De moord op den Bredaschen koopman EEN ZUIVERE ROOFMOORD Het slachtoffer werd met een smidshamer neergeslagen Zooals bekend verdween op Dinsdag 12 Nov. 1940 de koopman P. van A. uit Breda, nadat hij voor zaken naar Rotterdam was gegaan. Uit het eerste onderzoek bleek, dat van A. in gezelschap was geweest van een koopman uit Bussum, zekeren J. H. J. D. uit Amsterdam en een vierde onbekende man, en dat het doel was geweest een partij textiel te koopen. De Bussumgche koopman verklaarde, bij zijn verhoor, dat hij op den bewusten dag in een café te Roterdam was achtergebleven terwijl van A. ( D. en de onbekende de partij goederen waren gaan bekijken. Toen van A. niet terug was gekomen, was hij naar Bussum teruggekeerd. Toen de politie naar D. informeerde, bleek deze onvindbaar te zijn. Het bleek dat D. omgang had met T. A. F.S., wonende te Rotterdam. Toen S. aan het politiebureau werd ontboden, bekende hij dat hij van A. met een kolenschop in zijn woning aan de Franschelaan te Rotterdam had gedood en het lijk daarop in zijn woning onder den vloer had begraven. S. beweerde dat hij het misdrijf in opwelling van drift, veroorzaakt doordat van A. hem een vuïstslag had toegediend, had gepleegd. Het geld en de voorwerpen van waarde zou hij hebben verbrand of vernietigd, terwijl de Amsterdammer D. geheel buiten de zaak stond, aangezien deze In een café had zitten wachten. Het onderzoek in deze aangelegenheid werd echter voortgezet en reeds spoedig kon de onjuistheid van de verklaring van S. worden aangetoond. Het gevolg was dan ook dat S. een bekentenis aflegde, waar uit ook de rol van D. in deze aangelegenheid bleek. Intusschen werd het onderzoek voortgezet waarbij met omzichtigheid te werk moest worden gegaan, omdat D., die zich nog steeds schuil hield, niet mocht weten, wat reeds omtrent hem bekend was geworden. Op Woensdag 12 April 1941 meldde D. zich bij de politie te Amsterdam aangezien, naar hij zeide, hij had gehoord dat de politie hem zocht. D. werd naar Rotterdam overgebracht en ontkende elk aandeel in den moord op van A. Zijn verklaring was, dat hij wel met S. en van A. het café te Rotterdam had verlaten, maar later in een ander café had zitten wachten, terwijl S. en van A. alleen verder waren gegaan, om 4e textielgoederen te bezichtigen. Later was van S. bij hem gekomen met de mededeeling, dat de koop afgesprongen was en .van A. vertrokken was. Intusschen was echter zooveel bewijs tegen D. verzameld, dat hij zijn verklaring moest herroepen. Uit het onderzoek is thans wel het navolgende komen vast te staan: De bewering van D.- en S. dat zij een partij textielgoederen te koop hadden was gefingeerd. Dit was voorgewend, om in aanraking te komen met een kapitaalkrachtig persoon. Via de Bussumsche koopman, die in deze affaire waarschijnlijk wel vrijuit gaat, is van A. naar Rotterdam gelokt. De Bussumer werd in het café te Rotterdam achtergelaten, waarna S., D. en van A. samen naar de woning vin eerstgenoemde gingen. Hier heeft men van A. onverhoeds met een smidshamer op het hoofd geslagen. Het onderzoek wees uit, dat deze hamer eenige dagen voor den moord is gekocht. De hamer is na den moord weggeworpen maar' kon nog door de politie opgespoord worden. Toen van A. dood was, is het lijk beroofd van het geld en de voorwerpen van waarde. Het geld werd behouden, de op het lijk gevonden goederen echter vernietigd, om ontdekking te voorkomen. Tenslotte werd het lijk van van A. begraven, op de wijze, welke reeds eerder werd vermeld. Op Woensdag 13 November 1940 kwamen S. en D. weer samen en hebben zij afgesproken, hoe zij bij eventueele ontdekking van den moord zouden handelen. Hierbij werd overeengekomen dat S. bij ontdekking alle schuld op zich zou nemen en zou voorgeven, dat A. tijdens een twist was gedood. Vast kwam te staan dat S. en D. met alle geraffineerdheid hun plannen hebben gemaakt en uitgevoerd. Zoo hebben beiden hun costuum na den moord laten stoomen om eventueele bloedsporen weg te krijgen. D. nam zelfs de voorzorg dit costuum daarna nog te verbergen, maar het is gelukt dat costuum nog in beslag te nemen. Op grond van hetgeen tot heden van deze zaak bekend is geworden, kan wel aangenomen worden, dat alleen S. en D. bij het misdrijf betrokken zijn. --- Nieuwe Uitgaven Natuur en techniek Het Maart-nummer van .,Natuur en Techniek" opent met een beschouwing van S. L. den Honert, die als titel „Denken en doen" en als onderwerp het probleem van het verschil tusschen orde en organisatie heeft. De conclusie van dit interessante artijtel wordt kort samengevat in de laatste twee verzen: ..Al spreken wij veel over orde in de maatschappij en in onze wereldbeschouwing, wij bedoelen eigenlijk niets anders dan doelmatigheid, die altijd, in denken en doen geweld aandoet. In de natuur, zoo goed als onder de menschen, die hun opgave hebben vergeten en, zich onderwerpend aan een doelmatige mensc'nelijke organisatie, verzuimen te luisteeren naar Gods orde en kunstenaars te zijn". De luchtvaartmedewerker, C. v. Steenderen Jr. geeft een uiteenzetting van de wijze, waarop de luchtkoeling bij achter elkaar gekoppelde vliegtuigmotoren wordt verzorgd. W. de Iongh schrijft bij prachtige foto's over ie dingen, dis op te merken zijn „Om en bij ien Popocatepetl". Het artikel „De kerk van ie brooden en de vissehen" van Henk Wil>orp beschrijft de ruines van een in de oase Tabgha aan het Meer van Galilea gevonden .nozaiek vloer. J. van der Cook, die in de. vorige aflevering reeds het een en ander over de Surinaamsche boschnegers meedeelde, geeft ditmaal nadere bijzonderheden over hun opvattingen ten aanzien van de eeuwigheid en het leven hiernamaals. Meta Geurkens heeft een artikel bijgedragen, dat den lezer opmerkzaam maakt op de gebeurtenissen in het bosch, wanneer het voorjaar'wordt. Belangwekkend is cok het artikel, dat onder den titel „De dokters geloóven het niet", ingaat op enkele overtuigingen van het volksgeneeskundig bijgeloof, dat zijn oordeel heeft nver de beste methoden om bloedneuzen te behandelen, het menschelijk intellect te beoordeelen, iemand van den hik te genezen etc. De schrijver is Dr. J. C. Kraan. Bij eigen micro-foto's schrijft D. van der Sijde over verschillende wijzen, waarop kl-eine dieren eten. Een groot artikel van E. Davis herin^ ner't aan de maatschappelijke organisatie van „Sparta: de volmaakte staat". Als gewoonlijk besluit ook dit nummer met de rubriek: „Uit alle gebieden". --- Feuilleton ANNE vindt het geluk Een modern sprookje van MARIE 5AWERSKI Nadruk verboden 23 Lachend pakte Anne het wpedende meisje bij haar arm. — Kom, Dod, zou je je boosheid nog maar niet een poosje bewaren? Voorloopig behoef je je over je kinderen nog niet ongerust te maken en een dergelijke strijdvraag heeft dan ook op dit oogenblik geen zin. Verbluft staarde Doddie eerst Anne en vervolgens Grottkau aan, welke laatste krom stond van het lachen. Ze kreeg een kleur als vuur, slikte een paar maal van ergernis en — pats! De lachende Grottkau kreeg een daverende klap op zijn wang! — Ik zal je leeren om mijn kinderen te lachen zei ze woedend. Je bent eenvoudig een draak, jij ruwe, hartelooze zeebonk, jij Ernst Grundtvig wist niet, of hij zich om de scène ergeren dan wel lachen moest. Anne echter nam het jonge meisje bij haar arm en trok het met zich mee. . — Komen jullie straks maar naar het restaurant, voegde ze den beiden vrienden toe. — Wat mankeert Dod in vredesnaam? wendde Grottkau zich' verbaasd tot zijn vriend. — Jens, je bent toch werkelijk een groote sufferd! — Dat heeft Dod me zooeven ook al verteld! — Daar had ze dan volkomen gelijk in. Bemerk je dan nog niet, dat dat kind gek op je is ? — Wat vertel je me nou ? Meen je dat werkelijk? Grottkau greep zijn vriend bij diens beide armen, maar deze bevrijdde zich met een ongeduldige beweging. . — Alsjeblieft geen omhelzing!" Natuurlijk meen ik dat. Dod is dol op je, maar jij schijnt nu eenmaal stekeblind te zijn en je gedraagt je als een idioot. — Meer niet? — Je doet niets dan Anne het hof maken terwijl die niets van je moet hebben en intusschen zie je niet, wat er in het hart van dat aardige kind omgaat! — Nee, nee, maar daarvoor zie ik toch wel een paar andere dingen, Ernstje. Je moet niet denken, dat me alles ontgaat! — Dat gaat je geen steek aan. Bemoei jij je maar liever met Dod! — Maar ze is immers nog een kind! Een alleraardigst kind weliswaar, maar nog zoo verschrikkelijk jong. — Voor jou schijnt Dod Hesterberg altijd twaalf jaar te blijven. Je vergeet dat ze binnenkort achttien wordt. Ik heb je de oogen geopend m'n jongen en nu zullen we eens gaan zien, of het Anne intusschen gelukt is je toekomstige verloofde wat te kalmeeren. • — M'n verloofde! Een reuze idee! Ik doe Dot? vanavond nog^en huwelijksaanzoek! — Als je geen onsterfelijk blauwtje wilt loopen, zou ik je dringend adviseeren daarmee nog maar even te wachten. De jongedame is voorloopig natuurlijk nog brieschend op je en zal zeker nog wel een poosje boudeèren. Bovendien moeten we nog naar de bioscoop ook en ik vind verlovingen tusschen ijsbaan en bioscoop nu niet bepaald passend. In het restaurant vonden de vrienden de beide meisjes al spoedig aan een der tafeltjes. Doddie scheen inderdaad alweer wat tot kalmte te zijn gekomen. Grottkau speelde den armen zondaar en gaf, door middel van een half soepbroodje, dat hij in den hoek van zijn mond stopte, een bedriegelijke nabootsing van een pijnlijk gezwollen wang. — Vertel me eens, doorluchtige hoogheid, wendde hij zich plotseling tot Grundtvig, heeft een vrouw eigenlijk wel het recht haar man te kastijden? — In ieder geval niet voor het huwelijk, luidde het diplomatieke antwoord. Maar als we nog naar de bioscoop willen, wordt het tijd, dat we opbreken. De kerstboomen stonden bij heele regimenten op straat. In de étalages der winkelpaleizen lagen geschenken te kust en te keur. Kerststemming lag over de geheele, groote wereldstad. Anne had 't atelier wat opgeruimd. Niemand mocht hier meer binnen komen, sinds Senta Bratt aan het portret werkte. — Jonge vrouw in het ziiver, had zij het schilderij genoemd. Het was nu, op een paar details na, voltooid, Anne had de verftubes gerangschikt, de penseelen uitgewasschen en nu stond ze vopr haar conterfeitsel. Ze bekeek het nauwkeurig. T /in de techniek van de schilderkunst had ze geen verstand, maar ze was verbaasd over de frappante gelijkenis. Onwillekeurig zuchtte ze even. Was ze nu werkelijk zoo knap, of was het portret geflatteerd ? De laatste weken waren verloopen, zonder dat ze met zichzelf in het reine was gekomen. Ze voelde, dat Grundtvig haar lief had en toch had ze, zich sinds hun gesprek rn de ijsbaan, op een afstand gehouden. 'Was het onredelijk, dat ze zich gereserveerd toonde? Ze wist, dat hij steeds haar gezelschap zocht. Een paar woorden van haar kant ter opheldering en alles zou in orde zijn geweest, maar daarvoor was ze te trotsch en te gevoelig. Ze kon er niet voor uitkomen, dat ze een vluchtelinge onder een valschen naam was. Wat zou hij wel van haar denken? Zwijgen en vergeten, dat was het beste. -Zuchtend legde Anne de penseelen op de werktafel van de schilderes. Ze wilde Kerstmis nog in het atelierhuis vieren en dan zou ze vertrekken. Senta Bratt mocht haar niet langer terughouden. Ze wilde werken, vooruit komen en niet terugzien. Natuurlijk zou het haar moeilijk vallen afstand te doen van de gulle gastvrijheid, die ze bij Senta Bratt' had genoten. Van Senta Bratt was ze oprecht gaan houden, de gravin vereerde ze, Doddie had zich doen kennen als een hartelijke ' vriendin en zoowel professor Hesterberg als den notaris droeg ze een warm hart toe. De geheele omgeving hier zou ze verschrikkelijk missen, want hier was zij tenslotte een ander mensch geworden. Senta Bratt had haar uit haar onwaardige Asschepoesterloopbaan verlost. Zou zij 'het niet ondankbaar vinden, als ze wegging? — Kerstnacht, schooner dan de dagen, zong Ursel in de keuken uit haar onuitputtelijke repertoire van Kerstliederen. Anne luisterde er naar met een smartelijk lachje, toen er op de deur werd geklopt. — Wie is daar? vroeg ze haastig. — Ik — Ernst. Mag ik binnen komen? Anne schrok hevig. — Een oogenblik alsjeblieft. Zij liep naar den ezel en schoof het gordijn voor het schilderij.dat zou wel voldoende zijn. — Kom maar binnen, zei ze, min of meer bedeesd. Grundtvig trad binnen. De scherpe winterlucht had een donkeren blos op zijn wangen gelegd. In zijn linkerhand hield hij een bouquet prachtige roode rozen. — Het heele huis liikt wel uitgestorven, lachte hij. — Tante Klara is de stad in, Kerst-inkoopen doen, naar Gusta me verzekerde. Professor Hesterberg en Doddie schijnen voor hetzelfde doel op stap te zijn, ja, ik geloof, dat zelfs de notaris op Kerstcadeaux uit is. — En juffrouw Bratt heeft "zoowaar ook een rendez-vous met den Kerstman, schertste Anne. — Het spijt me werkelijk, dat je niemand aantreft, Ernst. — Ben jij dan niemand ? Dat lijkt me toch wel wat al te bescheiden. — Je weet immers, dat professor Hesterberg mijn bescheidenheid astrologisch heeft vastgelegd ? Het zou wel zeer onbescheiden zijn, wanneer ik de sterren in het ongelijk stelde, vind je ook niet? — Hoe ad. rem. Maar ik herinner me niet, dat onze brave professor ook slagvaardigheid in je horoscoop heeft ontdekt. Je schijnt dus nog wel een paar eigenschappen te hebben, die voorloopig nog. in het verborgene bloeien. Overigens gold mijn bezoek geheel jouzelf, Anne. — Ach? Anne keek verrast in Grundtvig's lachende donkere oogen. — Mag ik deze rozen aan je voeten leggen ? Grottkau zou zich vermoedelijk wel in dezen verheven stijl uitdrukken, nietwaar ? — Ik weet heusch niet. Tvat Grottkau allemaal beweert als "hij voor Dod roode rozen meebrengt. Ik ben er nooit bij geweest, al schijnt dat dan al ettelijke malen gebeurd te zijn. — Zie je wel, net zooals ik dacht, al heeft hij ei met mij dan ook geen woord over gesproken. Lichtelijk ondankbaar tegenover de vriend, die hem toen op de ijsbaan zoo'n waardevolle tip gaf. Hij heeft toch in zekeren zin aan mij te danken, dat hij nu in 't geheim verloofd is, nietwaar ? Anne lachte en nam de bloemen in ontvangst. — Zij zijn prachtig, maar zeg eens eerlijk, Ernstje, waren die bloemen eigenlijk niet voor je tante bestemd? — Wat een laaghartige verdenking. Tante Klara heeft seringen van me gekregen. Deze bloemen zijn voor niemand anders dan voor jou, al wil ik er dan wel eerlijk bijvertellen, dat ik er een bepaalde bedoeling mee heb. Anne keek hem vragend, aan. — Ja, niets meer of minder dan een poging tot omkooperij. — Nee maar, wat een gevaarlijk woord. — Ik had je willen vragen, Anne, mij bij m'n Kerstinkoopen te assisteeren. Wil je dat doen ? — Tiaar natuurlijk. Waarom niet? Dat zou ik zelfs zonder rozen hebben gedaan. — Ja, weet je, tante Klara wou zoo graag 'n kanten shawl hebben. II? heb wel een beetje verstand van navigeeren en zoo, maar als ik op kanten shawls uitga, kunr.en ze me van alles in m'n handen stoppén. Bovendien moet ik ook nog wat voor Dod hebben. Heb jij er eenig idee van waarmee ik die gecompliceerde jonge dame een plezier zou kunnen doen? — O ja, daar behoef ik niet eens lang over te denken. — Prachtig. Dat cadeau voor Dod heeft me werkelijk slapelooze nachten bezorgd. Wat is het dan? (Wordt vervolgd). --- Gemengd Nieuws Dertigduizend gulden boete Wegens prijsverhooging van melkpoeder De inspecteur voor de prgsbeheersching te Amsterdam heeft een- coöperatieve fabriek van melkproducten veroordeeld tot een boete van ƒ 30.000 wegens overtreding der prrjsvoorschriften van melkpoeder. Tusschen November en Februari bracht deze fabriek groote- partijen magere melkpoeder in den handel, waarvoor prijzen werden gevraagd, welke belangrijk uitgingen boven de geldenden maximumprijs. Zoo vroeg men>voor doozen, bevattende 12 blikken van / 2 kg. melkpoeder, een bedrag van ƒ 5.41 per doos, terwijl de fabriek, indien zij binnen de grenzen van het prijzenbe. sluit 1940 (zuivelproducten) was gebleven, slechts ƒ 3.35 had mogen bedingen. Een nog grootere marge bestond tusschen den prijs, welken zij vroeg voor doozen, inhoudende 24 blikken a JA kg. en den toelaatbaren prijs. De verschillende transacties hadden betrekking op meer dan 10.000 kg. melkpoeder. In haar verweer beriep verdachte er zich op, dat een belangrijk gedeelte van de door haar verkochte melkpoeder vóór de vaststelling van den maximumprijs op 21 November van het vorige jaar was gekocht. Zij meende ten aanzien van deze hoeveelheid te moeten worden beschouwd als handelaar in melkproducten. Zij zou dus den door haar betaalden inkoopsprijs mogen verlioogen met de gebruikelijke, op 9 Mei 1940 geldende, in geld uitgedrukte winstmarge. De inspecteur voor de prijsbeheersching verwierp evenwel de opvatting, dat verdachte niet uitsluitend als producent, doch ook als handelaar te beschouwen zou zijn. Een dergelijke opvatting zou ertoe lelden, dat de prijzen van melkpoeder oneindi g zouden kunnen word en verhoogd, indien ziclj zouden bevinden in cent en consument. is, blijkt uitdrukkeli| 1940, waarin wordt \| van andere handelslq aanzien . van alle tr dus verrichtte, valt z wen, en daar zij als dient zij haar winst op den door haar te tweede plaats werd een eventueele in gei slechts mag worden gestelden maximump: afwijking daarvan b prijs. Bij de bepaling v inspecteur rekening n verdachte ertoe hadd gen te begaan. Voor den sterk vermindert] ringere productiemogi en een daarmede gi inkomsten. Bij het ƒ 30.000 is verder ï financieele draagkrai de overweging, dat v drag het personeel ni : Als bijkomstige str: vonnis opgelegd. Zedelijke misdraging gestraft Het Landsgerecht te 's Gravenhage heeft eefi Duïtsche'h jongerriaif; cMe zich in den zomer van 1940 in een Limburgsch dorp door exhibitionistische handelingen jegens minderjarige meisjes toen deze van school naar huis onderweg waren, ernstig had misdragen, overeenkomstig den eisch van den generaalstaatsanwalt tot drie jaren tuchthuisstraf veroordeeld. Bij deze strafoplegging werd overwogen, dat juist omdat verdachte een Duitscher is, de; gepleegde feiten tegenover onschuldige jonge kinderen in een door Duitschland beschermd gebied een zeer ernstig karakter hebben. Anderzijds is in aanmerking genomen, dat verdachte nog een blanco strafregister had en dat hij nog vrij jong was. --- Robinson 132. Het gelukte Robinson nu ook vaatwerk te maken. Alleen was het niet waterdicht. Door bij toeval een pot, waarin zout was. bewaard te branden, ontdekte hij hoe hij de potten kon glazuren. 133. Kort hierna gebeurde er iets, waarvoor Robinson het meest bang was geweest. Hij werd ziek. Hij werd plotseling overvallen door een zware koorts, die hem deed rillen van kou. 134. Hij raapte al zijn kracht bij elkaar en zocht wat voedsel op, daarna vulde hij zijn waterkruik en zette deze naast zijn bed. Na deze voorzorgen viel hij uitgeput in zwijm. --- Advertentie CITY TEL. 2002 Iiiiniiimi I iiiiiiiiiiii ■ TEL. 2002 Gedurende de Paaschweek, vanaf Zaterdag 12 tot en met Donderdag 17 April a.s. BRENGEN WIJ IN PREMIÈRE Sybiile Schmitz - Albrechi Schoenhals Maria v. Tasnady li 11 terk spannende dramatische gebeurtenis s de onbekende? bedriegster of een simulante? |sationeel probleem mef aangrijpende conflicten. In ons voorprogramma: Tobis Hollandsch nieuws en Ufa wereldnieuws. LET OP DE AANVANGSUREN. Zondag (1ste Paaschdag) 6 en 8.30 uur. Maandag 3.30, 6 en 8.30 uur. Overige dagen 8.30 uur. Reserveert tijdig plaatsen — Toegang t8 jaar. t v ---