X. De Voleinding. Als de mensch sterft blijft zijn ziel eeuwig voortleven, terwijl zijn lichaam tot ontbinding overgaat. Blijft het lichaam dood, of zal het eenmaal verrijzen, levend uit het graf opstaan? „Dood is dood , spatten de ongeloovigen. „Allen zullen met hun eigen lichamen, die lij nu hebben, verrijzen,' antwoordt de Roomsch-Kathoüeke Kerk, 1) en zij heeft de Verrijzenis des vleesches als Geloofspunt vastgesteld. Voor de Christenen is die waarheid van een alles overheerschend belang; want, „als er feen 'verrijzenis der doodeu is," zegt de H. aulus terecht, „dan is ook Christuw niet verrezen. En is Christus niet verrezen, dan is ook onze prediking ijdel, en ijdel is ook uw geloof dan zqn wij ellendiger dan alle menschen." 2) De H. Schrift, zoowel van het Oude als Nieuwe Verbond, leert de opstanding der dooden. Toen de H. Man Job van allen verlaten, door melaatschheid verteerd, niets meer dan den dood te verwachten had, sprak hij: „lk weet, dat mijn Verlosser leeft en ik ten jongsten dage uit de aarde verrijzen zal, cn andermaal bekleed zal worden met mijn huid en in mijn vleesch mijn God zal zien. Zien zal ik Hem, ik zeli, cn aanschouwen zullen Hem mijn oogen en niet een ander; vastgelegd is deze hoop in mijn hart." 3) Dezelfde hoop bezielde de zeven Machabeesche broeders, toen zij voor de wet Gods de gruwelijkste martelingen doorstonden. „Gij, •aartsbooswicht," zoo sprak de tweede stervend tot Antochius, „gij beneemt ons wel het tegenwoordig leven, maar de Koning der wereld zal < os, die voor zijn Wetten gestorven zijn, bij d> verrijzenis opwekken ten eeuwig leven." En < i derde bood zijn tong en handen den beul a!