INWONERS VAN PARIJS OMRINGEN NIEUWSGIERIG EEN GROEP DUITSCHE INWONERS VAN PARIJS OMRINGEN NIEUWSGIERIG EEN GROEP DUITSCHE ALPENJAGERS. --- EEN R-BOOT PASSEERT HET WRAK VAN EEN DER ENGELSCHE SCHEPEN, DIE IN EEN R-BOOT PASSEERT HET WRAK VAN EEN DER EN GELS CHE SCHEPEN, DIE IN HET KANAAL DOOR STUKA'S VERNIELD WERDEN. --- Oorlogsheld pleegde „diefstal" De weegschaal van het recht sloeg ten gunste van hem door Als regel wordt in oorlogsnood bedreven diefstal zwaarder gestraft dan wanneer het vergrijp in normale tijd is begaan. Doch er zijn uitzonderingen, die ook dezen regel bevestigen. Daarvan heeft de Haagsche rechtbank doen blijken, toen zij een tegen den 35-jarigen chauffeur J. C. F. M. ingestelde strafvervolging behandelde. Deze autobestuurder had op ^den dag na de overgave van het Nederlandsche leger, dus op 16 Mei, uit een chaos van materialen langs den Rotterdamscheweg te Rijswijk een autoband en eenige flesschen motorolie, die hem niet toebehoorden, meegenomen. Dit kwam op 22 Mei aan het licht en de man werd toen in hechtenis gesteld. De betreffende goederen waren eigendom van de Bataafsche Importmaatschappij en inderdaad had niemand hem vergunning gegeven ze weg te nemen. Doch om een feit als het onderhavige te beoordeelen, dient men alle omstandigheden te weten en deze schenen op dat oogenblik nog onbekend. Zij kwamen echter bij de voorbehandeling .dezer zaak ter kennis van den officier van justitie en bij de openbare berechting in de zittingzaal werd een en ander in het volle licht geplaatst. Deze „verdachte" bleek zich als een held in de vijf dagen van den oorlog hier te lande te hebben gedragen, want hij had — zonder eenige militaire verplichting of verbintenis met volle uitschakeling van zichzelf in de hel van het gevecht bij dag en nacht transportdiensten ten behoeve van onze troepen verricht. Toen hij op den 16den Mei zag, dat anderen de olie lieten wegloopen uit de reservoirs bij het pompstation van de B.I.M., kon hij de verleiding niet weerstaan om enkele flesschen van deze olie en een zwervenden autoband mee te nemen. De officier van justitie, mr. Rouffaer, die deze omstandigheden bij zijn requisitoir in beschouwing nam en tevens vertelde, dat de man een volkomen blanco-strafregister had, beperkte daarom zijn eisch tot een van vier maanden vrijheidsstraf. Daarop was het woord aan mr. Huygens als verdediger. Deze deed uitkomen, dat hier geen sprake was van „plunderen", dat de man een eerlijke werker was, die zich geenszins bewust was, iemand te hebben benadeeld, doch veeleer moet hebben gedacht: waar zoo ontzettend veel is verwoest, kan ik deze weinige goederen wel tot mij nemen. Anderen hebben op den 15en Mei op het Malieveld vrijwillig voor duizenden guldens waarde van hun materieel bezit in de vlammen geworpen. In een rapport omtrent --- TOM TRIP BIJ DE ZEEROOVERS AVONTUREN VAN EEN JONGEN OP „DE VLIEGENDE HOLLANDER", WAAR DE WREEDE KAPITEIN ZWARTBAARD HET COMMANDO VOERT OVER EEN TROEP ZEEROOVERS. 34. „Je bent een jongen van onze soort, eentje, die kan leeren iemand den hals af te snijden, als de beste onder ons. Ik zal je hutjongen maken op dit mooie schip ,,De Vliegende Hollander" en zal je leeren reepen snijden in mijn dienst. Zeg tegen Peter, dat hij de Rooie hierheen stuurt, zoodat ik hem dat vertellen kan." Iets in de stem van den man deed Tom haast het bloed in de aderen stollen. Maar hij had geen keuze; hij moest doen, wat hem opgedragen werd. Hoofdstuk 4. — De wantrouwige kapitein. 35. Veel opwinding beleefde Tom Trip als hutjongen op „De Vliegende Hollander" niet. De vervelendste werkjes moest hij opknappen. Als hij niet bezig was in de kombuis met potten en pannen schuren, of groc ronddienen onder de ruwe zeelieden, dan moest hij eten rondbrengen aan de lui, die aan lange houten tafels zaten of hij moest de hut van den kapitein schoonmaken. 36. De zeelieden behandelden den jongen in 't begin als een landrot. Hij was het voorwerp van hun spot en meer dan eens stak de een of ander zijn voet uit als Tom hem passeerde, zoodat hij morste met hetgeen hij droeg. Dan lachten de mannen hard en lang, want in zooiets hadden zij de grootste pret. Maar wat er ook gebeurde, Tom was ijverig en moedig. De mannen mochten hem wel, omdat hij hard werkte en zij bewonderden hem meer en meer om zijn durf. --- EEN DER PANTSERWERKEN VAN DE MAGINOTLINIE WORDT OVERGEGEVEN. — De EEN DER PANTSERWERKEN VAN DE MAGINOTLINIE WORDT OVERGEGEVEN. — De Fransche bezetting is met gepresenteerd geweer voor den Duitschen divisie generaal aangetreden. --- FEUILLETON HET RAADSEL VAN DE GROENE VLEK DOOR S. ROSCOE (Nadruk ver boden ] 84. „Nu, je volgde mij, of beter gezegd, ging me voor naar Bindles' huis dien nacht. Je moet een reden gehad hebben om te veronderstellen dat ik daar heen ging. Waarom meende je dat tenzij Je mij van den diefstal van Chester verdacht?" „Lieve deugd!" riep O'Malley, „waarom moest ik......" Barrett keerde zich om en staarde hem opnieuw uitvorschend aan. „Ik kan me ook niet voorstellen waarom je dat moest denkjen," viel hij *hc-i in de rede, „tenzij je den brief dien je me bracht, begrepen hebt. Misschien heb je hem wel gecopieerd en laten ontcijferen? Is dat zoc?" O'Malley zweeg. Hij had den indruk dat hij, door het tegen Barrett op te nemen, verre boven zijn macht gegrepen had. „Heb je dat gedaan?" herhaalde Barrett nieuwsgierig. O'Malley ontmoette zijn blik en knikte. ' ,,Heb je het aan de politie laten zien?" informeerde Barrett. „Neen!" brulde O'Malley. „En zou het niet verstandiger zijn om tot miss Hunt terug te keeren ?" „Dus dat heb je nog niet gedaan," stelde Barrett op peinzienden toon vast. „Waarom niet? Terwille van Claudia?" „Hen deele," gaf O'Malley toe. „Maar wacht nog eens even: ik heb zelf ook een paar vragen te stellen. Wie schreef dien brief?" Barrett staarde hem nadenkend aan, maar zweeg. „Wie is de persoon, die zijn brieven met een groene inktvlek ond rteekent?" „Steek je hand met nog dieper ii. het wespennest, O'Malley," adviseerde Barrett glimlachend. „Wie vermoordde Bindles?" hield O'Malley aan. „Je denkt toch niet, dat ik dat heb gedaan?" kwam onmiddellijk de wedervraag. O'Malley schudde ongeduldig het hoofd. ,,U was niet lang genoeg in het huis; anders zou ik het wel gedacht hebben. Maar het bloed was al gestold toen ik Bindles vond en er waren nog een paar andere kleinigheden die erop wezen, dat u de dader niet bent. Maar wie heeft hem dan wèl vermoord?" Barrett schudde langzaam het hoofd. „Ik weet het niet." ,,Wie is Mc Grik?" vroeg O'Malley plombverloren. Nu was hij er toch in geslaagd, Barrett, die steeds in zijn eigien gedachten verdiept was, te laten schrikken. „Wat weet jij van Mc Grik?" zei hg snel. „Een verduiveld klein beetje! Maar ik heb een grondige reden om te vragen wie hij is en wie de man van de groene inktvlek is!" „Een reden in verband met mrjn zuster?" viel Barrett vinnig uit en op O'Malley's hoofdknik: ,,Wat is dat dan?" „Wel," antwoordde O'Mally, „ik heb een anderen brief van zoo'n groene inktvlek te pakken gekregen, dat is alles. En dezen keer was die voor Mc Grik bestemd". In een paar woorcSen beschreef hij zijn avontuur van den vorigen avond. Hij legde uit dat het feit dat hij Mc Grik herkend had als de man, die dien eersten brief met de groene inktvlek geprobeerd had aan Claudia afhandig te maken, hem er toe gebracht had meer van het doen en laten van Bindles' bediende te willen weten. „En," besloot hij, „ik kon geen kop of staart aan die mededeeling vastmaken, maar nu begin ik te gelooven dat die tweede brief in verband kan staan met de verdwijning van Cl van miss Hunt, „ofschoon ik natuurlijk niet weet hoe". „Waarom? Heb je hem hier?" O'Malley haalde de enveloppe uit zijn zak, waarop hij de mededeeling in code geschreven had. Hij hield die Barrett voor, maar de oudere man maakte een afwijzende beweging. „Wacht eens. Waarom bemoei je je met deze geschiedenis, O'Malley? Is het pure nieuwsgierigheid of handel je ten behoeve van iemand anders?" „Eerst interesseerde ik me ervoor terwille van Louise Chester, die een goede vriendin van mij is, als een zuster bijna. De kwestie is dat C! ester overtuigd was dat u den diefstal moest gepleegd hebben." Barrett aarzelde even. Toen: „Waarom ben je niet naar de politic gegaan?" „Chester had geen bewijs. En misschien zou ik het na Chesters dood wel gedaan hebben, als het niet om Louise was geweest." Barrett keerde zich af en tuurde naar de donkere straat. „Ze wilde het niet gelooven," vervolgde O'Malley na een kleine pauze. „Ze gaf toe dat het motief-wraak sterk genoeg was, maar ze zei dat u nooit tot zoo iets in staat zou zijn." Barrett draaide zich opeens om. Zijn gezicht verried 3er mengeling van verbazing en bitterheid. „Maar maar " Opeens zweeg hij. „Er was nog een andere reden," ging O'Malley voort. „Het gedrag van een der personen die in het huis van Chester aanwezig waren in den nacht van den diefstal kwam natuurlijk niet overeen met wat hij ons direct daarna en de politie een volgenden morgen vertelde." Barrett wierp een schuinschen blik naar O'Malley. „Hum," tromde hij. Toen na een oogenblik: „Hoe kwam je dien avond het spoor van den brief en juist op tijd on mijn zuster te helpen ?" „Dat was puur toeval," lichtte O'Malley in. ,,Ik passeerde toevallig toen ze naar buiten kwam rennen. Mijn club is net tegenover uw kantoor." Barrett zeide een heele poos niets en O'Malley stelde hem plotseling een vraag. „Wat ik zeggen wil", begon hij, „bent u al thuis geweest?" Barrett schudd» ontkennend het hoofd. „Hoe weet u dan dat miss Hunt er niet is?" ,,Vcn mij - bedient' Ik ben in contact met hem gebleven." „John?" glimlachte O'Malley. Barrett gaf hem een snellen blik. „Hoe weet je O, Claudia heeft je natuurlijk van hem verteld." „Juist," stemde O'Malley in. „En nu nog wat. Waarom bent u verdwenen? Om den moord op Bindles of den diefstal bij Chester?" Barrett kwam terug van het raam, waar hij heengeloopen was en vestigde een paar grimmige oogen op O'Malley. Dan glimlachte lijj. „Laat mij dien brief met de inktvlek maar eens zien. We verpraten onzen tijd." O'Malley stond op, liep naar de tafel en legde daarop de enveloppe neer, waarop hij de boodschap had overgeschreven. Barrett voegde zich bij hem en nadat de Ier enkele seconden naar de raadselachtige mededeeling had gestaard, sloeg hij zich eensklaps met de hand tegen het voorhoofd en riep uit: „Ik geloof dat ik er ben- U zegt dat miss Hunt om zeven uur het huis verlaten heeft! Krankzinnig dat deze mogelijkheid geen oogenblik bij mij opgekomen is! Maar dat was warempel wel het laatste waar je aan denken zou. Maar met die jobstijding van u komt er wel een beetje licht in de duisternis. De mededeeling luidt zooals u ziet: „Taxi zeven hun tasch huis". In verband met den tijd waarop uw zuster is weggegaan vraag ik me af of die „t" van „tasch" niet bij „hun" gelezen moet worden. Zoodra ik de letters gecombineerd hO, kreeg ik tenminste een reeks van verstaanbare woorden, al snapte ik den zin er niet van. Maar nu zou ik zeggen dat er wel kan staan „Taxi zeven Hunt " Wat denkt u er van?" „Dat klinkt zeker heel aannemelijk", gaf Barrett toe. „Maar dan zitten we nog met de volgende letters: a.s.c.h.h.u.i.s. Wat beteekenen die dan voor den drommel? Weet je zeker dat je de boodschap goed hebt overgenomen?" „Absoluut", bevestigde O'Malley „Ik heb het nog eens zorgvuldig met het origineel gecontroleerd. Bovendien, Mc Grik had de letters al onderstreept." „Nu", meende Barrett, de oogen nog steeds op het mysterieuze schriftuur gericht, „die drie eerste woorden geven ons tenminste een idee wie er meer vanaf weet. Mc. Grik heeft er de hand in, dat staat nu wel als een paal boven water. Maar waar is ze ? Aschhuis blijft er over. Huis zal wel goed zijn, maar wat beteekent dat ,,Asch"?" Nog over de enveloppe gebukt, zag O'Malley hem van terzijde aan. „Door Mc. Grik hebben we een spoor", opperde hij. „Ik ga weer naar dat lieflijk pension om hem in de gaten te houden. Ik heb u toch verteld dat ik een kamer genomen heb, in het huis waar hij woont, nietwaar? Gaat u mee?" Barrett schudde het hoofd, zijn wenkbrauwen samengetrokken. „Ik kan helaas niet. Er is nog teveel dat gedaan moet worden. Ze zullen haar heusch niets durven doen." „Ze zullen haar alleen doodelijken angst aanjagen", oordeelde O'Malley met een heesche trilling in zijn stem en een dreigenden gloed in zijn oogen. ..Maar waarom zouden ze haar weggelokt hebben? Wat is hun motief?" Barrett pakte hem bij de revers van zijn colbert. „Ga jij. O'Malley en zie haar te vinden! Ik kan de politie er niet in mengen. Het zou alles bederven. Tot welk kamp je eigenlijk behoort weet ik niet, maar ik moet je wel vertrouwen. Zie dat je haar vindt en terugbrengt". „Daar heb ik heusch geen aansnoring voor noodig," klonk het grimmig. „En Barrett, wie is de man van de groene inktvlek?" (Wordt vervolgd). --- DE PLECHTIGHEDEN IN DE KATHEDRAAL VAN TRIPOLIS VOOR DE ZIELERUST DE PLECHTIGHEDEN IN DE KATHEDRAAL VAN TRIPOLIS VOOR DE ZIELERUST VAN MAARSCHALK BALBO EN ZIJN MEDE-GEVALLENEN. --- Gemeenteraad van Vierlingsbeek Alvorens met de agenda een aanvang te nemen, wjjdt de voorzitter eenige woorden aan de gebeurtenissen der laatste twee maanden. Pl.m. 60 jongens uit de gemeente zijn ten strijde ge trokken voor het vaderland. Hoewel de offers voor de gemeente niet groot zijn, heeft niettemin één der beste gemeentenaren zijn leven gegeven, bij de vervulling van zijn plicht, waartoe hjj geroepen was. Een bijzonder woord van dank richt de voorzitter nog tot wethouder Gerrits, voor de onbaatzuchtige wjjze, waarop deze heeft medegeholpen, om in deze bange dagen het welzijn van de gemeente en zijn ingezetenen te behartigen. Toekenning B-steun voor het jaar 1940 In behandeling wordt genomen een schrijven van het Departement van Sociale Zakèn betreffende toekenning van de steunverleening B voor het jaar 1940. Beschikbaar wordt gesteld voor een 19-tal werkloozen een bedrag van ƒ 121.98, terwijl voor een 5-tal B-boeren ƒ 16.05 wordt toegekend. Een totaal derhalve van ƒ 138.03. en laste van de gemeente komt een bedrag van ƒ 43.—, het resteerende bedrag wordt door het Departement bijgedragen. Toekenning gratificatie. Burg. en Weth. stellen den raad voor het jaar 1940 aan den volontair ter secretarie, M. Geurts, een belooning toe te kennen van ƒ 150.— voor het jaar 1940. Het lid P. L. Deenen kan zich met dit voorstel niet vereenigen en wenscht deze belooning toegekend te zien voor het 2e halfjaar 1940. De leden J. Gerrits, J. A. Stevens en J. H. Stevens deelen deze meening. Na eenige discussies besluit de Raad overeenkomstig het voorstel van P. L. Deenen. Mededeelingen en rondvraag. De voorzitter deelt mede, dat enkele gemeentenaren, die als expediteur werkzaam waren, tengevolge van den oorlog, zwaar getroffen zijn, doordat hun vrachtauto's werden opgevorderd. Door betrokkenen is bereids schadeloosstelling gevraagd aan het Departement, echter hebben zij tot op heden nog geen afhandeling van deze aangelegenheid kunnen bewerkstelligen. Teneinde eenigszins aan hunne lasten tegemoet te komen, stellen B. en W. voor aan deze personen een voorschot te verstrekken, op het aan hen vanwege het Departement van Defensie uit te keeren schadeloosstelling. Na eenige bespreking, besluit de Raad de verdere afhandeling van deze zaak aan B. en W. oVer te laten. Verder wordt besloten aan J. Smits te Groeningen een vergoeding toe te kennen, voor het in bruikleen afstaan van diens zaal, ten behoeve der opberging van alhier achtergelaten militaire goederen. Het lid J. Hendriks brengt naar voren, dat bij hem klachten zijn binnen gekomen, betreffende de distributieregeling, aangezien vele menschen zich te Boxmeer moeten vervoegen, ter afhandeling van hunne distributieaangelegenheden. De secr. licht hierop toe, op welke wijze deze aangelegenheid thans geregeld is. Het lid J. A. Stevens brengt onder de aandacht van den voorzitter het onderwerp: „het slachten van varkens in een centrale plaats". Spreker informeerde, of de mogelijkheid bestond, dat zulke slachtplaats in Vierlingsbeek zou kunnen komen. De voorzitter deelt mede, dat momenteel in Noord-Holland de varkens reeds in een centrale plaats geslacht worden. Ter plaatse is hiervan echter nog niets bekend. Mocht in de naaste toekomst, tot zulke maatregel worden overgegaan, dan zal een en ander onder de aandacht van de betrokken instanties worden gebracht. Het lid J. Hendriks vraagt naar den stand van zaken, inzake de aan te leggen rioleering te Groeningen. De voorzitter antwoordt, dat momenteel de teekening der rioleering in handen is van de Nederl. Heide Mij. Tengevolge van de oorlogstoestand en de abnormale gebeurtenissen heeft deze aanleg vertraging ondervonden. Verwacht wordt, dat binnen enkele maanden de rioleering zal zijn tot stand gekomen. dezen chauffeur getuigt luit.-kol. Leverland, dat de man zich op bijzondere wijze heeft onderscheiden door met onverschrokkenheid met groot gevaar voor eigen leven en onder een voortdurenden kogelregen geheel vrijwillige transportdiensten te verrichten. Waar nu, aldus mr. Huygens, onze beschermers de magnifieke geste hebben gehad om ons leger vrij te laten en deze man nu sedert 22 Mei in hechtenis zit, zou de rechtbank een edele daad kunnen verrichten om dezen held thans zijn vrijheid te hergeven. Daarop begaf de rechtbank zich in raadkar mer. Twee minuten later heropende de president de zitting en deelde mede, dat de rechtbank geen termen had gevonden om de hechtenis van den man nog langer te doen voortduren, weshalve zij diens onmiddellijke invrijheidstelling gelastte. Met spanning had op de publieke — doch overigens verlaten — tribune de vrouw van den chauffeur de behandeling van deze zaak gevolgd. --- DE „LANGE JAN" IN MIDDELBURG, EEN DE „LANGE JAN" IN MIDDELBURG, EEN VAN DE DOOR DEN OORLOG VERWOESTE NEDERLANDSCHE MONUMENTEN. ---