In den jachttijd. Iets over vleesch van wild. Villain en Bascon schreven omtrent het vleeseh van wild, dat vooral in deze tegenwoordige tijden van vleeschduurte en vleeschschaarschte zoozeer de aandacht trekt, het volgende: „Dieren die goed zijn voor de consumptie, levende in boBschen en op hët veld, in hun natuurleken vrijen staat, kan men in het algemeen tot wild rekenen. Juist de in het wild levende staat geeft aan het vleesch dezer dieren eigenaardige eigenschappen als voedingsmiddel. Het vleesch van wild is van allerlei gading door de verschillende en eeer uiteenloopende levensomstandigheden, waarin het wild geplaatst wordt, n.L vry en vrank in de volle lucht, met ongedwongen beweging, niet zelden afwisselend aangewezen op karige en overvloedige voeding, onderhevig aan allerhande veranderingen der weersgesteldheden, gedwongen tot- het nuttigen van geheel vreemde voedingsmiddelen, enz. Het vleesch van wüd is droger, vaster, minder met vet doorregen dan dat onzer huisdieren. Het levert een uitstekend smakelijk vleesch, met eigenaardige lucht en aroma, al mogen sommige wildsoorten ook zwaar verteerbaar zijn voor pereonen mat maagziekten en die een zittend letten leiden. Teneinde de verteerbaarheid van het wild te verboogen en te vergemakkelijken laat men het een begin van bederf ondergaan door de Franschen „faisandage" genoemd (haut-gout). Sommige wildsoorten smaken beter ingemaakt in azyn gedurende enkele dagen, terwijl sommigen geen wild eten of het moet in zekeren graad van ontbinding verkeeren. Uit hygiënisch oogpunt moet men een voorzichtig gebruik maken van z.g. „viandee noires". — Door hun samenstelling en toebereiding in de keuken vormen ze een zwaar verteerbaar voedsel. Trouwens niet alle magen kunnen deze ryk voedende vleesebsoorten verteren; overvloedig gebruik veroorzaakt niet zelden onaangename gevolgen. Vleesch van verhitte, gejaagde dieren is gewoonlijk slecht van smaak en ongezond. Niet zelden sterven dergelijke dieren mear van vermoeidheid dan wel door het schot; heel het lichaam wordt doordrenkt met vloeistoffen en produkten afkomstig van eene abnormale stofwisseling. Kijk aan lagere organismen, die een gunstiger voedingsbodem vinden, bederft dergelijk vleesch heel spoedig, vooral by hooge buiten-temperatuur. — Bij dergelijke oververmoeide dieren kan ook een ge&lachtslucht optreden. Da praet^k leert een en ander ; slachtdieren ter markt aangevoerd laat men 24 uur rusten vóór de slachting. Het wild onderscheidt men vooreerst in haarwild en vederwild. Tot de eersten behooren eene heele reeks, beginnen we maar eens met het gewone konijn. Tamme konijnen worden het geheele jaar verhandeld ; hun vleesch is wit, rcse, zeer gemakkelijk verteerbaar en geniet op tafel eene zeer goede repu tatie, in alle klassen der bevolking. De lever der wilde konijnen vertoont niet zelden puntvormige, witte verkleuringen, die hun oorzaak in een parasiet vinden nl. coccideën (psorospermiën). Dergelijke dieren vermageren spoedig, andere malen treft men lintwormblaasjes aan, ovaal van vorm, wit van kleur met troebel witgele vloeistof-inhoud, die niet ^zelden een puntvormig kopje laten onder kennen. De vruchtbaarheid der konijnen is enorm groot. Bascon zegt, dat een enkel paar per jaar 200 jongen kan produceeren. Geen wonder dat men in Australië van eene konynenplaag spreekt. Men heeft daar dan ook getracht door kunstmatige besmetting eene epidemie onder de dieren te laten uitbreken, om zoodoende sterfte op groote schaal te verwekken; de resultaten zijn evenwel nog niet gunstig geweest. De konijnen worden ontdaan van de ingewanden verzonden. De pooten snijdt men af, somtijds ook de koppen ; dit laatste gaf niet zelden aanleiding tot fraudelease handelingen met katten, die als konijnen werden verkocht. De centrale bureaui voor het onderzoek van levensmiddelen werd niet zelden overstroomd met stukken toebereid vleesch ter vaststelling of men met toebereid konijn dan wel kat te doen had. Een natuurlijk gevolg was, dat men ging uitzien naar vertrouwbare herkeuringsmiddelen. De kop bewast of hij van een verscheurend of van een knaagdier was. Moeielijker wordt het bij reeds verdeelde dieren, èt, wanneer men bij toebereidde dieren de koppen verwisselt. De onderscheidingsmerken, die ons in staat stallen een zekere diagnose te maken zijn dus hier op hun plaats en kunnen hun nut hebben. De kop van de kat is breed en stomp met uitspringende oogbogen; bovendien is het gebit dat van een verscheurend dier (scheurtanden) dat van haas en konijn van een knaagdier. Ook het schouderblad geeft duidelijke aanwijzingen, dat der kat is halfmaanvormig, dat van het konijn is driehoekig en van een sterk ontwikkelden doorn voorzien aan den achterrand. Het dijbeen der kat is grooter en zwaarder dan dat van het konijn en bezit aan het ondereinde op de achtervlakte een beeniga lijst, die een ring vormt en die niet bestaat bQ het konijn ; bovendien vindt men er slechts één gewrichtsknobbel, bij het konijn twee. Onderarm en elleboogsbeen der kat zijn recht en loopen los naast elkander, bij het koniin zijn ze innig verbonden en sterk gebogen en meestal met elkander over heel de lengte verbonden. In de gewrichtsgroeve van het konijn vindt men eene verhevenheid, maar beneden versmallend, eene verhevenheid, die ontbreekt bij de kat. Het dijbeen van de kat is recht, dat van het konijn eenigszins gebogen en bezit een knobbel achter het dijbeenshoofd. Een uitsteeksel onder het dijbeenshoofd is sterk ontwikkeld. Knitbeen zijn bij de kat steeds gescheiden, by het konijn meer gebogen en inniger verbonden, zoodat ze feitelijk een been vormen. De ribben van het konijn, twaalf in, getal, zijn afgeplat en bijna alle hebben ze een 3terk uitstekend knobbeltje bij de aanhechtingspunt aan de wervels, die der kat zijn rond, dertien in getal en hebben een afgerond uitsteeksel. Het borstbeen van de kat heeft drie korte wervels, dat van hat konijn vier langwerpige. KattenvJeesch heeft ean bijzonderen smaak, heeft eene meer roode kleur dan konynenvleesch; het vet der kat is zeer wit en ®it vooral rondom de buikorganen; rondom de mieren vindt men een heel bed. De haas vindt men over heel de wereld en levert een vleesch door iedereen bijna gaarne gegeten, niet het minst door de jagers. Ook hier geldt, dat de smaak zeer afwisselend is naar geiang de herkomst van het dier. Berg- en heihazen leveren puik vleesch; dergelijke dieren leveren een aromatisch vleesch, herinnerende aan den plantengroei hunner omgeving waaruit het hoofdvoedsel bestond ; leven ze in moerasachtige streken, dan kan het vleesch vreemden bijsmaak krijgen. De haas der wijnbergen levert een bijzonder smakelijk braadvleesch. Jonge hazen kan men herkennen aan hunne fijne, gemakkelijk scheurbare voren, terwijl ze een beenig uitsteeksel hebben ter grootte van een linzenkorrel boven en onder den voetwortel; deze verdwijnen op lateren leeftijd. Duitschland levert zeer veel hazen; men verzendt ze dozynsge wijze gebonden aan de achterbeenen. De Duitsche hazen zijn volgens Bascon min der smakelijk dan de Fransche; men besteedt er ook minder prijzen voor. Men kan ze onderkennen aan de meer bleeke beharing en langere pooten. Rusland levert witte hazen die zeer gezocht z$n. B. --- Van over de grenzen. — Diefstal. Gedurende den iaatsten tijd werden op het station Giadbach verschillende goederenwagens opengebroken en bestolen. In verband hiermede werden gisteren twee jeugdige arbeiders gearresteerd die de diefstallen gepleegd en het gestolen goed by hunne ouders hadden gebracht. Laatstgenoemden zijn op grond hiervan wegens heling gearresteerd. — Uit den trein gevallen. Te Straelen viel eergisterenavond een student uit den trein alvorens deze stilstond. De jongen had het portier zelf opengemaakt en kwam zoodanig met het hoofd op de steen en terecht dat hij bewusteloos werd opgenomen en naar het ziekenhuis moest worden overgebracht. — Gevaarlijk artist. In den nacht van Zondag op Maandag wilde de 28-jarige artist Grümmel in eene herberg te Segeroth zijne kunst toonen. Toen hem dit niet werd toegestaan, verwijderde hy zich achteruitgaande uit de herberg en schoot op den hem volgenden kellner en een bezoeker, die den kellner wilde helpen om den man buiten de deur te krijgen. De kellner werd niet getroffen, doch de bezoeker kreeg een schampschot. Op de Segerothstraat schoot hy nogmaals op zijn vervolgers zonder hen te treffen en vluchtte in eene bierhal. Een man die hem aan de deur tegenkwam schoot hij zonder meer een kogel door het hoofd met het gevolg dat deze op de plaats doed bleef. Grümmel stelde zich daarna in een hoek van de bierhal op en schoot op degenen die binnen wilden komen. Middelerwijl werd de brandweer gealarmeerd die de bierhal omsingelde en de samengestroomde menigte op een afstand hield. Een agent sommeerde hem om zich over te geven, doch zonder gevolg. Eerst nadat assistentie was gekomen werd de man door eenige politie beambten vastgegrepen en onschadelijk gemaakt. Gelukkig had hy geen schietvoorraad meer daar het anders niet zonder meer lukken afgeloopen zou zyn. — Vreemd geval. Eene jonge vrouw uit Duiken nam Maandagavond slaapdruppels in, om beter te kunnen slapen, waarna ze ook werkelijk insliep. Daar de vrouw den volgenden morgen niet wakker was te krijgen werd een dokter gehaald. Ook dezen is het nog niet mogen gelukken om de vrouw wakker te krijgen. Zooals de dokter verklaart heeft hij een soortgelijk geval neg niet bijgewoond. — Lekkere worst. Door een expediteur te Aken werden deze week vijf groote manden vleesch aan de goederen loods afgehaald. Daar men dacht dat de zaak niet zuiver was werd de kar aangehouden en onderzocht. Bjj onderzoek bleek dat elke mand 500 pond bedorven kalfsvleesch bevatte dat voor vyf verschillende slagers bestemd was. Het vleesch werd in beslag genomen en onder politietoezicht vernietigd. Zeer zeker was het andere in de worstfabriek terecht gekomen. — Ruzie. In den nacht van Zondag op Maandag ontstond te Dortmund ruzie in een lokaal, in het westelijk deel der stad. Een Italiaansch arbeider, kreeg daar rusie met twee collega's. Plotseling trok hg een revolver en loste verscheidene schoten. Een der twee kreeg een kogel in het onderlijf en werd stervend naar het ziekenhuis overgebracht, de ander kreeg een sehot in het been. De dader is nog voortvluchtig en kon nog niet gearresteerd worden. — Moeielykheden. De firma Hilbes en Kaulen te Giadbach handel in manufacturen verkeert in finan tieele moeielykheden. Ze heeft voorgesteld om de vorderingen met 50 pet. at te doen. Het passief bedraagt 100.000 mark. — Vergiftigd. Door eene onvoorzichtigheid van de vrouw van een tuinier te Wattenscheid werd waterschieriing in plaats van peterselie in de soep gedaan. Door het gebruik derBoep werden de vrouw acht kinderen en twee leermeisjes ernstig ongesteld. Een meisje van acht jaar is reeds overleden. De anderen zijn nog in levensgevaar. --- BINNENLAND. Een politie-ontslag zaak. De leden der Tweede Kamer hebben ontvangen een uitvoerig verzoekschrift van den heer F. M. J. van Boxmeer, exinspecteur van politie te Arnhem, dat gesteund wordt door zyn broeder, den heer L. W. A. van Boxmeer, le luitenant bij het 8e infanterie-regiment te Arnhem. Een nauwkeurige lezing van dit geschrift heeft ons, zegt de Geld., de overtuiging geschonken, dat wij hier inderdaad met een merkwaardige ontslagzaak te maken hebben. De geschiedenis zit aldus: De heer F. M. J. van Boxmeer werd op 1 Mei 1907 benoemd tot inspecteur van politie te Arnhem, na eerst als zoodanig te Bergen-op-Zoom werkzaam te zyn geweest. Adressant beweert, dat de Arnhemsche commissaris na eenige jaren zeer tegen hem werd ingenomen en tegen derden zei: „Ik zal hem (adressant) er wel uittrappen". Dit geschiedde dan ook. Op 18 Juni 1911 was adressant, die toen geen dienst had, als particulier te Nijmegen en werd daar door een aantal straatjongens aangevallen. Adressant verdedigde zich, maar werd door een misverstand door politie-agenten naar 't bureau gebracht, waar weldra de vergissing bleek. Eanige dagen later echter verweten zijn chefs te Arnhem hem, dat hy, adressant, te Nijmegen zich aan onbehoorlijk gedrag op straat zou hebben schuldig gemaakt, terw{jl hy bovendien onder den invloed van sterken drank zou hebben verkeerd. De burgemeester van Arnhem liet adressant by zich komen en stelde hem voor de keuze binnen 36 uren eervol ontslag aan te vragen, oi on eervol te worden ontslagen. Adressant deed in z'n verslagenheid en angst het eerste. Doch hij liet het er niet by. Zjjn broeder, luitenant Van Boxmeer, vatte bovendien de zaak op, ging een onderzoek instellen te Nijmegen, kwam tot de overtuiging, dat zyn broeder volstrekt niet onder den invloed van drank had verkeerd, wat velen onder eede willen verklaren, requestreerde aan den minister van Justitie en aan de Koningin en ging zelf op audiëntie by de ministers van Justitie en van Koloniën. Op zeker oogenblik scheen het, dat adressant een betrekking zou krijgen als commissaris van politie in Nederlandsch-Indië, maar daarvan kwam niets, op grond „van informaties, die alsnog waren ingekomen". Luitenant van Boxmeer stelde alles in 't werk, om recht voor z'n broeder te verkregen. Alles tevergeefs. Het request aan de Koningin, 14 Februari 1913 verzonden, werd eerst 10 September, na een tweede request beantwoord. Maar niets hielp. Steeds stuitten adressant en zyn broeder op een weigering. Op 20 September zei minister Ort, tegen luitenant Van Boxmeer, dat diens broeder misschien een rijksbetrekking zou kunnen krijgen, maar de minister kon niets beloven. Adressant, die een blanco-strafregister had, beweert, dat hem ook bij sollicitatie» naar burgerlijke betrekkingen den pas door den burgemeester van Arnhem werd afgesneden. Nu alle verzoeken om rehabilitatie vruchteloos zyn gebleven, heett adressant zich tot de Tweede Kamer gewend met verzoek om steun „ter verkrijging van een gepaste betrekking bfi de rykspolitie." Het uitvoerig verzoekschrift gaat vergezeld van alle requesten, door luitenant Van Boxmeer in deze zaak verzonden, en van verschillende zeer gunstige getuigschriften over adressant, o.a. van den commissaris van politie te Bergen op Zoom, van mr. P. J. M. Schaepman, oud substituut officier van justitie en van den heer G. A. Liethof, raadslid te Arnhem. Al deze personen leggen zeer gunstige verklaringen over adressant, die de kostwinner zijner oude moeder is, af. En er zijn getuigen, die onder eede willen verklaren, dat adressant te Nymegen volkomen normaal was. --- FEUILLETON van de „Nieuwe Venlosche Courant". De roovers van het kasteel d'Herneuse. Naar bet Fransch van NOËL GAULOIS. 31 — Ge zoadt ontdekt zijn, heer. En voor alles wilde ik u bevrijden. — Loop en haal hen hierl Breng'hen hier voor de nacht om is. Morgenochtend mag Valrocca geen meester meer zijn van het kasteel..,. Ga. De reus was reeds verdwenen midden door het bosch. IV. Over het verraad, dat de zaken van Valrocca weer «enigszins goed maakt, nadat zgn gevangenen ontvlneht z{jn en over de ontvangst, die de vrienden van marcel d'Hernenae aan Le Trnand bereidden. Een onbepaald licht verspreidt zich over <*e aarde : de dag nadert. Marcel en de ridder de Serre liggen op een legerstede v an gedroogde bladeren; een haastige stap onttrekt hen aan hun korten slaap. , Hat is Le Truand, die zich eenige oogen°Hkken verwijderd heeft en terugkeert een mageren buit: zwart brood en een kom melk, bij een ot anderen boer in omtrek gerootd. De roover heett zijn rooversmanieren niet afgelegd, al ia hg niet meer in dieast bij Valrocca. De zoou van den graaf en d? ridder z^n dankbaar voor dit ontbijt en het is gauwer verdwenen, dan het gekomen is. Marcel ie kwaad, dat Ferré met zijn mannen er nog niet is. — Wat hindert het of hy talmt, zeide Le Truand. We hebben nu geen baast meer. Marcel keerde zich woedend naar hem. —.... De graaf en Isabella loopen geen gevaar! — Maar deze» morgen, boort ge ? dezen morgen zullen zjf ter dood gebracht worden — Neen. Ik ken Valrocca, dat zal hij niet doen ! — Wat zou hem tegenhouden om zijn haat bot te vieren ? — Zijn belang. Als hg weet, dat gij leeft en vrij zyt, zal hij hen zorgvuldig bewaken als gijzelaars om zich tegen elke wisseling van de fortuin te wapenen! Door hen zal h{j u vasthouden. — Zoo! Maar door hen zal hij ook voortdurend bedreigd worden. Hy begrijpt wel, dat ik de mijnen niet in zijn handen wil laten. •*— Hij zal overdenken en onderhandelen 1 — Met dat canaille onderhandelen ! .. . Nooit! — Het leven van uw vader en van uwe zuster staan op hec spel, heer! De ontroering van den joegen man werd steeds grooter ; hij houdt de tanden op elkaar geklemd en breekt met z§n handen een dikken tak, die Le Truand iuist mat moeite gekapt had, in vele stukken. — Snijd voor mij een anderen, vroeg deze, zich tot Marcel wendende, terwijl hij hein de stukken van zijn stok toonde. — Wat wilt ge ermede doen ? — Ik zal het u zeggen, maar geef my eerst wat ik vraag. Marcel trok eeu anderen tak van een boom af en gat dien aan Le Truand, die er met zijn mes verschillende vreemde teekens in sneed. Met dit zonderlinge stak hout ging hij naar heJ kasteel en wierp dicht by de poort de stok o?er den muur, waarna hij weer epoedig bjj den zoon van den graaf d'Herneuse terug kwam. —• Wat gooit ge daar over den muur? — Een teeken:! Als ik vandaag in het kasteel wil komen zal Iemand mg helpen binnen te komen,, op een uur en een plaats, aangegeven door de teekens op den tak Want hei; is natuurlijk dwaasheid te veronderstellen, dat ik door de poort naar binnen kom. — Die voorzorg is goed De ridder de Serre scherpte op een siuk rotsteen een zwaard, dat hij had ontnomen aan een der rooyers, die door Ferré gedood was. Het lemmet was breed en buigzaam en van hard en stevig staal. Uit het bosch schijnt een of ander wild dier aan te komen, dat opgejaagd wordt door de jagers on alles wat in zijn weg komt omver loopt; plotseling verschijnt Ferré, geheel bedekt met zweet en bloed, door de verwondingen die hy beeft opgeloopen van doornen en andere takken. — Gaillaume komt mot zijn m icnen achter my. Marcel en de Serre gaan de boeren tegemoet, die zij spoedig vinden. — Zflt ge daar eindelijk! Guillaume, zeide Marcel. — Ja heer, bereid om ons met u te laten dooden want ik vrees, dat dit wel alles zal zyn, wat we zullen bereiken. — Le Truand heeft kennissen op het kasteel, een verrassing is mogelijk en wy zullen het dus probeeren ! — Het zij zoo, heer! Niemand wenscht meer dan ik, dat we zullen slagen. — Laten we ons haasten Hoeveel mannen hebt ge ? — Zestig heer! — Houd er dertig bij met Férre om te trachten in de onderaardsche gangen binnen te dringen. Da anderen zullen by den ridder de Serre en mjj blijven; wy zullen over den muur klimmen op een plaats, die Le Truand zal aanwijzen. — Is het niet onvoorzichtig onze krachten te verdoelen ? — Zeker, maar w{j moeten niet alle kracht aan één zijde aanwenden, want als het dan mis liep zou de zaak onherroepelijk verloren zyn, terwyl nu de eerste die het kasteel binnentreedt de andere slechts heeft te waarschuwen deor een of ander teeken, om te hulp te komen. Le Truand stiet den graaf aan en wees naar de poort van het kasteel. Een twintigtal mannen gingen naar de galg en en plaatste er een ladder tegen. — KJjk! riep Marchel, die meende dat Valrocca zyn bedreigingen ten "uitvoer giog brengen. Buiten zich zelve van woede wilde hij zich op da maanen van den kapitein werpen, maar' Le Truand hield hem tegen. — Zy zyn het niet, zeide hy.... Hat is een koopman, zie maar! Inderdaad de man die de ladder werd opgeheschan had niets van een edelman. Z$n smeekende gebaren, zjjn kreten van schrik, waarvan de echo tot in het bosch doorklonk toonde bovendien dat de man nog al bang was voor den dood. De ongelukkige koopman, die daar de treden van de ladder opging was de vreesachtige gezel van Vandenbroun. — Dom ! dat ik niet naar Vandenbroun geluisterd heb! My hangt men op, omdat ik niet durfde ontvluchten en hy, die u ontsnapt is loopt vry. — Nu! Het komt alleen, dat hy niet meer in onze handen is, dat hj5 uw lot niet deelt! — Helaas! Helaas! Wat ben ik dom geweest, dat ik niet over het water gegaan ben met de koopwaren. — Bjj den duivel, wat ben je een praatjesmaker! De beul had een strik gemaakt en ondanks allen tegenstand het hoofd van den koopman erin gestoken. — Beveel je ziel aan God Je zult spoedig goen grond meer voelen. Komaan! Goede reis! Maes hing weldra tusschen hemel en aarde. Zyn mjsdaad was, dat hy voor losgeld had aangeboden den last van een boot, die den vorigen avond langs de muren van Berceuse moest varen, maar die niet spoedig genoeg van de Oise gekomen was. Maugrabin, die uit zyn humeur was door de ont-luchtiger der andere gevangene, vroeg aan Valrocca den eenig overgeblevene aanstonds terecht te stellen welke voldoening hem dadelijk gegeven werd. De boot kwam te Herneuse aan juist eenige minuten nadat Maes den geest gegeven had. Vandenbroun en de twee andere kooplieden hadden ervoor gezorgd hunne schepen aan te houden en langs een anderen weg hun goederen te verzenden. Wat die van Maes betreft, zij badden zijn goederen door laten gaan, opdat ze hem tot losgeld zouden kunnen dienen. — Welk middel hebt ge om binnen Herneuse te komen ? vroeg de zoon van den graaf aan Le Truand; — Tegen den middag zal een bediende uit de keuken m\j een koord toewerpen en zal ik op de wallen klimmen. — Hoeveel mannen kunnen u langs dezen weg volgen ? — Er is een kwartier noodig om er twintig naar binnen te krijgen We zonden ontdekt zyn voordat de helft binnen is. — Ge behoeft da wachters maar te dooden. — Dan zullen er andere komen en alarm maken. — Dus kunt gij alleen dien weg volgen? — Ja heer! — Weet ge geen ander middel om op de wallen te komen of ergens binnen te komen ? — Heer. gi kent nog beter dan ik de inrichting van het kasteel. Er is niets veranderd en slle posten zy'n gebleven. Als ge mij gelooven wilt, moet g(j den strijd niet wagen, zoolang de heer van Herneuse en zijne dochter in handen van Valrocca zijn. — Volg dien raad, keer, zeide Guillaume aux Alouettes en onderhandel over het losgeld voor de uwen. De roover zal het wel met u eens zien te worden. Wat ons betreft we zullen hem wel terugvinden em met gelijke munt betalen. — Vooruit! zeide Marcel. Vóór alles moeten wij mijn vader en zuster redden. Maar zal die ongelukkige myn afgezanten eerbiedigen ? En wie zal zich met die zending belasten ? — Ik zelf zal gaan met Rami en twee anderen om te vragen op welke voorwaarden Valrocca zijn gevangenen zal vrijlaten, zeide Guillaume. — Ga en de hemel sta u bij! Kom hier weer bg ons. — Wacht liever tot ik in het kasteel kan komen, zeide Le Truand. Als soms mijn oude kapitein weer een of ander verraad wilde beproeven, zou ik dit hier kunnen berichten. Ik weet wel waar ik my kan verbergen om alles te weten te komen.... — Le Truand heeft gelijk! Wacht nog even! De uren gingen langzaam voorbü en Guillaume aux Alouettes ging met drie boeren langs een verborgen pad naar het kasteel. Le Truand was langB een nog korteren weg gegaan en kroop voort over den grond. De gebeurtenissen van den nacht, die de gal van Maugrabin hadden doen overloopen, hadden ook Valrocca buiten zich zelve gebracht van woede, nu hij dea graaf, met diens zoon en dochter aan zgn handen ontglipt zag en meeDde, dat zij weer bij elkaar waren. Hij was ook niet weinig verwonderd, toen een zijner mannen hem kwam mededeelen, dat een afgezant van Marcel d'Herneuse een onderhoud met hem wenschte, — Breng hem aanstonds hier! riep hy. Ha! Welk nieuws zou die afgezant brengen f Zou hy het kasteel komen opeischen ? Hy zal toch wel begrijpen, dat ik het zonder slag of stomst zoo maar niet overgeef ! Guillaume aux Alouties kwam binnen, gevolgd door Rémi en de beide anderen. — Wat wil de graaf van Herneuse ? vroeg de kapitein. —"Mijnheer Marcel, die my zendt, wil met u onderhandelen over den losprijs voor zijn vader en zuster. — Over den losprijs van zijn vaderen zuster! zeide Valrocca ten hoogste verwonderd. — Ongetwijfeld ! antwoordde Guillaume, aan wien de verwondering van den kapitein niet ontgaan was, maar die niet begreep wat daarvan de oorzaak was. Valrocca ging recht voor Guillaume staan. — Zend Marcel d'Herneuse u waarlijk tot m? ? — De zoon van den graaf van Herneuse, die hedennacht uit zyn gevangenis ontkomen is, ja. En op welken voet wil hij onderhandelen ? — De Navarrees, die een onbekende omstandigheid voorzag, waarvan h{j kon gebruik maken, probeerde op welke manier dit het beBte zou gaan. — Hy zal uwe voorwaarden aannemen als zij van dien aard zyn, dat een edelman zich er gerust aan kan onderwerpen zonder schande. — Ha!... Als ik den graaf en zgn dochter in vrijheid laat, zou dan Marcel d'Herneuse alle aanspraken op het kasteel laten varen en mij alleen als wettigen eigenaar erkennen ? — Ja, ik denk, dat hij dat offer zou brengen. — Maar z{jn vazallen, zyn dienaren, zullen zfj ook mijn recht erkennen ?. . . Zij hebben een dreigende houding aangenomen, zooals mij gezegd is. — Mijnheer Marcel kan zich zelf slechts tot iets verbinden! — Inderdaad ? En als ik weigerde ? — Mijnheer Marcel kan goede krijgslieden verzamelen en dan zouden de wapenen moeten beslissen. — Misschien zyn zy reeds dicht by! De overmoedige aanval vau dezen nacht was niet een daad van eenige mannen, die alleen stonden.... Zy wisten, dat zy hulp konden verwachten.... — Wat moet ik antwoorden aan mijnheer Marcel ? — Laat hij zelf komen, met een escorte of niet. Ik geef hem mgn woord, dat ik zijn persoon zal eerbiedigen en laten wy dan samen onderhandelen. — Mflnheer Marcel zal niet komen. Ik zal hem overbrengen, wat ge eisebt. — Ik heb het u gezegd: ik verwacht dat hij mij het kasteel afstaat, dat ik veroverd heb en wil bewaken. Laat hij op het heilige Evangelie zweren, dat hij er voor altyd afstand van doet en dan zal het niet aan mij liggen als zQn vader niet aan zijn zijde sterft. — Ik zal hem uw woorden overbrengen. — Waar zal hij den eed doen ? — Daar waarheen hy zich zonder vrees voor verraad kan begeven. — Keer dan naar hem terug en laten wy een bestendigen vrede sluiten. Guillaume aux Alouettes ging heen. Zoo gauw hy de poort verlaten had, snelde Valrocca naar het wachthuis. — Leveille! riep hy, volg die mannen, maar verberg u zoo goed mogelijk ! Als zy u ontdekken, loopt ge groot gevaar gedood te worden, maar als gij terug keert zonder te weten, waarheen ze gegaan zyn en in wier gezelschap z\j zich bevinden, zult ge opgehangen worden. Leveille, die nooit meer dan één oog opende, toonde dat hij niet scheel was, door zijn kapitein aan te zien met twee levendige en doordringende oogen. Hij geeuwde en vertrok in een nonchalante houding, torwyl Valrocca andere bevelen ging geven, opdat alle mannen zich zouden gereed maken voor een tocht. Toen Leveille buiten was ging h{j, in plaats van naar de poort, naar een. verlaten schuurtje bij de graanpakhuizen en floot. Het hoofd van Le Truand kwam door een nauwe opening. — De gezanten zyn vertrokken, maar hy bereidt zich weer op iets anders voorwacht mfi. Leveillé verdween met een opmerkelijke vlugheid en eenige oogenblikken laser volgde hy Guillaume aux Alouettes op twintig pas aistands, zonder dat deze er iets van bemerkte. (Wordt vervolgd.» --- Letteren en Kunst. Carmen Sylva. Den 29en December a.s. herdenkt Carmen Sylva, — onder welken schuilnaam zich Elisabeth, Prinses von Wied, Koningin van Roemenië, verbergt, zooals ieder weet — haar 70en verjaardag. Carmen Sylva is in Europa eene zeer geliefde persoonlijkheid: hare gaven van schrijfster en dichteres, hare bescherming van kunsten en wetenschap, hare fijngevoeligheid als vorstin en vrouw hebben haren roem over de heele beschaafde wereld uitgedragen. Dat ook in ons land een groot getal bewonderaars van de Roemeensche Koningin leven, bewijst de oprichting van eeae „Neaeriandsche commissie voor huldebetoon aan „ Carmen Sylva" om een herinnerlngs-album samen te stellen waarvoor door Nederlandsche mannen en vrouwen van beteekenis op elk gebied en iu elke richting van ons artistiek en maatschappelijk leven eene toepasselijke bjjdrage zal worden geleverd of eene gedachte zal worden geschreven, ingegeven door wat persoon en leven van Carmen Sylva leeren. De Msb. waaraan dit bericht ontleenen, is het met dit doel der commissie gaarne eens, maar zo^ Haar liever gehuldigd zien ais weldoe^iur harer onderdanen. Hadde het niet meer zin gehad, zoo merkt dit blad op, aan deze liefdadige vrouw een materieel middel in de handen te leggen, om aan hare liefde voor de armen des levens, wier lot zij zich zoo geheel spontaan heeft aangetrokken, opnieuw en krachtig uitdrukking te geven. Dit zou haar, zoo wil het ons toeschijnen dieper treffen en oneindig waikomer zijn dan het herinaerings-album, dat overigens — wij twijfelen er niet aan — in alle opzichten aantrekkelijk en belangrijk worden kan èn om zyn inhoud èn om zijn artistiek uiterlijk, zooals deze beraamd zijn. JHnziek-onderwy«. Door het Nederlandsch Muziekpaedagogisch Verband wordt een circulaire aan ouders en voogden gericht, waarin wordt gewezen op het belang van goede muziek-leeraren te zoeken voor hun kinderen en de aan hun zorg toevertrouwden. Daarom stelt genoemd verbond zich o.a. ten doel ook voor het muziek-onderwijs staatsexamens te verkrijgen. ---