Wie vond het eerste goud aan de Witwatersrand ? Johannesburg, de uit den grond gestampte goudstad (Van onzen V. P. B. -correspondent) Johannesburg, Februari 1941 — Wie is de eerste geweest, die in de elndelooze steppe, welke zich troosteloos uitstrekt onder de heete, Afrikaansche zon, aan den Witwaterrand in Transvaal, 56 kilometer verwijderd van de op een groot dorp gelgkende toenmalige hoofdstad van de Boerenrepubliek, Pretoria, het eerst het ZuidAfrikaansche goud heeft gevonden, dat zooveel onheil heeft gebracht over het Boerenvolk ? Men weet het niet meer met zekerheid te zeggen. Van de 5 of 6 mannen, die op dien Maartdag van het jaar 1886 binnen enkele dagen 55 jaar geleden, het kostbare metaal ontdekten, beweert ieder, het eerst het goud te hebben gevonden. Dat kan ons ook onverschillig laten. Oom Paul Kruger liet het echter niet onverschillig. De president van de republiek liet de mannen bij zich komen, zoodra het gerucht van het vinden van goud tot hem was doorgedrongen. Hij bezwoer hen, te zwijgen. „Wanneer gij uw tong den vrijen loop laat, brengt gij groot onheil over uw land en volk. Wanneer gij echter weet te zwijgen, zullen uw kinderen en uw kleinkinderen er u dankbaar voor zijn". Met deze woorden nam hij afscheid van de mannen, die zichtbaar onder den indruk waren van de woorden van den president. Zij beloofden hem eenstemming, over hun ontdekking te zullen zwijgen. Doch deze gang, naar het hoofd van den staat zou hen noodlottig worden. Op weg naar huis hielden zij stil voor een herberg, om hun dorst te lesschen. Twee van de mannen genoten te veel van het goede. Zij pochten op hun vondst, beroemden zich op het feit, dat zij bjj bij oom Paul Kruger op bezoek waren geweest, lieten de klompjes goud zien, die, zij hadden gevonden, en den volgenden dag ging het als een loopend vuurfje door Pretoria:: aan den Witwatersrand is goud gevonden! Het kwaad was geschied, de steen aan het rollen gebracht. Door de loslippigheid van twee boeren, die hun woord braken, werd — zooals de president had voorspeld — onafzienbaar leed over het geheele land gebracht. Nog voordat de maand Maart ten einde was, verbreidde de pers over de geheele wereld het groote nieuws, dat er in Transvaal goud gevonden was. In April.togen de eerste gelukzoekers, speculanten en gouddelvers naar de Afrikaansche steppe, uit alle landen van de wereld stroomde de naar goud dorstende menigte toe. Claims werden afgepaald, primitieve afdakjes opgericht, om zich te beschermen tegen de onbarmhartige stralen van de gloeiende Afrikaansche zon, met koortsachtige haast werden spade en houweel gehanteerd, om de kostbare aderen bloot te leggen. In den herfst van het jaar 1886 verrezen de eerste vier huizen. Het bescheiden begin van de stad Johannesburg. Tegen Kerstmis van datzelfde jaar waren het er reeds tien. De goudstad was geboren! Deze huizen vormden de kern van Johannesburg, de stad, die zich steeds verder ontwikkelde. Zij ging met reuzenschreden vooruit. Ben jaar later was zij reeds verdeeld door 6 straten. Er werd een bar geopend, daarnaast een bank. De kerk ontbrak niet. Het ruwe goudgraversbestaan speelde zich af in de speelholen, waar men niet betaalde met geld, doch met het aan den bodem ontwoekerde goud, dat men bij zich droeg. Drank en spel vierden hoogtij. In de speelgelegenheden kwam het tot moord en doodslag. De Boeren hielden zich verre van de stad, die zij vergeleken met Sodoma en Gomorrha. DE VLOEK VAN HET GOUD. Met de grootste moeite wist president Kruger langzamerhand rust en orde te scheppen in Johannesburg, de stad, die hij bestempelde met den naam „Schandvlek van Transvaal". Er begonnen geregelde toestanden te heerschen. Na de eerste koortsachtige jaren hernam het leven zijn gewonen loop. Er werden mijn-syndicaten opgericht, de. primitieve goudwinning verdween, om plaats te maken voor meer wetenschappelijke methoden. In het voorjaar van 1896 telde Johannesburg reeds 100.000 blanke inwoners, terwijl in de omgeving 250.000 kleurlingen hun tenten hadden opgeslagen. De mijnen trokken hoe langer hoe meer werkkrachten tot zich. En deze werden overvloedig geleverd door de zwarte bevolking, die meer geld verdiende, dan zij ooit had kunnen droomen. Toen kwam de Boerenoorlog, waarover wij hier niet verder zullen uitweiden. Na zwaren strijd gelukte het den Engelschen, het dappere Boerenvolk te overwinnen. Na den oorlog nam Johannesburg in omvang en welvaart toe. Zienderoogen werd de stad grooter, met haar banken, mijnondernemingen, bars, kerken, kantoren. De Afrikaansche goudschat scheen onuitputtelijk. De mijnen gaan voort met het kostbare gele metaal op te leveren. En deze rijkdom spiegelt zich af in de omgeving van de stad., waar golflinks en polobanen om den voorrang strijden. De stad zelf maakt een EngelschAmerikaanschen indruk, met haar groote kantoorgebouwen en haar wolkenkrabbers. In de buitenwijken echter krioelt het inboorlingenvolk waaronder zich de „poor whites" mengen, die heden niet weten, waarvan zij morgen zullen moeten leven * --- Gemengd Nieuws Een nieuwe verbinding tusschen twee zeeën Een kanaal, dat een omweg van 1400 K.M. zou besparen 200.000 arbeiders zouden er 6 jaar lang werken Vichy, Febr. 1941. (V.P.B.). — In de pers in het bezette gebied van Frankrijk duiken telkens weer plannen op om een project te verwezenlijken, dat reeds 75 jaar oud is. Hoewel het van het grootste gewicht is voor het geheele Fransche volk, is het nooit in ernstige overweging genomen. Wij bedoelen den aanleg van een kanaal tusschen Bordeaux en Marseille, dat een verbinding zou vormen tusschen den Atlantischen Oceaan en de Middellandsche Zee. Dit kanaal zou den omweg, dien de schepen thans moeten maken om Spanje, Portugal en Gibraltar met 4 dagen verkorten en hun een reis van van 1500 kilometer besparen, terwijl zij bovendien geen last zouden hebben van stormen. Toen, tegen het einde van de vorige eeuw, de betrekkingen tusschen Frankrijk en Engeland vrij gespannen waren, naar aanleiding van Fasjoda, scheen het plan werkelijk ernstig in studie te zijn genomen. Scheen echter toen de politieke en militaire toestand den doorslag te zullen geven voor den bouw van dezen nieuwen waterweg, thans wordt uitsluitend de groote beteekenis op economisch en verkeerstechnisch gebied naar voren gebracht. En dan vergete men niet, dat de aanleg van zulk een kanaal een groot werkverschaffings-object zou vormen. Naar schatting zouden 200.000 arbeiders er 6 jaar lang werk door vinden, in directen of indirecten zin. De kosten van aanleg werden In het jaar 1933 geraamd op 19 milliard francs. Er kan ook geen twijfel aan bestaan, of de welvaart van het gebied, waardoor het kanaal zou loopen, zou er in hooge mate door bevorderd worden. Vooral hoopt men door het aanleggen van stuwen een aanmerkelijke hoeveelheid electriciteit te winnen, terwjjl het water verder voor irrigatie op groote schaal zou kunnen worden aangewend. De bladen stellen de vraag, of het niet de dringende taak is van de huidige regeering om den aanleg van dit gigantische werk ter hand te nemen, dat van zoo'n grooten invloed zal blijken op de welvaart van geheel Frankrijk. In afwachting van den verscherpten duikbootoorlog Korvetten voor het verrichten van convooidienst (Van een V. P. B.-medewerker). Stockholm, Maart 1941. Reeds weken geleden heeft de Britsche vloot opdracht gekregen, om het openhouden van de scheepvaartroutes in den Atlantischen Oceaan als haar voornaamste taak te beschouwen. Men verwacht een heeten strijd op dit terrein. Waarvoor men van weerszijden groote voorbereidingen heeft getroffen. De Engelsche admiraliteit geeft enkele cijfers over het aantal nieuwe Duitsche duikbooten en dë nieuw opgeleide bemanningen voor deze booten. Deze opgaven kunnen natuurlijk slechts op gissingen berusten. Verder spreekt zij van eert nieuw afweermiddel tegen de duikbooten, dat er blijkbaar op berekend is, om het Engelsche zelfvertrouwen te sterken. Het schijnt een reeds bekend middel te betreffen, dat men nu verbeterd moet hebben: het „asdicapparaat, waarmede men naar het, heet de aanwezigheid van duikbooten kan vaststellen. Dit neemt echter niet weg, dat de admiraliteit de Engelsche publieke opinie er op heeft voorbereid, dat de verscherpte duikboot oorlog, in den aanvang ongetwijfeld in enkele gevallen successen zal weten te boeken. Zij wijst evenwel nogmaals op de in dienst gestelde „korvetten", de nieuwe, kleine schepen, die belast zullen worden met het convooieeren en die in den loop van dezen oorlog ontwikkeld en gebouwd zijn. Zij zullen voor een deel de torpedojagers moe. ten vervangen, die niet in voldoenden getale beschikbaar kunnen worden gesteld voor convooidiensten. Ten slotte verzekert de admiraliteit, dat de Duitsche lange-afstands-bommenwerpers zullen worden bestreden door soortgelijke Engelsche machines, die op honderden kilometers van kust zullen patrouilleeren. Het komt er bij de verklaring van de Engelsche admiraliteit niet zoozeer op aan, wélt zij vertelt, dan wel, dat men daaruit gevoeglijk kan afleiden, dat zij de openbare meening tracht gerust te stellen ten opzichte van het te verwachten verloren gaan van nog meer Engelsche koopvaardijschepen. --- Kunst en Letteren Kunst op gramofoonplaten De „Gramophon"-fabriek brengt de Vde symphonie van Dvorak onder leiding van Herbert von Karajan op een nieuwe plaat. Tevens heeft zij een uitvoering van de Dresdener Philharmoniker onder onze landgenoot Paul van Kempen van Schuberts „Unvollendete" opgenomen. „EleCtrola" brengt aan de markt de vioolsonate F-dur óp 24 van Beethoven, gespeeld door Siegfried Borries, eerste concertmeester van de Berlijnsche Philharmonikers, en Rosl Schmid (piano). Door „Telefunken" wordt Beethoven's „Kreutzersonate", gespeeld door Georg Kulenkampff, in den handel gebracht. Jan Heesters te Berlijn Onze landgenoot Johaïi Heesters te Berlijn heeft het druk. Hij speelt overdag, soms ook 's nachts in de film. léderen avond zingt h(j den „Danilo" in de „Lustige Witwe"; wat zou het weeuwtje zonder hem moeten beginnen ? Avond aan avond is het Admiralspalast te Berlijn dan ook uitverkocht. Voor een gewone sterveling is de dag dan vol. Heesters ziet echter nog kans, ook af en toe ergens als solist op te treden. Zoo was hij solist in een concert ten bate van het winterhulpwerk m het „Capitol am Zoo", waar hij vroolijke liedjes zong, o.a. uit den „Vogelhandier". De bijval, die hij oogstte, was zoo geweldig, dat hij b.v. het lied „Jede Frau hat ein siisses Geheimnis" vijfmaal moest herhalen. Met name de vrouwen waren zeer geestdriftig, en zij wilden Heesters eerst laten gaan, nadat hij alle dames kushandjes had toegeworpen. —* — 15 Maart 1797 — De ontvanger der landsrechten mr. E. J. A. Poell, die naar Maastricht was gaan solliciteeren, om de Kruisheerenkerk te krijgen, opdat daarin dienst kon gedaan worden, keert onverrichterzake naar Venlo terug. --- Advertentie HOED of PET even naar EBBERINK Marktstraat 5 Venraai ELECTROTECHN. FABRIEK voor reparatiën van ELECTRO-MOTOREN vanaf l /i 0 tot 200 F. K. Dynamo's, magneten, stol zuigers, waschmaehines, apparaten enz., alsmede alle soorten van lagers. H. E. L. HULSE - VENLO Maasstraat 9 Tel. 2936, Opgericht 1911 Wapens, Ammunitie en Jachtbenoodigdheden, Luchtbuksen en Pistolen, Slachtvee-apparaten m.bijbehoorende patronen levert U tegen concurreerende prijzen. rii'ina J. FKIIGi <31. Böjrgemann) Vleeschslr. 61 Tel. 2524 Opgericht 1872 H. BERBERS' Electr. Slijpinrichting Slijpen — Polijsten Scharen, Hessen, Bijltjes, Kappersscharen etc. etc ALLEEN GEVESTIGD: Mgr. Nolensplein 24 - Venlo Maak uwe huiskamer gezelliger door een sierlijke lampekap. Alle modellen in diverse uitvoeringen leverbaar. A. Velleman, Burg. v. Rijnsingei 45 TELEF. 3752 --- Advertentie Koop thans nog een prima eikenhouten slaapkamer TH. HILBERTS Schoolstraat 23, Tegelen UIT VOORRAAD LEVERBAAR: STROOCARTON in diverse dikten en formaten GOLFCARTON op rollen. Alle soorten PAKPAPIEREN Venl. Carlon- en Papierhandel V. E. C. A. P. A. Kleine Nerkstr. 11 VENLO Telefoon 2257 èHILLEBRANDT& DERKX JHXiEESTSTR.6 VENLp t> > teleF. 3 90 8 _ Jr* v Electr. Motoren Dynamo Ankers, Magneten Starters ena. L MET GARANTIEBEWIJS J Erkend Electr. lechn. Installateur. « HCA1HO ilevert IJ E. ter Wissriia Electr. Techn. Bureau STALBERGWEG 146 — Tel. 2380 Erkend Installateur. --- DE LENTE IS IN AANTOCHT! DE LENTE IS IN AANTOCHT! (Foto Wagenborg) --- Nederland en de strijd van Duitschland Toespraak van ministerialdirigent Hans Fritsche Ministerial-dirigent Hans Fritzsche, die leider is van de dagelijksche persconferenties te Berlijn en een bekende figuur als radiospreker, heeft dezer dagen een bezoek gebracht aan ons land, waarbij hij Zaterdag jj. een persconferentie, zoo als deze dagelijks -aan den Kneuterdijk door den Pressedezernent den heer W. Janke worden geleid, heeft bijgewoond. Op verzoek van een der aanwezige journalisten, hield de heer Fritzsche hier een toespraak, welke hij aanvankelijk niet ter publicatie had bedoeld, doch welke voor het Nederlandsche publiek belangwekkend genoeg is om haar toch weer te geven. De heer Fritzsche begon met te zeggen, dat hij in de dagen, die hij in Nederland reeds had doorgebracht, ook enkele Hollandsche kranten had gelezen. Het is hem daarbij opgevallen hoe officieele mededeelingen van Duitsche instanties dikwijls op de derde of vierde pagina waren afgedrukt of hoe sommige kranten berichten, die hun lezer wellicht niet zouden „liggen", om zich zelf te verontschuldigen van de toevoeging: „A. N. P." of „naar het A.N.P. ons meldt" voorzagen. Iedere lezer zou dan wel begrijpen, zoo redeneert men dan, dat het desbetreffende bericht niet uit de pen van de eigen redactie komt, maar van eene instantie, waarmede men het niet al te nauw moet nemen. Hij had ook artikelen gezien, waarin met journalistieke handigheid tot uitdrukking werd gebracht dat een Duitsche overwinning eigenlijk nog niet zoo heel zeker was. Om deze handigheidjes heeft de heer Fritzsche geglimlacht. Het is een kunst een volk te beinvloeden. Wij Duitsche nationaal-socialisten, zoo zeide hij, zijn meesters op dit gebied en wij hebben wat dit betreft een 14-jaren lange practijk achter ons liggen Wij hebben haar tot zulk een hoogte opgevoerd dat niemand ons nog een rad voor de oogen kan draaien. „Hoewel ik toen echter gegimlacht heb", zoo ging de heer Fritzsche voort, „is er toch ook een gevoel van diep respèct en begrip over mij gekomen voor dit volk dat zoo patriottisch is en ik heb de moeilijkheden aangevoeld, waarin dit volk, nu het een mogendheid in zijn land heeft, waarmede het een oorlog heeft gevoerd, verkeert". De heer Fritzsche begrijpt daarom dat men de woorden: „Wir wollen euch niehts nehmen, fondern mit ihnen gemeinsam, an ein neues Europa arbeiten" met eenig wantrouwen heeft ontvangen. DE SCHULDIGE. De grondslag bij de beoordeeling van het tegenwoordige conflict in Europa blijft de vraag of deze oorlog veroorzaakt is door Duitsehland. De Engelschen zeggen: het is zoo. Wij zeggen: het is niet zoo en wel om de volgende redenen. Dat een volk de in een besloten ruimte wonende volksgenooten allen in één staat wil opnemen is een van de primitiefste natuurrechten die bestaan en het heeft geen zin hierover te discussieeren. Dat is hetgeen in Oostenrijk en in Sudetenland heeft plaats gehad. Met betrekking tot het bezetten van Bohemen en Moravië en van Slowakije kan gezegd worden, dat wanneer een volk zich in zijn natuurlijke ontwikkeling bedreigd gevoelt door een staat, die zich als de avant-garde van vijandelijke machtsconstellaties bescnouwt, dat het dan voor klaarheid moet zorgen. Dat deze dingen zich op een dergelijke wijze hebben toegespitst is niet de schuld van Duitsehland maar van Tsjecho-Slowakije. Verder is er de kwestie Polen. Ik herinner aan het aanbod van den Fuehrer in het voorjaar van 1939, Danzig aan het Rijk terug te geven en een verkeers- en spoorweg aan te leggen door de Corridor» Dit aanbod was absoluut eerlijk gemeend en de Polen hadden het kunnen aannemen. Toen de Fuehrer dit voorstel deed, schemerde hem de wenschen van den Poolschen staatsman Pilsoedski voor den geest, die er steeds op had gewezen, dat de toekomstige politiek van Polen gericht moest zijn op een samenwerking met Duitsehland. Temeer waar de grenzen van Duitsehland en Polen, vooral ook wat het „Volkstuin" betrft geheel in elkander overliepen, had de Fuehrer bij de overweging van zijn aanbod een soort Duitsch-Poolsche symbiose in gedachte, waarbij de twee staten tot een vruchtbare samenwerking zouden kunnen komen Aan de waanzin van de Poolsche politici is het te wijten, dat dit plan tot mislukking was gedoemd en dat alle hoop om tot een vergelijk te komen in rook opging. Hierna brak de oorlog met Polen uit en op dat oogenblik veranderde de grondslag van het aanbod van den Fuehrer. Dan ziet hij de lijn, waarlangs zich de historische ontwikkeling van Europa zal moeten voltrekken en besluit hij de levensruimte van Duitsehland niet slechts voor zijn leven, maar ook voor die van de komende generaties veilig te stellen en tegelijkertijd de schanddaad van het pact van Versailles uit te wisschen. De Fuehrer heeft in de jaren 1938—1939 den Engelschen meermalen het sluiten van een zeer vergaand verdrag voorgesteld en de Fuehrer heeft in zijn latere reden verschillende malen de sluier opgelicht, welke over de bijzonderheden van dit pact was uitgespreid. Het was zijn bedoeling met Engeland tot een soort arbeidsgemeenschap te komen, waarbij hij van Engeland een garantie voor de Duitsche levensruimte vroeg. Eerst toen ook dit voorstel niet te verwerkelijken was en bleek dat de Engelschen „so oder so, frueh oder spat" dit nieuwe Duitsehland toch te lijf wilden, eerst toen groep de Fuehrer de Polen aan met het gevolg dat Eïngeland Duitsehland den oorlog verklaarde. WAT HITLER WIL. Het is niet de bedoeling van den Fuehrer geweest het Duitsche leger over de grenzen te sturen en geheel Europa tot Duitsch gebied te maken. Het was slechts zijn doel het verjongde Duitsehland te beveiligen. Thans moeten wij echter uit den loop der gebeurtenissen de consequenties trekken en wij willen een nieuw Europa scheppen. Daarom zijn wij ook hier. Wij staan hier in een strijd om de verwerkelijkheid van een groot ideaal. Ik kan echter uw gedachtengang volgen. Er zijn op het oogenblik geen groote militaire gebeurtenissen en er speelt zich, althans voor u niets belangrijks af. De invasie van Engeland blijft lang uit en is in uw oogen nog zeer problematiek. U ziet nog niets dat erop duidt dat de oorlog spoedig teneinde zal zijn en 't gevolg is, dat het begrip dat reeds begon door te schemeren, plotseling weer vervluchtigde en dat over bleef het patriottisme. Dan kwamen de herinneringen aan betere tijden weer boven, tijden waarin men onder bescherming van de Engelschen stond en waarin men beter zaken kon doen. En dan komt de wensch weer op het den Duitschers moeilijk te maken. Ik wil u 't volgende zeggen, zoo vervolgde de heer Fritzsche zijn betoog, wanneer de Fuehrer gewild zou hebben, dan zou hij den oorlog met ongehoorde Duitsche offers, reeds lang tot een goed einde hebben kunnen doorzetten, tenminste in Europa. Wanneer dan een'of andere democratische mogendheid van overzee lust zou hebben gevoeld den strijd voort te zetten, dan zou dit een kamp zijn geweest, die, al mocht hij ook jaren duren, ons niet' géén enkele ongerustheid zou hebben vervuld betreffende den afloop. De Fuehrer heeft deze offers niet gewild en wanneer hjj ze niet gewild heeft, dan is het omdat hij bloed wil sparen zoolang hij dit kan. Hij is echter' niet aan tijd gebonden en wordt door niemand' gedwongen in den kortst mogelijken tijd een definitief eind aan den oorlog te maken. Hij kan als opperbevelhebber het Europeesche continent ook daar beheerschen, waar de Duitsche legers op het oogenblik nog niet staan en hij kan de dingen zich rustig laten ontwikkelen. Zoo zal hij tot den eindstrijd komen, die hij, wanneer hij het sneller zou willen doen, slechts ten koste van groote offers aan menschenlevens, zou kunnen bereiken. Er is op het Europeesche continent thans niets meer dat de Duitsche legermacht zou kunnen verhinderen, wanneer het haar echter mogelijk is het omstreden gebied voor haar verderschrijdende buitenlandsche politiek te winnen zonder een schot te lossen, dan zal hij dit zeker doen. Daarvan kan men overtuigd zijn. Het Duitsche leger behoeft slechts een enkele schrede te doen om de keuze tusschen capitulatie en strijd te vergemakkelijken. Het is dus een voldongen feit dat het continent reeds thans vast in Duitsche hand is en nu komt de groote vraag wat Duitsehland eigenlijk wil doen. Het antwoord hierop is: Duitsehland doet niets met dit continent Duitsehland is niet als imperialistische veroveraar deze landen binnengerukt, doch slechts ter veiligstelling van zijn eigen levensrechten. Het laat datarom de vorming van de toekomst van deze landen geheel aan hen zelf over. Dat Duitsehland, wanneer de oorlog eenmaal voorbij is, de zich voordoende problemen niet met gevouwen handen zal probeeren op te lossen, maar ook het woord zal voeren en misschien een regeling zal voorstellen, die het als de beste beschouwt, is een kwestie van de toekomst. DE JODENKWESTIE. Als voorbeeld wilde ik hier het jodenprobleem aanhalen. Er bestaat in het Nederlandsche volk misschien een algemeen menschelijke sijmpathie voor eenige joden, wier ware schuld helaas door de hier aanwezige publiciteitsorganen niet juist is aangetoond. Uit deze golf van sijmpathie is een zekere oppositie gegroeid. In Duitsehland bestond reeds 80 jaar een anti-semietische beweging, d> echter doortastende maatregelen steeds van de hand had gewezen. Deze anti-semietische beweging heeft 50 jaar lang enthousiaste vertegenwoordigers gehad zonder dat evenwel het jodenprobleem tot oplossing geraakte. Toen echter het nationaal-socialisme de overtuiging bijgebracht had dat het toch veel mensc'neliiker was dit jodenvraagstuk radicaal op te lossen, ging het ineens en er is een regeling gevonden, waarbij de thans levende joodsche generatie weliswaar een moeilijke tijd doormaakt, doch die in haar geheel toch het joodsche volk ten nutte Romt. Het nationaal-socialisme is dien weg gevolgd die de ijverigsten onder de joden, namelijk de Zionisten, zelf hadden aangewezen en het gaf den joden de mogelijkheid zich in een gebied te vestigen dat meer met hun levenswijze in overeenstemming kwam. Hier in Nederland bestaat hetzelfde probleem en wanneer het groote in centraal Europa gelegen Duitsehland dit probleem heeft opgelost, dan zal het overige Europa op de een of andere manier hieruit leering moeten trekken. Tot slot van mijn beschouwing over het jodenprobleem wil ik nog het volgende zeggen: Duitsehland zal dezen oorlog winnen omdat het bijna geen joden meer heeft en omdat de joden, die er nog zijn niets meer te vertellen hebben. Wanneer wij de joden nog zouden hebben, dan zou deze oorlog precies zoo verloopen als de wereldoorlog. Thans is er echter geen mensch meer in Duitsehland die zich iets anders voorstelt dan een Duitsche overwinning. Wij hebben thans geen joden meer die afwisselend op de hoogste hoogten en in de diepste diepten verkeeren en die zich den moed voelen ontzinken wanneer het beslissende oogenblik is aangebroken.' Wij zijn thans Duitschers onder elkaar en daarom is het geloof dat wij in de overwinning hebben thans onaantastbaar. PROPAGANDA. Men maakt ons wel eens het verwijt: jullie zeggen is toch eigenlijk maar mooie woorden, maar jullie zeggen is toch eigenlijk maar propaganda en propaganda is iets dat nauw verband houdt met demagogie, hetgeen op haar beurt ongeveer sijnoniem is aan leugens. Jullie propaganda is eigenlijk wel een beetje verdacht. Ik kan hierop antwoorden: voor ons is propaganda geen verdacht middel. Wij verstaan onder propaganda niet het propageeren van leugens of valsche parolen, maar wij zien in de propaganda een middel dat in onze binnenlandsche politiek reeds ongehoorde successen heeft weten te oogsten. In de jaren 1918-1919 was het Duitsche volk, na een oorlog die vier jaren geduurd had en die twee millioen dooden had gekost, geheel verscheurd en werd het in een revolutie gestort. Het was toen zoo dat het Duitsche volk nog slechts uit 70 millioen atomen werd gevormd, tusschen welke geen verbinding bestond. Op dit oogenblik waren er verscheidene mensehen, die goede ideeën hadden voor het herstel van hun land en die met een rein geweten het beste wilden doen voor hun volk. Zy konden dit echter niet verwerkelijken.omdat zij er niet in slaagden het volk te overtuigen. Dan treedt echter Adolf Hitier naar v oren. Hij is niet alleen vervuld van de gedachte zijn volk naar een betere toekomst te brengen, doch hij heeft ook de gave zijn toehoorders hiervoor enthousiast te maken. Hij gaf slagwoorden en parolen uit, die door iedereen werden begrepen en doorgegeven en die het volk tot een eenheid tezamen smeerde, welke in staat was haar eigen lotsvorming in handen te nemen. U zult begrijpen waarom deze propaganda ons ook heden nog heilig is en dat zij niet misbruikt wordt om leugens te vertellen. Wij verstaan onder propaganda de kunst uit een massa menschen de gemeenschappelijke grondgedachten van hun leven te distilleeren en hun deze voor oogen te houden. Wèt ik geloof dat hier in Holland ontbreekt, vervolgde de heer Fritzsche zijn beschouwing, dat is de bedoeling het Nederlandsche volk begrip bij te brengen voor datgene, wat werkelijk voor zijn toekomst noodzakelijk is en dat de gemeenschappelijke basis voor het leven van alle Germaansche volkeren moet uitmaken. Het nationaal-socialisme, dat d«:n Duitsehen staat van heden heeft geschapen en dat den Duitsehen staat van morgen in zich draagt, is zelf veel te veel nationaal dan dat het het nationalisme van andere volkeren zou willen miskennen en verachten. Het nationaal-socialisme weet hoe het Duitsche volk onder het imperialisme van andere volkeren geleden heeft en het weet het zoo goed dat het niet het imperialisme van de toekomst wil zijn. Het verlangt echter een Europa waarin het Duitsche volk veilig gesteld is zonder voortdurend drie of vier millioen soldaten onder de wapenen te moeten houden. Dit nieuwe Europa zal alleen dan gevormd worden, wanneer het zich niet zelf vormen wil. Ieder kan een goed patriot zijn, op voorwaarde echter dat hij tevens een goed Europeaan is. --- Advertentie ---