Van Venlo naar Spaubeek. Terwijl het terras van Remagen de Nederlanders betwist aan het terras van Maiwald, terwijl men mijne landgeuooten verspreid kan vinden op de Schotsche meren, op de boulevards van Parijs en Brussel, tusschen de ruïnen van het Heidelberger Schloss en Unter den Linden, in Kurzalen en aan geneeskrachtige bronnen, op de tentoonstelling van Antwerpen of aan zee, was ik met mij zelveu in strijd, werwaarts ik mijne schreden zou richten, om do weinige vrije dagen, waarover ik beschikken kou door te brengen en daar den kleinen voorraad voor mes menus plaisirs zoek te maken. Eindelijk bosloot ik aan hartelijk en herhaald verzoek vau een vriend in het land van Valkenburg te voldoen. Met den eersten trein, die 's morgens in de richting van Maastricht vertrekt, stoomde ik naar het oord mijner bestemming. Hot weer was gunstig. De ruimte in den coupé voldoende, want ik had hem gansch te mijner beschikking, en bagage had ik niet. Ik reisde zoo tot station Reuver, waar twee dames en een heer bij mij instapten. Al spoedig hoorde ik aan 't dialect, dat de beide dames in de Belgische Kempen thuis behoorden. Aan de lonkjes, die eene der dames met den heer wisselde, aan het gesprek, dat zij voerden en aan de gebaren, bemerkte ik al spoedig, dat het twee verliefden of verloofden waren. Nadat het drietal te Roermond was uitgestapt, vernam ik dan ook van een ander medereiziger, die inmiddels was ingestapt, dat ik mij in mijne gissing niet vergist had. De beide dames hoorden iu de Kempen thuis en weldra zoude een dezer met den heer van haar gezelschap in 't huwelijksbootje stappen. Nog had ik het genoegen een eind wegs te reizen, met twee heeren schatters van de ongebouwde eigendommen. Ofschoon een hunner mij reeds vroeger had geklaagd over de harde corvee hun dagelijks beschoren, kan ik u verzekeren, dat beiden toonbeelden waren van, wat men noemt robuste mannen, verkeerende in Makenden welstand, en getuigende van welgedaanheid. Waar beide heeren mij verlieten, stapte een zeer vlug en beleefd jongmensch binnen. Alras bemerkte ik, dat hij zeer spraakzaam was, en in weinige oogenblikken vertelde hij mij, de aanleiding en het doel zijner reis naar Maastricht. Te Geleen zette ik voet aan grond en begaf mij pedes apostolorum naar Spaubeek, na eerst van den vriendelijken stations-chef vernomen te hebben, welke de kortste en de gemakkelijkst te vinden weg was, van de verschillende wegen, die naar het dorp Spaubeek voeren. Weldra bemerkt de wandelaar, dat deze streek een heel andere is, dan die in het land van Kessel. Inplaats van een zandigen bodem, vindt men hier den zwaren, vruchtbaren kleigrond, In plaats van de breede, effen kiezelwegen, waar men zelfs met papieren zooltjes uren kan wandelen, zonder zijne voetzolen te bezeeren, vindt men hier smalle met dik, grof kiezel bedekte wegen, waarop menige voetstap den wandelaar herinnert, dat niet elk schoeisel geschikt is om ze te betreden. De zware graan- en hooiwagens, mest- en voerkarren ploeg en egge, zijn in overeenstemming met de zware, samengedrongen, bonken van Brabantsche paarden, die ze moeten trekken. De korenmijten, veelal ruw, zijn in den vorm van een huis met dak gemaakt; hier en daar treft men er ook een waarvan de cilindervormige voet door een kegelvormigen top bekroond is, doch haar vorm zegt u, dat de maker nog een apprenti is, of althans ze moeten onderdoen voor de net gebouwde korenmijten in de graafschap Horn of het land van Kessel. Elke vijf minuten staat men voor een kruisweg, en daar het dorp met zijn kerk in een keteldal, te midden van heuvelen, met wonden bedekt, is gelegen, zoodat men niet weet welk van de drie wegen naar het einddoel der reis voert, staat men iu twijfel, welken weg men moet inslaan. Het spreekwoord indachtig; „Alle wegen leiden naar Rome" koos ik op goed geluk en kwam eindelijk na een goed uur wandelens in het dorp Spaubeek. Te vergeefs zocht ik in den kom van het dorp, naar de woning van den man, van wien de Lamertine in zulk eene meesterlijke taal zegt: „Er is iu ieder dorp een man, die geen gezin heeft, maar die in alle gezinnen thuis behoort; die optreedt als getuigen, als raadgever of als uitvoerder den plechtigste en gewichtigste handelingen van het burgerlijk leven ; zonder wien niemand ter wereld komt noch dezelve verlaat; die den mensch uit den schoot der moeder opneemt, om slechts bij het graf afscheid van hem te nemen ; die zijn zegen uitspreekt bij de wieg en den huwelijksband, bij de stervenssponde en het graf; een man, dien de kinderen van hunne prilste jeugd leeren beminnen, vreezen en eerbiedigen. Te midden van het dorp en toch afgezonderd, vond ik eindelijk tegen de helling van een heuvel de eenvoudige, vriendelijke pastoreele woning verscholen tusschen hooge heggen en heerlijke fruiten andere boomen. Binnen de witte muren, onder het blauwe dak van de pastorie genoot ik de gastvrijheid, gepaard met landelijke gulheid, en de meeste hartelijkheid. Miju hooggeschatte vriend had mij geschreven, indien gij van natuurschoon houdt, indien gij de natuur wilt bewonderen, en haar als het ware in haar maagdelijken toestand wilt bewonderen, kom naar Spaubeek en omstreken. Ik ben in mijne hoog gespannen verwachting niet teleur gesteld geworden. Het dorp ligt zoo als ik reeds ter loops opmerkte in een keteldal. Het wordt bepaald door de dorpen Geleen, Beek, Schimmert, Nuth en Schinnen die ieder niet verder dan vijf kwartier gaans van Sp. verwijderd zijn. De verschillende gehuchten, de Hoeve, waar thans de kerk staat, Hobbelrade, Hegge, Oudekerk met Dijken, St. Jans-Geleen en Webreg zijn allen op de heuvelen, tegen de hellingen of aan den voet derzelve gelegen. Honderden voet- en andere wegen kruisen elkander en voeren nu eens door diepe holle wegen, dan weer door lage weilanden, door bosachen en akkers langs dalen en bergen rondom de gemeente of naar de naburige dorpen. Schijnt de zon brandend heet, geen nood, door de ravijnen overschaduwd, door lommerrijke boomen kunt gij uwe wandeling uren lang voortzetten. Waait de wind wat fel, in diezelfde ravijnen zijt gij er tegen beschut. Prachtige beuken, dennen en eikenwouden, bekronen de heuvelen rondom. I'allooze kleine beekjes verraden zich door hun zacht gem. mei, doch onttrekken zich aan uw oog. Be»».}' gij u in de bosschen, dan verlustigt zich uw ° 0a ' aan eeuwenoude boomstammen, wier wortels u J zitbank kunnen dienen, terwijl gij overal een 2ac i 1 bed van gras en mos gespreid vindt. Van de to pen der bergen geniet men naar alle zijden heerlijf gezichten, hetzij op de schilderachtige valleien V prachtige ooftboomen, welker takken zoodanig hun last gebukt gaan, dat zij bijna alle moet» gestut worden. Vrees niet, dat gij op uwe wanjj. ling ieder oogenblik gestoord wordt door touriste n 't Is hier nog een onbekend hoekje, maar daarom te schooner, te aangenamer voor wie niet gaat 0I# menschen te zien en gezien te worden, wie enk e j de stad en zijn bezigheid ontvlucht, om Gods schooi natuur in de eenzaamheid te bewonderen en ereeni», dagen in ongestoorde mijmeringen door te bron^n Behalve een enkelen landman, die zich naar "j 1; , werk bogeeft, wordt gij door geen levend wezi' t gestoord, uwe aandacht wordt door niets afgetro^ ken, teuzij misschien door een vos, die bij heldere^ dag naar de naburige hoove sluipt, om er een kiekentje of kipje machtig te worden. Niet zeld e , gebeurt het ook, dat de vlugge eekhoorn^ zich boven uw hoofd iu de toppen der boomen vet. lustigen, of zich op de talrijke halzelaren kom c . vergasten en er groote verwoestingen aanrichten indien gij ze niet stoort. Dit gedeelte van hot land van Valkenburg niogt minder bezocht zijn, dan het stadje Valkenberg e[ het Geuldal, voor hem, die niets zoekt dan de n a . tuur en natuurschoon, biedt Spaubeek met zijn om. streken, wat eene plek in Limburg bieden kan. B. B. S. D. --- Nalezingen met kantteekeningen. Het woord vrijheid schijnt bij sommige lui a . eene heel zonderlinge beteekenis te hebben. I) ( volgelingen van Luther, die steeds en overal net de vrijheid te koop loopen, geven hiervan bij konderden gelogenheden het bewijs. De predikant Zillessen gaf onlangs op eene algemeene vergadering van do „Vereeniging voor het behoud der evange lische Volksscholen" van zijn begrip van vrijheid een allerbedroevendst staaltje. „De protestanten", zeide hij, „moeten even krachtig vasthouden aan hun scholen als de katholieken aan den biechtstoel". Geen katholiek zal dit den protestanten euvel duiden, maar wat de heer Z. verder zegt wel. „Want", zegt de man, „ik heb dikwijls van hooge regeeringsambtenaren gehoord": luister, lezer! „Alle wapenen tegen de katholieken zullen nutteloos zijn, zoolang de Regeering niet de vrijheid van den biechtstoel aantast, en zulks kan zij nog niet (later misschien wel ?), omdat de biecht te diep geworteld is in het gemoed der katholieken." Men ziet het, de zonen van Luther, de groote schreeuwers voor de vrijheid in alles, zouden den katholieken, zoo het in hun macht stond, elke vrijheid van geweten ontnemen. Wie weet, of ze hun de vrijheid van denken niet zouden willen beletten. Een klein staaltje van liberaal-majonnieken geest in het Belgisch leger. Toen onlangs Z. M. Leopold II. zich te Tem: aan boord van zijn koninklijk jacht begaf, om naar Antwerpen te stoomen, werden eenige militairen in de gemeenteschool gehuisvest, en genoten daar eenige ververschingen. De sergeant-majoor C, maakte van deze gelegenheid gebruik om op bord een spotprent te teekenen, voorstellende een priester, gevolgd door een hond dragende in zijnen muil een rozenkrans en andere godsdienstige opschriften en zinnebeelden. De sergant V ... schreef op het bord: „Zou er wel meer als een God zijn 1 Er zijn er vijf en twintig". Beiden zijn met 8 dagen arrest gestraft. Daarover hebben de liberale bladen vuur en vlam go spuwd. De luitenant-kolonel, Duchateau, die de 3traf heeft opgelegd, wordt natuurlijk hierover hevig aangeval' len. Ieder rechtzinnig man zal echter het gedrag van den luit. kol. Duchateau prijzen, wijl hij, welk zijne meening ook wezen moge, karakter genoeg heeft, om te toonen, dat hij niet duldt, dat men én 1« geestelijkheid én den godsdienst openlijk beschimpt en bespot, en dat mg wel in een gebouw, v men de gastvrijheid geniot. Is het te verwonderen, dat ouders, die nog aa geloof en zedenleer héchten, met angst en schrik hunne zoons als miliciens zien vertrekken? Op de katholieke scholen en inrichtingen worden de leerlingen niet ontwikkeld , m. a. w. zij worden er dom gehouden. Dit is schering en inslag bij hoeren liberalen en in de anti-katholieke blad En wanneer zoo'n liberaal-katholiek dat leest en hoort, neemt hij dat deuntje als evangelie aan, ei des te gretiger, naarmate het hem aan ontwikkeling ontbreekt. Als staaltjes, hoe onontwikkeld de katholieken zijn, en hoe dom aan de katholieke inrichtingen de leerlingen gehouden worden, leze men wat volgt. In den loop der vorige week had te Gent, in teekenschool van den h. Lucas dc prijsuitdeeling plaats. Aan het hoofd dezer school, die nagenoeg 700 leerlingen telt, staat broeder Marès, geen broeds met den troffel, maar een broeder met den rozenkrans. De eerw. broeder O'Reilly, doctor in de wetenschappen, van de universiteit te Londen (weer een broeder met den rozenkrans), bracht als lid der jury van de algemeene tentoonstelling voor hygie" 1 en opvoeding, in 1884 te Londen gehouden, de gouden medaille. Namens de jury wenschte hij de school gel»' met hare heerlijke kunstwerken en den eerw. broeder Marès met zijne voortreffelijke methoden v® onderwijs, die hij alom verbreid heeft. Van de katholieke inrichtingen to Maloune 111 België onderscheidden de leerlingen zich bij examen voor de school van de genie. Zeven leerlingen van deze inrichtingen behaalde 0 de volgende rangnummers no. 1, 3, 4, 5, 6, 8 en 9. Met uitzondering van no. 2 en 7 streefden »J al hun mededingers vooru it. Van de katholieke normaalschool te Meehelp boden zich 13 candidaten aan voor het onderwijl' examen, en allen slaagden. Ziedaar een drietal slaande bewijzen van do* houderij door de katholieken. Ter eere van Victor Hugo zoude het kruis, ds de koepel van de kerk der h. Genoveva (Pantheon) 1 te Parijs, kroont, verwijderd worden. Deze ver wijdering zoude echter op 30 duizend franken staan komen. Dan laten zij het liever staan! misschien de eenvoudige lezer zeggen. Dat 2011 niet strooken met de waardigheid der vrijdenk ers > godloochenaars en der republikeinsche Regeer 111 ?: lm de kosten te sparen,^ men het eenvoudig afzagen. Het moet weg.' Maar om De vereerders van Victor Hugo, die zijn graftoni' 1 komen bezoeken, zullen dus niet ontsticht word® door het gezicht van het kruis, dat den temp 61 ' waar zijn stoffelijk overschot rust, onteert. Arme Victor, hadt gij zoo iets kunnen denk 6 "' toen gij zongt: jj n yrai roi sur sa tête unit toutes les gloires; Et si, dans ses justes victoires Par Ia mort il est arrêté, II voit, comme Bayard, une croix dans son glaive, jït ne fait, quand le ciel a la terre 1'enlève, Que changer d'immortalité. daarom liet vonnis van den bij verstek verdeelden aartsbisschop van Olmütz in de politie• opnieuw werd openbaar gemaakt, zegt ons ' ' aus Mahren: Het is eene schande, dat twee keizers, nl. die P fJ n Daitschland en Oostenrijk zich niet schamen e6I1 ea man met hun bezoek te vereeren, die voor j rCU en ook nu nog steckbrieüich vervolgd wordt, „iens naam voor eenige jaren tusschen roovers en „oordenaars prijkte. Dat keizer Willem dezen kardinaal aan zijne Hiel heeft verzocht is eene abnormilat , tegenstrijdigheid met recht en wet-, wier weerga in de gansche rechtspleging van Pruisen zeer zeker nergens wordt terug gevonden." Zeer waar! De arme Willem, loopende aan den leiband van Bismarck, mag ook wel zeggen : Tot j B (i schromelijke inconsequentie heeft mij de kulluurkanip gebracht. B. A. Z. ---