Gewogen en te licht bevonden. I. Het anti tariefcomité hield in het Ame rican-hotel te Amsterdam züne eerste jaarvergadering en waar het verslag door de geheele pers loopt, mag het zeer zeker geen verwondering baren, als het dMr verhandeld» eens nader bekeken wordt. Al heeft tot onzen spijt de geachte voorzitter weinig eerbied getoond voor de taal zijner tegenstanders, die hij vlotweg Qng'kvinoht noemde, dat neemt niet weg, dat zy na daarmede tot zwijgen verwezen z\jn. Oik zal hij wel een compliment van deze zyde over zijn ijver we l niet aanvaarden. Maar het zy toch vergund, om de aandacht van vóór en tegenstanders te vestigen op het vage en alge»meece d&ü" ten beste gegeven, over een 'jaar werkens van, het comité, dat, over ruime middelen beschikkend veel van zich heeft doen hooren, maar weinig diepgaande sporen achtergelaten heeft in de volksmeening. De ondergrond, waarop men het fort ter verdediging van den vrijhandel heeft willen optrekken, was te droog, te los, en zonder draagkracht. By zulk een gedruischvol begin had men ernstiger arbeid kunnen verwachten dan het plaatsen van dure, korte advertententies, waarmede men op Amerikaansche manier 312 dagen in 93 dag- en weekbladen het publiek maar danig verveeld heeft. 't Gaf zelfs aanleiding tot spot, toen men die korte beweringen zonder bewijs gevolgd zag door een kernachtige tegenspraak Het wapen richtte zich daardoor dikwijls anders dan gewenscht, wijl het verweer uitlokte, dat vooral in de door den voorzitter zoo gesmade kleinere pers met genoegen, soms gratis opgenomen werd. De waarde der door het anti comité geplaatste advertenties bepaalde zich ge woonlijk tot een schouderophalen der beschermingzoekenden en tot een ja-knikken van de antitariefmianenden, die toch niet meer bekeerd behoefden te wofSefl: Zeer royaa' werd dan ook bekend, dat die beweringen zonder ba wijs vaak becritiseerd werden, maar een pleister werd op de wonde gelegd door de geruststelling „dat het moeilijk is, het iedereen naar den zin te maken". In ieder geval toont het Bestuur zich tevreden, dat het er in geslaagd meent te zijn, algemeene belangstelling voor het vraagstuk van den vrijhandel te wekken. Een machtig optimisme! Want een kind kan het weten, dat de regeering, thans aan het roer, reeds naar alle zijden een massa, deskundigen raadpleegde, de zaken van alle kanten bekeken had vóór het anti-com : t# met zijn actie voor den dag kwam. Da belangstelling wis er, want de behoefte aan bescherming was er reeds lang en diep gevoeld; en het grootste deel des volks wil van den vrijhandel af, ziet de Tariefwet gaarne komen. Maar dat ligt niet aan het geld, dat het anti comité aan advertenties wilde geven, noch aan de millioenen plakzegeltjes, waarmede verschillende kooplieden uit de beide Hollanden hunne cliëntéle niet vergroot hebben. Menige brief is ongeopend teruggegaan en menig koopman heeft de aanzegging thuis gekregen, dat men die beplakte briefjes niet meer aannemen wilde. Eet Comité wees or verder op, dat er een paar werken over den vrijhandel, met name genoemd, zijn. Die moeite had men zich gerust kunnen sparen. In de laatste 25 jaren zijn zoovele werken en brochures uitgegeven over vrijhandel en bescherming, dat deze beide werken ifiet veel nut stichten, hoe goed ook ge schreven. Zij komen niet in handen van het volk en bereiken evenmin den middenstand. Want van redeneeringen heeft men nu eenmaal genoeg. Een kwart eeuw lang heeft men geredeneerd en gepraat over bet geluk, dat de vrijhandel bracht — en is de wagen netjes in het zand geloopen. Beter, veel beter had het comité gedaan een aanta! practische, onbevooroor deelde, weinig zeggende, maar des te meer handslende en helderziende mannen even de grenzen over te zenden, om. daar dan de uitwerking van de bescherming met eigen oogen te constateeren. Wat baten ons honderd boeken, waar nood is en gebrek geleden wordt, de werkman over de grens moet gaan, om het noodige levensonderhoud voor zich en zijne familie te winnen. Maar het anti comité heeft daar geen ooren naar. Dat de heeren eens zelf gaan zien, hoe men de Duitsche en Belgische overproductie hier het land in brengt, om de toestanden hoe langer zoo ellendiger te maken, dan zullen zij hun theoretische stellingen in die geleerde boeken vervat, van zelf opbergen en nog minder „korte stellingen" in 312, zegge 312 bladen ieder 98 maal plaatsen. Wat een weggeworpen geld, waarmede men menig baasje door de bnitenlandsche mededinging knechtje geworden, weer rechtop had kunnen zetten. Maar het is weer de oude rijkmakerij op het papier, het oude beioven van gouden bergen, die steeds aan den horizon verdwijnen, de oude schijnbeelden, die men in die advertenties den volke weer heeft willen vóórtooveren, naast het aanjagen van een heilzamen schrik. --- FEUILLETON van de Nieuwe Venlosche Courant. ALICE. 42) Ik las laatst in een geneeskundig tijdschrift, dat een van de vervloekte scheikundigen een middel had gevonden, om er het gebruik van aan te toonen. Voorzichtig dus, — digitaline? Men moet eene te groote hoeveelheid nemen om het spoedig te laten werken. En hier ? Belladonna! dat is het ware. Komaan, klein fleschje, uw meester heeft de hulp noodig van de krachten, die in je schuilen." Hij nam het stopje van het fleschje, goot iets in een ledig glas, en maakte onder toevoeging van nog eenige andere dingen een drankje gereed. Toen hij klaar was, bekeek hij het tegen het licht; het drankje was zoo helder als water. „Tien duizend pond," mompelde hij met een duivelschen grijnslach, terwijl hij het fleschje ter zijde zette: „Tien duizend pond sterling." Zorgvuldig sloot hü nu alles weg, stak den sleutel in zijn zak, en ging zijne gewone wandeling in het park doen, waar de patiënten zich vrees aebtig voor hem uit de voeten maakten. Het was reeds bepaald donker geworden, tusschen negen en tien uur 's avonds, toen Dr. Brown bij Alice binnentrad. De kamer werd door de nachtlamp slechts spaarzaam verlicht, maar het meisje kon toch duidelijk zien, hoe doodsbleek de directeur was, toen hij ziek over haar heenboog om naar haar toestand te vra gen. „Ik voel mij volstrekt niet erger dan eenige uren geleden, dokter," antwoordde zjj op zijn vraag, „de rust heeft my veel goed gedaan." „Dan zal dit drankje, wat ik voor u heb meegebracht, het overige doen, om u een goede nacht te verschaffen," zeide hij met bevende stem, terwjjl hfl't drankje uit zijn zak haalde. Hij zette het fleschje op het tafeltje, naast het bed, maar z\jn hand trilde daarbij zoo hevig, dat het waterglas tegen de lampetkom rinkelde. „Neem biervan elk half uur een eetlepel vol, ge zult dan in een zachten slaap vervallen, die u zeer verkwikken zal. Goeden nacht, miss Norman!" Door zjjne ontroering bracht hg die woorden slechts met moeite uit. Hjj beefde over alle ledematen. Het eenige middel, om zijn toestand voor haar te verbergen, was, dat hij heenging; hjj sloop dan ook stil weg. Tegen tien uur ging in het gesticht van Dr. Brown alles ter ruste. Het eene licht na het andere werd uitgedoofd tot men eindelijk nergens meer licht zag*branden dan in Alice's kamer en in het vertrek van Dr. Brown. Ook Edith sliep. Dr. Parker had zijn verloofde gerust gesteld en haar afgeraden den nacht wakende in haar bed door te brengen, zooals zjj aanvankelijk van plan was. Zoo was dan Alice alleen gebleven en zoo vond Dr. Parker haar, toen hij dien avond om tien uur in haar kamer kwam. Zij eerste blik viel op het tafeltje, waar het drankje stond ; zijn oog klaarde op, het was nog onaangeroerd. Alice was nog wakker en begroette hem rnut een vriendelijken glimlach. „Ik ben moede, dokter," zeide zjj, „recht moede, ik moest mijn best d'oen om niet in slaap te vallen, voor gij kwaamt. Dr. Brown bracht mij een drankje, waarvan hy mij verzekert dat het my een rustigen en verkwikkender! slaap zou verschaffen, maar gedachtig aan myn belofte, heb ik er nog niets van ingenomen. De directeur gedroeg zich ook zoo vreemd, hy was zoo ontsteld, dat ik bang voor hem werd." „Dat zal komen van de groote zorg voor uw gezondheid, miss, maar om u geheel gerust te stellen, moet ik u toch bepaald afraden iets van z{jn drankje in te nemen. Ik heb zelfs iets voor u meegebracht, waardoor ge dadelijk zacht zult inslapen, als ge het wilt innemen." „Och, laat my met rust dokter, ik zal ook zonder dat wel in slaap komen. Het smaakt toch bitter en walgelijk." „Juist zooals u verkiest. Maar ik heb nog iets anders. Een brief! Van wien ?" „Van Walther, ik weet het, laat hem mij zien 1 Hy is zeker bezorgd over my." „Ik schreef hem dezen morgen dat ge niet wel waart en mijn bode bracht dezen brief terug. Wilt ge zelf lezen of zal ik hem u voorlezen ?" „O neen, ik wil zelf zien wat hij geschreven heelt," zeide zij, den brief openbrekende. „Hoe goed en hoe lief is hü," riep zij uit, morgen vroeg sal hjj komen hooren, hoe ik het maak, hij is zeer bezorgd over my. Dat is toch onnoodig, niet waar dokter ? Oak geeft hü mij den raad om geheel op u te vertrouwen. Ik zal toch uw drankje innemen. Wat Walther wenscht, zal gebeuren." Met oogen, die van vreugde straalden, keek Dr. Parker haar aan en zeide: „Ik kan u niet zeggen, hoeveel vreugde ge ii,ij verschaft door dit bewijs van vertrouwen. Op mijn woord van eer, miss uw vertrouwen zal niet beschaamd worden. Maar het is nu noodig, dat ge gaat slapen ; daar moeten wy ook aan denken." Hy nam een leeg glas van het tafeltje, vulde het half met water uit de karaf en schudde daarin een wit poeder, dat hy uit zyn vestzak haalde. Da poeder loste zich dadelijk op, zoodat het vocht kristalhelder was. Hjj reikte haar het glas over, en zonder bedenken, dronk zy het in een teug leeg. „Deed ik dat goed zoo?'' vroeg z{i lachende. Zij zag nog hoe hij ernstig met het hoofd knikte en gevoelde toen reeds dat de slaap haar overmande. Hare oogen vielen dicht, haar hoofd viel in de kussens, een lichte zucht klonk en toen ademde zy weer geregeld. Langzamerhand verminderde het gedruisch van haar adem haling, dat eindelijk geheel ophield. Hy voelde haar hand: deze was vochtig en koud. Blijkbaar tevreden verliet hij het bed en keek nauwlettend rond. Daar ontdekte hij wat hij zocht; opeenplankjo stonden verscheidene medicynli iscbjes, die reeds leeg gebruikt waren en daaronder was er een van precies dezelfde grootte en vorm als het fleschje, dat Dr. Brown op bet tafeltje had gezet. Hy bekeek het en zag dat het eïiqnat den naam van miss Ncrman droeg. Het achviit was van de» directeur, alleen de datum verschilde van dien op het andere flascbje. Hij vulde het 3-schje voor twee derden met water uit de karaf, zette het op het tafeltje, stak het andere in zyn zak en legde den lepel bij hat drankje op de tafel. Zoo scheen het of de zieke een gedeelte van het drankje had ingenomen en daarna was ingeslapen. Hjj bleef geen oogenblik langer dan hiervoor noodig was, nog een enkelen blik op het bed en toen verliet hij zoo stil mogelijk de kamer. Liet hij een lijk of een levend mensch achter? — de uren verliepen, het sloeg elf uur, alles was doodstil in huis, maar twee menschen waakten. De vensters in de studeerkamer van Dr. Brown waren nog verlicht en op de bovenverdieping stond Dr. Parker doodstil te luisteren en te wachten. Het sloeg twaalf uur, nauwelijks was de galm van den laatsten slag weggestorven, of men hoorde een deur open gaan en de vensters in Dr. Brown's studeervertrek werden donker. Te vergeefsch deed de directeur moeite om zonder gedruisch te loopen, zijn voeten waren zoo zwaar als lood. H'j kon ze nauwelijks vooruitbrengen toen Lij de trap opging, welke naar de vertrekken der vrouwelijke patiënten leidde, maar hy deed zich geweld aaa en sleepte zich voort, hoewel de lamp, die hy in d« hand droeg, zoo hevig schudde, dat de ballon en het glas tegen elkaar rinkelden. Zao kwam hij voor Aiice's kamer. Dris — viermaal stak hij de hand uit naar den knop van de deur en even dikwijls trok hy haar terug. Maar eindelijk verzamelde hij al zyn moed en openda de deur. Oplettend luisterde hij naar de ademhaling van het meisje, alles bleet stil, h\j hoorde totaal niets. (Wordt vervolgd.) --- De zwijgende gedelegeerden wachten. Terwyl in het salon van het oude, eerbiedwaardig paleis St. James te Londen, de gedelegeerden van de Balkanstaten bieden en dingen om den buit, staan voor de deur der vredesconferentie drie spookgestalten. Zij zyn niet van tastbare werkelijkheid, maar toch ziet elkeen deze stomme afgevaardigden loerend op buit: de dood, de ellende, en de schuld. Zy wachten vol ongeduld op hernieuwing van den oorlog en rijken oogst. Zal deze stomme delegatie uittrekken tot nieuwen buit, of zullen humaniteit en vrede zegevieren ? --- BUITENLAND. DUITSCHLAND Brand in het Keizerlijk Paleis te Potsdam. Zaterdagmorgen brak kort na 10 uur brand uit in den adjudantenvleugel van het nieuwe paleis des Keizers te Potsdam. De Postdammer beroepsbrandweer rukte onmiddellijk uit, terwijl tevens alle krach ten beschikbaar werden gesteld om den brand te blusschen. Kort na 10 uur werd de brand ontdekt. De brandweer rukte onmiddellijk van alle zijden aan. Bevel werd gegeven dat alle manschappen van het infanterie-bataljon bij het paleis aanwezig. behulpzaam zouden zijn. Spoedig bood het terrein dan ook 'n echt levendigen aanblik. De vlammen sloegen even uit, doch de zeer sterke rook deed het vuur toch ernstiger aanzien dan het in werkelijkheid was. Intusschen is het gelukkig, dat de brand in tyds ontdekt werd, want het bleek ten hoogste tijd te zijn, daar een latere ontdekking den brand een zeer ernstig karakter zou gegeven hebben. Van een beschadigde schoorsteen uit sloeg de vuurgloed. Deze schoorsteen viel met geweld op den grond. 120 rappe handen waren dra gereed om het gevaarlijk gedeelte te beperken. Vele meubelstukken en kostbare tapijten van hooge waarde, werden beschadigd. Dadelijk daarop verscheen de Keizer, die het schouwspel met levendige belangstelling volgde, en zich door den inspecteur r van de brandweer te Potsdam alle mogelijke inlichtingen liet geven. Ook de Keizerin sloeg het schouwspel en de werkzaamheid der manschappen, die zoo kra chtig optraden, gade. Binnen drie kwartier was het gevaar geweken. Eeu g«Tear(flk miadadiger gesnapt. Dezer dagen werd te Ortwlg een driedubbele moerd gepleegd. Een landbouwer, zijn vrouw en een dienstbode werden gruwelijk afgemaakt en het in huis aanwezige geld werd geroofd. Het onderzoek, dat de justitie onmiddellijk daarop instelde, heeft tot een merkwaardige ontdekking geleid. De moordenaar, die zich Ofcto Schöne noemde : blijkt n.1. niemand anders te zijn, dan de moordenaar Sternikel, die talrijke moorden op zijn geweien heeften reeds sedert zeven jaar gezocht wordt, maar, ofschoon er een prijs van M. 10 000 op zyn hoofd stond, tot nog toe niet ge pakt kon worden. Wel had men hem eenige malen aangehouden, maar altijd had hy weer weten te entsnappen. (Hb'd.) Drievoudige moord in Brandenburg. Een vreeselijke misdaad is gepleegd te Ringenwalde, in de Pruisische provincie Brandenburg. In den nacht van Woensdag op Donderdag zagen boereD, dat in de nabijheid van dat dorp een hooischelf in den brand stond. Zy snelden toe, bluschten het vuur en vonden toen de half verkoolde lijken van een man en een vrouw. Kort te voren had men een voerman met zyn wagen over den weg zien rijden en vermoedelijk had deze de lyken daar gebracht en het hooi aangestoken. Men kon dien voerman echter niet terugvinden. De lijken werden naar het raadhuis gebracht en daar herkend als te zyn van den boer Kaliss, die buiten Ringenwalde een boerderij had, en zyn vrouw. Men begaf zich naar die boerderij. Het buts was gesloten en toen men zich met geweld toegang verschafte, zag men, dat alle kamer3 overhoop lagen. De brandkast was opengebroken en geledigd en waarschijnlijk is daaruit een aanzienlijk bedrag gestolen, want Kaliss was niet alleen een welvarende Doer, die veel land in eigendom had, maar tevens was hy ontvanger der belasting en beheerder van een spaarkas. Hoeveel geld er gestolen is, zal eerst vastgesteld kunnen worden als de boeken zijn nagezien, die de moordenaars onaangeroerd hebben gelaten. Het echtpaar Kallis had 2 kinderen, meisjes van 16 en 5 jaar en het woonde op de hoeve met een meid en een knecht, maar noch kinderen, noch meid of'knecht werden in huis gevonden. Toen men daarna op het erf ging zoeken, werci een zoldrr v an ster geopend en daaruit om hulp geroepen. Het was het oudste meisje, Margaretba Kallis. Op een zolderkamertje vond men haar en haar zusje. Zij vertelde dat de knecht haar ouders had vermoord. Hij had het zelf tegen haar gezegd, toen hij Dinsdagmor gan om balt zeven bjj haar ec haar zusje kwam en hij dreigde de kinderen te zullen dooden, als zy zich niet stil hielden. Hy had baar vervolgens in een kast op gesloten. Later was hy teruggekeerd en had beide kinderen te bed gelegd, steeds onder bedreiging met den dood, als zy om hulp zouden roepen. In hun angst hadden de kinderen zich niet durven verroeren, ook niet toen zy de menschep hoorden, die Donderdagmorgen bet huis doorzochten, doch toen dezen op het erl kwamen, hoorde het meisje er bekende stemmen en durfde zij om hulp roepen. IntusacheT hadden de andere dorpelingen verder het erf eu de stallen afgezocht en in den wagenstal vonden zy het lijk van de dienstbode, Emma Philiip genaamd. De ongelukkige kg op den rug, verworga. Blijkbaar was zy door de moordenaars overvallen geworden, terwyl zy bezig was oen rijtuig schoon te maken. De paardenstal schijnt de plaats te zyn, waar Kallis en zyn vrouw vermoord werden. Omtrent de daders verkeert, men nog nagenoeg geheel in het duister. Men weet alleen, dat de knecht de hoofddader is en men vermoedt, dat hy 3 heipers heeft gehad. De smid van het dorp heeft namelijk geziei, dat de knecht van Kaliss met 3 jonge mannen Dinsdag het erf op giïg maar hij had daaraan toch geen aatr.iae.ht geschonken, meenetïde,- dat het daglooners waren, zooals er wel meer op de hoeve werken. Het schijnt dus, dat de knecht Dinsdag zyn handlangers op het erf varborgen heeft. Omtrent dien knecht zelf weet men ook zeer weinig. Kaliss had hem zonder papieren ir dienst genomen en hij noemde zich Krotochin, welke naam wel va'sch zal zyn. Hy is een man van middelbaren leeftijd, me* hoogrood gelaat, en kaal hoofd. Dat is a'les, wat men omtrent hem weet. De gehaele gendarmerie uit den omtrek is op de been om de bandieten op te sporen en de boeren helpen daar tronw aan mee, maar men heeft helaas nog geen enkel spoor gevonden. Volgens een later bericht, zou de knecht gearresteerd zyn. De Franscli-Duitsche toenadering. In een voordracht te Keulen gehouden in den Dunschen Vredesbond heelt professor Qaiddo uit Miiachen, die van Parijs kwam, ae ophanden zijnde stichting aangekondigd va,n een Franscli Duitschen bond tot bevordering yaa do vriendschappelijke betrekkingen tusschen beide volkeren. De .lejsBïtenkweslie. In den rijksdag is Vrijdag wederom de Jezuïatenkwestie ter sprake geweest. De Centrums-afgevaardigcfe Fehrenbach vroeg n.1. aan den ryKskanseiier, of hit hem bekend was, dat de Badensche regeering op 11 Dec. aan pater Cohausz verboden had een lezing te honden over „de waarheid over de Jezuïatenkwestie" en boe dat optreden te vereenigen was met de verklaring van den rijkskanselier van 4 Dec. 1912 (dat n.1. de toepassing van de Jezuïatenkwestie niet verscherpt worden, zou ) Minister Delbrück antwoordde en gaf een lange uiteenzetting van het gebeurde, die alleen reeds door de uitvoerigheid bewees in welke moeilijke positie de staatssecretaris en met hem de rijkskanselier zich bevonden en welk een moeiten zy hadden om zich uit het geval te redden. De staats secretaris verklaarde o.m., niet te kunnen ontkennen, dat de beslissing in het vermelde geval e; j n verscherping was v«a de practyk, — dus in strijd met de verklaring van den rijkskanselier! — Tengevolge van de bestaande gewoonten kon echter een dergelijke verscherping slechts in enkele gevallen voorkomen. Ongelijkmatige toepassing van de wet was door geen bondsraadbesluit ts verhinderen, maar de bestaand^ eenheid rechtvaardigde de verwachting, dat ook in de toekomst de handhaving der voorschriften door een gelijken geest gedragen worden zou enz. Na de lange verklaring, waarvan wjj natuurlijk slechts enkele puntjes geven, weerklonk een ironisch gelach, en niet enkel van de Centrumsbanken. als bewijs dat de gegeven inlichtingen al een heel zonderlingen indruk gemaakt hadden. Inderdaad bevestigen zy dan ook, dat het optreden van de Badensche regeering geheel in strijd is met de besliste verklaringen door den rijkskanselier gegeven an dat deze geen middelen wist om zelfs ^yn gegeven verklaring te doen verwezenlijken. Verder debat werd over de kwestie niet gevoerd, betgeen overigens niet: noodig was. Want ab3oluut, niet duidelijker en helderder ware het buiten wettelijke van de maatregelen tegen de Jezuïeten genomen en de uitzonderings toestand, waarin zij verkeeren, te belichten geweest dan door de verklaring van staatssecretaris Delbiüsk zelf. Tegen het papieren gevaar. De Daitsche minister van eeredien st heeft, volgens de Magdeb. Ztg. een byzondere verordening tegen de onzedelijke literatuur uitgevaardigd. De fantasie wordt, zoo zegt de minister, door de Schundliteratur bedorven en het zedelijk; voelen en willen in die mate beneveld, dat de jeugdige lezers vaak tot strafbare handelingen worden gebracht. De school moet echter by den strijd tegen dit kwaad door het ouderlijk huis gesteund worden en over de lectuur der kinderen moet met zorg worden gewaakt. Slechts dan bestaat er, volgenB het oordeel van den minister, kans om dit kwaad te overwinnen. BELGIË Terbod. De Belgische katholieke regeering zet haar arbeid rustig voort. De ministerpresident de Brocqueville, heeft als minister van Oorlog aan de militairen verboden deel uit te maken van een geheim genootschap of van welke instelling met een politiek karakter ook. Aan de Belgische officieren is het derhalve verboden vrijmetselaar te zijn. De katholieke bladen juichen over dezen maatregel. Dat men van den kant der Loge en hare satellieten, de liberale bladen, een anderen toon aanslaat, is te begrijpen. Antwerpen of Luik. We maakten onlangs melding van den nayver tusschen de Waalsche en de Vlaamsche metropolis, die beiden het jaar 1920 voor een wereldtentoonstelling opeischen. Thans is ook een commissie uit Antwerpen onder leiding van burge meester De Vos door den minister van Arbeid, Hubert, ontvangen. Zij legden dezen de motieven voor, waarop hun aan spraken gegrond zijn, en welke wij reeds vroeger mededeelden. Met een wereldtentoonstelling zouden te Antwerpen tevens verscheidene andere grootsche plannen gemoeid gaan: de inwijding van de nieuwe haven, de slechting der vestingwerken en soortgelijke gewichtige veranderingen, die voor de ontwikkeling der handelsstad van onberekenbaar nut kunnen z\jn. De heer Hubert heeft den Antwerpenaren hetzelfde geantwoord als den Luikschen gedelegeerden, zoodat men nog niet weet, welke der beide steden de voorkeur zal kragen. Niet ten onrechte wezen wy er op, dat voor het overige België de kwestie eigenlijk is: „Viaamsch of Waalsch". Want de Waalsche pers begint er op te wijzen, dat Autwerpen het wel den langsten tyd zonder tentoonstelling heeft moeten uithouden, maar dat daarentegen Gent, dat '.hans een tentoonstelling krijgt, een Vlaamsche stad is, zoodat in 1920 de Walen weer aan de beurt moeten zijn. De „zeven plagen van België" en van.... De Ster, uitgave van het Werk der „Geloofsverdediging" to Antwerpen, noemt de „zeven plagen van België": lo. de slechte lectuur. 2o. de slechte bioscopen. 3o. de overdreven sport. 4o. de drank. 5o. de mode. fio het menschelyk opzicht. 7o. het nieuw Malthusianisme. Waarlik, dat zijn niet de plagen van België alleen. Menig ander land — en ook Nederland helaas — heeft zeven zulke plagen. Aan ons, aan de Katholieke pers op de eerste plaats, de plicht om ze uit te roeien. FRANKRIJK Pelgrims te Lonrdes in 1912. In Lourdes zijn in het jaar 1912 446 pelgrimstreinen aangekomen, waarvan ?19 uit Frankrijk en 127 uit het buitenland. Daarvan kwamen 36 uit België, 22 uit Italië, 20 uit 8panje, 23 uit Duitschland, 12 uit Zwitserland, 4 uit Oostenrijk, 3 uit Nederland, 2 uit Engeland, 2 uit Schotland, 2 uit Hongarije en 1 uit het groothertogdom Luxemburg. Het aantal pelgrims bedroeg 247.092, waaronder 201.696 Franschen en 45.396 vreemdelingen. Ken geruchtmakende zaak. De ministerraad had te Parijs een zeer bewogen verloop en was bijna geheel geweid aan de weder in dienststelling van kolonel du Paty de Clam. Verscheidene mi nisters verklaarden dat de maatregel genomen was zonder dat de regeering er iets van wist. Indien zij geraadpleegd waren, zouden zij tegenwerpingen gemaakt hebben en gewezen hebben op de politieke moeilijkeheden, welke daaruit konden voortvloeien. (Zooals men weet, heeft kolonel du Paty de Clam een hoofdrol gespeeld in de Dreyfus-affaire. Toen dezer dagen zijn terugkeer in het leger bekend werd, hebben zekere bladen heftig daartegen geprotesteerd. Ked. Msb.) Minister Millerand rechtvaardigde den maatregel, welke geen enkel politiek karakter had. Hij nam de geheele verantwoordelijkheid op zich en bood tweemaal aan zijn ontslag te nemen, ten einde de geheele verantwoordelijkheid van het kabinet af te wenden. Het kabinet besloot dat het ontslag van welken minister dan ook op dit oogenblik slechte gevolgen zou hebben. Da ministerraad stelde een nota op, waarin de geheele verantwoordelijkheid van dezen maatregel op Millerand wordt geladen. Door de publicatie van de nota kalmeerde ook de opwinding in politieke kringen niet. Verschillende leden van het parlement vroegen nadere ophelderingen. Poincaré confereerde lang met verschillende ministers. Het gerucht loopt dat het incident nog niet gesloten is. De Franschen in Marokko. In het geheele gebied van Mogador is de toestand veel verbeterd. ENGELAND De taxi-staking te Londen. De taxi-staking te Londen brengt, naar de Herald meldt, aan de auto-maaischappijen een dagelijksch verlies van £ 5.000 en in het geheel sinds het uitbreken van de staking reeds £ 50.000. Desniettegenstaande willen de werkgevers van geen toegeven weten, terwijl ook de chauffeurs stand houden, daar han weerstandskas nog goed gevuld is en steeds wordt aangevuld door eon stakingsgeld, dat de chauffeurs, die nog werken, betalen en dat £ 200 per dag bedraagt. De Standard verklaart, dat de eenheid onder de werklieden verbazend groot is. Vrouwen helpen mee; zg halen de stakingsgelden aan de garages op. Inmiddels zijn twee financieel-kraehtige maatschappijen in Engeland opgericht om den strijd aan te binden tegen de benzinetrust. De Herald weet ook te melden, dat men noodgedwongen, proeven heeft genomen om goedkoope benzine uit petroleum en benzoline te bereiden. Men zou ook reedB eenig succes hebben bereikt. De Titanic-ramp heet't dezer dagen nog tot een treffend tooneel aanleiding gegeven. Toen onlaags eon transatlantische boot Havre zou verlaten, kreeg de kapitein een brief met een pakketje van een boerenvrouw uit Indre et Loire, waarin zij mededeelde, dat haar eenigen zoon kok op do Titanic was geweest en met het schip vergaan. Zg ^verzocht thans het bijgaand kruis op de plaats der ramp in zee te willen laten, opdat het graf van haar zoon niet zonder het teeken der verlossing zou blijven. De kapitein nam het kruis mee; op de plaats der ramp stopten de machines en het kruis, met lood bezwaard, zonk naar de diepte van den Oceaan, OOSTENRIJK Dnitsch bezoek. Volgens de Allg. Korr. zou keizer Wilhelm voornemens zijn in het voorjaar nog een bezoek te brengen aan keizer Frans Joseph. De heer van Jagow, die nieuwe staatssecretaris van buitenlandsche zaken, zou hem vergezellen. SPANJE. lHanra heeft besloten om weder als leider van de conservatieve party op te treden. Onlusten in Spanje. De droogte heeft oen geweldige crisis in de arbeiderswereld veroorzaakt, die in de gemeente Carbalim ernstige onlusten tengevolge had. De dorpelingen bombar deerden het gemeentehuis met steenen, drongen de wijnkelders binnen en plunderden de voorraadschuren. Vervolgens trokken zij naar de omliggende plaatsen, alles op hun weg roovend en vernielend. De politie wordt naar de bedreigde plaatsen geconcentreerd en in alle haast worden versterkingen gevraagd. De incidenten zijn ook het gevolg van de invoering van vervalschter wijn uit Castilië, hetgeen de wijnmarkt in deze streek zeer drukte. - ITALIË Gevolgen van den TnrkschItaliaanschen oorlog. Gedurende het jaar 1912 is in Italië het aantal faillissementen aanmerkelijk hooger dan andere jaren, hetgeen moet woiden toegeschreven aan den economischen crisis, die Italië in het afgeloopen jaar heeft doorgemaakt. De rechtbank te Milaan sprak in den ioop van dat jaar meer dan 800 faillissementen uit. De Balkan-oorlog. — Voor het geval de oorlog weer uitbreekt zal Nazim Pacha niet meer het oppercommando van het Turksche leger bezitten, doch zal de tegenwoordige chef van den generalen stat Torgut Pacha of Ahmud Schefket Pacha het opperbevel overnemen. — De op Tarrabosch belegerde Turken deden Vrijdag een uitval in de richting van Oblik en vielen de Montenegrijnsche voorposten van het centrum der Zuider armee heftig aan. De Montenegrynen openden een ononderbroken vuur. Het gevecht duurde van 's morgens tot 's middags één uur. De Turken trokken in wanorde terug en lieten vele gewonden achter. De verliezen der Montenegrynen zijn onbeteekenend. Roemenië en Bulgarije. In welingelichte kringen ziet men in de olficiëele mededeeling van de Bulgaarsche regeering aan Roemenië een teeken vas een zekere ontspanning. In deze mededeeling wordt gezegd, dat den Bulgaarschen gedelegeerde Danelf is opgedragen de onderhandelingen met Mishu, die afgebroken waren weer te herstellen, Uit Tsernowitj wordt aan de Beichpost geseind : Talrijke Roemenen, die in Bukowina wonen, hebben het mobilisatiebevel ontvangen; zy z\jn Vrijdag naar Roemenië vertrokken. De sluiting der Daidanellen. In het jongste bulletin van de Engelsche kamer van koophandel te Constantinopel is een interessant artikel verschenen over de schade, welke de sluiting der Daröaneilen, die twee maanden duurde, heeft meegebracht. De schrijver van dit artikel berekende, dat het graan, dat zich in de havens ophoopte en voor export gereed was een waarde van 16 millioen pond sterling vertegenwoordigde. Bovendien lag in de Roemeensche havens nog voor l'/ a millioen pond sterling. Dus de totale waarde is I7 1 / a millioen pond sterling. Daarbij moet nog gerekend worden de verhooging yan den vrachtprijs, de verhoogde assurantiepremie en het verlies tengevolge van de kieming van het graan en het te laat leveren volgens contract. Dan zyn er nog verschillende factoren die niet in geld zijn uit te drukken. Te Constantinopel was een hoeveelheid van 555.099 ton graan opgehoopt, welke een waarde van 4.509.961 Turksche ponden vertegenwoordigt. Verder lagen er nog schepen met petroleum, steenkolen enz. Bij den uitgang der Dardanellen werden 228 3ahepen vastgehouden, dat beteekent een verlies van 4801 dagen als men de schade per dag op 35 pond schat, komt men tot 161.035 pond sterling alleen wegens stilliggen. Bij den ingang der Dardanellen werden 200 schepen vast gehouden, iedere boot gemiddeld 20 dagen dus te zamen 2000 dagen & 35 pond sterling per dag, vertegenwoordigt een schade van 140.000 pond sterling. Het totaal verlies voor de schepen aan den in- en uitgang der Dardanellen bedraagt derhalve ongeveer 308.035 pond sterling of 3.851.475 gulden. De nota der mogendheden. Vrydag zou, gelyk men weet, de gezantenconferentie te Londen de gemeenschappelijke nota der groote mogendheden aan de Porte redigeeren, welke daarop door de gezanten te Constantinopel zou worden overhandigd. Le Journal weet daarentegen te melden, dat de zaken reeds verder gevorderd zyn en reeds Vrijdag de Turksche regeering de nota heeft ontvangen. Zaterdag zou daar dan te Constantinopel over worden beraadslaagd en Maandag zouden de ambassadeurs te Londen het antwoord reedï in hun bezit hebben. De Tnrksche gedelegeerden schijnen overigens reeds op de hoogte van den inhoud der nota te zijn, want Vrydag reeds meldde de Porte hun, niet in staat te zyn de gegeven wenken op te volgen. Rechid Pacha verklaarde Vrijdagavond nog, dat Turkije eerst dan de vredesonderhandelingen zou hervatten, wanneer de geallieerden van te voren verklaarden, alle aanspraken op Adrianopel te laten varen. Anders kon er geen sprake zyn van een hervatting der onderhandelingen. Liever zou Turkije den oorlog voortzetten. De mogendheden en Turkse. De Berl. Lokal Ane. bestreed Zaterdagavond, blijkbaar officieus, het bericht dat er geen eenstemmigheid zou heerschen onder de mogendheden over haar houding ten opzichte van Turkije. De kabinetten van de groote mogendheden zijn het zonder uitzondering met eikander eens, dat verder verzet van de Porte tegen de voornaamste eischen van de Balkanmogendheden niet in het belang van Turkije zou zyn, en dat daarom ook Adrianopel afgestaan moet worden, daar anders de vrede slechts het karakter van een verlengden wapenstilstand zou hebben, die binnen afzienbaren tijd toch weer nieuwe vijandelijkheden ten gevolge zou hebben. Of, zooals de Engelsche bladen melden, op dit oogenblik by de Balkanstaten reeds soortgelijke stappen gedaan worden als te Constantinopel, is twijfelachtig. Daarentegen zal het wel juist zijn, dat de groote mogendheden ook hier bemiddelend zullen optreden, zoodra de Porte zich bereid heeft verklaard aan Europa's dringenden wenschnaar vrede gehoor te geven. übld. Dr. Danef wil naar huis. Dr. Danef heeft aan de Bulgaarsche Regeering om zijne terugroeping verzocht. De reden moest zyn, dat de Regeering te Sofia zonder hare gevolmachtigden te Londen daarvan in kennis te Btellen met de Turksche Regeering in onderhandeling getreden is. KLEINE KRONIEK — Een finantieele krach. Het bankiershuis Rodrikuez Ely frères te Marseille heeft zyn betalingen gestaakt. Het passief beloopt byna 17 millioen frs. — Castro. Castro, de expresident van Venezuela, is voor het Bondgerecht te New-York gehoord. Zijn verzoek tot voorloopige invrijheidstelling tegen borgstelling werd niet toegestaan. Castro werd bij het verlaten van het gerechtsgebouw door het gepeupel omringd en moest door de politie beschermd worden. — De Czaar spreekt vredelievende woorden. Bydeontvangst van den plaaatsvervangenden minister van oorlog verklaarde de Czaar verontrust te zyn over de tot oorlog ophitsende artikelen van enkele Russische bladen. Onder geen enkele omstandigheid zal de Czaar zich daardoor in zyn vaste overtuiging aan het wankelen doen brengen, om den vrede te bewaren. By de ontvangst van andere ministers uitte de Czaar zich in gelijken zin. — De ramp van de „Titanic". Heden, Dinsdag zullen, naar de Daily Telegraph meldt, de eischen van schadevergoeding, te samen beloopende 180.000 dollars, worden behandeld, naar aanleiding van het vergaan van de Titanic. Verscheiden rijke overlevenden van de ramp, waarbij ook de families Astor, Widener en Strauss, moeten te kennen hebben gegeven, dat zy tegen de eigenaars van het schip geen eischen zullen inbrengen. — Nalatenschap van Leopold II. Naar verluidt zou prinses Louiza van België, op aanraden van hare zuster, prinses Stefanie, het voorgesteld akkoord — 36 millioen to verdeelen onder de drie dochters van Leopold II — van de hand wijzen. Staan de zaken waarlijk zoo, dan zal het proces denkelijk zijn vorder verloop krijgen door een vonnis van het hof van beroep. ---