Gemengde Berichten. De ideale uitgever, — ,Ga zitten, mijnheer, ga zitten.... neen, in dien gemakkelijken stoel. Een sigaar ?... Wel, wel, ik ben blij, u te zien. Gij bracht zeker iets mee?" Da vriendelijke uitgever keek mij goedig aan door zijn brilleglazen. Ik vertelde, dat ik een groote novelle had, voor feuilleton ia verscheiden vervolgen. „Dat dacht ik wel! Gij hebt ze zeker bij u. Laat eens kijken!" Tk gaf het hem, en zonder een bladzijde te hebben gezien, knikte hij al tevreden. „Wilt ge mij een hoofdstuk er uit voorlezen ? Ik heb allen tijd — allen tijd! Hoe lang is het?" „Ik denk, zoo wat vijftig nummers." Zijn gezicht betrok: hjj scheen teleurgesteld. „Dat is... tamelijk kort," merkte hij op. Ik zei, dat ik den roman wel wat. langer kon maken, doch hij schudde zijn hoofd. „Neen, neen," zei hij, „nu ik 't in handen heb, laat ik 't manuecript niet weer los, al wilde ik gaarne, dat 't langer was. En nu een delicaat punt: de prijs? HÜ scheen eenigszins verlegen, dit materieele onderwerp te moeten aanroeren ; ik zag dat hij een kleur kreeg. Ik merkte bescheiden op, dat 't mijn eerste greote roman was, en dat ik dus niet veel verwachtte. Ik noemde een bescheiden honorarium. Hjj stond op, zag mij vol bewondering in het gezicht en sprak, met een stem, bevend van aandoening: „Neen, neen, jongmensch, ik mag geen misbruik maken!' van uw jeugd, uw gebrek aan ervaring, uw... e ... onbaatzuchtigheid. Ik zou geen nacht kunnen slapen, als ik u geen twintig frank per nummer betaalde. Ik was verbluft „En wanneer wenscht gij het geld te ontvangen ?" Ik antwoordde, dat het heel goed was als ik de helft kreeg over een maand en de rest na 't laatste nummer. Maar hjj viel mij in de rede: „Neen, neen ; ik betaal altijd dadelijk na ontvangst van de copie. Kunt gij morgen voormiddag komen met quitantie? Bereken het maar op vijftig nummers.... Hé, wilt ge al gaan ? Blijf n °ëf een P aar minuutjes... Neen ? Nu, tot morgen dan jeugdige vriend !" Ik dankte hem; hij drukte mij beide handen met buitengewone hartelijkheid, geleidde mij tot aan de huisdeur en wuifde met de hand, tot ik de straat uit was. Den volgenden morgen kwam ik tbiug met de quitantie. De jongen keek mij een oogenblik sprakeloos aan; toen wenkte hij mij, even op 't kantoor te komen. „Mijnheer is niet hier." „O, ik kan wel even wachten." „Dat zou u niets baten, mijnheer", zei de klerk; „want weet ge, ze hebben hem juist dezen morgen naarMeerenberg gebracht." — Een gymnastiekzaal op de zolderverdieping van een schoolgebouw. — Volgens een mededeeling heeft men in een nieuwe school van de stad Bielefeld, voor eerste maal een gymastiekzaal op de zolderverdieping gebouwd. Men heeft bijzondere voorzorgsmaatregelen genomen om het geluid te dempen, welke zoo goed zijn uitgevoerd, dat er nog geen enkele klaeht hieromtrent van de onder de gymnastiekzaal lesgevende onderwijzers ingekomen is. Had de inrichting, die om economische redenen op de zolderverdieping werd gebouwd, niet voldaan, dan had men uit de groote gymnastiekzaal twee schoollokalen gemaakt. Kort geleden werd ook een dergelijke inrichting gemaakt te Elberfeld. Om te maken, dat men in de andere lokalen van de school geen den minsten last van het gedruiseh zou ondervinden, werden de muren van het gymnastieklokaal, evera's de draagbalken van den daaronder liggenden dubbelen bodem, en de Üzeren dakgebinten, met dik machinevilt bekleed. Ooder den met linoleum belegden vloer bevindt zich een 6 cM. dikke kurklaag. Het bovenste deel van den dubbelen bodem is massi<-f tusschen de draagbalken gewelfd; het ondtrtle geheel onafhankelijk van het bovenste gemaakt, bestaat uit 4cM. dikke kurken, van onderen versierde delen, welke tusschen de draagbalken zijn aangebracht. De tusschenruimte is met puimsteen?, and opgevuld. Proefondervindelijk is bewezen, dat de in het bovenlokaal gegeven gymnastieklessen, geen enkele storing van het gewone onderwijs veroorzaken. Niettegenstaande de uitgaven, die men moest doen voor de demping van het geluid, zou het maken van een afzonderlijke gymnastiekinrichting op den beganen grond toch 20,000 Mark meer gekost hebben. Uit een hygiënisch oogpunt is de plaats eveneens voordeelig. voor zoo verre de leerlingen onmiddellijk uit de schoollokalen naar de gymnastiekzaal kunnen gaan en dus niet eerst de binnenplaats behoeven over te steken, waarbij zij modder en stof naar binnen brengen. — Tegengif voor Nicotine., — Dr. Zalockas heeft in het sap der waterkers, dat hij verkreeg door het fijnstooten der versche planten, een zeer werkzaam tegengif voor nicotine gevonden. Hjj spoot een konijn in met een doodendo dosis nicotine en toen het dier den d ood nabij wa Si spoot hü het een weinigsap der waterkers, vertnensd meteen beetje cafeïne in. Na tien minuten volgde eeu hevige ontlasting, die naar tabak rook. Een uur later werd het diertje nogmaals met het sap ingespoten en langzamerhand werd het weer gezond. Proeven op honden genomen, hadden volmaakt hetzelfde verloop. — Een held. — De New-Yorksche bladen maken zeer uitvoerig melding van een erg griezelige gebeurtenis, welke zich heeft afgespeeld in den vuurtoren op de Stradford Shoals bjj Long Island (New-York), De vuurtoren staat eenzaam en ver in zee te midden van een aantal gevaarlijke klippen. Maar het vaarwater langs de Shoals is zoo druk bezocht, dat het brandend houden der lichten van het grootste belang is. Twee torenwachters bevinden zich dan ook steeds ia den toren, om elkaar in geval van ziekte enz. te kunnen vervangen. Deze mannen — Coster en Hulse — bevonden zich, nu een dag of veertien geleden, op hun eenzamen ongenaakbare post, toen Coster plotseling krankzinnig werd. Aanvankelijk bleef het bij ijlen; maar al te spoedig werd de man razend krankzinnig. Hij wierp zich op Hulse, en deze kon zich slechts met de grootste moeite den ongelukkige van het lijf te houden, die hem met zijn mes bedreigde. Toen 's avonds het licht moest worden ontstoken, kon Hulse daarin slechts met de grootste moeite slagen. De krankzinnige schreeuwde niet anders dan: „Ik ben de aartsengel Gabriël, ik zal je vermoorden vervloekte aardworm !" Behalve tegen den persoon van Hulse, richtte de gek zijn vaarljjke aanvallen ook op de lenzen en glazen van het licht. Hulse kon dan ook geen oogenblikïlapen, daar behalve zjjn eigen leven, de veiligheid der passeerende schepen op het spsl stond. Die toestand duurde zeven dagen en zeven nachten, Al dien tijd wa3 Hulse met den razende alleen, al die dagen en naehten kon hij geen oog dicht doen. Ten slotte kwam hulp opdagen: op den vastgestelden datum kwam het bootje van den vasten wal bij den vuurtoren aanleggen om den voorraad levensmiddelen aan te vullen. Hulsa was er niet enkel in geslaagd, zich zjjn kameraad van het lijf te houden, maar alle nachten had het licht gebrand. Toen de bemanning van hetproviandbooijsden toren had beklommen, vonden zjj de beide wachters aan het worstelen. De gek poogde den ander te worgen; deze was zoo uitgeput, dat hij een vollen dag niet bjj machte was te vertellen, welke tooneelen zich gedurende de vreeielijko week in den toren hadden afgespeeld. Maar het licht had gebrand! — Oude hurken nuttig te gebruiken. — Hoeveel gebruikte kurken worden niet dagelijks in den vuilnisbak geworpen ? En toch is kurk een kostbaar en in velerlei opzicht practisch aan te wenden materiaal. Kurk leent zich zeer goed tot het vullen van hoofdkussens en matrassen. Kurk neemt geen vocht op, kan derhalve nooit verrotten en is tevens zeer veerkrachtig; onze gewone hoofdkussens hebben dit nadeel, dat de veeren het hoofd zeer verhitten, wat vooral bjj koorts en andere ziekten zeer nadeelig is. Met scherpe messen worden de kurken in kleine stukjes gemeden, en op die wijze kunnen er ook matrassen mee gevuld worden. — Een listigaard. Bij een bjjeenhouder te Hoya (V.S.) werd herhaaldelijk gestolen. Wat hij ook deed, hoe hij waakte en oppaste, hij kon de dieven zijner korven niet ontdekken. De bestolene was evenwel een menschenkenner. Hij nam op zekeren dag een vreemden werkman, onderhield zich lang met hem, gaf hem een thaler en liet hem op een Zondagmorgen m t een toegebonden korf op den rug, niet ver van zijn bijenstand plaats nemen. Verwonderd bleven mannen en vrouwen stilstaan en zagen naar den vreemdeling met den bijenkorf, die als in den grond «til stond. Onze ijmker stond gemoedelijk, zijn pijp rookend, toe te zien. — Buurman, wat is dat, wat heeft dit te beduiden? — O, niets, dat is een dief, diö b\j mü gestolen heeft. — Waarom blijft hij daar staan ? — Ik heb hem betooverd. Nu begrepen de menschen er alles van; een rilling liep hun over den rug en schuw staarden zij naar den heksenmeester, die zoo iets kon verrichten. E*n oud goedhartig vrouwtje, die met haar gezangboek van de kerk kwam, ging naar den ijmker eczeide: — Buurman, Iaat hem nu maar loopen, nu heeft hij zijn deel. — Ja, als gij meent dat het genoeg is, dan zal ik er maar eens naar toe gaan. Hij ging naar den „betooverde," haalde zijn „tooverformule" uit den zak en las halfluid de bezwering. Hierdoor was de „betoovering" gebroken. De dief kreeg eensklaps het gebruik zijner beenen terug, liet den korf vallen en maakte zoo snel hij kon dat hij wegkwam. In heel het dorp en den omtrek werd nog weken lang over dit feit gesproken. Zij, die het gezien hadden, konden het niet dikwijls genoeg voort vertellen en besloten met de woorden: 'k Heb het met mijn eigen oogen gezien, ik ben er zelf bij geweest. Wat den ijmker betreft, hij lachte in zijn baard, want sedert dien tijd werd er nooit meer een korf bjj hem gestolen. — Automobiel-waanzin. — Een bekend Engelsch geneesheer heeft een studie gemaakt van een nieuwe ziekte, waarvan hij in een lang artikel in de „Daily Express" 't een en ander verteld. Het is de waanzin, die door het automobielrijden wordt opgewekt. „Hoe komt het", vraagt de schrijver, „dat menschen, die iu het gewone leven verstandig, vriendelijk en uiterst zorgzaam zjjn, geheel van karakter veranderen op het oogenblik. dat zij in een automobiel gaan zitten ? Natuurlijk is dat niet met iedereen het geval, maar 't wordt steeds duidelijker, dat een klein deel der automobilisten hun beschaving schijnen te verliezen onder den invloed van hun machine. Volgens den dokter hebben we hier te doen met een hoogst merkwaardig psychologisch verschijnsel, een volkomen veranderen van den natuur van den menseh, door een enkele handeling, die het beste is te karakteriseeren met het woord automobiel-waanzin. Het is duidelijk gebleken, dat zekere, reeds nerveuse en gemakkelijk in opwinding t8 brengen naturen, door de razende snelheid in de grootste opwinding komen. Het sterke schudden, het voortdurende onrustig heen- en weerbewegen, de krachtige luchtdruk tegen het gezicht en de als spookachtige landschappen voorbij vliegende omgeving, die als een visioen schijnt op te duiken, al de voorwerpen, die on3 voorbij vliegen, de vogels, die om ons heen schijnen te warrelen, dat alles schijnt op sommige gemoederen te werken als een sterke opwindende stimulans, als een roos. De gelaatsuitdrukking van zulk een persoon verraadt de grootste onrust, een bijna tot extase voerende hartstocht. De vertrokken en slappe gelaatstrekken, de starre oogen en de saamgetrokken spieren, gaan soms vergezeld van een soort doodsangst en een tijdelijke bewusteloosheid, die zich uit in een buitengewone zenuwspanning en zich oplost in een vaak wilde vroolijkheid. De werking naar buiten is niet altijd dezelfde. De eene maal is het een vurige wensch om de grootst mogelijke snelheid te bereiken. Een waanzinnig verlangen naar de grootst mogelijke krachtsontwikkeling verdooft den in een hevige spanning en in een wolk van stof voortrazende, die als een halve god tijd en ruimte schijnt te willen overwinnen. In de tweede plaats doet zich een gevoel van haat tegen elke hindernis op den weg gevoelen. Eerst uit zich die niet zoo sterk, door een nog niet geheel verloren verantwoordelijkheidsgevoel, door een zekeren angst, maar daarna stjjgt de woede, tegen al wat hem in den weg komt, mensch of dier, zoo hoog, dat de vernietiging daarvan den voortstormende als een rechtvaardige straf voorkomt; zelfs gebeurt het, dat de liefste wensch van den automobilist is, de menseh of dat dier onder de wielen te krijgen. De dokter vertelt verder in zijn artikel: Eenige maanden geleden maakte een m\iner vrienden, die steeds met kracht zijne stem had verheven tegen de gevaren van de automobiel, zijn eersten tocht met het nieuwe vervoermiddel. Al zijn goede voornemens, als zijn voorzichtigheid verdwenen echter bij den eersten grooten toeht, dien hij ondernam. Hij had een weg v«»n 150 Engelsche mijlen afgelegd met een gemiddelde snelheid van 40 Engelsche mijlen per uur, was in een razend tempo door dorpen en stedea gesneld, steeds in angst en opwinding verkeerend, iets levends onder de wielen te hebban gekregen, angstig luisterend naar eiken schreeuw en omgeven van het dreunen zijner machine en het suizen van de lucht. Tegen den nacht komt hij in een voorstad van Londen aan en komt mij bezoeken met pijnlijke oogen, moede ledematen en volmaakt verslapte zenuwen. Hij begroet mij in een zeldzame opgewondenheid, vertelt in afgebroken zinnen, dat hij een grooteren en snelleren wagen heeft ingehaald; beroemt er zich op, dat tal van kippen en ganzen on^er zyn wielen zijn verpletterd, en dat een hond door zijn wagen zes voet hoog over een heg geslingerd is. Ik wist niet, wat ik hoorde. Mijn vriend, die anders geen vlieg kwaad zou doen, was opeens- beheerscht door een zekere wreedheids wellust. Eerst toen ik hem die verandering voor oogen hield, kwam hij weer bij. De opgewondenheid verdween, een zware afmatting overviel hem en hjj bekende mij openhartig, dat de snelle beweging en de opgewondenheid hem als een soort narcose willoos gemaakt hadden — alle bedenkingen waren door dien roes tot zwijgen gebracht." De dokter vergelijkt dit gevoel met de werkwaardige opgewondenheid, die nu en dan bergbestijgers op hooge toppen overvalt en die haar oorzaak vindt in een soort zuurstof-vergiftiging. Zoo ook wordt de automobiel-waanzinnige niet alleen door de snelle beweging in zjjn totstand gebracht, maar ook door een soort zuurstof-vergiftiging, ontstaan door den sterken luchtdruk, die het gevolg is van de snelle beweging. — Saccharine. — Nu en dan gingen er in de latere jaren berichtjes door de dagbladpers om te waarschuwen tegen de bekende buitengewoon zoete stof, waaraan een handige exploitant den bedriegelijken naam Saccharine heeft gegeven. Saccharuin is de Latjjnsehe naam van suiker; saccharine wil dus zooveel zeggen als suikerstof. Maar inderdaad is er geen enkele andere gemeenschap tusschen suiker en saccharine, dan dat ze beiden zoet zijn. Ja, er is véél meer verwantschap tusschen riet- en bietsuiker, die zoet zijn, en melksuiker, waar genoegzaam geen smaak aan is, dan tusschen suiker en saccharine, al smaakt de laatste zoeter dan suiker. De berichtjes, waarop we hierboven doelden, hadden echter de strekking, te te waarschuwen tegen het gevaar dat aan saccharine-gebruik uit een geneeskundig oogpunt verbonden zou zijn. En daar dit betwistbaar scheen — althans ook weer betwist werd — zag men, zeer verklaarbaar, in die waarschuwingen een geheime bedoeling. De suikerindustrie, zoo redeneeerde men, ziet in de saccharine een gevaarlijken concurrent, en tracht haar daarom in een slecht daglicht te stellen, om de menschen er van af te schrikken. Want inderdaad is dat nieuwe product, dat een twintig jaren geleden door een Duitscher werd ontdekt, een — in alle opzichten — geduchte concurrent, voor de echte, werkelijke suiker. Saccharine is 500 maal zoeter dan suiker. Met 1 gram er van kan men dua aan evenveel limonade, gebak enz. den gewenschten zoeten smaak geven als met 5 ons suiker. En daar de saccharine veel goedkooper is dan suiker, ligt het gevolg voor de hand: zuinige huisvrouwen, die veelal niet in 't wezen der zaken doordringen, om de eenvoudige reden dat ze b.v! van scheikunde en gezondheidsleer geen verstand hebben, en oneerlijk fabrikanten van limonades, vruchtengeleien, suikerbakkerswerk enz. (die wel weten wat ze doen), maakten van die 500voudig zoete stof gretig gebruik om uitgaven te besparen. De goede huisvrouw, die zuinig dacht te zijn, bedroog zichzelve en haar gezin. De oneerlijke fabrikant bedroog zjjn klanten en bestal dezen, als hjj zijn knoei waren tegen den gewonen prijs verkocht, of dreef een oneerlijke concurrentie met zijn vakgenooten, als hij verkocht tegen lageren prijs, en bedroog ook dan zijn klanten bovendien toch nog, omdat hg een waardeloos product leverde in plaats van wat men dacht van hem te koopen. Afgezien toch van de vraag, — die bovendien geen vraag is, — of saccharine op den duur schadelijk is voor de gezondheid, is het leveren van daarmee zoetgemaakte zg. suikerwaren bedrog in den aard der koopwaar. Saccharine heett n.l. met de suiker niets hoegenaamd gemeen. Suiker is een der voedzaamste stoffen, die er bestaan; allerlei onderzoekingen en waarnemingen hebben geleerd, dat er bijna geen artikel ter wereld is dat in een kleine hoeveelheid zóóveel nieuwe kracht voor het menscheljjk lichaam aanvoert als suiker. De merkwaardigste uitkomsten zjju bv. verkregen bij proeven in het leger met de voedingswaarde van stukjes suiker voor personen, die groote lichaamsinspanning (lange marschen, dragen van zware bepakking, enz.) moeten uitoefenen. Een betrekkelijk kleine hoeveelheid suiker herstelt beter en vollediger het verlies aan spierkracht, door de uitputting veroorzaakt, dan een maaltijd van de gebruikelijke spijzen. Suiker doet in dat opzicht letterlijk wonderen. En gelijk een klein kind de toeneming van zijn lichaamsgewicht (d. i. de vorming van vleesch en bloed) voor een aanzienlijk deel dankt aan de melksuiker in zgn voedsel, zoo is ook voor den volwassene het gebruik van ook maar matige hoeveelheid suiker in spijzen en dranken niet enkel een aangenaam genotmiddel voor den smaak, maar ook een zeer beduidend voedingsmiddel voor het lichaam, dat door den arbeid krachten verloor. Saccharine daarentegen mist volstrekt alle voedingswaarde. Niet omdat men er 500 maal minder van verbruikt — wat op zichzelven al erg genoeg zou zijn, — maar omdat het een stof is zonder eenige andere waarde dan voor den smaak, al!«éa en uitsluitend daarvoor. Suiker — men weet 't — is een product, dat o. a. uit suikerriet of beetwortel wordt vervaardigd; saccharine is een product, dat gehaald wordt uit Suiker is een landbouwvoortbrengsel, evenals meel, vruchten, aardappelen enz.; saccharine is een scheikundig product, familie van anilineverf. Wie saccharine voor suiker aaneemt,. handelt dus precies even dwaas als hij, die zich gemalen baksteen voor chocolade of krijt voor meel zou laten verkoopen. Precies zoo, — niet meer of minder. En de koopman, die brood met krjjt of cacaopoeder met gemalen baksteen vervalscht, de saccharine in plaats van suiker in zijn limonade of bitterkoekjes doet; want de eerste geeft u tenminste nog meel of cacao, al is die dan vervalscht, terwijl de ander u heelemaal bedriegt en oplicht en u werkelijk steenen voor brood in den maag stopt. Inderdaad, hier is de aardigheid van toepassing: Doet 't geen kwaad, goed doet 't zeker niet. Doet 'fc echter geen kwaad ? Ook deze vraag is niet ontkennend te beantwoorden. De Groninger hoogleeraar Piugge heeft dienaangaande uitvoerige proeven genomen en kwam tot de volgende slotsom: Uit de proeven, met kleine hoeveelheden volmaakt zuivere saccharine genomen, bleek, dat deze stof de spijsvertering in mond, maag en darm belangrijk vertraagt. Zelfs een zéér gering gehalte saccharine heft de oplossende werking van het speeksel geheel op. Het is of men zijn brood ongokauwd naar binnen slokt. En waar vooral voor de lijders aan suikerziekte de saccharine meermalen een „uitkomst" werd genoemd, voegde prof. Piugge aan zijn artikel de waarschuwing toe, dat hij juist voor die patiënten, die zooveel van hun digestieapparaat hebben te hopen, maar ook te eischen, en voor wie een krachtige spijsvertering van zoo groot belang is, het gebruik van saccharine zéér bedenkelijk achtte. Doch ook aan tal van andere personen, die moeite hebben om hun zwakke spijsvertering te verbeteren of een goede digestie te be~ houden, moest hij het beslist ontraden. „Ondanks de vele opgaven over de onschadelijkheid van saccharine", schreef prof. Piugge, „komt het mij voor, dat men aan de ongunstige ervaringen van onderzoekers als Worms, Dujardin, Beaumetz e. a. geen gering gewicht moes hechten, nu ook bij het onderzoek buiten het lichaam blijkt, dat die stof de digestie inderdaad belemmert". Vele andere onderzoekers hebben dit oordeel bevestigd. Een Duitsch geleerde,. Stift, en later Rashkovitscb, die tal van proeven namen, kwamen zelfs tot het oordeel, dat de saccharine volkomen uit den handel diende geweerd te worden. Een ander onderzoeker, Stuttzer, wees vooral op het feit, dat saccharine ook het maagsap onwerkzaam maakt. Na deze meedeelingen kunnen we de twistvraag laten rust, of saccharine niet bovendien een vergift is, — wat verscheiden deskundigen beslist volhouden, in 't bijzonder wat de werking op de nieren aangaat. De schadelijkheid is door het vorenstaande genoeg bewezen ; er behoeft niet eens vergiftigheid bij te komen. „H. C." --- Litterarisch Nieuws. Verschenen bij de Maatschappij de Kath. Illustratie te 's Bosch : Liturgische Poëzie, een „Violier"-lezing door C. E. de Klerk. Prijs 40 ct. Mgr. M. J. A. Lans, President van het Groot-Seminarie te Warmond, laat zich over deze lezing, onlangs in een letterkundig maandschrift gepubliceerd, volgenderwijze uit (St. Oregorius blad Juli— Augustus 1905): „In „Van onzen tijd" (blz. 252 van den loopenden jaargang) staat de lezing opgenomen, die de heer C. R, de Klerk, eenigen tijd geleden, heeft gehouden in den kunstkring „De Violier" over de ,,Liturgische Poëzie." Die lezing maakte, zooals wij destijds uit dagbladen (zie o.a, het uitvoerig en geestdriftig redactioneel verslag van De Tijd 28 Febr. 1904) en andere berichten vernameE, een allerdiepsten indruk op de talrijke hoorders, en men had geen woorden van lof genoeg voor den spreker, die zulk een stof had gekozen, en haar zóó had behandeld. „Dat is inderdaad geen wonder I" riepen wij in ons hart uit, toen wij in bovengemeld tijdschrift dat keurig en verheffend betoog gelezen hadden met onverdeeld genoegen. Wü maken er hier melding van, omdat liturgische poëzie zoo nauw in verband staat met liturgischen zang, en een beter, hooger begrip en warmer waardeering van die onvergankelijkeEchoone poëzie ontwijfelbaar ten goede komt aan het zingen ervan. Priesters vooral, maar ook eenigszins ontwikkelde leeken zullen zich oogenblikken van heilrijk genot verschaffen door deze uitmuntende verhandeling te lezen en te herlezen. En de heer De Klerk zette zijn studie op dit aantrekkelijk, maar nog veel te weing behandelde onderwerp onverpoosd voort!" De Maatschappij „De Katholieke Illustratie" verricht een goed werk met deze zóó toegejuichte voordracht uit te geven en zoo breed mogelijk onder priesters en leeken te verspreiden. In 't bijzonder bewijst zj) daardoor een dienst aan leden van „Geloof en Wetenschap" en dergelijke Vereenigingen, Onderwijzers, Seminaristen enz. Bestellingen worden aaügenomen door Wed. H. H. Uyttenbroeck, Boekhandel, Venlo. ---