken hier iets grootsch kunnen doen voor de uitbreiding van Gods Kerk, heeft zich te Weert op initiatief van den Edelachtb. heer Burgemeester Mr. W. F. W. Kolkman, een comité gevormd, dat zich ten doel stelde, de noodige gelden bijeen te brengen, teneinde de Weerter missionaris aan zijn onmisbaren boot te helpen. Dat de Weerter bevolking sympathiseert en medeleeft met het missieplan van een harer zonen, moge blijken uit het feit, dat het comité er, dank zij de algemeene en gulle medewerking der inwoners van Weert, in geslaagd is, de noodige gelden voor het bootje bijeen te brengen. Gedeeltelijk is dus de wensch van Father Kiggen vervuld. Echter is er voor de uitrusting van de boot nog zeer veel noodig en bovendien vraagt het transport van de boot naar de plaats zijner bestemming een bedrag van circa ƒ 3000, zoodat het comité zich geroepen acht alsnog een beroep te doen op de mildheid en edelmoedigheid van de vele vrienden van Father Kiggen en op alle missievrienden in Limburg, om ook, naar het voorbeeld yan Weert, voor dit schoone en verheven doel hun offertje te brengen. Naast het gebed voor het groote werk van onzen missionaris vragen wij u een bijdrage, hetzij klein of groot, naar gelang ieder het missen kan, om het comité in staat te stellen, de missieboot van een behoorlijke uitrusting te voorzien. Waar Weert door daadwerkelijke steun ge toond heeft, veel voor het bekeeringswerk in de missiën over te hebben, is het niet twijfelachtig of ook buiten Weert zullen er velen zijn, die hun gift voor dit groote werk van O. L. Heer zullen willen schenken. Steun kan ook gegeven worden door het ne men van aandeeltjes van ƒ 50 in de nieuwe „onderneming" van Father Kiggen. Belangstellenden voor deze fondsen „met enorm hooge divi denden" behoeven slechts een briefkaartje te schrijven aan Father Kiggen, Weert. Ze zullen dan door hem persoonlijk volledig worden ingelicht. Bijdragen kunt u storten op postrekening no 78696 van notaris F. X. Welters, penningmeester van het Father Kiggen Comité of op post rekening no. 287448 ten name van Father Kiggen te Arnhem. --- RIJTUDENWET Knip dit uit en bewaar het 3. VOORSCHRIFTEN VOOR BESTUURDERS VAN TAXI'S EN HUURAUTO'S. Deze voorschriften zijn van toepassing ten aanzien van bestuurders van motorrijtuigen, die gedurende meer dan 12 uren in een week als taxi- of als huurautochauffeur werkzaam zijn en te wier aanzien de bepalingen voor autobuschauffeurs niet van toepassing zijn. Zij gelden dus ook voor een autobuschauffeur, die niet meer dan 12 uren per week als autobuschauffeur, doch wel meer dan 12 uren per week als taxi- en huurautochauffeur werkzaam is. Eveneens voor een taxi- of huurautochauffeur, die gedurende meer dan 12 uren per week als zoodanig werkt en overigens (langer of korter dan 12 uren per week) als vrachtautochauffeur werkzaam is. Tot goed begrip van een en ander volgen hier eerst de definities die het R. B. ten aanzien van personenauto's, taxi's en huurauto's geeft. Dit verstaat onder: Personenauto: een motorrijtuig, dat ingericht is voor het vervoer van niet meer dan 6 personen, den bestuurder daaronder niet begrepen; taxi: een personenauto, waarmede personen tegen vergoeding vervoerd worden en waarmede krachtens vergunning van het bevoegde plaatselijk gezag standplaats ingenomen mag worden op den openbaren weg; huurauto: een personenauto, waarmede personen tegen vergoeding vervoerd worden, zonder dat daarmede standplaats mag worden ingenomen op den openbaren weg. Voor de bestuurders van taxi's en huurauto's zijn de volgende voorschriften gegeven:De werktijd is maximum 11 uren, maar: a. bij ritten in de gemeente, waarin met de taxi standplaats mag worden ingenomen of waarin de stalling van de huurauto's is gelegen, 12 uren, en b. bij ritten buiten de gemeente 16 uren, in beide gevallen slechts voor zoover zulks noodzakelijk is om te voldoen aan een aanvrage tot het vervoeren van personen, den chauffeur voor het vastgestelde einde van zijn werktijd gedaan. De totale duur der werktijden en gedeelten van werktijden per week mag niet meer dan 55 uren bedragen. Dit maximum mag 61 uren zijn, mits het de daarop volgende week niet meer dan 49 uren bedraagt. Voor den chauffeur die aan het hoofd staat van of in dienst is bij een onderneming (of een filiaal van een onderneming), welke niet gevestigd is in door den Minister van Waterstaat aangewezen gemeenten of deelen eener gemeente, mag het maximum 60 uren (c.q. 66 uren en in de volgende week 54 uren) bedragen. De bedoeling van deze bepaling is, dat in een aantal groote gemeenten, die door genoemden minister worden aangewezen, waar de wachttijden geringer en van korteren duur zijn; de totale werktijd per week dus korter is dan in de kleinere niet aangewezen gemeenten. De diensttijd mag niet meer dan 12 uren bedragen. Voor het afmaken van de ritten, die voor het einde van diens werktijd bij den chauffeur zijn aangevraagd, mag de diensttijd evenveel meer bedragen als voor zoo'n rit noodig is. De voorschriften betreffende nachtarbeid, den vrijen dag, den vrijen Zondag en de overige rusttijden zijn gelijk aan die voor de autobuschauffeurs behoudens dat ten aanzien van de rusttijden in de periode van 15 Juli tot 1 September geen afwijkende regeling is toegestaan. (Zie het nummer van dit blad van Maa'ndag, 14 Augustus j.1.). Ten aanzien van personen, die uitsluitend of in hoofdzaak als bestuurder van een taxi of huurauto werkzaam zijn en voor wie een werktijdregeling geldt, waarbij hem telkens na ten hoogste vijf dagen een rustdag is gewaarborgd, kan de rijksinspecteur van het verkeer of in beroep de minister van Waterstaat voor een bepaalden tijd vergunning verleenen om op meer dan twee achtereenvolgende Zondagen te werken, onder voorwaarde: a. dat de persoon, te wiens aanzien de vergunning geldt, op niet meer dan vijf achtereenvolgende Zondagen werkt; b. dat de regeling der rustdagen voor ten minste zes achtereenvolgende weken in het werkboekje is aangeteekend; c. dat in zes achtereenvolgende weken de gezamenlijke duur van de in dat tijdvak vallende werktijden en gedeelten van werktijden niet meer bedraagt dan 330 uren; terwijl bovendien andere voorwaarden aan de vergunning verbonden kunnen worden. P. J. KOOIJMANS, Inspecteur van Politie, Blerick. (Wordt vervolgd), ^ --- Advertentie VANAF VRIJDAG GEHEEL NIEUW PROGRAMMA met meer dan 60 actualiteiten uit binnen- en buitenland Internationaal Nieuws Het Britsche Legioen te Parijs Guerilla oorlog in China President Le Brun te Luxembourg. Marcel Kint wint de wielerwedstrijd te Brussel. Nieuwe record poging op de rondvluchten te Bonneville. Hevige explosie in Londen Italiaansche manoeuvres Het Spaansche goud in Madrid terug. ü FILMAC brengt U I B B | Steeds het eerst... het gj laatste nieuws. ■^ssKasasssasassaBsssssa Nieuws uit eigen land Bloemen corso te Bergen aan Zee. Het nieuwe Kabinet de Geer De officiëele Geboorte aangifte van de 2e Dochter in ons Prinselijk Gezin. Irene Emma Elisabeth. Dr. Colijn en Jhr. Beelaerts van Blokland fungeeren als getuigen. Nederland in Feeststemming TAL VAN NIEUWIGHEDEN Een zeer belangwekkende CULTUURFILM En een OERGEESTIGE TEEKENFILM van WALT DISNEY DAGELIJKS VAN 12-8 UUR DOORLOOPENDE VOORSTELLINGEN ENTREE 20 cent STEEDS TOEGANG ALLE LEEFTIJDEN --- HET GEVAL MANNHEIMER Een ernstige waarschuwing Van heel wat meer belang misschien dan het optreden van het ministerie de Geer is de dood van den bankier Fritz Mannheimer, omdat — zoo schrijft de N. Tilb. Crt. in het volgende artikel — de aandacht er door opnieuw wordt gevestigd op het rotte van de internationale geldwereld. In een der Fransche bladen wordt herinnerd, naar aanleiding van een bewonderend artikel in Figaro over „een romantischen held van de geldwereld", die van klein beambte van de Reichsbank in 1920, ongeveer een milliard francs bezat toen de dood hem verraste, aan een woord van Drumont naar aanleiding van het fortuin der Rothschilds: „Wat hebben zij uitgevonden? Wat hebben zij geschapen? Van waar komt dat geld dat niet de vrucht is van een arbeid, waarvan eenig spoor overblijft? Hoe hebben zij in zoo korten tijd zooveel geld kunnen opeenhoopen?" Inderdaad, met wat men in de wereld in het algemeen „werken" noemt, kan men in enkele jaren geen honderden millioenen verdienen, tenzij dan door een uitvinding, een zakelijke schepping enz. De methode van Mannheimer is voor een deel ook aan het grooter publiek, dat in het algemeen geen flauw denkbeeld er van heeft hoe het in zijn schamel bezit wordt bestolen (ook via de belastingen door middel der leeningen al is dat het doel van den fiscus niet) bekend. Volgens Figaro — en dat zal dus wel juist zijn — begon in 1920 de Duitsche mark sterk te wankelen en te zakken. Mannheimer — immers een finantieel „genie" — werd door de Reichsbank naar Amsterdam gezonden om er het Duitsche geld te beschermen. De wijze waarop hij die zending volbracht was voor het minst origineel te noemen. Hij associeerde zich met de bankiers Mendelssohn blijkbaar door hun de inlichtingen te verschaffen die hij door zijn betrekking over de mark had en hij speculeerde ü. la baisse van het geld dat hij opdracht had te ondersteunen. Hij won er een belangrijk fortuin bij, zegt de Figaro die niet verbergt dat het voor zulk een listige manoeuvre bewondering heeft. De listigheid dezer „manoeuvre" was dat hii op termijn marken verkocht, wetende dat zij dalen moesten zoodat de winst (in andere valuta) hem in den zak kwam, terwijl zijn „adviezen" in Berlijn wel van dien aard geweest zijn dat de mark tijdig kelderde. Wanneer men dus op Mannheimer de vraag toepast welke Drumont op het geval der Rotschilds stelde, dan ligt het antwoord voor de hand. De domme en egelachtige Hollanders die op de Mark speculeerden, (k la hausse echter!) hebben met hun enorm verlies zeker een groot deel van den bodem der enorme geldkist gevuld waarop de volgende millioenen te rusten kwamen, die het finantieel „genie" bij volgende transacties waarbij weer andere staten en volken betrokken waren, bijeen bracht. Wanneer nu Figaro zegt, dat het een bijna ongehoord feit is, dat hij geen „échec leed" en dat alleen de financiers die zich vergissen, publieke misdadigers zijn, wijl zij onberekenbare ruïnen achter zich laten", dan kan men wel een andere conclusie trekken, dan dat Mannheimer dus een weldoener der menschheid was. Want in ons eigen land alleen, (dat nu in de Fransche pers den trap meekrijgt dat het Mannheimer naturaliseerde omdat hij rijk was en de grootste belastingbetaler) kan men wel zien wat er van is. Gelijk een ander Fransch blad, maar van veel minder omvang, schrijft — het geld dat hij in zijn zak stak tengevolge van zijn speculaties, zat te voren in den zak van anderen en hij heeft zich slechts verrijkt door den ondergang van een „onberekenbaar" getal menschen, die in de ellende zijn gedompeld door hem, zelfs tot den zelfmoord, waaraan hij ontkomen is, en vooral zij die de marken bezitten die hij moest verdedigen maar die hij naar den kelder hielp. Zijn fortuin is dus op een verraad gebouwd. En verraad zonder bedrog is er niet. Men zegt, dat Mannheimer in den laatsten tijd getracht heeft — hij zou het meer geprobeerd hebben — ook den gulden te doen kelderen. In verband met dit gerucht moet men eens nuchter bekijken de berichten in de liberale pers over het zakken van den gulden bij den val van ministerie Colijn V. Wanneer het Mannheimer al of niet geholpen door de politiek gelukt was, dan ware zijn eigen positie waarschijnlijk nog enormer maar waren er nieuwe slachtoffers met duizenden, die geruïneerd waren misschien wel den dood ingejaagd Het groote publiek ziet van al deze manipulaties niets — het wordt er alleen het slachtoffer van. Want al dat geldgesjacher mergelt de volken, ook en vooral de kleinen uit en als men naar oorzaken van werkloosheid speurt dan moet men in die als kaartenhuizen zoo solied internationaal finantieele geldwereld rondkijken, waar milliarden fortuinen worden gebouwd uit de ellende van anderen. In zoover is het geval Mannheimer maar een pion op het algemeene knoeischaakbord. Zijn persoonlijk geval is verder van geen belang. Hij deed slechts wat duizenden anderen ook zouden doen als zij de gelegenheid hadden en het bijzonder finantieel genie, voorzien van het even bijzonder finantieel geweten. Zoolang de volken geen eind maken aan het heele geld- en credietstelsel dat het geknoei met deviezen en leeningen mogelijk maakt, heeft het weinig uiteindelijk effect of men zich druk maakt over een politiek van huishoudboekjes of bevordering van het bedrijfsleven, gelijk het heet. Ten slotte komt de winst in de Zakken der Mannheimers, wier gezicht men slechts behoeft te bekijken, om te weten hoe laat de klok sloeg tijdens hun leven. ONGEWENSCHTE COMBINATIE. Men schrijft aan „De Nederlander": De onafhankelijkheid van de rechterlijke macht is een der kostbaarste nationale goederen. Onafhankelijk van den Staat, onafhankelijk van den rechtzoekende. Onbetaalbaar. In dit verband mocht het dan ook inderdaad een ongelooflijk gerucht heeten, dat een Raadsheer in den Hoogen Raad, Commissaris zou zijn geworden van een onzer allergrootste industrieele ondernemingen. De redactie van het pas verschenen Ned. Jur. Blad noemt, na onderzoek, het gerucht echter juist; in dit blad werd n.1. dezen Raadsheer verweten dit commissariaat „bij den besten klant van den H. R." te hebben aangenomen. De critiek is juist. Het w&s verstandiger geweest, indien deze grootindustrie voor dit commissariaat een ander had aangezocht dan een lid van ons hoogste rechtscollege. Het w£s verstandiger geweest, indien de aangezochte het aanzoek hoffelijk doch beslist zou hebben afgewezen. Indien finan'cieele redenen de oorzaak der aanvaarding mochten zijn geweest — we weten het niet — welnu dan willen wij wel zeggen, dat het honorarium van de leden van ons hoogste rechtscollege, gezien de wetenschappelijk en maatschappelijke eischen, welke het ambt stelt, zeker aan den lagen kant is. Wie echter niet wachten kan totdat dit nog eens verandert, zoeke een juridische positie buiten ons hoogste rechtscollege, waarmede de aanvaarding van een dergelijk commissariaat wèl te vereenigen is. Snelle liquidatie van de ongewenschte combinatie schijnt wel zeer gewenscht. ---