Rechtszaken KANTONGERECHT VENLO UITSPRAKEN STRAFZITTING Overtr. Motor- en Rijwielwet: K. A. S. te Blerick, vrijspraak; P. J. H. J. te Horst, berisping. Overtr. der Arbeidswet: J. H. H. te Tegelen ƒ 12 of 6 d h; H. H. A. J. te Tegelen ƒ 0,50 of 1 d h; J. G. te Blerick ƒ 1 of 1 d h; J. M. M. K. te Venlo ƒ 0.50 of 1 d h; J. Th. R. te Venlo ƒ 12 of 12 d h; E. K. te Arcen ƒ 1 of 1 d h; H. B. W. te Kerkrade ƒ 3.50 of 1 d. h. Overtr. der Leerplichtwet: P. J. J. W. te Venlo ƒ 4 of 2 d h. Overtr. Reglement Autovervoer personen: F. W. F. te Venlo ƒ 8 of 4 d h. Overtr. Besluit Bevolkingsboekhouding: H. H. van K. te Maasbree ƒ 3 of 1 d h; A. G. H. Z. te Maasbree ƒ 1 of 1 d h; J. H. van G. te Sevenum ƒ 1 of 1 d h. Overtr. van het Springstierenreglement: J. J. H. B. te Blerick ƒ 1 of 1 d h. Overtr. van het Bewakingsvoorschrift: M. S. te Geldern ƒ 3 of 1 d h; F. C. te Walbeek ƒ3 of 1 d h; F. L. te Crefeld ƒ 1 of 1 d h; P. G. te Crefeld ƒ1 of 1 d h; E. G. te Crefeld ƒ1 of 1 d. Overtr. der Alg. Politieverord. van Venlo: J. B. zwervende ƒ 2.50 of 1 d h; A. X. te Venlo ƒ 3 of 1 d h. Overtr. van het voorschrift ter voorkoming van bosch- en heidebrand te Venlo: G. A. H. te Blerick ƒ 3 of 1 d h. Overtr. der max. snelheid in de gem. Tegelen: H. B. M. P. te Swalmen ƒ 20 of 10 d h. Overtr. van het Motor- en Rijwielreglm.: P. H. S. te Venlo ƒ 2 of 1 d h; J. P. H. D. te Venlo ƒ 2.50 of 1 d h; J. H. C. H. te Venlo ƒ 2.50 of 1 d h; G. S. te Sevenum ƒ 1 of 1 d h; A. P. zwervend ƒ 3 of 1 d h; K. K. te Eindhoven ƒ 2 of 1 d h; J. F. S. te Maasbree ƒ 5 of 2 d h; C. L. te Arcen ƒ 5 of 2 d h; W. N. te Winterswijk ƒ 3 of 1 d h; H. J. P. te Venlo ƒ 3 of 1 d h; J. K. te Helden ƒ 3 of 1 d h; L. Ph. van G. te Groningen ƒ 1.50 of 1 d h; F. J. H. J. te Venlo ƒ 3 of 11 d. h. Overtr. Wetboek van Strafrecht: J. A. C. A. te Venlo, berisping; H. J. T. te Venlo berisping; P. S. te Tegelen ƒ 6 of 3 d h; W. H. L. C. te Venlo ƒ 25 of 10 d h; A. K. te Tegelen vrijspraak; J. van de L. te Helmond ƒ 4 of 2 d h. Overtr. der Vogelwet: F. W. C. te Blerick berisping. Onder invloed van drank een auto besturen: F. A. A. R. te Helmond ƒ 30 of 10 d h. Onder invloed van drank een rijwiel besturen: A. C. te Arcen ƒ 5 of 2 d h.; H. M. te Wellerlooi ƒ 15 en ƒ 1 of 7 en 11 d h. Overtr. der Jachtwet": J. A. H. H. te Maasbree ƒ 25 of 10 d h; J. F. W. te Maasbree ƒ 5 of 3 d h; H. L. H. V. te Maasbree ƒ 15 of 7 d h; J. W. S. te Blerick ƒ 10 of 5 d h. Overtr. der Drankwet: J. H. J. H. te Tegelen: ƒ 3 of 1 d h. --- DE DIEREN-JAMBOREE 185. Weer maakten de vaartuigjes gauw ruimte, weer vloog de boot met de vriendjes als een razende door den nauwen gang en was zij in een oogwenk uit het gezicht verdwenen. Heel even was het krijtwitte gezicht van Biggie te zien geweest; hij hield krampachtig zijn hoed vast en zijn oogen dicht. 186. Nu besloten de anderen maar aan den kant te blijven., want misschien kwamen die woestelingen wel weer terug, En ja, voor de derde maal kwam het vaartuigje den bocht cm en scheerde rakelings langs de booten. --- Herdenking Matthijs Maris Rede van dr. H. E. van Gelder In het Haagsche Gemeentemuseum is gisteravond het feit herdacht, dat Matthijs Maris op 17 Augustus in Den Haag werd geboren. Dr, H. E. van Gelder sprak in de aula een gedachtenisrede uit. Spr. heette allereerst de aanwezige autoriteiten, museumdirecteuren,, inzenders ter tentoonstelling en belangstellenden welkom bij deze plechtigheid, welke bedoelde een der grootste kunstenaars te eeren. De bedoeling was de expositie van werk van Thijs Maris te openen zonder ceremonieel. Maar vooraf wilde spreker met de aanwezigen stil staan bij het leven en het werk van den meester als een bijzonder eerbetoon te zijner gedachtenis. Wie zich, zeide spreker, wil bezig houden met Matthijs Maris moet eigenlijk in de stilte gaan. Alle luidruchtigheid, alle opzettelijkheid was hem vreemd en is bij zijne gedachtenis misplaatst. Als wij hem willen kennen, moeten wij den stillen, eenvoudigen gang van zijn leven volgen en, zonder onze eigen gedachten voorop te zetten, zien hoe zijn kunstenaarswerk in dat leven is gegroeid en hoe het er mede samenhangt. Spr. meended aarom thans dat levensverhaal te moeten doen. Hij stond stil bij de jongensparen in het eenvoudige arbeidersgezin Maris, waaruit Jacob, Matthijs en Willem alle drie groote kunstenaars geboren zijn. Matthijs eerst op de Haagsche, daarna op de Antwerpsche academie. Hij werkte met hem samen in Oosterbeek en maakte met hem de reis door het Rijngebied en naar Zwitserland, waarvan tal van herinneringen in Thijs' werk terug te vinden zijn. Aanvankelijk loopt de ontwikkeling der broers evenwijdig, maar al spoedig toont Matthijs een ander en eigen karakter. Gepaard aan een bijna Intuïtieve uitbeeldingsvaardigheid heeft hij een diepzinnigen, naar droom en fantasie zich richtenden, geest. Het is weldra zoo, dat hij niet bevredigd is door het uitelijk der dingen maar speurt naar de geheimen, die daar achter liggen. In Holland begrijpt men hem niet, en hij volgt in 1869 zijn broer Jacob naar Parijs, waar zijn kunst zich ontplooit. Sprekers verhaal werd telkens door lichtbeelden der werken toegelicht, welke die ontplooiing op treffende wijze lieten zien. Als Jacob in 1872 naar Holland gaat, blijft Thijs nog in Parijs tot 1877, wanneer hij op uitnoodiging van den Londenschen kunsthandelaar Cottier naar Londen gaat. Tot 1887 woont hij bij Cottier, daarna in eigen woning door de zorgen van van Ursselingh, eerst op St. Johns Wood Terrace, na 1906 aan Westbourhe Square. Daar sterft hij den 22en Aug. 1917. Het werk verdeelt zich in drie groepen: jeugdwerk, 't werk te Parijs en den Londenschen tijd. Deze laatste periode onderscheidt zich door een steeds verder gaande verfijning en verijling, een steeds dieper zoeken naar het realiseeren van het mysterieuze van 's levens schoonheid. Spr. liet weder met lichtbeelden deze ontwikkeling en innerlijke verrijking zien, maakte daarmede ook duidelijk hoezeer Matthijs Maris een afzonderlijke eigen plaats heeft, geheel iets anders is dan de Haagsche school, die op de glorieuze kunst zijner broers trotsch mag wezen. Ook in de Europeesche ontwikkeling heeft hij een bepaalden klank, al komen ons bij zijn werk herinneringen aan anderen als Corot, Millet of William Elake te binnen. Maar juist in dat eigene, dat in schoonheid gedurende zijn lang en beproefd maar tenslotte stil en harmonisch leven omgezette droombeeld, die levende fantazie met zulk een ongemeene gave voor vormgeving en kleur op doek gebracht, daarin ligt het geniale, waarvoor wij dankbaar en eerbiedig moeten zijn. --- Twee vliegrampen Voor den Raad voor de Luchtvaart Het ongeluk met de „Ekster" * Een riskante les De raad voor de luchtvaart heeft gistermiddag in het departement van waterstaat een openbare zitting gehouden ter onderzoeking van het ongeval, dat op 9 December j.1. nabij het vliegveld Schiphol is over aan het K.L.M.-vliegtuig van het type Lockheed Super Electra, gemerkt PH-APE (Ekster), waarmede een lesvlucht werd gemaakt. Bij dit ongeval vonden den dood de vier inzittenden: de gezagvoerder A. van der Syde, de piloot C. M. Schray, de radio-telegrafist A. Becking en de boordwerktuigkundige H. L. H. Jaedicke. Dr. ir. H. J. van der Maas, hoofdingenieurvliger bij het nat. luchtvaartlaboratorium, wordt als getuige-deskundige gehoord. In hoeverre voldeed dit vliegtuig aan de hier te lande gestelde eischen van luchtwaardigheid en zijn er ook bij enkele punten ontheffingen verleend? vraagt de voorzitter. Met zekerheid kan get. hierop antwoorden. Hij meent, dat de Lockheed aan de hier te lande geldende eischen voldeed. Was dit vliegtuig voorzien van voldoende nooduitgangen zoowel voor passagiers als voor de bemanning? luidt een andere vraag. Getuige kan daarop geen antwoord geven. Achtte u dit vliegtuig, dat een lijntoestel was, geschikt als lesvliegtuig ? vraagt- de voorzitter. In het algemeen niet, antwoordde getuige. Worden er van rijkswege voorschriften aan lesvliegtuigen gesteld? Aan primaire lesvliegtuigen, waarin de allereerste lessen worden gegeven, zeker wel. Maar aan secondaire lestoestellen zooals het onderhavige niet. Misschien door de K.L.M., dat weet get. echter niet. In antwoord op een hem gestelde vraag, zegt get., dat oefeningen als het afzetten van een der motoren niet op geringe hoogte, zooals dikwijls geschied, maar op wat grootere hoogte moet plaats vinden. Get. acht het beslist een fout een dergelijke oefening direct de eerste maal te maken. Get. vindt de Lockheed onder normale omstandigheden niet moeilijk bestuurbaar. Een oefening als het afzetten van een motor op geringe hoogte zou get. zelf nimmer willen uitvoeren. Hoe groot is de snelheid waarmede men aan den grond komt? Get. meent 160 è. 170 kilometer. De volgende getuige-deskundige, die de raad hoord, is G. J. Geyssendorffer, vliegtuig-bestuurder bij de K. J j . M. Deze verklaart, meerdere malen met de Lockheed te hebben gevlogen. De Lockheed is volgens hem moeilijker te vliegen dan een DC 2 of DC 3 Althans in het begin. Als je het toestel eenmaal kende ging het heel goed. „Het is een renpaardje". Vooral bij de landing moet je heel goed uitkijken. Met Van der Syde heeft get. nimmer veel contact gehad. Af en toe heeft hij zelf wat „gelest" op deze toestellen. Vindt u het noodig, dat reeds bij de eerste vlucht bij voortgezette start een motor zou worden afgezet? vraagt de'voorzitter. Ik vind dat zeer gevaarlijk. Ik zelf heb het bij lesgeven nimmer deze oefening vlak bij den grond gedaan. Zelfs de derde keer zou ik het niet doen. Na hem hoort de raad den heer H. Viruly, vliegtuigbestuurder bij de K.L.M., eveneens als getuige-deskundige. De heer Viruly verklaart nooit met een Lockheed te hebben gevlogen. Meent u, dat het een juiste bepaling is, dat men den eenen motor bij voortzetting van den start moet afzetten of acht u het beter, dat zulks hooger in de lucht m t1 gebeuren ? Getuige meent, dat men een leerling wel degelijk moet oefenen dicht bij den grond. Bij de eerste vlucht moet men een dergelijke oefening niet maken. Trouwens de K.L.M. heeft haar voorschriften gewijzigd en bepaald, dat dergelijke oefeningen niet tijdens de eerste vlucht mogen worden gemaakt. Op een desbetreffende vraag geeft getuige toe, dat het afzetten van een der motoren op 30 meter hoogte, zooals in het onderhavige geval geschied is, in het algemeen riskant is te noemen. Majoor A. K. Steup, majoor-vlieger bij de luchtvaartbrigade, deelt als deskundige mede, dat hij nooit met een leerling bij een voortgezette start een motor heeft laten afzetten. Wanneer een dergelijke oefening goed is voorbereid, dan zou tenslotte op geringe hoogte in de voortgezette start wel een der motoren mogen worden afgezet. Deze meening geeft get. echter onder voorbehoud, want hij kent de Lockheed niet. Getuige P. Noomen, vliegtuigbestuurder bij de K.L.M., heeft een keer met van der Syde op een Lockheed gelest en wel op 8 December, den dag voor het ongeval. Get. verklaart, dat het afzetten van den motor op 8 December welke oefening hij moest maken, geschiedde door middel van de hoogtegasstopin richting. Op de vraag op welke hoogte een van de motoren uiteindelijk — dus na de voorbereidende oefeningen — werd stopgezet antwoordt getuige: Op 20 & 25 meter hoogte. Bij de voorbereidende oefeningen was die hoogte 1500 meter. De heer C. Spaans, boordwerktuigkundige bij de K.L.M., die als getuige gehoord wordt, heeft verschillende lesvluchten met den Lockheed meegemaakt. Hij deelt mede, dat het zetten van de schroefbladen van kleine op groote spoed hoogstens 15 seconden duurt. Getuige I. A. Aler, chef van den vliegdienst der K.L.M., zegt, dat de oefening van het afzetten van een der motoren gehouden moeten worden. Uiteindelijk behoort deze oefening ook op geringe hoogte te geschieden, omdat de vlieger haar geheel dient te kennen. Op den noodlottigen dag (9 December j.1.) maakten de heeren van der Syde en Schrey hun tweede serie lesvluchten. Het lesschema is na dit ongeval gewijzigd in dezen zin, dat de leerling nu nimmer zijn les mag beginnen met de oefening van het afzetten van een motor op geringe hoogte. Tegen het afzetten van de hoogtegasstopinrichting bestond bezwaar. De heer van der Syde heeft get. bij een bespreking op 28 Maart 1938 beloofd nimmer meer van dit middel gebruik te maken. „U weet, dat dit op 8 December toch is geschied?" vraagt de voorzitter. „Ja, dat weet ik," antwoordt getuige. Getuige voegt hieraan toe, dat de heer van der Syde iemand van groote plichtsbetrachting was. Hij moge in dit geval ondisciplinair hebben gehandeld toch meent get., dat van der Syde alleen zoo gehandeld heeft, omdat hij vast overtuigd was dit risico te kunnen en te mogen nemen, dat het zelfs gewenscht was dit risico te nemen bij het onderricht. Nimmer heeft get. gehoord, dat de vliegers deze toestellen ongeschikt zouden hebben gevonden. Klachten waren er natuurlijk wel zooals de stuurhut is wat nauw, het uitzicht bij regen is niet goed, de ventilatie is niet voldoende. Principieele klachten waren er niet en de andere klachten zijn door allerlei verbeteringen weggenomen. De K.L.M. gebruikt deze toestellen thans met groot succes in de West. Get. handhaaft op een hem gestelde vraag zijn meening, dat de oefening van het afzetten van een motor bij voortgezette start noodzakelijk is. De heer H. Fuchs, vliegtuigbestuurder bij de K.L.M., is de laatste getuige, dien de raad hoort. Hij is de plaatsvervanger van den heer Aler. De methode van het afzetten van een motor door den heer van Syde toegepast, achtte get. gevaarlijk. Het is hem toen door den heer Aler verboden de hoogtegasstopinrichting te gebruiken en het is get. bekend, dat van der Syde beloofd heeft zich hieraan te houden, maar op 8 December in strijd met deze belofte heeft gehandeld. Evenals de heer Aler is deze get. doordrongen van de noodzakelijkheid, dat de oefening van het afzetten van een motor gehouden moet worden, al beseft get. dat het risico bij een Lockheed grooter is dan bij een Douglas, De raad zal later uitspraak doen. De ramp met de „Ijsvogel" EEN VLIEGFOUT DE OORZAAK? De raad voor de luchtvaart heeft uitspraak gedaan omtrent het ongeval met het vliegtuig P.H.-A.R.Y., type Douglas DC-3, welk vliegtuig op 14 November van het vorige jaar, komende van Berlijn, in de Riekerpolder te Amsterdam is verongelukt. Het vliegtuig, eigendom van de K.L.M. vloog onder gezag van den gezagvoerder J. J. E. Duimelaar. Bij het ongeluk zijn vier leden van de bemanning en twee vrouwelijke passagiers gedood, 3 passagiers werden zwaar en 1 licht gewond. De raad voor de luchtvaart heeft de zaak in het openbaar onderzocht in de zittingen van 10 en 17 Juli j.1. Aan de thans gedane uitspraak wordt het volgende ontleend: De raad heeft de oorzaak van het ongeval niet met zekerheid kunnen vaststellen. Wel spreekt hij als zijn meening uit dat niet storingen van technischen aard het ongeval hebben veroorzaakt. De raad meent ook de weersomstandigheden, althans als primaire oorzaak van het ongeval, te kunnen uitschakelen. Zij kunnen echter wel secundair tot de ramp hebben bijgedragen. De raad is van meening dat een vliegfout het ongeval moet hebben veroorzaakt, doch tast bepaaldelijk ook, indien hij let op de bekwaamheid der beide vliegers, in het duister omtrent de vraag welke omstandigheden tot het maken daarvan aanleiding hebben gegeven. Dat de onderstelde vliegfout zou zijn te wijten aan onvoldoende observeering van de hoogtemeters door den gezagvoerder dan wel aan een plotselinge blokkeering van de hoogtebesturing door een kaartentrommel of een ander voorwerp is niet uitgesloten, doch anderzijds niet waarschijnlijk. Evenmin is het uitgesloten, dat een misverstand tusschen de beide bestuurders heeft plaats gehad. Tenslotte kan nog worden gedacht aan een plotseling onwel geworden zijn van den gezagvoerder. Zekerheid hieromtrent bestaat echter evenmin, integendeel het moet zelfs onwaarschijnlijk worden geacht. Omtrent de vraag of vlak voor de botsing de heer Duimelaar, dan wel kapitein van Gemeren het vliegtuig daadwerkelijk heeft bestuurd, hoewel zekerheid ter zake niet is verkregen, acht de raad het meest waarschijnlijk, dat kapitein van Gemeren te dien tijde het vliegtuig bestuurde. In dit verband heeft de raad zich niet kunnen onttrekken aan de vraag, of het onder de bestaande omstandigheden verantwoord te achten zou zgn, dat kapitein van Gemeren het toestel landde. Hoe zeer deze ook een bekwaam vlieger was, hij had nog onvoldoende ervaring opgedaan in het besturen van vliegtuigen van het type Douglas DC-3 onder bijzondere weersomstandigheden en was ook nog niet in het bezit van het vliegbewijs B. Al moge de raad ook omtren' de vraag, wie tijdens het ongeluk stuurde, geen absolute zekerheid hebben, hij vind in ieder geval aanleiding tot het uitspreken van de verwachting, dat door de bevoegde instanties maatregelen zullen worden getroffen, welke in de toekomst verzekeren, dat de lijnvliegtuigen de besturing bij start en landing, alsmede onder moeilijke omstandigheden, uitsluitend zal geschieden door bestuurders, die de bevoegdheid daartoe ten aanzien van het betrokken type bezitten. De raad meent er voorts nog op te moeten wijzen, dat het naar zijn meening ontoelaatbaar ls, dat zoo belangrijke instrumenten als de hoogtemeters in toestellen van het type Douglas DC-3 zoodanig zijn opgesteld, dat zij uitsluitend van de plaats van den linkszittenden bestuurder behoorlijk kunnen worden gecontroleerd. Als de tweede bestuurder den gezagvoerder bij de besturing behulpzaam is of hem geheel vervangt, moet hij immers eveneens in staat zijn de hoogtemeters nauwlettend gade te slaan. Tenslotte zij opgemerkt, dat, naar aanleiding van bij de sectie op het lijk van één der leden van de bemanning aan den dag gekomen afwijkingen, de vraag is gerezen of deze afwijkingen bij de van rijVswege voorgeschreven periodieke keuring geconstateerd hadden kunnen worden. Uit de hem ter beschikking staande gegevens meent de raad te moeten besluiten, dat deze afwijkingen niet met zekerheid te constateeren wanen geweest, ook al zou gebruik gemaakt zijn van de hulpmiddelen, welke sedert het ongeval bij de keuring wordjen toegepast. --- FEUILLETON DE BESLISSENDE RONDE PERCY KING. (Nadruk verboden). 6 Toen, in een flits, dacht Cullingwood weer aan haar vraag: wat die schoten in de villa beteekend hadden. Als zij naar den bekenden weg geïnformeerd had, lag 't in haar bedóeling, hèm voor 't gebeurde te laten opdraaien. Dan zou hij als zonden'jok de woestijn ingestuurd worden! Hij verkeerde in een allerbelabberdste positie, van welken kant hij de zaak ook bekeek. Zelfs al waren de schoten zonder noodlottig gevolg gebleven, 't Meisje zou hem herkennen: Cullingwood was er heilig van overtuigd. Hij kon niet loochenen, in de villa van den Adonis geweest te zijn. Welk motief moest hij er voor opgeven? Dat hij, door een gevoel van ridderlijkheid gedreven, een schavuit brieven was gaan ontnemen, die een vrouw in een onaangename situatie konden brengen? Welke vrouw? Hij ;;cnde haar naam niet! Zij weigerde hem te noemen. Zij was „Madame X" voor hem. Wanneer zij de brieven eenmaal in haar bezit had, zou hij zich nooit op haar kunnen beroepen! Terwijl hij piekerde, zijn hersens afpijnigde, hoe een uitweg te vinden, zag hg dien eensklaps! „Madame X" was een smallen, aardedonkeren zijweg ingeslagen; zij had even haar volle aandacht bg 't stuur noodig. En dat oogenblik benutte Cullingwood. Met een handigheid, die hem zelf verblufte, liet hij een van de brieven in de mouw van zijn overjas verdwijnen. Mocht hem 't vuur te na aan de schenen gelegd worden, dan bezat hij althans een kostbaar bewijsstuk. Dan kon Madame X bij geen mogelijkheid haar medeplichtigheid aan de affaire loochenen! Dan was zjj trouwens niet langer „Madame X"! Want door den achtergehouden brief zou hij zonder twijfel haar naam te weten komen — en ook dien va.i den man, in wiens huis hij op haar verzoek was gaan inbreken! Zij stopte onverwachts. „Nu?" vroeg zij geprikkeld. „Wat nu?" „De overige brieven!" ,,'k Kan b3zwaarlijk geven, wat ik niet heb wel?" Tot zijn voldoening constateerde Cullingwood, dat n toon volkomen natuurlijk klonk, eei tikje ->rongelijkt, 't Was het juiste accent geweest. „Zijn ze Cs dan allemaal?" „Waarom vraagt u mij dat? U zult zelf 't beste weten, hoeveel brieven er waren." Zij zweeg, 't Was ook niet noodig geweest, dat ze antwoorr' :1e In haar zwijgen kwam de achterdocht duidelijk genoeg tot uiting. , Dan zullen we meteen maar afrekenen, 'k Heb liever niet, dat we straks wéér in eikaars gezelschap gezien worden," zei ze na een pauze. De vrouw bukte naar 't dashbord en knipte de koplampen aan. Cullingwood zag, hoe zij haar tasch openmaakte. Zij rommelde er in, scheen niet te kunnen vinden, wat zij hebben wilde en stapte uit. Zij ging bij een van de lantaarns staan, zocht verder in gebogen houding. Keith hoorde haar de tasch weer sluiten. En tegelijkertijd werd hem duidelijk, wit „Madame X" gezocht had. Geen geld. Hij staarde verbouwereerd in den loop van een revolver. „Kom uit de auto!" beval zij op scherpen toon. „Handen omhoog!" VI. „Wel allemachtig!" riep Cullingwood verontwaardigd uit. „Nu breekt me de klomp! Is dit de manier om iemand honderd pond te betalen?' Maar hij gehoorzaamde aan 't bevel en kwam op „Madamt; X" toe. „Halt!" commandeerde zij, toen hij ver genoeg was naar haar zin. „Draai je om en geen aardigheden! 'k Verzeker je, dat mjjn revolver gemakkelijk afgaat!" Zij fouilletrde hem op vakkundige wijze, 't Was een uitgemaakte zaak voor Cullingwood, dat zij een dergelijk karweitje niet voor de eerste maal in haar leven verrichtte. Hij verwenschte haar uit den grond van zijn hart en toch kon hij niet nalaten, tot op zekere hoogte respect voor haar te hebben. Zg was pienter, die „Madame X", deksels pienter! Ze had zoo maar geen geloof geslagen aan zijn verzekering, dat hij haar in 't bezit van alle brieven had gesteld! Keith grinnikte zachtjes. Toch was zij nog niet pienter genoeg geweest! Want die eene, in de mouw van zijn overjas, had hij haar tenminste netjes afhandig gemaakt! ,,'t Is wel een gezegende tippel naar Londen" zei ze spottend, toen zij haar onderzoek geëindigd had, „maar je hebt den tijd aan je zelf. Steek je rechterhand achteruit! Hier, dit is voor je moeite!" Zij duwde hem iets in de hand. Cullingwood bekeek 't — een biljet van een pond! „Een van de honderd, die me toekomen!" zei hij gegriefd. „Reken maar, dat 'k vandaag of morgen om de resteerende negen en negentig kom aanbellen!" „Madame X" negeerde zijn opmerking, „Voor je de wandeling naar Londen begint, moet ik op den hoofdweg zijn. 'k Ben niet gesteld op blinde passagiers. Loop twintig pas terug, links van den weg! Hoor je niet?" Zij gaf hem een por met de revolver in den rug. „Aan den linkerkant! En de handen omhoog, tot ik je zeg, dat je ze kunt laten zakken!" Keith aarzelde. Zijn gevoel van zelfrespect had in 't avontuur met deze merkwaardige resolute dame een geduchten knauw gekregen. Wat er nog van overgebleven was, protesteerde heftig, dat hij zich nu heelemaal als een kwajongen zou laten behandelen — en nog wel door één van 't zwakke geslacht! Hij kon echter verzachtende omstandigheden aanvoeren. Zijn tegenpartij had een te deugdelijken voorsprong — zij was gewapend! 't Verzoende hem wel niet geheel en al met de vernederende situatie, maar hij putte troost uit de overweging, dat een van de brieven veilig en wel in de mouw van zijn overjas zat. Dit gaf den doorslag. Langzaam liep hij naar den linkerkant van den weg. Cullingwood had hoogstens een pas of zes gedaan, toen hij met de kolf van de revolver eerst een fikschen klap achter op 't hoofd en daarna een krachtigen stomp in den rug ontving. Hij verloor 't evenwicht, strekte de armen uit en plofte voorover in 't struikgewas. Vaag, als van heel verren afstand, meende hij nog 't geluid van een wegrijdende auto te hooren. Toen werd alles" stil om hen» — ook in hem. De regen plensde gestadig op Keith neer. Hoe onaangenaam ook, 't had toch een goede zgde: hij herkeeg betrekkelijk spoedig het bewustzijn. Hij voelde zich echter slap en zijn pogingen om weer op de been te komen, mislukten jammerlijk. Cullingwood wentelde zich om, kwam op den rug te liggen. Hij liet den regen ongehinderd zijn gezicht bespoelen, in de hoop, op die manier van zijn barstende hoofdpijn verlost te worden en sloot de oogen. Bijna direct viel hij in slaap. Een uur later werd hij wakker, zoo stijf als een plank, maar de hoofdpijn was nagenoeg geweken. Al zijn botten protesteerden, toen hij probeerde op te staan; hij zette echter door en ten slotte lukte het. Zijn kleeren waren doorweekt. Toch, hoe weinig benijdenswaardig zijn toestand ook was, zoowel lichamelijk als geestelijk, kon Cullingwood glimlachen. In de mouw van zijn overjas voelde hij den kostbaren brief. Zijn linkerhand omsloot nog steeds 't biljet van een pond. En dan — dan was er 't uitzicht op een klinkende, revanche! Gelaten aanvaardde hij de wandeling naar Londen, 't Was inderdaad een gezegende tippel, maar, zooal.i „Madame X" hem volkomen jui3t voorgehouden had: hij had den tijd aan zichzelf. Met 't ontvangen biljet „voor de moeite" bestonden zijn geldelijke bezittingen momenteel uit vier en twintig shilling. Niet veel: toch voldoende, om tenminste den eersten stoot op te vangen. Cullingwood mocht, zonder zich in de hoogte te steken, getuigen, tot nu toe een leven geleld te hebben, waarop ook de strengste moralist niet veel zou weten aan te merken; hij was niet voornemens, zgn opvattingen over wat mag en niet mag te wijzigen, ook al was hij overtuigd, dat menigeen den berooiden staat van zijn financiën als een verzachtende omstandigheid zou doen gelden, zoo hij overstag ging. Chantage was en bleef in zijn oogen een der verachtelijkste dingen. Maar toch wischte al het water van alle zeeën niet weg, dat hij de dame, die hem er zoo gemeen had laten inloopen, onverbiddelijk met den brief achterna zou zitten! Van de negen en negentig pond, die zij hem schuldig gebleven was, liet hij geen penny vallen! Bij Streatham Hill bofte Cullingwood; een bus kwam hem achterop gereden. „Niet verder dan Chamberwell New Road!" waarschuwde de chauffeur. Keith knikte en stapte in. Dat was tenminste zóó ver gewonnen! Van Chamberwell New Road naar East End was óók nog een heele kuier; in de stad echter had hij niet zoo'n hinder van den regen en den wii.1 als op de vlakke landwegen. East End was 't eindpunt van zijn pelgrimage. Hij wist, daar logementen te kust en te keur te zullen vinden, waar 't verkrijgen van een kamer voor één nacht niet afhankelijk is van 't vervullen van een aantal formaliteiten vooraf. Zulk een gelegenheid, die den weidschen naam van Travellers House droeg, riep Cullingwood op Glamis Road 't welkom toe. De portier deed heelemaal niet verwonderd op 't zien van een drijfnatten, verfomfaaiden gast, klokke 2 uur in den nacht en verzekerde hem, dat hg met alle soorten van genoegen een kamer kon krijgen, mits hij zich gedroeg naar de regels van 't huis — de twee shilling, voor een eenvoudig nachtverblijf verschuldigd, moesten vooruit voldaan worden. (Wordt vervolgd.) --- Veeteelt Hollandsche vee naar Britsch-Indië De Palestijnsche correspondent van het A.N.P. meldt uit Haifa: Naar wij vernemen, zullen vijftig koeien van Hollandsche afstamming van Palestina naar Mysore (Britsch-Indië) gezonden worden, nadat men de ervaring opgedaan heeft, dat rechtstreeksche overbrenging van Hollandsch vee naar Britsch-Indië groote moeilijkheden oplevert. Het ligt in de bedoeling, dat dit vee ook over andere deelen van Britsch-Indië verspreid zal worden. Aangezien hierbij ervaringen verkregen zullen worden op het gebied van de aanpassing van vee van Hollandsche afstamming aan de tropische omstandigheden kan dit niet alleen van belang worden voor den Hollandschen vee-export, maar is dit een vraagstuk, ook van belang voor den opbouw van de Europeesche kolonisatie in Indië. Het beginsel, waarop het berust, is, dat het vee door bijmenging van Damascener bloed wordt „afgehard" voor de tropische omstandigheden. --- Advertentie Put kracht uit Cefcv APPELSTROOP ---