FEUILLETON DE BESLISSENDE RONDE PERCY KING. (Nadruk verboden). 36 Hoe Beveridge ook pleitte en smeekte — hij kon daarmee 't feit niet ongedaan maken, dat Jean Forbess nog. leefde en zijn tweede huwelijk dus onwettig en ongeldig was. Alice gevoelde de vernedering, haar aangedaan, zóó diep, dat zij verklaarde, geen uur langer op de Manor te willen blijven. Zij voegde de daad bij 't woord en nam Roberta mee 'k Overdrijf niet, mr. Cullingwood — 'k heb dien man met dat hart van steen op de knieën zien liggen; de tranen stroomden hem over 't gezicht, toen hij Alice bij den zoom van haar japon trachtte terug te houden. Zij rukte zich los. Hij bood aan, haar ruime jaargeld te verdubbelen, als hij althans 't kind bij zich mocht houden. Alice bleef onvermurwbaar. Hij had niet 't minste recht op Roberta, wierp zij hem voor de voeten. 't Kind zou van nu af aan haar naam dragen, niet langer den zijne. Woodford Chrichton had al dien tijd als een spin in zijn web gezeten, loerend, loerend. Hij speelde den onbaatzuchtigen bloedverwant en vriend, bood Alice, zoo lang zij wilde, onderdak aan, haar en 't kind. Zij accepteerde. Was sir Malcolm vóór dien tijd een hond voor zijn personeel geweest, nu werd 't nog veel en veel erger. Hij tobde ontzettend over 't verlies van Alice, maar meer nog over dat van 't kind. En hij wist, dat hij nergens 't recht aan ontleenen kon, de vrouw, die zijn vrouw niet was. tot terugkeer te dwingen. Daarbij kwam, dat Woodford Chrichton, zoodra Alice haar intrek bij hem had genomen, 't masker afwierp; hij begon zijn chantage op Beveridge. De geëischte bedragen werden telkens hooger. 't Heette: betalen of ruchtbaarheid, met de gevangenis in 't verschiet. Sir Malcolm betaalde; wat zat er anders voor hem op? Hij twijfelde er niet aan, of de man, dien hij jaren lang vertrouwd had, was de bewerker van al zgn ellende. Chrichton beging ten slotte de fout, die bijna alle afpersers begaan: hij spande den boog te strak. Beveridge had aanzienlijke bedragen op een bank in Sunderland uitstaan; Chrichton eischte, dat 't geld onder zijn beheer zou komen. Sir Malcolm weigerde vlakweg. Hij nam zijn tegoed op en stortte 't op een bank te Londen, ten name van Roberta Falkner. Dit is 't eenige goede, dat ik in Beveridge heb kunnen'ontdekken — zijn liefde voor Alice en Roberta, voor de laatste bovenal, 't Geld kwam onder beheer van Josuah Hulbert, een Londensch notaris. Honderd vijftig duizend pond. Eerst veel later vertrouwde sir Malcolm ook zijn kleine, kostbare verzameling historische preciosa aan mr. Hulbert toe; bij haar meerderjarigheid zou Roberta er de beschikking over krijgen, evenals over 't op haar vastgezette kapitaal. 't Was een geduchte streep door Chrichton's rekening, dat Beveridge zijn geld op een Londensche bank gestort en Josuah Hulbert tot beheerder aangesteld had. Nu toonde de schavuit zich in zijn ware gedaante: het zette sir Malcolm 't mes op de keel en eischte, dat hij binnen vier en twintig uur zijn beschikking ongedaan zou maken. Anders werd zonder pardon de aanklacht wegens bigamie ingediend. Beveridge lachte er om. 't Denk, mr. Cullingwood, dat niets hem meer schelen kon, nu hij Roberta's toekomst financieel verzekerd wist. Hij tartte Chrichton, hem aan te klagen. „Je hebt er lang genoeg kennis van gedragen" zei hij, „maar de wetenschap onder je gehouden, om van je smerige chantage-practijken profijt te trekken. Ga je gang. Als ik strafbaar ben, dan ben jij 't niet minder. En nu Manor af.' Waag 't niet, ooit weer een voet op de mijn gebied te zetten! 'k Schiet je zonder waarschuwing neer!" Wederom kwam 't stomme geluk Woodford Chrichton te hulp. Er brak een kwaadaardige griep in Durham uit; eerst overleed Alice Falkner aan de ziekte, veertien dagen later Roberta. Hier, mr. Cullingwood, begin ik pas actief aan de zaak deel te nemen, 'k Zat er bij Woodford Chrichton onder; 'k had op een stuk of wat paardenrennen gewed, ih de hoop, er finantieel beter van te worden en 'k was er integendeel diep door in de put geraakt. Hij hielp me er uit en kreeg zóó macht over me. Bovendien had 'k bij sir Malcolm gedaan gekregen, omdat 't een grove beleediging niet zonder meer had laten passeeren. Chrichton bood me toen een baantje op zijn makelaarskantoor aan. 't Lag er dik op, dat 't een gezocht baantje was; dat hij 't alleen deed, om op de een of andere manier gebruik van te maken. Na den dood van Alice Falkner kwam de aap uit de mouw. Chrichton zei me, dat hij me ontslaan en 't geleende geld terugvorderen moest, tenzij 'k er voor te vinden was, op korten termijn naar Londen te verhuizen en er de verzorging van 'n klein meisje op me te nemen. In dat geval zou 'k een makkelijk leventje en altijd geld in overvloed hebben. Mr. Cullingwood ik wil geen verzachtende omstandigheden aanvoeren, dat ik op Chrichton's voorstel inging, 'k Wil u alleen vragen, te beproeven, mij te begrijpen. Indien 'k weigerde, zou 'k weer op de keien staan, zonder één penny en dik in de schuld. 'k Miste den moed, opnieuw een periode van werkloosheid in te gaan — de hemel mocht weten, voor hoe lang ditmaal. Chrichton's dochtertje Sybil was bijna even oud als Roberta Falkner; de twee scheelden nog geen maand. Wat u ongelooflijk zal voorkomen, gebeurde. Chrichton, die zich onder geen beding het vermogen van sir Malcolm Beveridge wilde laten ontgaan, gaf niet den dood van Roberta Falkner aan, maar dien van zijn eigen dochtertje. Van dat oogenblik af dateert de mystificatie: de Roberta Falkner, die in werkelijkheid Sybil Chrichton is. Hij ging prat op dat bedrog, noemde 't den besten zet, dien hij in zijn leven gedaan had. Waarom ook niet? Chrichton bezat geen hart. Zijn vrouw heeft hij welbewust doodgetreiterd. Van haar geboorte af haatte hij de kleine Sybil; 't kind werd door een oude dienstbode zoo goed en zoo kwaad 't ging verzorgd. Zelf wilde hij 't niet zien. 't Staat bij me vast, dat Woodford Chrichton al lang zijn plannen ten opzichte van Alice Falkner en haar kind gemaakt moet hebben. Wellicht was hg een moordenaar geworden, als beiden niet aan de griep overleden waren. Toen Alice haar einde voelde naderen, zorgde Chrichton ervoor, dat zij maatregelen trof met betrekking tot haar kind; ik werd tot Roberta's voogd benoemd. Alles heeft hij behoorlijk laten beschrijven. Chrichton is een misdadiger, die niets aan 't toeval overlaat en het liep hem zeldzaam mee. Meer dan eens heeft hij er tegen mij op gesnoefd, dat het vermogen van sir Malcolm hem nu onder geen voorwaarde nog ontgaan kon. Zijn broeder in 't kwaad, advocaat Oakton, krijgt natuurlijk ook zijn portie van den buit. Eric Carline hebben zij eerst later in het complot betrokken. Aanvankelijk begreep ik niet, om welke reden. Vrij spoedig werd mij evenwel hun bedor"";ig duidelijk: hij was uitgekozen om, de ~seudo Roberta Falkner te trouwen en voor 't trio haar vermogen in de wacht te sleepen. Als dat gebeurd zou zijn, zouden zij wel de middelen vinden, om haar uit den weg te ruimen. Ondanks haar gebreken — noodlottige erfenis van 'n gewetenloos vader — houd 'k zielsveel van 't meisje, dat als Roberta Falkner in mijn leven kwam en voor mij altijd Roberta Falkner blijven zal. 'k Heb een afschuw van den naam Chrichton. Nu 't gevaar met den dag acuter voor haar wordt, wend ik mij tot u, mr. Cullingwood. Help haar! In haar vader, advocaat Oakton en Eric Carline heeft zij drie meedoogenlooze vijanden, want zij kunnen aan geen penny van sir Malcolm's vermogen raken zonder haar medewerking. Zij zullen Roberta er toe dwingen. En in dat geval brengt zij zichzelf in conflict met den strafrechter, omdat 't haar geld niet is, waarover zij beschikken zou en ook reeds sedert haar meerderjarigheid beschikt heeft. Ik heb haar de waarheid niet durven onthullen. 'k Smeek u, mr. Cullingwood, van de wetenschap, dat de Roberta Falkner, die u kent, in werkelijkheid Sybil Chrichton is, niet een dusdanig gebruik te maken, dat 't meisje er door in ernstige moeilijkheden komt. Spaar haar! 'k Vraag niets voor me zelf; 'k ben bereid, de straf te dragen, die 'k dubbel en dwars verdiend heb. 'k Vraag 't u, 'k smeek 't u alleen ter wille van haar. Moge ik niet tevergeefs dit beroep op u hebben gedaan! Benjamin Raffill." 't Bleef geruimen tijd stil, nadat Cullingwood de voorlezing van den brief beëindigd had. De kleine wekkerklok op den opstand van Margaret's bureautje scheen hem nog nimmer zóó luid getikt te hebben. Een voorbijganger, door een glaasje boven zijn taks in een fideele stemming gebracht, floot abominabel valsch een van de jongste schlagers. Eindelijk verbrak Keith 't stilzwijgen. „Wel, verdorie! Dus zóó zit de vork in den steel! 'k Had al gauw 't idee, dat we in veel dieper water terecht zouden komen, dan we aanvankelijk dachten, maar zóó diep had 'k uit mezelf tocfi nooit gepeild! De bevrijding van de zoogenaamde Roberta Falkner uit Raffill's huis was niet meer dan een onbeduidend voorspel. Er moest méér achter zitten, véél meer! Dat twee zulke perfecte gentleman als Carline en Oakton naar 't zelfde meisje hengelen, heeft me genoeg te denken gegeven. Maar alle donders, waarom heeft Benjamin Raffill niet al zijn moed bijeengeraapt en 't meisje tijdig ingelicht? Waarom stort hij zijn hart speciaal aan mij uit?'' [Wordt vervolgd.) --- DE DIEREN-JAMBOREE 247. Hij kroop voorzichtig door en zag het lichtplekje steeds grooter worden. Hij was teleurgesteld, toen hij zag, dat het een tweede hol was, natuurlijk de uitgang. Hij had al gehoopt op iets extra's geheimzinnigs. 248. Kom, hfl zou er maar uitkruipen en zien, waar hij terecht gekomen was. Het was wel een erg vreemd gezicht, een konijnenhol, waar een aap uit kwam kruipen, maar niemand zag het. Hij knipperde tegen het licht en haalde diep adem. --- Advertentie OplnxAh/iKjqfitté/ï/M. Wie op de pas ingestelde voorrangswegen rijdt, heeft bij kruisingen óók voorrang boven het voor hem van rechts komende verkeer (dat aan 'n rooden driehoek met punt naar beneden zien kan, dat het 'n voorrangsweg nadert). --- Poolsche Theologanten in het Missiehuis te Teteringen In het Missiehuis te Teteringen zijn 28 scholastieken van de Poolsche Provincie van het Gezelschap van het Goddelijk Woord gearriveerd, om daar hun theologische studies voort te zetten. Deze toekomstige missionarissen komen thans niet direct uit het oorlogsgebied, maar zijn op andere wijze het slachtoffer van den oorlog geworden. Daar de Poolsche Provincie van bo',ongenoemde Missiecongregatie nog geen eigen inrichting bezat waar de toekomstige missionarissen hun theologische studies konden maken, moesten zij de colleges in godgeleerdheid volgen in het groote studiehuis St. Gabriel te Weenen. Kort voor het uitbreken van den oorlog werden deze studenten door den Poolschen consul aangemaand Weenen te verlaten en tijdelijk naar elders de wijk te nemen. Volgens het Concordaat met Polen zijn deze studenten vrij van militairen dienst; zij hopen thans hier in Nederland hun studies te kunnen voortzet J;n en zoo spoedig mogelijk af te studeeren, daar hun hulp in de missie moeilijk ontbeerd kan worden, aangezien het aantal missionarissen naar algemeen verwacht wordt, tengevolge van den oorlog belangrijk zal dalen. Als tiagische bijzonderheid kan nog vermeld worden dat een dezer studenten zes broers hebben die in het Poolsche leger dienen, terwijl van ee:i andere frater twee broers aan de zijde der Duitschers en een broer in het Poolsche leger den plicht jegens het vaderland vervullen. De Poolsche Provincies van het Gezelschap van het Goddelijk Woord heeft in Polen vier huizen n.1. een gymnasium in Gorna Grupa, qïn Noviciaat in CMudwo, een gymnasium in Rybnik en in Bruczkoff, waar in totaal 29 priestc.s, 57 broeders, werkzaam zijn. Het aantal leerlingen van deze 3 scholen voor middelbaar onderwijs bedraagt 397, terwijl in het noviciaat 23 priester-canctidi^en en 26 broeders en 18 postulanten hun opleiding ontvangen. --- De Eerw. Paters Dominicanen 60 jaar te Venlo (1879—1939). Hoe „Trans Cedron" door hen gekocht werd H. Als transportmiddel van de heibezems gebruikte Siebke een hondekar, voorzien van vier wiekn en bespannen met drie honden, niet van de grootste soort. Wat waren de hondjes blij, wanneer zij aan de Kleine Beekstraat voor den goed beklanten winkel van den heer Maas stilhielden. Dan werden ze door grootmoeder op kluifjes en restjes onthaald en sprongen om strijd tegen hunne weldoenster op, om 't eerst te mogen bediend worden. Ook voor Siebke zelf schoot als goede klant altijd het een of ander over, wat voor den handel minder dienstig was geworden. Wanneer Siebke in de oude kerk, 't pakhuis, kwam kreeg hij een vriendelijken groet: „Guten morgen, Siebke! waarmee Siebke het echter niet altijd eens was, want hij antwoordde daarop: „Es musz noch ein guter werden". Gaarne vertelde Siebke van den oorlog „Siebsig und ein und Siebsig". Wanneer hij zijn vracht heibezems had opgeladen en goed was uitgerust, vertrok hij tegen den middag met zijn gespan weer naar de „Heimat". Soms lieten de kwajongens zich achter aan het„Gefahrt" hangen, zoodat de hondjes niet meer verder konden, maar dan kwam Siebke met een „Donnerwetter zum Kuckuck!" met zijn stok, dien hij altijd bij zich droeg, aanloopen, zoodat ze gauw loslieten. In de zeventiger jaren en later waren de hfiibezems hier overal in zwang. Zij waren goedkoop en ieder huisgezin was in het bezit van een of twee van zulke instrumenten, om de straat te keren. Het was een onmisbaar handelsartikel. Vandaar dat er zooveel in de voormalige benedenkerk van Trans Cedron, het pakhuis van den heer Maas, lagen opgestapeld. Wat de bovenkerk betreft, deze werd door de firma A. N. P. van Oeyen tot graanzolder gebruikt. Zij reikte tot aan de laatste consoles, waarop nu beelden van heiligen uit de Dominikanerorde staan. Op vier hardsteeën zuilen, waarvan er nu nog twee over zijn, rustten de bogen. In deze voormalige bovenkerk lag een mooie eikenhouten vloer. Een stuk plank er van wordt nog als aandenken door een heer hier ter stede bewaard. De vloer was echter later erg onderkomen. Hier en daar waren er groote gaten in. welke met stukken zink over de naden der planken bedekt waren. Bij de restauratie vond men, waar de openingen waren, veel baver, welke op de gewelfsels was gevallen en toen geheel vergaan was. In het van taaie Canadeesche planken gemaakte kerkdak, waarop de leien lagen, ontdekte men op verschillende plaatsen gaten, welke men van binnen met stukken planlflen had dichtgeslagen. Klaarblijkelijk waren er kogels doorheen gedrongen, want men vond op de gewelven der kerk een menigte ijzeden ko 0 els van ongeveer 10 c.M. middellijn, verspreid liggen. Het waren er zooveel dat men een heele kar er mee laadde. Ze zijn als oud ijzer verkocht. Tijdens eenige belegeringen van Venlo, was het vijandelijk geschut op het klooster gericht geweest, b.v. bij het beleg door Frederik Hendrik in 1646. Elf kogels waren er toen in het klooster gevallen; twee gloeiende ballen hadden er een begin van brand veroorzaakt. Bij het beleg van 1702 door de geallieerden eveneens. Den 3 Maart 1793 hadden de jfranschen van de Schans op he'. fort St. Michaël, aan de overzijde der Maas, Venlo gebombardeerd en ongeveer 400 bommen engranaten verschoten. Aan de linkerzijde der voormalige bovenkerk liep een steenen wendeltrap naar beneden, naar het erf, waar Mej. de Wed. Schmasen huisde. Behalve de voormalige kerk werden ook de ruimten van den Z.-Oostelijken en een daaraan aansluitend deel van den Z.-Westelijken vleugel van het voormalige klooster der Annunciaten nog in 1879 als paktuuzen gebruikt. Bijna alle vensters in de kerk, in de vroegere cellen en in de kruisgangen waren dichtgemetseld. De tussc! ^nmuren van het vroegere klooster waren voor het meerendeel afgebroken, om grootere plaatsruimten, bgzonder voor Let bergen van graan te krijgen. Tusscirn het huis Schmasen en de oude kerk was een niet zeer breede binnenplaats, welke nog bestaat. De bij het heerenhuis behoorende tuin was zeer groot en fraai. Hij besloeg de heele oppervlakte van de tegenwoordige speelplaats alsmede van de binnenplaats en van de later gebouwden nieuwen vleugel van het klooster. Het huis Schmaaen was van twee verdiepingen, boven waren vijf, beneden vier hooge vensters. De deur van het huis was in 't midden, waarheen een trap van een zevental halfronde treeën van hardsteen leidde. Een lange, 3 M. breede stoep van dezelfde steen bedekte de daaronder stroomendo beek, welke uit den nu sedert jaren gedempten Cedronpoel vloeide. De beek komt uit de Sloot en heeft haren oorsprong bij de Houtmolens in den berg. Tijdens het bestaan der veste kwam z ; j naast di_ Keulsche poort onder den wal uit in den commandantstuin, een lange strook grond tusschen den wal en den ouden ringmuur, welke „Langwames" geheeten werd en keerde dan naar het toenmalige erf Berger. De Cedronbeek ontleent haar naam aan het klooster Trans Cedron, niet omgekeerd. Dezen naam hebben waarschijnUjk de reguliere kanunniken van het H. Graf op Sepulschrijnen, afkomstig van 't klooster van Odiliënberg bij Roermond en door de Cellebroeders, vroegere bewoners vaii het Convent bij zich opgenomen, omstreeks 1500 aan 't klooster gegeven. Het heele erf van Mej. de Wed. Schmasen had eene oppervlakte van ongeveer 63 aren. H. OPDELAACK. (Wordt vervolgd). --- Geen suikertekort Wel tijdelijke schaarschte Omdat schip voor onderzoek werd aangehouden Een gezin zonder suiker is als een zomerlandschap zonder zon: de warmte, de zoetheid ontbreekt er aan. Er is in Amsterdam en in verscheiden andere plaatsen eveneens een zekere schaarschte aan suiker. Indien men deze schaarschte nog nader wil localiseeren, zou men moeten zeggen: er is in een aantal gezinnen een tekort aan suiker, want degenen, die in strijd met alle dringende verzoeken, adviezen en in strijd met den eersten eisch van gemeenschapszin, suiker gehamsterd hebben, kunnen zich troosten, dat het baaltje, dat zij in den kelder hebben staan, thans door anderen dubbel gemist wordt, schrijft „De Tel.", waaraan we dit stuk ontleenen. Er is in Nederland één suikerraffinaderij, de Wester Suikerraffinaderij te Amsterdam, die een productie heeft van 30.000 zakken van 100 kilo per week. Deze fabriek is afhankelijk van grondstoffen die uit Cuba, Java etc. worden aangevoerd. Nu is er op 7 September een schip met 95.000 zakken Javasuiker door de Engelschen aangehouden met het gevolg, dat de fabriek toen niet meer op normale wijze kon fabriceeren. Eerst Maandag j.1. is deze boot in Nederland aangekomen en toen is men natuurlijk met den grootsten spoed aan den arbeid getogen. Het spreekt echter vanzelf, dat de achterstand niet ineens kan worden ingehaald. De regeering heeft voorts, met het oog op een zoo billijk mogelijke verdeeling van de suiker onder de Nederlandsche verbruikers, bepaald, dat de industrieën, die suiker verwerken, een gelijke hoeveelheid mogen verwerken als zij in September 1938 gebruikten, terwijl de grossiers en winkeliers 75 pet. mogen ontvangen van hun verbruik een jaar geleden. Nu leveren de grossiers in koloniale waren, die tevens in suiker handelen, uiteraard ook aan bakkers, limonadefabrieken e.d. die suiker voor hun bedrijven noodig hebben en die, gelijk gezegd, over 100 pet. van hun verbruik in September 1938 mogen beschikken. Het gevolg is, dat er voor de winkeliers geen 75 pet. overbluft. Al deze maatregelen zouden evenwel, zoo deelde men ons van deskundige zijde mede niet tot schaarschte geleid hebben, indien er niet de aanhouding van ons Nederlandsche suikerschip tusschen was gekomen. En — indien de menschen begin September niet aan het hamsteren waren geslagen. Men kan gerust zeggen, dat er in de eerste Septemberdagen tweemaal zooveel suiker door het publiek gekocht is als verleden jaar. Het wijsgeerige woord van de schuld, die zich wreekt, geldt ook voor de suiker, alleen treffen de gevolgen hier vaak de onschuldigen. Overigens — van suikergebrek is in Nederland geen sprake, wel van een tijdelijke schaarschte. Tijdelijk, want indien ook de huidige fabricage niet in de behoeften mocht kunnen voorzien, de beetwortelsuikeroogst, die in de eerste dagen van October komt, zal in ieders nooden rijkelijk kunnen voorzien. Er is namelijk een bijzonder goede beetworteloogst op komst, beter dan we in jaren hebben gehad. Die zal ons land weer meer dan voldoende zoetigheid verschaffen. Voor hamsteren is derhalve geen reden, voor bezorgdheid is geen aanleiding, het komt er in de suikerbehoeftige gezinnen alleen maar op aan, wat zuinig aan te doen. En vooral: niet hamsteren, want wie hamstert, benadeeld zijn buurman. NEDERLANDSCHE REGEERING KOOPT SUIKER EN COPRA IN NEDERLANSCH-INDIë. Naar hetzelfde blad ter oore komt is de Nederlandsche regeering er toe overgegaan, in Indië aankoopen te verrichten en wel zijn reeds aangekocht ruim 7000 ton suiker en ruim 1000 ton copra. Deze aankoopen zijn direct in Indië verricht, vermoedelijk door het Centraal Inkoopbureau, waarbij de handel dus uitgeschakeld is geworden. Naar verluidt, zou door de regeering echter de toezegging zijn gedaan, dat bij verdere aankoopen van de tusschenkomst van den handel gebruik zal worden gemaakt. Hoewel nadere bijzonderheden nog niet bekend zjjn, schijnt de regeering tevens doende te zijn, zich een quantum rubber te verzekeren. Het gerucht, dat de Internationale Vereeniging voor de Rubbercultuur in Ned.-tndië, zooals bekend uitsluitend een vereeniging van producenten, zou zijn benaderd, werd ons van deze zijde tegengesproken. --- Aan de autorijders Weest zuinig met Uw banden In de afgeloopen weken is uitvoerig en met redenen omkleed een beroep gedaan — in ver schilende vormen zelfs — om met het thans wel zeer kostbare bezit aan benzine niet alleen niet roekeloos om te springen, maar zelfs zoo zuinig als maar mogelijk is om te gaan. Die zelfde zuinigheid geldt, aldus schrijft ons de K.N.A.C., ook voor olie, maar in niet mindere mate voor onze banden. Wie zich de moeite getroost de verschillende overheidsmaatregelen, welke sedert de mobilisatie zijn getroffen, naar hun beteekenis en waarde te leeren begrijpen, zal tot de conclusie zijn gekomen, dat een distributie van banden een logisch gevolg moet zijn van het feit, dat er dringende noodzaak is voor de grootst mogelijke zuinigheid. Dat beteekent dus ook voor den automobilist, dat hij tot dure plicht heeft de banden van zijn auto met de uiterste zorg te omringen en voor abnormale — d.w.z. onnoodige — slijtage te behoeden. Het is duidelijk, dat niet zonder meer kan worden vastgesteld waar de onnoodige slijtage begint, omdat er zeer vele factoren zijn, welke daarop invloed uitoefenen, factoren ook welke de bestuurder zelf niet in de hand heeft als temperatuur, soort en toestand van het wegdek, aard van den weg (b.v. bochtig), gesteldheid van het terrein (vlak of geaccidenteerd.) Maar wel kan worden verklaard, dat er slijtagemogelijkheden zijn, waaraan de bestuurder terdege en in zeer sterke mate zijn aandacht kan schenken, omdat zij worden beheerscht door de meerdere of mindere zorg waarmede de banden worden omringd. Dat wil zeggen, dat de manier van rijden en het opvolgen van de door het fabrikant gegeven voorschriften van zeer grooten invloed zijn op den levensduur van den rubberband. GROOTE SNELHEDEN ZIJN FUNEST. Het is een typisch verschijnsel dat de zuinigheid met benzine en die met de banden hand aan hand gaan. Dat wil zeggen, dat wat voor de benzine geldt, ook van toepassing is op de banden, n.1. de snelheid het verbruik (of slijtage) in de hand werkt, dat sterk en plotseling remmen, en snel accelereeren ook voor de banden uiterst slecht is en dus zooveel mogelijk moeten worden vermeden. Wellicht vraagt men zich af wat snelheid met grootere slijtage heeft te maken. Het antwoord daarop luidt, dat de ten gevolge van de groote snelheden ontwikkelde hooge temperaturen de slijtage bespoedigen, omdat rubber bij groote warmte week wordt en dus minder weerstand biedt. Die hooge temperaturen ontstaan doordat loopvlak en zijkanten bij het ronddraaien vervormen en warmte ontwikkelen, welke doordat rubber een slechte geleider is, ook niet of althans zeer moeilijk wordt afgevoerd. Wie zich overigens de functie van den automobielband realiseert zal ongetwijfeld begrijpen, dat de wrijving van het loopvlak met het wegdek intensiever wordt naarmate de snelheid grooter wordt. Deze beide factoren, d.w.z. de hoogere temperatuur en de sterkere wrijving hebben een ongunstigen invloed op de slijtage. En om die redenen zal men dus ook goed doen zijn snelheid te beperken. Men slaat daarmede dus twee vliegen in één klap: de vermindering van het benzineverbruik en een geringere bandenslijtage. CONTROLEERT DE SPANNING VAN UW BANDEN. De groote bandenfabrieken hebben uit en ter na den automobilist gewezen op de groote noodzakelijkheid om de banden op de door haar aangegeven spanning te berijden en op geregelde tijden na te gaan, dat die spanning niet is verminderd. Over het algemeen mag worden aangenomen, dat de meeste automobilisten van het nut van het op de juiste spanning berijden van banden ten volle overtuigd zijn. Niet alleen voorkomen zij daardoor een toeneming van warmteproductie en daarmede gepaard gaande grootere slijtage, maar zij beletten ook een abnormale vervorming van den band, welke de kans op canvasbreuken en alle gevolgen van dien anders in aanzienlijke mate vergroot. Het rijden op de juiste bandenspanning is waarlijk van het grootste belang en wij kunnen de automobilisten dan ook niet genoeg waarschuwen voor de ongunstige en kostbare gevolgen, van het rijden met banden, welke niet de voorgeschreven spanning bezitten. Voor de voorwielen is het verder van het grootste belang dat zij goed sporen, d.w.z. dat de toesporing niet te groot is, want de daaruit ontstane abnormale slijtage is grooter dan men oppervlakkig zou meenen. Deze slijtage komt meer voor dan men denkt, hetgeen destijds, toen de K.N.A.C. met haar veiligheidslaan door het land toerde, ten duidelijkste op het tot de uitrusting van die Veiligheidslaan behoorende wielspoorapparaat kon werden geconstateerd. Men zal dus goed doen ook ten deze de noodzakelijke controle te laten verrichten. En tenslotte is er dan de nuodzakelijkheid van het betrachten van zeer veel zorg bij het gebruik van de banden. Olie en water zijn groote vijanden van rubber en het is dus zaak er voor te waken, dat de banden daarvan bijzondere hinder ondervinden. Natuurlijk hoede men er zich voor langs of over scherpe voorwerpen te rijden, als b.v. trottoirbanden, steenen e.d. Het geregeld schuren van de banden langs trotoirs hetgeen bij het parkeeren veel voorkomt, bekort het leven van den band. En dat is iets wat wij, juist in dezen tijd zooveel mogelijk moeten voorkomen. Dat ook de andere weggebruikers door hun gedrag in het verkeer in niet geringe mate tot de bezuiniging op de banden — evenals op de benzine — kunnen bijdragen, spreekt vanzelf. Uitvoer van benzine in autotanks Maximum 10 Liter De A.N.W.B. ontvangt van de grensovergangen bijna dagelijks berichten, waaruit blijkt, dat talrijke automobilisten, ondanks de herhaalde publicaties in pers en radio, nog steeds niet weten, dat zij in hun autotank niet meer dan 10 liter benzine mee over de grens mogen nemen. Het gevolg is, dat men op primitieve wijze het teveel aan benzine af moet tappen, hetgeen noodeloos oponthoud geeft en het komt zelfs voor, dat men in arren moede de benzine in een riool laat wegvloeien. Hiermede wordt het effect van den maatregel geheel te niet gedaan. De bedoeling is, dat zooveel mogelijk benzine voor Nederlandsch gebruik in het binnenland blijft. De benzine, die wegvloeit is voor het gebruik verloren en door een dergelijke onvaderlandslievende daad schiet men het doel van den maatregel voorbij. Laat iedere automobilist dus zorgen, dat hij in zijn eigen belang en in dat van het land met niet meer dan 10 liter benzine in zijn tank aan de grens verschijnt. Uitzonderingen zijn slechts mogelijk in zeer bijzonderé gevallen met speciale vergunning van den Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen. ---