De weermacht der Scandinavische Oslo-Staten Overal de landsverdediging op de eerste plaats van het programma Reeds geruimen tijd voelen de Scandinavsiche Btaten zich niet op hun gemak. Vele jaren is er .van de weermacht niet veel werk gemaakt. Was men er soms niet van overtuigd, dat conflicten in Europa het Noorden onaangetast zouden laten? Men wist niet, wat voor belang er voor anderen in schuilen kon, plotseling naar enkele brokjes grond van Scandinavië te verlangen. Vele jaren kende Scandinavië in Europa maar twee staten, die met elkander in conflict zouden kunnen komen, Duitschland en Rusland en in de eerste tijd heeft men zich niet in kunnen denken, dat in een dergelijk conflict aan Scandinavië zou worden geraakt. De internationale positie heeft zich intusschen gewijzigd. Men moet goed rond zien in Europa, om punten aan te wijzen, waar géén oorlogsgevaar dreigt. En deze wijziging in de toestand bracht ook voor Scandinavië wijzigingen mee. FINLAND, DE JONGE STAAT. Finland heeft de rij geopend met een enorm budget voor de bewapening, hetgeen niet te verwonderen was daar Finland in Sovjet-Rusland een niet al te vriendelijke buur ziet. In 1937 werd door Finland besloten om in de eerstvolgende zes jaar niet minder dan 120 millioen gulden uit te geven voor de aankoop van nieuw oorlogsmateriaal. Nadien is met man en macht gewerkt om deze som maar zoo spoedig mogelijk te besteden, zoodat men al heel gauw tot het inzicht kwam dat 120 millioen gulden (2900 millioen Finsche marken) toch geen overdreven som was voor zes jaar, en dat er nog wel iets bij zal moeten. WEERMACHT VAN ZWEDEN. Zweden wilde niet achterblijven en toen het eenmaal met bewapening begon, leek er geen houden meer aan te zijn. De militaire begrooting was nog hooger dan die van Finland en bedroeg voor het jaar 1938 de som van 180 millioen Zweedsche kronen (ongeveer 80 millioen gulden). Daarnaast werd nog een twintig millioen kronen door de regeering beschikbaar gesteld voor de luchtbescherming. De verschillende groote steden echter, die van deze bijzondere luchtbeschermingstoelage zouden profiteeran moesten zelf ook hun bereidwilligheid toonen. De achterstand van Zweden is echter nog groot, hoewel vooral de luchtmacht, die ongeveer driehonderd vliegtuigen telt, zich in de meest mogelijke financieele belangstelling van de regeering mag verheugen en de versterking van de luchtmacht met den dag vordert. Zweden heeft een speciale reden, om de ontwikkeling der gebeurtenissen te duchten. Zweden is rijk aan grondstoffen, en juist aan die grondstoffen, waaraan Duitschland zoozeer gebrek heeft. Bovendien zijn het grondstoffen, die in een oorlog moeilijk gemist kunnen worden. De ijzermijnen van Lapland zijn nog altijd begerenswaardige 'stukjes grond, die in een oorlog van groote beteekenis kunnen zijn. En nu wordt het in Zweden betreurt, dat men zoo langen tijd alleen aan den handel heeft gedacht, en zoo weinig ijzer voor eigen bewapening heeft besteed. Verschillende landen konden door Zwedens hulp bewapenen, maar daarmede was nog niet gezegd, dat deze landen de kanonnen van Zweedsch staal niet tegen Zweden zouden richten. DENEMARKEN. In een andere positie bevindt zich Denemarken, evenwel niet minder gevaarlijk. Want men is aan de andere zijde van de Deensche grens in het Zuiden nog niet vergeten, dat Denemarken zich „verheugen" (?) mag in het bezit van een aan Duitschland ontnomen stuk grond, waarvan de bewonerse tamelijk plotseling heimwee gingen gevoelen naar het eene Rijk en naar den eenen Führer. De meerderheid der bewoners van dit gebied zijn weliswaar Denen, maar het zijn toch vooral de Duitschers, die zich hier laten hooren. Ook hier was de weermacht tot een bedroevend stadium achteruitgesukkeld, vooral door toedoen van de socialistische regeering. De denkbeelden van de socialisten zijn echter wel eenigszins gewijzigd, toen ook andere socialistische broeders tot het inzicht kwamen, dat men beter met bewapening aan de macht kon blijven, dan van het schouwtooneel te verdwijnen, omdat men een bepaald idee bleef huldigen. En sinds dien tijd heeft ook Denemarken zich groote offers getroost, om voor eigen veiligheid te zorgen. Dit wil niet zeggen, dat dit geheel en al andere omstandigheden in Denemarken geschapen heeft. Zeven jaar geleden hebben de socialisten de nationale ontwapening uit hun program geschrapt, maar er zijn nog steeds heftige politieke leiders onder de Deensche socialisten, die de bewapening meer remmen dan steunen. Bij alle gebeurtenissen wordt nog steeds de nadruk gelegd op de anti-militairistische geest van Denemarken, en als de dreiging aan de grenzen niet zoo sterk was geworden, dan zou de weermacht van Denemarkten zich nog steeds in dezelfde droevige omstandigheden bevinden als tien jaar geleden. Nu heeft men getracht de Deensche kust bij de Sont te versterken, maar de genomen maatregelen zullen in geval van een conflict — absoluut onvoldoende blijken om deze voorname toegang tot de Oostzee neutraal te houden. NOORWEGEN BLEEF ACHTER. Van al de Scandinavische landen heeft Noorwegen het laatst ingezien, dat men toch nooit te voorzichtig kan zijn. Toen de ommekeer in Zweden en Denemarken reeds lang merkbaar was, bleef Noorwegen vasthouden aan de ontwapening. Nog in 1936 werd in de verkiezingsstrijd de leuze gepropageerd, dat het Noorsche leger alleen een soort politiecorps mocht zijn. Het jaar daarop echter kwam een ernstige kentering, en zelfs vrij onverwacht en algeheel. En toen in 1938 in het Noorsche parlement een wet ingediend werd, om de eerste oefentijd der recruten te verlengen, waren er maar tien leden, die tegen stemden. In 1937 werd een driejarenplan aangenomen voor de uitbouw van de weermacht, en voor dit doel zouden de normale legeruitgaven met 21 millioen kronen verhoogd worden. Er is in Noorwegen dus wel iets geschied, maar het is nog zoo weinig, dat zelfs de militaire begrootingen van Zweden en Denemarken nog gunstig hierbij afsteken. EENSGEZINDHEID. Er is echter een gunstig element te noemen, en dat is de eensgezindheid. Wie den oorlog aanbindt met een van de Scandinavische Staten, zal bijna zeker ook de andere staten tegen zich gekeerd zien. De Scandinavische Staten hebben dezelfde belangen; dezelfde partijstroomingen heerschen er, en de dood van den een zou heel gemakkelijk de dood van den ander kunnen beteekenen. Deze eensgezindheid komt niet alleen in woorden tot uiting, maar in daden. De drie Scandinavische staten Noorwegen, Zweden en Denemarken beschikken over hetzelfde materiaal voor artillerie, hetgeen op onderlinge hulp is gebaseerd. Tesamen hebben zij plannen opgezet, om de toegang tot de Oostzee te verdedigen. Maar alle Scandinavische staten hopen op neutraliteit in een eventueel conflict, want alléén tegenover andere mogendheden is hun weermacht absoluut onvoldoende. (Copyright K.N.PJ (Nadruk verboden) --- Werktuigencrediet In „De Middenstander" vinden wij een leerrijk artikel over dit onderwerp, dat wij hier in zijn geheel overnemen. Zooals men in de dagbladen en in de middenstandspers heeft kunnen lezen, is op 24 Juli 1.1. de Commissie van Toewijzing voor het Werktuigencrediet geïnstalleerd. Deze Commissie is onmiddellijk met haar arbeid aangevangen en heeft in haar eerste vergadering de uitvoeringsbepalingen vastgesteld, welke inmiddels door den Minister van Economische Zaken zijn goedgekeurd. Een nieuwe maatregel ter verbetering van de voorziening in de credietbehoefte van de middenstand kan thans in werking treden. De naam „Weratuigencrediet" duidt reeds aan, dat het hier een speciale credietverleening geldt. De uitvoeringsbepalingen zeggen daaromtrent het volgende in artikel 1: De credietverleening krachtens deze regeling heeft ten doel, aan ambachtslieden en kleine industriëelen de aanschaffing van werktuigen, machines, installaties en dergelijke, alsmede de verbetering van hun outillage in het algemeen, mogelijk te maken. Deze credietverleening staat uitsluitend ten dienste van de ambachtsdrijvenden en kleine nijveren, die, naar het oordeel van de door den Minister van Economische Zaken bij beschikking van 3 Juli 1939, no. 36049 M. ingestelde commissie, daarvoor uit hoofde van hun vakbekwaamheid, credietwaardigheid en persoonlijke eigenschappen in aanmerking komen en voor wie het niet mogelijk is gebleken op andere wijze in die aanschaffing of verbetering te voorzien. In dit artikel — het belangrijkste uit de Uitvoeringsbepalingen — trekken de volgende punten de aandacht: a. voor het Werktuigencrediet komen in aan„ambachtslieden en kleine nijveren"; niet ie..ere middenstander, uit welke branche dan cok, kan ervan profiteeren; b. met het crediet kan Slechts worden gefinancierd „de aanschaffing van werktuigen, machines, installaties en dergelijke, alsmede de verbetering van hun outillage in het algemeen"; het crediet kan dus slechts voor de bepaalde, hierboven genoemde doeleinden worden aangewend; c. het Werktuigencrediet komt slechts in aanmerking, indien het niet mogelijk is op andere wijze in de aanschaffing of verbetering te voorzien; d. een door den Minister aangewezen Commissie beoordeelt, of de aanvragen kunnen worden goedgekeurd en houdt bij haar oordeel o.m. rekening met vakbekwaamheid, credietwaardigheid en persoonlijke eigenschappen van den aanvrager. De Uitvoeringsbepalingen geven na het eerste artikel, hetwelk de principes vastlegt, de verdere regeling van deze credietverleening aan. De voornaamste bepalingen worden hieionder in het kort vermeld. De credieten worden aangevraagd bij een de kantoren van de Nederlandsche Middenstand. ' bank N.V., of bij een der bij deze instelling aanap gesloten Middenstands- en Boaz-banken, daartoe aangewezen formulieren. Voor credietverleening komen niet in aanmerking bedrijven, welke economisch geen bestaansrecht hebben, die ook met het gevraagde crediet de strijd om het bestaan niet met succes kunnen voortzetten, of die niet op zaakkundige wijze worden geleid. Verder zijn uitgesloten die ondernemers, die zelf of door hun echtgenoot (e) als ambtenaar of uit een particuliere betrekking een eenigszins beteekende bron van inkomsten hebben. De credietaanvrager moet een overzichtelijke boekhouding hebben, of zich verplichten die te gaan bijhouden. Er worden geen grootere credieten verleend dan van ƒ 5000.—. De maximum looptijd bedraagt 10 jaar, indien de omstandigheden van het bedrijf of de levensduur der machines, enz. daartoe aanleiding geven, kan de looptijd korter dan 10 jaar worden gesteld. Zoolang de credietnemer aan zijn verplichtingen voldoet, kan et crediet binnen de overeengekomen looptijd .iet ODeezeerd worden. iet opgezegd worden De credieten moeten, zoover mogelijk, door persoonlijke of zakelijke zekerheid worden gedekt. De credietnemer zal zelf een deel van de koopsom moeten kunnen betalen enzal dit bedrag tevoren bij de bank moeten storten. De door de Commissie goedgekeurde credieten worden verstrekt door de Nederlandsche Middenstandsbank N.V. Bij de beoordeeling van de technische zijde van de aanvragen worden de Rijks-Nijverheidsconsulenten ingeschakeld. Met het hierboven vermelde zijn de groote lijnen van deze regeling geschetst. Moge het Werktuigencrediet voor vele ambachtspatroons en klein-industriëelen de mogelkheid openen om hun bedrijfsoutillage te verbeteren of te vernieuwen. De Regeering verdient de bank van de middenstand, dat op deze wijze een credietverleening wordt mogelijk gemaakt, waarin totnogtoe in de regel moeilijk of in het geheel niet kon worden voorzien. --- TIENMAAL HITLER - Problemen rond Dantzig DE FÜHRER ZEIDE 21 MEI 1935: „Het Poolsch-Duitsche accoord van 1934 zullen wij absoluut respecteeren. Meer nog, wij verlangen dat het voortdurend zal worden verlengd en dat de vriendschappelijke betrekkingen tusschen Polen en het Rijk steeds beter mogen worden". DE FÜHRER OP 20 FEBR. 1938: „Ik zou willen dat de Duitsche natie in de andere naties historische realiteiten leerde zien, die zich niet laten onderdrukken...... Ik zou willen dat zij het als ^en verderfelijke zaak beschouwden, omdat het eenvoudig onmogelijk is, aan een natie van 33 millioen zielen een toegang tot de zee te weigeren. Sinds de Volkenbond heeft opgehouden in Danzig troebelen te verwekken, heeft dit onrustige punt zijn dreigend karakter ten opzichte van de vrede verloren De Poolsche staat eerbiedigt de nationale voorwaarden van Dantzig, en hunnerzijds eerbiedigen de Duitschers de rechten van Polen. Op deze wijze is men erin geslaagd de weg te openen voor een entente, waarvan Dantzig het uitgangspunt is en waarvan de uitwerking de verwijdering beteekent van het vergif, dat de betrekkingen tusschen Polen en Duitschland vertroebelde." DE FÜHRER OP 26 SEPT 1938: „Een overeenkomst, die voorloopig gesloten is voor den duur van tien jaar, sluit in beginsel het gevaar van een plotselinge verandering uit. Wij zijn er allen van overtuigd dat deze overeenkomst zal bijdragen tot een duurzame vrede. Het Rijk en Polen zijn twee naties, waarvan de een den ander zou kunnen vernietigen. Een staat, die 35 millioen inwoners telt, zal altijd een toegang tot de zee blijven zoeken. De weg der overeenkomst moest gevonden worden. Zij is nu gevonden. Zij wordt steeds breeder." DE FÜHRER OP 30 JAN. 1939: (Over het verdrag van Duitschland met Polen, dat vijf jaar tevoren gesloten werd): „Alle vrienden van den vrede zijn het ongetwijfeld eens over de waarde van dit accoord. Het is reeds voldoende zich af te vragen, waar Europa nu misschien zou zijn, indien men vrjt jaar geleden deze waarlijk heilzame overeenkomst niet zou hebben bereikt". Hitier en de Sovjets. 21 MEI 1935: Hitier waarschuwt tijdens een rede in de Kroll-opera, te Berlijn tegen het Marxistische en Boljewistische gevaar waardoor Europa wordt bedreigd. 7 MAART 1336: (In de Rijksdag). „Ik wil samenwerken met Rusland, maar niet met het Bolsjewisme, dat de vernietiging der samenleving beoogt. Ik sidder bij de gedachte, wat met Europa zou gebeuren, indien het Bolsjewisme de overhand zou verkrijgen'. I „Dat de Sovjets mij hun grootste vijand vin den, acht ik een eer, ik zelf zal alles doen, wat ik van de volksgenooten eisch en daarom geen betrekkingen met Sovjet-Rusland aanknoopen." 10 SEPTEMBER 1938: (Proclamatie Neurenberg). — Bijna overal ziet men Bolsjewistische opstanden en revoluties. Indien de volkeren evenals in Duitschland, niet hadden geluisterd naar de internationale ophitsers, doch den zelfden arbeid hadden verricht, als in Duitschland, dan zou heden in Europa een vastere eenheid bestaan en zou men door gemeenschappelijk werk den nood kunnen leningen. 27 SEPTEMBER 1938: (In het Sportpaleis te Berlijn). — „Van dezen staat (Tsjecho-Slowakije) bedient zich thans het Bolsjewisme als van een uitgangspoort naar Midden-Europa". 9 OCTOBER 1938: (Te Saarbrücken). — Hier oefende Hitier critiek uit op den „Joodschen internationalen wereldvijand", die in het Bolsjewisme zijn uitdrukking gevonden heeft en Duitschland noopt, voorzichtig te zijn. 31 JANUARI 1939: (In de Kroll-Opera te Berlijn). — Hitier prees de nationaal-socialistische in fascistische vrijwilligers in Spanje, die generaal Franco hielpen verhinderen, dat „de Bolsjewistische bloedroes" zich over Europa uitbreidde. --- Nationale afbraak Door het z.g. Nationaal Herstel „Nationaal Herstel" is er verbaasd over, dat geen der katholieke bladen zijn schrijven aan de politieke partijen over den aan de Kroon verschuldigden eerbied, ook bg kabinetsformaties, heeft opgenomen. En het vraagt, met vette letters: „Schuldbewust?" Wij gelooven, dat „Nationaal Herstel", trachtend de harten en nieren van anderen te proeven, het te diep zoekt. Het zou dichter bij de waarheid zijn, wanneer het gemeend had, dat zijn schrijven te onbenullig was, om opgenomen te kunnen worden. Immers wat was er de strekking van? Hierop geeft de Msbd. het volgende antwoord: Uitgaande van een onjuiste opvatting van het koningschap „bij de gratie Gods", en van een wanbegrip van het koninklijk prerogatief, komt het tot een staatsrechtelijk onhoudbare conclusie, ware zij juist, zou leiden tot ondermijning van de monarchie in ons land. „Nationaal Herstel" beroept zich op art. 77 van de Grondwet, waarin zou staan, dat de Koning de ministers benoemt en hen naar welgevallen ontslaat. 't Merkwaardige is, dat in art. 77, dat over het hooren van den Raad van State handelt, geen woord te vinden is over de benoeming van ministers. Vermoedelijk hebben de heeren 'Herstellers nog een oud exemplaar van de Grondwet geraadpleegd en weten zij niet, dat het grondwetsartikel, waarop zij zich beroepen niet is 77, maar 79. Maar dat artikel hebben ze dan ook volkomen misverstaan. Zeker, er staat in, dat de Koning de ministers benoemt. Maar hierbij mag men niet vergeten, gelijk „Nationaal Herstel" tweemaal doet, dat art. 55 van de Grondwet luidt: „De Koning is onschendbaar; de ministers zijn verantwoordelijk." Dit geldt voor alle daden van den Koning. Nooit mag aan den Koning verantwoording worden gevraagd over eenig besluit, dus ook niet over eenige benoeming. Want steeds is daarvoor een minister verantwoordelijk. Critiek op een besluit des Konings is dus nooit critiek op een daad des Konings, maar op een daad van den verantwoordelijken minister. Wanneer dus de Tweede Kamer — iets, waartoe zij, krachtens haar recht van controle en critiek op alle regeeringsdaden, volkomen bevoegd is — critiek uitoefent op de samenstelling van een nieuw optredend kabinet, dan treft die critiek niet den Koning, maar alleen den verantwoordelijken minister-kabinetsformateur. Wat „Nationaal Herstel" hierover schrijft, is volkomen staatsrechtelijke nonsens. En wanneer dan in een ander artikel in hetzelfde nummer ditzelfde „Nationaal Herstel" critiek uitoefent op het nu opgetreden kabinetDe Geer, waarin „rood (rood-katholiek en marxist) en rose hun invloed doen gelden", dan vergeet het, dat ook deze ministers, krachtens art. 79 van de Grondwet door de Kroon zijn benoemd en dus — volgens zijn volkomen onjuiste opvatting — deze critiek is „in de eerste plaats gebrek aan eerbied" jegens de Koningin, een bewijs van wantrouwen, dat „zich richt door de door Hare Majesteit benoemde ministers tegen de Kroon zelf als draagster van het Gezag van Godswege", dan zondigt het „tegen het grondwettelijk recht van de Kroon en tegen het onbegrensde vertrouwen, dat ons volk in het regeeringsbeleid van zijn wijze Landsvorstinne stelt." Oef! De heeren kunnen gerust zijn. Zij mogen gerust de samenstelling van het kabinet-De Geer afkeuren; hun critiek treft niet de Kroon, die immers onschendbaar is, maar alleen den verantwoordelijken minister. Alleen gelooven wij, dat jhr. De Geer zich van dit Nationaal-Herstel-geschrijf niets zal aantrekken, maar wel met ons van meening zal zijn, dat de wijze, waarop „Nationaal Herstel" de Kroon in den politieken strijd haalt, moet leiden tot verzwakking van de hooge, boven de partijen staande, positie van de Kroon, en daarom tot nationale afbraak. --- De A. N. W. B. wijst den weg naar de Spoorwegtentoonstelling Getrouw aan de ruim 40-jarige traditie: den Nederlanders den weg te wijzen door hun eigen land, zal de Kon. Ned. Toeristenbond A. N. W. B. de vreemdelingen, die van alle kanten Amsterdam zulen binnenstroomen om de tentoonstelling „De Trein 1839-1939" te bezoeken, bij hun entree in de stad bij de hand nemen om hen door het warnet van Amsterdams straten langs den kortsten weg naar het oude terrein van het Paleis voor Volksvlijt te leiden. Op 37 van de bekende blauw-witte A. N. W. B.-wegwijzers aan de ingangen van de zoowel als in de stad zelf zal voor dit doel een speciale aanwijzing worden geplaatst, die den weg naar de tentoonstelling aanduidt. Het zal den bezoekers van Amsterdam dus niet moeilijk vallen het glanspunt van de Amsterdamsche Septemberfeesten, wat de tentoonstelling ,,De Trein" zeker is, te vinden, dank zij den A. N. W. B., die ook hier weer blijk geeft van de juiste opvatting van zijn taak: alle vormen van toerisme, dus ook het spoorwegtoerisme te bevorderen. --- Nu de andere helft nog Het werkloosheidspercentage in 1936, 31,4 pct.; in 1939,17,7 pct. Vóór ons ligt de recente opgave van de cijfers der werkloosheid voor Nederland, verstrekt door den directeur van den rijksdienst der werkloosheidsverzekering en arbeidsbemiddeling, volgens gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Het aanlal werklooze mannen is thans 182 83'* dat tier vrouwen 9.422, in totaal 192.275. » Het werkloosheidspercentage zakte van 31.4 procent in 1936 tot 17.7 procent in 1939. Met eenige tevredenheid, doch nog niet met voldoening, kunnen deze cijfers door ons allen worden bezien. Met genoegen mag worden geconstateerd, dat de werkloosheid bijna tot op de helft van haar maximum is terug geloopen. Welke zijn daarvan de oorzaken? Het is niet eenvoudig dit zoo maar uit te maken en het is ook niet de bedoeling van dit artikeltje. Men vraagt zich wel af, of de devaluatie, de militaire dienst, de vele werkkrachten naar Duitschland hier een beduidende rol speelden. Hoe het zijn, wij mogen weer een weinig optimistisch gestemd zijn, ten opzichte van dit geweldige probleem, dat zelfs een ministercrisis veroorzaakte. Daar het vraagstuk dus belangrijk, zéér actueel en klemmend is, mag iedere poging, zelfs de kleinste, tot zijn oplossing, worden aanvaard. Zeide oud-minister Slotemaker de Bruine niet: Wie het weet, moet het zeggen". Nu is de pretentie, dat wij het weten, ons wel zéér verre, tóch zouden wij gaarne een enkel denkbeeld aan de hand willen doen. Beschouwen wij eerst eens ons geliefde land, zijn steden en zijn dorpen. Welke uitbreidingen treft men allerwege aan, van gloednieuwe wijken, met kante, keurige straten en wijde,' fleurige pleinen! Woon- en winkelhuizen rijen zieh indrukwekkend aaneen. Beziet maar eens een plaats als Heemstede, met, langs de Rreef, haar complexen van luxueuze villa's. De woonhuizen der nieuwe wijken, hebben veelal bloemenrijke voortuintjes. Men ziet er, in die huizen, prettig naar binnen. Fraaie gordijnen, plantjes in de vensterbanken, nette en sierlijke interieurs lachen U als het ware toe. Dat wij niet overdrijven, moge de uitspraken bewijzen van een Argentijnsch farmer, van Nederlandschen bloede, met wien wij eens een onderhoud hadden. Deze farmer bezocht Amsterdam-Zuid en hij vond het waarlijk „too beautiful" (tè mooi!). Als men nu in die nieuwe en ook andere wijken toeft, van onze steden en dorpen, wordt men zich aangenaam bewust, dat er in Nederland toch een zekere welvaart heerscht bij, laat ons zeggen, 75 a 80 procent van de bewoners. En dan rijst de vraag bij elk sociaal voelend mensch: „Is dat overige percentage nu niet, tot op zekere hoogte, aan die welvaart toe te voegen?" Wij weten nu, dat ru^n 190.000 menschen nog slachtoffers zijn van de demoraliseerende werkloosheid. Nu komt het er alleen maar op aan om het surplus aan werkkrachten op te nemen, liefst in het normale bedrijfsleven. (Vanzelfsprekend blijven daarbij de noodzaak en het nut bestaan van groote, openbare werken). Welk een florisant gevolg zou dat hebben in alle geledingen van ons volk! Welnu, wij stellen dan, in bescheidenheid het volgende voor, ons advies gaarne gevend voor een beter. Alle Nederlandsche werkgevers, de groote en de kleine, nemen enkele nieuwe krachten aan, elk naê,r zijn vermogen; naar gelang van de grootte van het personeel en de behoefte, die dikwijls nog kan worden opgevoerd. Voorbeeld: Een werkgever met honderd menschen personeel schakelt zoo mogelijk drie & vijf nieuwe werkkrachten in; een patroon met twintig man personeel neemt er één nieuwe bij, enz. enz. Als dit eenvoudige, den Staat niet méér bezwarende, middel algemeen werd toegepa:*, hoe spoedig zou dan het werkloosheidscijfer geheel worden gereduceerd. Er zijn toch vele bedrijven, die, wat de uitkomsten betreft, (men zie de financieele dagbladrubrieken) hiertoe in staat zouden zijn. Nemen we nu eens aan, dat de 190.000 werkloozen waren ingeschakeld, weer werk hadden en verdienden. De moreele en economische resultaten zouden wel zeer gunstig, om niet te zeggen verrassend zijn en in alle kringen worden gevoeld. Ieder vaart wel bij deze oplossing, die een zeer menschelijke is, en daarom vanzelf goede gevolgen heeft. Wij namen de laatste weken eens enkele „proeven" en onderhielden ons met verschillende werkgevers, die zeker niet onsympathiek stonden tegen over dit plan en er direct aan mee wilden werken. Ook spraken wij enkele, ons bekende Kamerleden, die het plan reëel vonden en uitvoerbaar. Zeker is het, dat men zoodoende geheel handelt in den geest van onze beminde Vorstin en Haar gewaardeerde actie voor geestelijke en moreele herbewapening daarmede steunt. Het zou er eigenlijk een vitaal onderdeel van kunnen zijn. Welaan dan, landgenooten-werkgevers, probeert dit nu eens. Laat de menschen toch werken. Stelt een daad in deze goede richting, een echt nationale daad. Moge schrijver dezes, als een Nederlandsche King-Hall, de gelegenheid krijgen U hiertoe op te wekken, door middel van uw lijfblad. Hij dankt bij voorbaat de redactie en verblijft met Nederlandschen groet KO DE HAAN, Rotterdam. --- Kerknieuws Zaligverklaringsproces van een Braziliaansch missionaris. Het Braziliaansche episcopaat heeft in een schrijven aan den H. Vader gevraagd, het zaligverklarings.iroces van den Braziliaanschen missionaris Jo."é de Anchieta te willen bevorderen. Met dit proces werd reeds drie eeuwen geleden een aanvar. 0 gemaakt, maar heeft langen trjd stilgelegen bij gebrek aan gegevens over den dood van den missionaris, die de apostel der Rraziliaansche wouden wordt genoemd. ---