IN DIPLOMATIEKEN DIENST ROMAN VAN JOHAN D. DEGREEF 6 NADRUK VERBODEN „Wel, we zuilen maar eens afwachten, hoe de toestand zich ontwikkelt", besloot de dokter. „Misschien komt zij er thans toe, haar hart eens tegenover u uit te storten, mylady. En kennen we de geheime oorzaak van haar kwaal, dan hebben we reeds veel gewonnen". Voor dr. Hennyon naar huis ging, begaf hij zich nog eens naar boven. Margareth sliep, maar erg onrustig. Zij lag te woelen in bed en de adem ontsnapte hijgend aan haar lippen, die een bloedroode Vlek vormden in haar wasbleek gelaat. Met een bezorgd hoofdschudden ging de dokter heen. „Als u een ongunstige verandering opmerkt, waarschuwt u mij maar terstond", zei hij bij het afscheid Lady Allenby en Gordon volgden hem spoedig. Onderweg naar huis bespraken zij het vreemde geval nog eens. „Een geheim verdriet", oordeelde de oude dame, met een stem vol overtuiging. „Lady Hendon en ik hebben het reeds opgemerkt, toen je pas voor het contingent vertrokken was. Ik blijf bij mijn meening, beste jongen: Margareth Norman heeft er vreeselijk spijt van, dat zij je afgewezen heeft". Gordon ging met geen woord op deze veronderstelling in. Zij leek hem onzinnig. Niets of niemand had Margareth volgens zijn meening kunnen beletten hem haar jawoord te geven. En daarom was het denkbeeld, dat zij haar weigering reeds zoo spoedig en zoo diep had kunnen betreuren, dat zelfs haar gezondheid eronder was gaan lijden een ongerijmdheid die hij onmogelijk ernstig onder het oog kon zien. Als het meisje verdriet had dan stond zijn persoon daarbuiten, daarvan was hij even stellig overtuigd, als van het aanbreken van een nieuwen dag Gordon sliep dien nacht slecht. Zijn verwarde gedachten hielden zich niet alleen bezig met zijn eigen ongeluk, doch ook met Margareth's geheim. Met een zucht van verlichting begroette den dageraad, die een weldadige ontspanning teweeggebracht in zijn somber gepeins. Nieuwsgierig hoe Margareth den nacht had doorgebracht, wilde hij na het ontbijt zijn tante verzaken de P~"don's even op te bellen, toen eensklaps de telefoon ging. Hij stond op, doch bij de deur kwam Bert hem reeds tegemoet ..Lady Hendon verzoekt mylady aan de telefoon, mylord", sprak hij. „Bepaald over Margareth", zei lady Allenby, terwijl zij opstond. Zij bleef vrij geruimen tijd weg, en intusschen liep Gordon met ongeduldige passen de eetkamer rond. Eindelijk keerde zijn tante terug. Zij hield de lippen op elkaar geperst en in haar blik stond verontwaardiging te lezen. „Verbeeld je, Gordon!", viel zij smalend uit. „Daar heeft dat meisje plotseling haar biezen gepakt " „Wat zegt u Margareth?", bracht Gordon verbaasd uit. Lady Allenby knikte. „Vanmorgen om vijt uur is zij heimelijk vertrokken, naar huis teruggekeerd. Is het niet vreeselijk ondankbaar en onbeschoft? 't Lijkt waarachtig wel of zij van meening was, dat de Hendons haar gevangen hielden " De verontwaardiging van de oude dame was bijna lachwekkend. Met conservatieve vasthoudendheid hing zii de strenge Engelsche wetten der wellevendheid aan en eenen inbreuk op de ongeschreven regels der gastvrijheid gold in haar oog voor een ergerlijke misdaad. Gordon, met zijn democratische beginselen, nam het echter zoo precies niet. Hij vond de handelwijze van het meisje inderdaad onbeleefd, doch meer nog verwonderlijk. En dit laatste oordeel was domineerend 't Is zeer vreemd, maar zij heeft misschien voor die zonderlinge verdwijning een ernstige reden gehad, tante", sprak hij verschoonend. „En wie weet, heeft zij niet in koortstoestand gehandeld " Verder liet hij zich niet over de geschiedenis uit. En met geen woord repte hij over 't plotseling bij hem opgekomen vermoeden, dat Margareth's onverklaarbare verdwijning wel eens in verband zou kunnen staan met het geheim, dat den laatsten tijd haar leven scheen te bezwaren. Een sensationeele verrassing. Er stond geschreven, dat Margareth's zonderlinge handelwijze, die aan een overhaaste vlucht deed denken, dien dag niet de eenige verrassing voor Gordon zou blijven. Een motordefect aan zijn auto en een hevige plasregen, die de straten van de Londensche City in sputterende vijvers herschiep, waren oorzaak, dat hij 's middags gedwongen was, zich per omnibus naar het Departement in Downing Street te begeven. Hij stapte in aan Belgrave Square en de eerste op wie zijn blik viel, toen hij zich in de overvolle bus wrong, was Margareth. Hij schrok van haar uiterlijk. De oogen van het meisje schitterden koortsachtig en op haar wasbleeke wangen teekenden zich een paar vurige blosjes af. Zelfs een leek moest het opmerken, dat zij ziek was en Gordon was na het gebeurde van den vorigen avond stellig overtuigd, dat haar toestand ernstig was. Hij verbaasde zich over de roekeloosheid van het meisje. Geen boodschap kon dringend^ genoeg zijn, naar zijn meening, om op •deze manier te shotten met ziekte en dood. En zijn belangstelling voor haar was — vooral na de gebeurtenissen van het laatste etmaal — nog wel zoo groot, dat hij^ zonder aarzelen besluiten kon, Margareth het onvoorzichtige vah haar handelwijze, onder het oog te brengen. Gordon zag echter geen kans, tot in de nabijheid van het meisje door te dringen. Evenmin gelukte het hem haar aandacht te trekken. Zij zat tusschen het opeengepakte publiek stil en strak voor zich uit te staren, zonder de minste belangstelling voor haar omgeving. Bij de halte van Piccadilly en Clarges Street stond zij plotseling op en verliet de bus. Gordon wilde haar volgen, maar bij het uitstappen kwam er een heele rij passagiers tusschen hen in. Toen hij eindelijk op het trottoir stond, zag hij Margareth regelrecht op den ingang van een Lyon's Corner House toetreden. „Miss Norman....'' sprak hij, toen hij haar ingehaald had. Het meisje hoorde hem niet en voor Gordon haar opzij had kunnen treden, had zij zich tot den portier gewend, zoodat hij verplicht was even te wachten. „Portier, hier is een brief voor een zekeren meneer Giltay", hoorde hij haar zeggen. „Die meneer zal zich over een half uur bij u vervoegen. Wilt u zoo goed zijn deze aan hem te geven? Hier heeft U iets voor de moeite". „Zeker, miss, ik zal ervoor zorgen", beloofde de portier, een hand aan zijn pet brengend. Margareth wendde zich met een stommen groet af. En toen viel plotseling haar blik op Gordon. Zij schrok zoo hevig van zijn verschijning, dat zij op haar voeten wankelde. Gordon nam haar bij een arm, doch terstond was zij zichzelf weer meester en trad een pas terug. „Het spijt me, dat ik u doe schrikken, miss Norman", begon hij haastig. „Ik kon echter niet nalaten even uit de bus te stappen, om u te waarschuwen. Weet u wel, dat u zeer onvoorzichtig handelt door u op straat te begeven? U is ziek en ernstiger geloof ik, dan u zelf meent. Waarom hebt u niet geluisterd naar den raad van dokter Hennyon....?" De toon van zijn stem had iets bestraffends, alsof hij een ongehoorzaam kind vermaande. Hij gaf er zich geen rekenschap van, doch inderdaad had Margareth's houding op het oogenblik heel veel weg van die van een kind. Maar dan van een angstig en diepbeschaamd kind, dat zich op heeterdaad betrapt ziet bij de uitvoering van iets, dat haar streng verboden is. Haar oogen staarden hem bevreesd aan en haar lippen trilden. Gordon meende te begrijpen, wat er in haar omging. Zij schaamde zich voor haar vlucht en bovendien moest haar aanwezigheid hier wel een absoluut gemis aan waardeering verraden voor de goede zorgen, die men haar had willen bewijzen. Het meisje deed plotseling een bovenmenschelijke poging, om zich te beheerschen. Zij gaf zich een onverschillige houding en haalde licht haar schouders op. „Ik dank u voor uw belangstelling, mvlord, maar u maakt zich noodeloos bezorgd", sprak zij koel. „Ik voel mij heel goed en ik meen, dat ik zelf het beste kan weten, wat ik te doen en te laten heb " Haar woorden hielden een duidelijke terechtwijzing in. Gordon was een oogenblik verbluft en hiervan maakte het meisje een haastig gebruik om door te loopen. Zij boog stom het hoofd en stak vlug Piccadilly over, om aan de bushalte te komen. Een oogenblik later stapte zij in en was zij aan Gordon's verbaasden blik onttrokken. Terwijl Gordon op de bus wachtte naar Whitehall, hield hij zichzelf nadrukkelijk voor, dat hij een ezel was. Door haar vlucht uit de woning der Hendons had het meisje duidelijk te kennen gegeven, dat zij met heel haar vriendenkring wilde breken, 'n Andere conseouent ; e kon er tenminste onmogelijk uit haar handelwijze getrokken worden En door haar niettemin ?ijn belangstelling en zorgen op te dringen, had hij zich al^en maar besoottelijk gemrakt. Het w?s dom, ergerlijk dom Onderweg naar het Departement schoot hem de boodschaD te binnen, die het meisje had afgegeven. Hij kende geen meneer Giltay en evenmin had hij er ooit van gehoord. En daarom zou de afspraak met den portier hem onverschillig hebben gelaten, als er weer niet iets geheimzinnigs achtergezeten had. Waarom — om zich nu maar tot een enkele vraag te bepalen — koos zij voor haar briefwisseling met dien meneer Giltay de tusschenkomst van een volslagen vreemde? Zij had haar brief toch even goed poste restante kunnen verzenden? Ofwel even od meneer Giltay kunnen wachten, om hem zelf te overhandigen? Het was een handelwijze, die wellicht zonder de minste geheimzinnigheid verklaard kon worden. Maar nu zij Margareth Norman betrof, kwam zij Gordon eensklaps raadselachtig voor. Zijn gedachten hielden er zich echter niet lang mee bezig. Hij was verstoord op zichzelf, omdat het doen en laten van het meisje hem zooveel belang inboezemde en resoluut zette hij de heele ontmoeting terzijde Tegen vier uur werd hij door Sir Buddock ontboden. „Ik krijg zooeven een telegram van Flemington", begon de onderstaatssecretaris. „Wij hadden hem in Hoek van Holland laten weten, dat hij een spion cp zijn hielen had. Hij was zoo gelukkig den man op te merken, zoodat hij zich voor hem in acht kon nemen. Nu meldt hij me telegrafisch, dat de spion vanuit Berlijn vermoedelijk naar Holland teruggekeerd is." „Omdat hij blijkbaar het nuttelooze van zijn reis inzag?" informeerde Gordon. „Neen, waarschijnlijk is hij in Berlijn gewaarschuwd, dat het begeerde document reeds in handen van de spionnage was en dat het dus onnoodig was het wild nog langer te achtervolgen". Het nieuws liet Gordon betrekkelijk onverschillig, op zijn eigen omstandigheden en vooruitzichten was het volstrekt van geen invloed. Hij hoopte, dat Sir Buddock nog iets uit Nederland zou hebben vernomen., maar daarin werd hij teleurgesteld. „Ik verwacht niets", antwoordde de onderstaatssecretaris op zijn vraag. „Het verhoor van de gewaande Miss Paisley zal waarschijnlijk niets opleveren, dat de telegramkosten rechtvaardigt. En bovendien zou zel r s een volledige bekentenis ons niet meer in het bezit kunnen stellen van het document. Het onderzoek kan nimmer iets anders, dan een negatief resultaat opleveren, Trevelyan". „U hebt gelijk", beaamde Gordon somber. „Wat ik er eigenlijk verwacht, weet ik zelf niet, maar ik koesterde de hoop, dat de nasporingen atlhans tot iets zouden leiden". „Jawel, hoogstwaarschijnlijk tot een veroordeeling van de zoogenaamde „Pistool-Engel" en tot de zekere ontdekking dat de activiteit van den heer Trebitsch-Lincoln nog geenszins verslapt is". Deze veronderstelde uitkomst was niet in staat, Gordon met de omstandigheden te verzoenen. Maar er viel niets aan te veranderen, hij kon slechts afwachten, hoe de gebeurtenissen zich zouden ontwikkelen. Toen hij zich een half uur later naar huis begaf, liep hij in het voorbijgaan de club even binnen. Hij trof Lord Hendon en deze nam hem terstond terzijde. „Heb je het vernomen van Margareth?", informeerde hij. „Ja, en ik heb haar zelfs vanmiddag nog ontmoet", antwoordde Gordon en daarop verhaalde hij wat er tusschen hem en Margareth voorgevallen was. „Onbegrijpelijk", schudde lord Hendon het hoofd. „Als een dief in den nacht heeft zij het huis verlaten. Ik begrijp werkelijk niet, wat het meisje bezielt." Gordon bracht het gesprek terstond op iets anders. Margareth Norman was niet bepaald een prettig onderwerp. Spoedig begaf hij zich naar huis en zoodra hij gedineerd had, sloot hij zich in de bibliotheek op met de avondbladen. Het was ongeveer negen uur, toen plotseling de telefoon rinkelde. Hij vermoedde, dat het voor zijn tante was en bleef dus rustig zitten lezen. Doch een oogenblik later rinkelde de schel op zijn schrijfbureau. „Voor u persoonlijk, mylord", waarschuwde Bert van beneden. Gordon schakelde over en terstond klonk hem een vrouwenstem in de ooren. „Hallo.. ..hallo met lord Trevelyan?" „Jawel, daar spreekt u mee", zei Gordon, niet het minst vermoedend wie de vrouw was. „Hier de kiosk hoek-Bond Street", hernam de onbekende. „U spreekt met de kioskhuurster. Er is hier een pakje voor u neergelegd, mylord. Men heeft " ,,Een pakje?" viel Gordon verwonderd uit. „Jawel, mylord. Het is drie minuten geleden hier gedeponeerd, met de opdracht het u ter hand te stellen." Gordon begreep er niets van. „Wie bracht het u, en wat is het voor een pakje?" vroeg hij. „Ik kreeg de opdracht van een taxichauffeur, mylord. Ik vermoed, dat het een doos sigaretten is. Dien vorm heeft het tenminste. Als u het soms wilt komen halen?" Gordon had weinig lust zich nu nog naar Bond Street te begeven. Hij vermoedde een aardigheid van een zijner vrienden, een andere veronderstelling had hij niet zoo spoedi bij de hand. „Hoe laat sluit u, miss?", informeerde hij. „Over een kwartier, om half tien, mylord". „Welnu, wilt u dan zoo goed zijn, het even aan mijn woning af te geven? U kunt voor mijn rekening wel een taxi nemen. Het tijdverlies wil ik U graag vergoeden." „Tot uw dienst, mylord, om half tien kom ik terstand naar u toe", beloofde de juffrouw. Gordon verbrak de verbinding. Hij koesterde nog niet de minste belangstelling voor de surprise, die hem langs zoo'n zonderlingen weg bereiken moest en wachtte zonder eenig ongeduld op de komst van de kiosk juffrouw. Om kwart voor tien hoorde hij een taxi voor het huis stoppen. Terstond daarop werd er gescheld en eenige oogenblikken later klopte Bert bij hem aan. „Een pakje; ik heb de juffrouw, die het bracht in de hall gelaten, mylord". Het pakje vermeldde geen adres. Het was gewikkeld in bruin papier en omwonden met een touwtje. Toen Gordon het uitpakte kwam er inderdaad een cigarettendoos uit te voorschijn. Hij opende haar en toen ontsnapte hem plotseling een wilden kreet van verbijstering. De doos bevatte een verrassing die Gordon's stoutste verbeelding te boven ging; de enveloppe van het Departement van Buitenlandsche Zaken, die hem in den trein naar Roosendaal ontstolen was. Zij was nog omwonden met hetzelfde gouden koordje en een oppervlakkig onderzoek bracht hem tot de sensationeele ontdekking, dat de zegels niet het minst geschonden waren De tweede opdracht. Gordon was aanvankelijk beslist overtuigd, dat hij het slachtoffer was van een hallicunatie. Verbijsterd keek hij rond. Doch toen hij Bert naderbij zag treden en hem bezorgd hoorde vragen, wat mylord scheelde, kon hij eindelijk aan de werkelijkheid gelooven. Hij hield het document in handen, waarvan de beruchte Pistool-Engel hem had beroofd; het document, dat hij reeds lang in het bezit van Trebitsch-Lincoln of onderweg naar Japan had gewaand. Door welke macht op aarde, was dit verbijsterend wonder bewerkstelligd? Gordon strekte zijn hand naar de doos uit. En nu pas bespeurde hij, dat zij ook nog een briefje bevatte. Verrast vouwde hij het open. Het papiertje was bedekt met een paar regels grof, hoekig schrift, waarvan de onregelmatigheid een opzettelijk verdraaide hand verried. „Mylord", las hij vluchtig. „Hierbij ontvangt u het document terug, dat u ontstolen werd. Ik geef u de plechtige verzekering, dat het nog door geen onbevoegde is ontcijferd, overgeschreven of gefotografeerd. U zult dit gelooven, als ik U naar waarheid verklaar, dat de opdracht luidde, het couvert ongeschonden vanuit Holland via Southampton, New York en San Francisco naar Tokio over te brengen. Doe geen onderzoek naar schrijver dezes. Ik zou in moeilijkheden kunnen komen en dit zou een slechte belooning zijn voor mijn ijver, het belang van Engeland te dienen. — X". Toen Gordon dit raadselachtige briefje had gelezen, boorde zich door zijn verwarde gedachten slechts één vraag: wie was de schrijver van deze regels? Neen, hij wenschte het niet te weten uit nieuwsgierigheid, of om hem de politie op zijn hielen te zenden. Maar hij voelde zich jegens hem verplicht met innige dankbaarheid. Het couvert was ongeschonden, politieke moeilijkheden vielen niet te vreezen en het gebeurde zou hem dus lang niet zoo zwaar aangerekend worden, als het zich aanvankelijk had laten aanzien. En voornamelijk hierom zou het hem tot groote voldoening hebben gestrekt, indien hij zijn weldoener had kunnen bedanken. Terwijl hij nog moeite deed, zijn verbijsterde gedachten te ordenen, trad lady Allenby binnen. „Gordon, is die juffrouw in de hall er voor jou?" „Ja, tante, zie eens hier wat zij mij gebracht heeft", antwoordde Gordon, met een stem, die even oversloeg van opwinding. „Wat is het?" vroeg de oude dame verwonderd. „Het gestolen document en nog ongeschonden " Er klonk een kreet van verbijstering en vreugde van de lippen van lady Allenby. „Wie.... wie ?" stamelde zij. „Ik weet het niet", zei Gordon. „Alles is me nog een raadsel." „Vlug! Heb je Sir Buddock al gewaarschuwd?" „Ik heb er zelfs nog niet aan gedacht", lachte Gordon, terwijl hij naar de telefoon greep. Een oogenblik later had hij verbinding met den onderstaatssecretaris. Hij wilde hem de geheimzinnige geschiedenis uitvoerig verhalen, maar hij kwam niet verder dan het begin. „Wat, het document? U hebt het document terug?" vier Sir Buddock hem verbluft in de rede. „Jawel, sir, en het is ongeschonden. Zou U wenschen dat ik even naar u toe kom?" „Wacht eens, is die juffrouw nog bij u?" „Jawel, sir." „Welnu, dan zou ik liever naar u toeko­ men", besloot de onderstaatssecretaris. „We moeten die juffrouw even ondervragen en als dat in mijn woning geschiedt, zou zij op de gedachte kunnen komen, dat het Staatszaken betrof. En dit acht ik ongewenscht. Convenieert het u, ons nog even te ontvangen. Ik breng iemand van het Centraal Bureau mee." „Zeer vereerd, Sir, u is welkom", antwoordde Gordon hoffelijk. Nadat hij de verbinding verbroken had, begaf hij zich naar de hal. De kioskhoudster was een eenvoudige juffrouw van ongeveer dertig jaar, die zich blijkbaar in deze deftige omgeving weinig op haar gemak voelde. Gordon zei haar, dat het pakje, dat zij hem bezorgd had, hem een paar dagen geleden ontstolen was en vroeg haar, of zij even wilde wachten, om een paar vragen van de politie te beantwoorden. Zij was terstond bereid, waarop Gordon haar meenam naar de bibliotheek en haar liet plaatsnemen. Tien minuten later verscheen Sir Buddock. Hij was in gezelschap van een inspecteur van het Centraal Bureau, die even opgewonden was als hij zelf. „Mister Wiek", stelde de onderstaatssecretaris hem aan Gordon voor. Daarop wierp hij een vluchtigen blik op de juffrouw en onderzocht het kostbare couvert, dat Gordon hem ter hand stelde. Weinige oogenblikken later slaakte hij een zucht van verlichting. „Ongeschonden, een wonder", stelde hij voldaan vast. En daarop ving hij het verhoor aan. De juffrouw kon hem niet veel mededeelen. Om kwart voor negenen was er een taxi-chauffeur bij haar gekomen, die haar had verzocht, lord Trevelyan te telefoneeren dat er een pakje in de kiosk voor hem afgegeven was. Het bewuste pakje had de man bij zich. Op haar vraag, of zij er niet bij hoefde te zeggen van wie het afkomstig was, had hij geantwoord, dat hij den naam van zijn opdrachtgever niet kende. En daarop was hij weggereden met zijn taxi.... „Kende u den chauffeur soms?" informeerde mr. Wiek, aan wien Sir Buddock het verdere verhoor overliet. „Neen, ik ken hem niet, sir" antwoordde de juffrouw. „Was het een Londensche taxi?" „Dat zou ik u niet kunnen zeggen, ik heb er niet op gelet." „Kunt u zich misschien nog herinneren, welk rij nummer de man droeg?" „Neen, daar heb ik evenmin acht op geslagen, sir." Mr. Wiek keek teleurgesteld. Veel waarde hadden de verklaringen niet voor het onderzoek. Maar er waren nog andere wegen te bewandelen. Hij gaf de hoop nog niet op. Hij noteerde het adres van de juffrouw en liet haar vervolgens gaan. Zoodra zij verdwenen was, onderzocht hij zorgvuldig het briefje, dat het pakje vergezeld had. „Een bekende hand?" informeerde Sir Buddock nieuwsgierig. „Neen, dat kan ik niet zeggen", antwoordde de inspecteur. „Het is een verdraaide hand. Ik kan zelfs niet uitmaken, of het door een vrouw, of door een man geschreven is. De forsch geteekende letters verraden een mannenhand, doch de dunne op- en neerhalen doen me twijfelen". „In het briefje doet de onbekende zich voor als een man", merkte Gordon op. „Jawel, maar dat kan een mystificatie zijn, mylord", antwoordde mr. Wiek. „Ik zal het briefje maar meenemen voor het onderzoek. O ja, wie heeft het in handen gehad, tot op dit oogenblik?" „Alleen ik", antwoordde Gordon. „Dan zal ik even een vingerdruk van u nemen, mylord. Wellicht komen er nog meer op voor en kunnen die ons op het spoor van den afzender brengen." „Is dat van zooveel belang?" vroeg Gordon glimlachend, toen hij zich het verzoek van den schrijver herinnerde, geen onderzoek naar zijn identiteit te doen. „Zeer zeker!", liet Sir Buddock zich hooren. „Zelfs al zouden we er niet aan denken den afzender, die ons inderdaad een grooten dienst bewezen heeft, strafrechterlijk te vervolgen indien daar al termen vóór zouden bestaan, dan dienen we toch te weten, wie zich achter deze zonderlinge geschiedenis verbergt." De onderstaatssecretaris wendde zich tot den inspecteur. „U wilt zeker dit couvert ook meenemen?" „Heel gaarne, sir", antwoordde mr. Wiek. Sir Buddock sneed de enveloppe zorgvuldig open en haalde er het document uit te voorschijn, dat hij terstond in zijn portefeuille borg. „Het is een wonderlijke zaak", hernam hij vervolgens. „Wij kunnen thans met vrij groote zekerheid aannemen, dat meneer O'Kelly de man is, die het document van de Pistool-Engel heeft overgenomen en naar Engeland heeft teruggebracht". „De man met de looden regenjas!" viel Gordon verrast uit. „Ik heb aan hem nog niet gedacht. Zou hij me het pakje misschien hebben laten terugbrengen?" „Neen, dat lijkt mij niet waarschijnlijk. O'Kelly is een man, dien ik in staat acht zijn vader en moeder te verkwanselen. En van zoo iemand kan men moeilijk gelooven, dat hij zich iets gelegen laat liggen aan Engeland's politieke belangen, waardoor de onbekende afzender gedreven wordt, zooals hij voorgeeft." Gordon moest die meening beamen. Maar daarmee leek hem de geschiedenis nog raadselachtiger. Aangenomen, dat O'Kelly het document werkelijk naar Engeland had teruggebracht, hoe kwam het dan in handen van een derde of vierde? Hij vroeg Sir Buddock naar zijn vermoedens, doch deze haalde zijn schouders eens op en vestigde een vragenden blik op den inspecteur. „Wat denkt u ervan, mr. Wiek?" De inspecteur trok een nadenkend gezicht. „Ik veronderstel, dat de man, die belast is geweest, met de overbrenging van het document naar Tokio, om de een of andere reden verraad aan de bende heeft gepleegd. „Tóch O'Kelly, zou hij daarom naar Engelang teruggekeerd zijn met het document?" voer Sir Buddock ongeloovig uit. „Neen, er moet inderdaad nog een derde in het spel zijn", antwoordde de inspecteur beslist. ,.Ik neem aan, dat het briefje waarheid spreekt en dat het werkelijk in de bedoeling heeft gelegen, het document via Amerika naar Japan te brengen O'Kelly keerde er dus terstond mee terug, nadat hij het van de Pistool-Engel had overgenomen. Hier moet hij het aan een derde ter hand hebben gesteld, om er zich mee in te schepen. En dit moet de onbekende zijn van ons briefje. Een ingewijde natuurlijk, want anders zou hij het document niet aan Lord Trevelyan, doch aan het Departement hebben teruggezonden. Wie deze onbekende is, kan misschien het graphologisch en dactyloscopisch onderzoek uitwijzen " De inspecteur borg het inktkussen weg, met behulp waarvan hij een paar vingerafdrukken van Gordon had genomen en stond op om heen te gaan. „In elk geval" ,besloot hij, „zou ik thans vriend O'Kelly wel eens onder vier oogen willen spreken. Ik vermoed, dat hij erg gesticht zou zijn, als ik hem dit docment zou toonen". „Heeft het Centraal Bureau nog steeds geen spoor van hem gevonden?" informeerde Gordon geinteresseerd. „Niet het minste, hij schijnt als door de aarde verzwolgen te zijn, mylord. Aan zijn oude adres is hij niet teruggekeerd en hij moet zich dus hier en daar verborgen houden. En dat is voor ons wel het beste bewijs, dat hij zich niet zoo heel veilig voelt. Misschien vertoont hij zich pas weer, als hij weet wat zijn medeplichtige in Holland, de gewaande miss Paisley, losgelaten heeft " De inspecteur vroeg sir Buddock vergunning, om zich te verwijderen én toen hij heengegaan was, stond de onderstaatssecretaris eensklaps op. Alsof hij thuis was trad hij voor de boekenrekken en liet zijn blik vluchtig langs de kostbare banden gaan. „Prachtige verzameling werken hebt u hier, mylord", zei hij verstrooid „Een boekenrij van vijf eeuwen, sir", antwoordde Gordon. De onderstaatssecretaris knikte, doch blijkbaar waren zijn gedachten niet bij de boeken. Hij staarde peinzend naar den parketvloer en keek eindelijk op. „Wie draagt er op het oogenblik kennis van de terugbezorging van het document, Trevelyan?" vroeg hij plotseling. „Hier in huis alleen mijn tante, sir", gaf Gordon verwonderd ten antwoord. „Ik stond met het couvert in mijn handen, toen zij hier plotseling binnen kwam." „En mylady bewaart het stilzwijgen natuurlijk", hernam de onderstaatssecretaris met een vragenden blik: „Vanzelfsprekend, sir". „Goed, het is van belang, dat het geheim voorloopig in kleinen kring bewaard blijft", zei Sir Buddock opgewekt. „Ik wil u een bewijs geven, Trevelyan, dat mijn vertrouwen in uw voorzichtigheid door het gebeurde van een paar dagen geleden nog geenszins geschokt is. Ik heb u reeds gezegd, dat ik er op zoo'n manier zelf ook ingeloopen zou zijn en daarom wil ik u in de gelegenheid stellen, uw fout — zoo daar al sprake van kan zijn — te herstellen. Ik draag u op, morgen per eerste luchtgelegenheid met het bewuste document naar Amsterdam te vertrekken. Vandaar begeeft u zich, eveneens Der luchtlijn, naar Port Said. Binnen eenige dagen komt daar het schip aan, waarop onze vertrouwensman zich in Marseille heeft ingescheept. U stelt hem het document ongezien ter hand en keert vervolgens waar naar Londen terug". Gordon werd afwisselend rood en bleek. Op dit bewijs van hersteld vertrouwen had hij niet durven rekenen. Het beteekende, dat zijn carrière niet onder het gebeurde zou lijden, als hij zijn missie thans goed volbracht. „Ik dank u, sir", bracht hij diep getroffen uit. „Ik zal zorgen, dat uw vertrouwen dezen keer niet beschaamd wordt". „Al right", lachte Sir Buddock. En met een stevigen handdruk nam hij een oogenblik later afscheid. Een verontrustende verdwijning. Den volgenden dag vertrok Gordon in een opgewekte stemming van Croydon naar Amsterdam. Niemand wist van het doel en de beteekenis van deze plotselinge reis dan Sir Buddock en lady Allenby, zelfs de Hendons waren er onbekend mee gebleven. De reis van Amsterdam naar Cairo verliep even vlot als die op het eerste traject en twee dagen na zijn vertrek uit Londen, arriveerde Gordon op de plaats van bestemming. Onderweg was het gewichtige document geen oogenblik in gevaar geweest, dezen keer kon hij zijn missie als geslaagd beschouwen. In een Europeesch café in Port Said trof hij mr. Trent aan, den vertrouwensman van het Engelsche kabinet. Hij bracht een paar gezellige uren met hem door, stelde hem ongemerkt het document ter hand en vergezelde hem vervolgens naar boord. Eerst toen het schip een half uur later vertrok met bestemming Yokohama, achtte hij zijn zending volbracht en aanvaardde hij met een gerust hart de terugreis. Vijf dagen nadat Gordon het Continent had betreden, bevond hij zich weer te Hoek van Holland, om met de nachtboot naar Harwich over te steken. Voor hij zich aan boord begaf, kocht hij aan de stationskiosk een Engelsche krant: de „Times", van dienzelfden morgen. En een half uur later zat hij in den rooksalon op zijn gemak de laatste Engelsche nieuwsberichten na te speuren. Zijn blik viel plotseling op het vetgedrukte opschrift van een vrij lang artikel: — De geheimzinnige verdwijning in de Londensche Cociety. Nog steeds geen spoor van Miss Margaretha Norman ontdekt! Het sensationeele berichtje, dat dit opschrift inhield, overviel Gordon zoo plotseling, dat hij ontsteld opsprong. Onmiddellijk kwam een steward op hem toeschieten. „Deert u iets, sir?" vroeg hij ongerust. (Wordt vervolgd). Aangespoord door het succes dat ski - wedstrijden elders in ons land behaalden, heeft men Zondag op initiatief van Baron de Weichs de Wenne in de mooie omgeving van Venray, n.l. in de Boschhuizerbergen, skitochten over S\' 2 en 5 K.m. georganiseerd. De plotselinge dooi en de regen waren oorzaak dat de 5 K.M.-wedstrijd geen doorgang kon vinden. Over de 3 % K.M. werd bij de dames Mevr. Straasheim uit Horst eerste in 26 minuten, tervHjl bij de heeren J. v. Heijster uit Venlo in 16 min. 40 sec. winnaar werd over deselfde afstand. — 1. De ski's worden onder gebonden. 2. Voor de start krijgen de deelnemers de laatste aanwijzingen. 3. Het vertrek der dames. J/. Het valt niet mee om weer op de „been" te komen. 5. Een helling wordt genomen. 6 In het zicht van het einddoel strandden nog verschillende deelnemers. MET DE OUDERWETSCHE ARRESLEE DOOR HET BESNEEUWDE LANDSCHAP WINTERPRET ---