Publicatie. DRANKWET. Burgemeester en Wethouders der Gem. Venlo brengen ter openbare kennis, dat op 3 Maart jl. bij hen is ingekomen een verzoekschrift om verlof tot verkoop ter plaatse van verkoop van alcoholhondenden drank anderen dan sterken drank. 1. van J. M. Sak, wed. P. Vaa&sen, van beroep herbergierster wonende alhier, voor het benedenvoorlokaal van het perceel, kad. bekend sectie I no. 815, plaatselijk gemerkt no. 48 en gelegen aan de Jodenstraat aldaar; 2. van J. P. H. Stoot, van beroep herbergier wonende alhier, voor het benedenvoorlokaal van het perceel kad. bekend sectie I no. 51 en gelegen aan de Jodenstraat aldaar. Binnen twee weken na de dagteekening dezer bekendmaking kan eenieder tegen het verleenen van deze verloven schriftelijk bezwaren bij Burgemeester en Wethouders inbrengen. Venlo , den 6 Maart 1906. Burgemeester en Wethouders vnd. De Burgemeester H. B. J. VAN RIJN. De Secretaris, H. NOUWEN. --- De muntkwestie is over Limburg neergestreken als een onverwachte overstrooming van onze wispelturige Maas. 't Is een inktvloed, die zich naar aanleiding dezer opgewarmde zaak over de Limburgsche pers heenstortte; niet cacaokleurig als de vloedgolf die onze Limburgsche landouwen in een ommezien tot één okerzee hervormde, maar zwart, pikzwart, zwartgallig zelfs. Achteraf mag men vragen: Is 't niet wat veel drukte over zoo luttel zaaks? In 't stellen dezer vraag ligt het toestemmend antwoord. Wij zou den dus, logisch handelend, er 't zwijgen bij moeten doen, doch wanneer negen hanen in de buurt zich een ongeluk kraaien, kan dan de tiende den bek houden? Overigens zij men niet naïf genoeg om te gelooven, dat al die krantenartikelen een klaarder inzicht in die muntkwestie hebben verschaft. Integendeel; 't komt ons voor, dat de verwarring evengroot is als in een kluwen garen, waarmee eenige jonge honden hebben gespeeld; (de geacbte confraters willen deze vergelijking wel excuseeren). Doch ook deze overweging houdt ons niet van meepraten terug ; het spreekwoord: „Du choc des opinions jaillit la vérité" hoeft ook niet altijd gelijk te hebben. Naar onze meening hebben zij, die te velde trekken tegen de circulatie van alle vreemde pasmunt, beslist onrecht. Slechts die vreemde munt, waarop direkt schade wordt geleden, moet geweerd worden of tegen lager koers aangenomen. Tegen de Duitsche pasmunt zou in zooverre geageerd kunnen worden, als zijnde de koers der marken ad 60 ets. te hoog. 't Directe nadeel, wat bij de circulatie der Belgische nikkelmunt wordt geleden, doordien dit 4°/ 0 hooger wordt aangenomen dan 't zilver, heeft men bij 't Duitsche geld niet. Dat er dus met alle kracht tegen de Belgische knabben worde opgetreden, kunnen we slechts toejuichen. Ofschoon ook hierin een vrije circulatie voor de grensgemeente met lageren koers nog te verkiezen is boven geheel verbod. Bij een druk dagelijksch verkeer tusschen de grensplaatsen der verschillende rqken, zooals dat zich door industrie en uitbreiding der verkeersmiddelen heeft gevormd, is eigenlijk een circulatieverbod van vreemde munt een groote last en ook heelemaal uit onzen tijd. Men heeft immers de ondervinding opgedaan, dat met zulke wetsbepalingen toch niets te behalen is; ze zijn langs de grens niet te handhaven. Laten we toch in deze zaak praktisch zijn. Verbeeldt u, dat in Venlo een Duitscher geen „grosch" mag geven voor een borrel „echte" Schiedammer en wij in Kevelaar geen dubbeltje meer mogen offeren! Dat zou immers zoo lachwekkend hinderlijk zijn, dat zelfs de politie op dat punt haar plicht zou moeten verzaken. Maar wat nu te zeggen van den eisch om ook de circulatie van buitenlandsch zilvergeld te verbieden? Die eisch is zoo grillig, dat we ons verbazen over de voorstellers. 't Is waar: in 't koersverschil kan wel eens wat schade zitten, maar die is toch wel zoo miniem, dat ze den grooten last, door zulk verbod veroorzaakt, niet kan rechtvaardigen. Voor meBSchen die naar onze marktplaatsen komen van uit het buitenland, zou 't zeer hinderlijk zijn. Wanneer die met hun kleine sommetjes eerst naar een bank moeten om te wisselen, is dat een zeer groote last. Temeer daar er nog wel marktplaatsen zijn, waar geen gelegenheid tot fmwisseling is. Het voorbeeld van de Botermijn van den Zuid-Ned.-Zuivelbond is door de tegenstanders aangehaald. Daar komen veel buitenlandsche kooplui en die betalen toch in hollandsch geld. Dat is een heel speciaal geval. In 't gebouw der botermijn is steeds gelegenheid tot wisselen. En ook daar is 't nog de vraag, of wel alles met hollandsch geld wordt betaald. Omdat de verrekening met de fabrieken geschiedt door bemiddeling der Geldersche Credietvereeniging, is 't niet onmogelijk, dat vreemd geld tegen den dagkoers wordt aangenomen. Om te besluiten. Waar men last heeft van belgische knabben, dat daar eendrachtig op regeling worde aangedrongen; 't zij door verbod of beter nog door koersverlaging. Voor de rest late men in Limburg de toestand maar gelijk hij is. Vrijheid, — blijheid. Maaslander. --- Vergoeding aan Militairen of hunne familie bij werkelijken dienst, heeft reeds aanleiding gegeven tot eenige opmerkingen. Er schijnt van deze vergoeding nogal eens misbruik te worden gemaakt, maar 't is ook een lastig geval. Alles hangt doorgaans af van het advies van burgemeester en wethouders, en dit is wèl bekend. Onder deze zijn er natuurlijk van verschillende hoedanigheden: streng consciëntieus, krenterig en ook al royale. Van een gelijkmatige toepassing dezer vergoedingen komt dus niets terecht. Op den duur zal er wijziging moeten komen in de manier van behandeling dezer aangelegenheid, want ernstige klachten en even ernstige onregelmatigheden zullen niet uitblijven. Men zal er toe moeten komen aan alle miliciens dezelfde vergoeding toe te kennen, of een vaste maatstaf te bepalen, waaraan 't recht op vergoeding worde getoetst. De eerste maatregel is onuitvoerbaar wegens de groote kosten. Wellicht is een oplossing te vinden door te bepalen, dat de ouders of andere betrekkingen, die in de vermogensbelasting of voor zeker bedrag in de bedrijfsbelasting zijn aangeslagen, niet voor vergoeding in aanmerking kunnen komen. Dan was alle willekeur en onregelmatigheid uitgesloten. MAaslandek. --- BELGIE De twintigste lijst der inschrijving door de katholieke Belgische journalisten voor Z. E. den Paus geopend, heefteen totaal van ruiui 90.000 f ra nes. — Het „Hdbl. v. Antw." verneemt uit Brussel: Een som van 5 millioen werd door wijlen Georges Brugmann geschonken aan de burgerlijke godshuizen van Brussel voor de inrichting van een gesticht voor genezende vrouwen. Het schijnt echter dat zulke gestichten weinig bijval vinden, en het gemeentebestuur van Brussel denkt, dat het bestaq&de godshuis voor genezenden, te Ukkel, reeds meer dan voldoende is. Het heeft dan onderhandelingen aangeknoopt met de erfgenamen van Brugmann, om de 5 millioen te mogen besteden voor een nieuw gasthuis, in de plaats van het Ht. Jansgasthuis, dat ofwel zou moeten verdwijnen, ofwel gansch heringericht worden. Alfred Brugmann heeft het voorstel aanvaard, op voorwaarde dat het nieuwe gestieht den naam zou dragen van Brugmann-Gasthuis en ten laatste den 1 October 1912 zou gereed zijn. Het zou gebouwd worden aan den Roodenbeekschen steenweg te Schaarbeek. --- DUITSCHLAND Prins August Wilhelm van Pruisen, de vierde zoon des Keizers, die thans bij het 1. garderegiment dient, gaat in het najaar te Bonn studeeren. Hij wordt voorbereid voor een betrek? king in staatsdienst en zal das langer dan prins Eitel in de rechten en de staatswetenschap studeeren, en wellicht die studiën nog voortzetten aan andere universiteiten. — Ean jong scheikundige aan een dynamietfabriek bij Lauenburg heeft een ontplofbare stof uitgevonden, die even krachtig ia hare uitwerking moet zijn als dynamiet, maar minder gevaarlek in hare vervaardiging en gebruik. — In het Moezeldal is ten gevolge van een lawine bjj het station Cröv de locomotief van een trein met ledige wagens ontspoord. De locomotief kwam in de gezwollen rivier terecht en de machinist verdronk. — Vrijdagavond is op de daken in de Bahnstrasse te Schöaeberg weer jacht op Hennig gemaakt. De waschvrouw van een daar wonend kapper was 's avonds laat naar deu zolder gegaan, om uit een waschkuip een wasch te halen. Juist toen zij haar rechterhand in de kuip stak, sprong daar een man uit, die haar een revolver op de borst zette. Bij baar lantaarntje herkende zij in hem een jongen, ideeken, mageren man. De onbekende vloog het dak op en in een wip sprong hij, op een hoogte van vier verdiepingen, over een snijding van wal twee metera breedte heen. De verschrikte vrouw durfde nu pas om hulp en politie schreeuwen. In het mos langs het dak vonden de agenten zijn spoor. Het eindigde bij een regenpijp, waarlangs bjj zich blijkbaar op straat had laten glijden en verdwenen was. Da politie gelooft stellig, dat de man in de kuip Hennig is geweest, daar hij vroeger in de buurt heeft gewoond en er nog kennissen moet hebben. Den platten grond van de daken moet hij ook goed in zijn hoofd hebben gehad, om in de duisternis zijne luchtsprongen te hebben kunnen verrichten. --- FRANKRIJK Uit Parjjs schrijft men aan De Tijd: Welke verrotte zedelijkheid in sommige kringen van Frankrijk bestaat, bleek dezer dagen weer uit het opzienbarende proces van den avonturier Gallay, den voormaligen beambte van het .Oomptoir d'Escompte", die deze bank voor 800.000 franks bestal, toen vrouw en kinderen aan han lot overliet en met een Parijsche demi- mondaine, een zekere juffrouw Merelli, op een gehuurd stoomschip naar Brazilië vluchtte en... aldaar gevat werd. Bij de behandeling der OHverkwikkeljjke rechtszaak waren de publieke tribunes en gereserveerde plaatsen bezet door deftig .uitgaand publiek" naast allerlei verdachte individuen uit zeker soort heerenwereld en kwalijk bekende vrouwspersonen, die hun laag zedelijk gehalte plegen te vermommen achter een weelderige kleederdracht en quasi-elegante vormen. De ongezonde nieuwsgierigheid van dit gezelschap, — meest vrienden en vriendinnen" van het beschuldigde paar — werd ten volle bevredigd door het verhaal der onwelriekende bijzonderheden van de misdaad. De dief Gallay poseerde als een echte romanheld en nam den schijn asn, alsof hij zich bij het plegen der misdadige handelingen niet door lage instincten maar een hoog idealen zin had laten leiden. Ea de president der rechtbank, in plaats van deze houding tot haar betamelijke werkelijkheid terug te brengen, moedigde haar veeleer aan door den beschuldigde allerlei niets ter zake doende vragen te stellen en hem zoo gelegenheid te geven tot „rehabiliteerende" antwoorden. Het was een misselijke zaak, nog misselijker door de stemming van het publiek, dat zijn sympathieke gezindheid jegens Gallay en diens courtisane niet verborg. Wel een droevig teeken van zedelijk verval, dat in een tjjd waarin alle godsdienstige idealen met voeten wordeu getreden, kloosterlingen uit het land zijn gedreven, kerken worden belegerd, deze dief en oplichter wordt geëerd als de door het noodlot vervolgde held, waarvoor hij zich uitgeeft; en dat de mondaine bladen zich vermaken met het geval en Gallay een ongelukkigen ridder van zijn illusies noemen en zijn medeplichtige een .charmante" vrouw. Ik noemde daar Valentine Merelli: Gallay's medeplichtige. En inderdaad kan het gezond verstand maar moeielijk g6looven, dat er geen schuld zou schuilen bij de lichtzinnige figurante van parijsche café-chantants, die een bankbedrieger in goeden sier het geld, op onrechtmatige wijze verkregen, helpt opmaken, en terwijl zij weet op hoe schandelijke wijze Gallay een buisgezin in den steek laat. met hem naar een vreemd land vlucht! Zulk een droeve gebeurtenis is toch waarlijk niet om er in te roamer., noch voor de libertijnsche pers om er over te badineeren, noch voor een rechtbank om er het onschuldig over uit te spreken. En toch, terwijl Gallay tot zeven jaar dwangarbeid en de betaling eeaer schadevergoeding van 30.000 franc9 werd veroordeeld, erkende de rechtbank in haar niet de minste schuld. Op Vastanavonds-Dinsdag verliet Valentine Merelli de cel der gevangenis van Saint-Lazare, waar zij ia voorarrest had gezeten. En vergetend wat pas achter haar lag, vergetend het ongeluk, waarin sij mede door haar verleidingskunst den maa had gestort, die in harden dwangarbeid zijn vergrijp zal boeten, liet zij zich dadelijk in een fi»cre naar een restaurant rijden, waar zij in gezelschap van oude vrienden en kennissen haar in-vrjjheidstelling vierde met een feestmaal, waarbij de champagne stroomde. En nu woont zjj weer in een luxueus gemeubeld huis in de buurt van het Grand Palais, en ontvangt theaterdirecteuren, die haar, — ze is nu een .celebriteit" geworden — schitterende engagementen aanbiedeD, en uitgevers, die om haar métnoire3 bedelen. En toen zij gisteren een visite bracht bij haar advocaat om hem te bedanken voor zijn pleidooi, kon deze haar mededeelen, dat de Comptoir d'Escomte haar de kleinodieëa — waaronder een met diamanten bezetten ring van 9000 francs — laat behouden, die Gailay haar geschonken had. — In het Fransche leger zijn proeven genomen, om wielrijders van een volledig uitrusting voor draadlooze telegrafie te voorzien. Deze proefnemingen zijn goed gelukt. De uitrusting is zeer eenvoudig en bestaat uit een opneem- en verzendingstoestel, een aantal bamboesbuizen en eenige rollen draad. Tot over een afstand van 25 K. M. werd met deze wielrijdersapparaten gemeenschap verkregen. Vooreerst zullen 5 wielrijders op deze wijze uitgerust worden om verdere proeven te nemen. — Het opmaken der inventarislijsten gaf ook te Parijs weer aanleiding tot heftige tooneelen. Toen Vrijdag d9 regeerings-ambtenaren bjj de kirk St. Jaan Frangiis kwamen, wilden de manifestanten, die op het voorplein saamgedrongen stonden, in da kerk dringen. Zg echter, die al binneu waren, dachten dat de ontvanger wilde binnenkomen en sloten de deur. De „gardieus de la Paix" maakten van de verwarring gebruik en begonnen er op los ta timmerea. Ean agent in burgerkleeding wondde met een zaag, die hjj in de hand had, drie personen. Ean student werd zwaar gewond. Van de naburige daken werden schoten gelost. De pastoor verklaarde, dat h\j bij de inventarisatie toezicht zou houden en zeide: „Wij zullen aan onze eischen met alle macht en met een onvermoeibare volhardendheid vasthouden". Te Roubaix had een vechtpartij plaats tusschen een groep Katholieke manifestanten en een groep anti-clericalen. Meerdere personen werden daarbij gewond; pastoor Tilly kreeg o. a. een steen tegen zijn hoofd en werd ernstig gekwetst. In verschillende andere plaatsen kon de inventarisatie wegens de dreigende houding der bevolking niet plaats hebben. --- FEUILLETON. Uit het dagboek van een detective. 44) Vervolg. „Hoe komt gij die tegenspraak verklaren ?" „Ik heb u toen een valsch signalement opgegeven." „Aha, daardoor wordt het verklaard, waarom mijne nasporingen naar den man, dien gij Philip Ross noemt, telkens mislukten. Eerst gisteren avond kwam ik op het idee, dat gij mü misleid hadt." „Gy hebt u dus laten foppen?" „Geheel en al. Thans, nu wij weten, dat Philip Koss en Jerome Munro dezelfde persoon zijn, worden er veel dingen opgehelderd, die vroeger onverklaarbaar waren. Nu, mejuffrouw Brandon, wilt gij mü ook eenige vragen beantwoorden?" Geertruida aarzelde. Zy begon in te zien, dat Munro valsch spel speelde, en dat Clarisse, haar papa en zij zelve zijne slachtoffers waren. Zij kreeg een hevige bekoring, om haar vreeselyk geheim vsor dezen scherpzinnigen detective te onthullen, hem hare zorgen toe te vertrouwen, ten einde alles ten beste te doen keeren. Maar nog deinsde zy er voor terug. Foster was een onverbiddelijke dienaar van de wet. Hij zou de een of andere misdaad niet door de vingers zien of verdonkermanen. ook wanneer zyn beste vrienden door de vervolging ervan werden getroffen. Zoo sloot dus de vrees andermaal hare lippen. „Er zyn eenige vragen, welke ik u beantwoorden kan, antwoordde Geertruida blozend, „doch ik zal u antwoorden, voor zoover ik dat mag," en zy Bloeg de oogen voor Fosters doordringenden blik neder. Het zal geen kruisverhoor zijn. Ik geloof wel te kunnen raden, wat gij niet wilt beantwoorden." XXVI. Het net wordt toegetrokken. Na een korte poos van zwijgen zeide Geertruida. „Ik kan u niets zeggen, mijnheer Foster, dat durf ik niet zonder het verlof van hem, wien het meer aangaat dan mij." „Zeer goed, dan zal ik daarop niet verder aandringen. Myn eenig doel is, n te helpen. Is die Jerome Munro, alias Philip Ross, een vriend of vijand van myn heer uw vader?" „Hy is zijn vijand." „Hy is bekend met een geheim van mynheer uw vader en deze is bang, dat het ontdekt zal worden, niet waar?" „Ja." „Is de gebeurtenis, die het onderwerp van het geheim uitmaakt, van jongen datum?" „Neen het is een schaduw uit het verledene ?" „Dus lijdt gij voor de schuld uws vaders?" „Zoo is het." „Dat heb ik al sinds eenigen tijd vermoed. Nu, onder welke voorwaarden belooft Munro dit geheim te verzwijgen?" „Hy verlangt alleen, dat een belofte, hem door papa gegeven, zal worden vervuld." „En wat is dat?" „Eene onbedachtzaamheid, waarvoor ik nu moet boeten. Even als zoovele ouders zonder er by te denken, doen, heeft ook papa beloofd, dat, als ik groot zou zijn* ik de vrouw van Munro zou worden. Toen deze belofte gedaan werd, dacht natuurlijk niemand er aan, dat Munio ooit op de vervulling daarvan zou aandringen." „Natuurlijk, en het is eveneens zeker, dat zy nooit vervuld zal worden. Munro heeft Clarise Howard nog zeer kort geleden gehuwd en dus is een tweede huwelijk eenvoudig onmogelijk. Noch Staat, noch Kerk veroorloven hem nog meer echtelijke plichten op zich te nemen. Hij mag dus nooit hopen, dat zyn verlangen wordt verwezenlijkt. En ik geloof stellig, dat deze wolk, welke zulk een donkere schaduw op uwe toekomst werpt, binnenkort uiteengedreven zal worden." „Hebt gij deugdelijke redenen voor deze veronderstelling ?" „Zy zijn wellicht nog zoo heel zeker niet. Een detective moet ook letten op een zandkorreltje en een grashalmpje, als hy de kansen van den uitslag weegt." Geertruida greep met een levendige ontroering Fosters handeni Als ik het maar durfde wagen, u alles te zeggen, dan zoudt gy zeker middelen vinden, om papa van zyn drukkenden last te verlossen!" riep zy onstuimig uit. „Indien my dat gelukte, zou het geschieden door de allereenvoudigste middelen, welke men zich kan denken. Doch ik wil geen pressie op u uitoefenen, om my meer vertrouwen te schenken, dan gij goedvindt. Ik geef u nochtans de verzekering, dat ik alle feiten welke ik wensch te weten, uit andere bronnen zal vernemen. Het kost dan alleen wat meer tyd." Foster zei dit met een kalm, doch vast vertrouwen. „Het staat u vrij, uwe nasporingen zóó ver uit te strekken, als gij wilt, en ik hoop, dat gij succes hebt. Maar ik mag u niet in kennis stellen van feiten, welke smaad en schande op myn vader zouden afroepen." Foster wendde zich tot Clarisse en zeide: „IJ is er thans van overtuigd, dat Roes een aangenomen naam is, niet waar?" „Ja, mynheer." „Gelukkig wordt daardoor de rechtsgeldigheid van uw hnwelyk niet aangetast." „Maar waarom hebt ge mij een valsch signalement opgegeven van uwen trouweloozen echtgenoot, toen ik u de eerste maal daarom verzocht?" „Omdat ik niet wilde, dat gy hem zoudt vinden," antwoordde zij. „Dat was een slimme trek, en ik beken, dat ik geen argwaan daaromtrent koesterde. Vertrouwt ge my nu?" „Volkomen." Foster zocht nu onverwijld den advocaat Gresham op. Wordt vervolgd. ---