GOUDEN JUBILE STEYL. Missie-cursus. EERSTE DA tl. Hel- feest ter gelegenheid val1 ' 1R '' vijftigjarig bettaan der Congregatie van het Goddelijk Woord, zookis 01 ze lezers weten, zal plaats hebben op a.s. baandag 7 September. Vooraf gaat echter een Prlcster-Missiecursns frestaande uit ©en aantal referaten in 't. Duitsch. Men meende op 't Missiehuis te Steyl, dat hiervoor geen belangstelling zou zijn in de Nederlandsche pers. Nu men echter ziet, dat dit wel het geval is, beeft men alles gedaan *vat kon, om ons in staat te stellen een verslag er over te geven. Dinsdag I September zijn dan de feestelijkheden feitelijk leeds begonnen. "Ze vingen aan met de plechtige ontvangst van Z.Lm. Kard. Sehulte. Tegen 12 uur waren de bewoners van het missiehuis fn processie Zijne Em. tegemoet getrokken en hadden zich langs den met vlaggen en gioen en twee eerebogen versierden weg in de nabijheid van het missiehuis opgesteld. Tegen 12 uur kwarn de «;ut& van den Kardinaal voorgereden; in diens gezelschap bevond zich graaf von Spee, domkapitular. Terzelfder tijd arriveerde ook Mgr. Laroche S.J., Ap. Vic. van Tutikorin in Indië. (Tutikorin is een bloeiende missie in Madurc welk gebied vorig jaar in 2 vicariaten is verdeeld. Mgr. is r-elf een geboren Indiër). Na de begroeting door den rector van het Missiehuis zette de kleurige stoet zich in beweging naar de bovenkerk. Bij het binnentreden zong het koor het „Ecce Sacerdos". Na afloop der olechtigheden van 't ritueel hield Z.Krn. een rede, die we door een jammerlijke vergissing nog niet geven konden. Wc laten ze alsnog volgen. Hode Kardinaal Schnlte. Beminde® in Christus. Vergun mij uiting te geven aan mijne vreugde, dat heden in uw midden kan verwijlen. Op zoo feestelijke wijze ontvangen en geleid in dit Godshuis is 't mij een genoegen, het groote Te Deum te mogen inleiden, dat gezongen wordt wegens de groote genaden en weldaden die zich voltrokken in dit gezegend mïssieoord gedurende deze verloopen 50 jaren, en welke zich van hier tot de uiterste grenzen der aarde hebben verbreid. En nu voel ik mij gedrongen, op deze plaats waar ik voor 26 jaar eenige opeenvolgende jaren enkele stille uren mocht doorbrengen, mijne gevoelens te uiten met de woorden van den groote n wereld-apostel aan zijne geliefde Christenen van Philippi: Mijne *eer geliefde broeders, verheugt u in den Heer, ten allen tijde; nogmaals verheugt u, de Heer is nabij. Weest niet bezorgd maar laat in alles door bidden cn smeeken met dankzegging uwe begeerten bij God bekend worden; en de vreeze Gods, die alle begrip te boven gaat, moge uwe harten en uw verstand bewaren in Christus Jezus. Waarlijk een woord, dat past bij deze gelukkige feestelijke gelegenheid, waarop de missie-congregatie van Steyl mag terugzien op den zegen, die van hier is uitgegaan tot op heden. Verheugt u en weest niet bezorgd, want ieder uwer rij ervan overtuigd, dat Gods hand hier nabij was. Hij was met dit werk, dat geen menschenwerk is, want anders was het reeds lang te gronde gegaan. Het is *.;en duidelijk blijk van Gods bijzonderen zegen, dat 't werk zoo onaanzienlijk in den beginne zich tot den hoogen bloei van heden haeft ontwikkeld. Weest nu onbezorgd. Wel hebben zware zorgen gestaan aan de wieg dezer stichting, maar alles heeft zich ontwikkeld tot een lofprijzing der Goddelijke Voorzienigheid. Nu hebt gij ondervonden, dat God geeft aan hen, die op Hem vertrouwen. Laat in alles door bidden en smeeken uwe begeerten met dankzegging bij God bekend worden. Als de geest van den Stichter in zijne stichting blijft voortleven, weest dan van dc verhooring en vervulling u^er gebeden verzekerdEn dat de vrede Gods die alle begrip te boven gaat uwe harten mogen vervullen. De vrede Gods te brengen over de wereld, dat was het doel van uw Stichter vg. vrede aan hen die de eeuwige waarheden niet kenden, aan hen die onder de heerschappij der zonde staan, vrede in de harten die in leed en smart en zonder troost leven. Die vrede, die de wereld niet geven kan, moge de gedachten en harten vervullen van allen die hier wonen en van hier uitgaan. En laat mij zoo' een begin maken, met het groote Te Deum, dat het Gezelschap van het Goddelijk Woerd in deze dagen aanheft. Gaarne zal ik de weinige uren, welke ik in uw midden doorbreng benutten om mijne handen te verheffen en God te danken voor zijne groote weldaden opdat Gods zegen, waaraan alles gelegen is, bij dit werk blijve. Zoo geve het de goede God, de Vader, de Zoon en de H. Geest. De plechtigheid besloot daarna met den Bisschoppelijken Zegen. OPENING M1SSIECLRSUS. Omstreeks 6 uur vereenigde zich in de smaakvol versierde aula de geheele bevolking van het reusachtige missiehuis: paters, broeders en studenten, alsmede een 300-tal meerendeels Duitsdie geestelijken, regulieren en seculieren van de „Unio cleri" van het Missiewerk. Aan de hoofdtafel hadden plaats genomen Z. Epi. de Kardinaal, Mgr. Laroche, prelaat Beelert, van Munster, prelaat Muller uit Regensburg, graaf Von Spee, Mgr. Krigwald uit Hongarije, prof. dr. Schmidlin uit Munster, en de zeereerw. heer pastoor van Tegelen, in wiens parochie het Missiehuis gelegen is. Een orkest en een knapenkoor van studenten voerden op ontroerende wijze een aantal prachtige muzieknummers uit. Een der studenten begroette den kardinaal in vloeiende Latijnsche verzen, een ander declameerde een Duitsch gedicht. Een 5-tal studenten begroette den kardinaal vb emf Een 5-tal studenten, resp. gekleed als een Chinees, een Papoea, een Japannees, een Soendanes en een Filipino spraken in flinke taal of zang hun welkomstgroet uit, waarin een smeektoon lag van hun land, om er het volle licht te brengen van het H. Geloof.. Er werden verschillende toespraken gehouden, waarvan wij reeds een kort verslag gaven. TWEEDE DAO. Woensdagmorgen vertrok Zijne Em. Kard. Sehulte reeds, wijl Hij aanwezig moest zijn bij do begrafenis van den Wij-Bisschop van Paderborn. Het congres werd in de anla voortgezet met verschillende referaten. 't Eerst sprak P. Provinciaal Grendel S.O.D. over: De dogmatische grond van het Missiewerk. Op zeer wetenschappelijke wijze werkte de oud-prof. in de dogmatiek, thans Provinciaal der West-Duitsche provincie der Congregatie, de volgende gedachten uit: Ten eerste: dat de genadeschatten voor alle menschen bestemd zijn; ten tweede: dat ze in hun werkelijke verbreiding afhankelijk zijn van menschelijke medewerking; en ten derde, daaruitvolgend, de wil van God om te missioneeren en de verantwoordelijkheid van de kerk. Spreker bewees deze stellingen achterenvolgens voor df mensch vóór de zondeval en voor 't oude verbond, voor het tijdvak van Christus en daarna. Ten slotte stelde spreker de vraag: wat de laatste grond !s van de noodzakelijkheid der medewerking bij 't verlossingswerk, waarop 'hij het antwoord meende te vinden in de woorden der H. Schrift: „Tk ben het leven." Het bovennatuurlijk leven Gods, dat van den Vader in den Zoon en den H. Geest zich uitstort, stroomt over en de harten der menschen door de genade, en dringt hen dat bovennatuurlijke in andere over te storten. Over de geschiedenis eu methode der missie in de eerste eeuwen. sprak Prof. Dr. Pieper uit Hamm. Dr. P. noemde als kenmerkende eigenschappen van de oudste Christengementen, van uit Jeruzalem gesticht, dat ze meestal tot stand kwamen, niet door de prediking van Aposel-missionarissen. doch meer toevallig, bijv. door het verdrijven der Christenen uit Jeruzalem. )e oudste missie was een missie onder de Joden en ook na hun bekeering bleef nog lang een bond van hun stamgenooten bestaan. Ze waren als een sekte der Joden. Er moet toen in de harten der ëeloovigen een buitengewone drang hebben bestaan om het eigen geluk ook aan anderen mee te deelen, zoodat elke Christen een missionaris was. In Antiochië vormde zich het eerst een christengemeente, hoofdzakelijke uit 'heidenen, en van hier begint ook de zending van Paulus en Barnabas. een heidenmissie op groote schaal. Men moet verwonderd staan over de werkzaamheid van Paulus, die in de zoo bedorven groote steden van 't Romeinsche rijk Christengemeenten kon stichten, waarin zulk een voortreffelijke geest heerschf, dat ze spoedig zelf een centrum van verdere actie -werden. Als voorbeelden dienden Smyrna, en vooral Rome en Syrië, zoals blijkt uit de onlangs gezonden kroniek van Ar. Bela. In dien tijd was elke generatie voor zich een centrum van missieactiè, en de tegenwoordige centralisatie was hen onbekend. Dit beschouwde spreker niet, als vele protestanten een nadeel, doch een natuurlijke ontwikkeling onder de leiding van den H. Geest tot stand gekomen. Over dc bekeeruig van Duitscbland sprak dr. Auihauser, prof. te Munchen. Spr. schilderde de eerste christengemeenten in Germanië, die echter Latijnsche gemeenten waren. Groote invloed op de Germaansche bevolking ontstond eerst in den tijd' van Clovis, wiens bekeering besliste over de :toekomst van Europa. Van het oogenblik ai, dat de vorst zijn hoofd boog voor 't kruis, gold een volk voor Christus en werden er ook zonder noemenswaardige voorbereiding duizenden gedoopt. Zoo bleven tot den tijd van Bonifacius vele heidenschc misbruiken voortleven. De groote verdienste van den H. Bonifacius bestaat in de organisatie der kejn. Het idee .van de Nobili die Indische wetenschap een christelijk karakter te geven, was een daad, die navolging verdient. Zoo zijn er ook e.schen op religieus en moreel gebied. De missionaris moet zijn evenals Paulus van zich zeide: den Joden een Jood, den heiden een heiden. w— wMia 1 . liUMM— —meaan—i— Vierde lezing Missisdoel en -middel. Daarna heeft Pater Witte S.V.D. gedurende meer dan een uur de cursisten geboeid door een buitengewoon aangename en leerrijke causerie, doorweven met tal van voorbeelden uit eigen missie-practijk. P. Witte toch, thans rector van 't moederhuis te Steil, heeft een groot deel van zijn leven doorgebracht in Togo, waar hij een tijd regulier-overste der Paters van Steil was. Door treffende voorbeelden illustreerde hij hoe hij steeds bij volken van de Westkust van Afrika, de kennis van den naam God, van het begrip van zonde, van een plaatsvervangend zoenoffer, had gevonden. Zoo dat hem dit versterkte in zijn liefde voor zijn „missionssubject", om dat woord ook eens te gebruiken. (Gelach, applaus.) Moeten deze dingen iedereen verwonderen, er zijn ook gebreken, en wel daar waar men ze niet zou zoeken. Ai kent de neger eer. Opperwezen, hij bemint het niet. God heeft voor zijn practisch leven weinig te beteekenen. De groote zorg der heidenen is, klaar te komen met een groot aantal geesten; God is toch goed; die kan men met rust laten. Tenslotte sprak P. Withe ook over Inlandsche clerus. .Theoretisch is hier over zeer goed geschreven door P. Huonder S. J., doch als van de practi.ik wilde hij eenige gedachten geven. Zeker waren er vele moeilijkheden, doch men moet doorgaan, al hebben sommigen misschien schrik voor die moeilijkheden. Hij haalde een voorbeeld aan van de eerste inlandsche priester in 'logo, gedeeltelijk opgeleid door Witte zelf. Toen de tegenwoordige bisschop, uit respect voor de vroegere missionarissen, onlangs een bezoek bracht in Steil, vertelde deze over dien priester, dat hij evenveel werkt als 3 Europeesche missionarissen, en dat de menschen er liever mee te. doen hebben. Ook de Witte Paters en Paters van den H. Geest hebben goede resultaten bereikt. Wat het coelibaat betreft, daar moet streng aan worden vastgehouden, al zou het getal aan priesters daardoor minder zijn dan anders (wat nog bewezen moet worden). 's Middags om 3 uur sprak Dr. Gastreut over: Missie en onderwijs. Spreker wees erop, dat een der beste geneesmiddelen voor onze verwaarloosde jeugd, met haar genotzucht en zelfzucht is, te wijzen op het heerlijke voorbeeld van den offergeest en de offerliefde van onze groote geloofshelden, de missionarissen. Daarna had de rondgang door het huis plaats. We hebben twee uur geloopen en nog maar de helft gezien van deze stad op zich zelf. Men staat hier waarlijk voor een wonder, als men bedenkt wat er voor 50 jaar was. Nu het grootste missiehuis ter wereld. En wat een model-drukkerij: de beste van Nederland. En niet alleen de drukkerij is zoo: alles is even net en flink en modern ingericht. Ook 't prachtige museum trok veel bekijks. Onderwijl had er nog een gedachten wisseling plaats over de gehouden referaten. We stippen hier alleen van aan, dat Pater van Rljckevorsel S. J., naar aanleiding van de rede van Pater Thauren, er op wees, dat op Bangka in 1860 reeds 'n parochie was. Om half zeven was 't avondeten, toen wat rust en om 8 uur begon de feestvergadering, waar en geestdriftige rede werd uitgesproken door de Dcmprediker P. Dionysius Ortsiefer O. F. M. uit Keulen --- Advertentie is goedkoop, voefceam en gezond, mfts gebakk. m. D n OeH r a Bereiding: Men roere boter en suiker lot room en voege na sikaar de eierdooiers; het met Backin vermengde meel en zooveel koude melk erbij, dat men een klontenvrii deeg krijgt. Daarna roere men het stijfgeklopte eiwit door de massa, en vuile er een ingevetten springvorm mede; men belegge het deeg met de geschilde in 6 stukken gesneden appe - len, bestrooiè het met suikeren bakke het on» geveer % uur. Inplaats van appelen kan men ook ontpitte pruimen nemen. Men lette vooral op Backin van Dr. Octker, en dat op elk pakje als Eenige Importeurs E. Ostermann & Co., A'dam, vermeld zijn. Waar niet verkrijgbaar wende men zich direct tot deze Importeurs, die op aanvrage ook een gratis»receptenboekje toezenden. --- FEUILLETON. IN VEILIGE HAVEN. Vrij naar het Duitsch, van E. Krickeberg. (Nadruk verboden.) o .40. Daarna werd er een poosje opgehouden met dansen om te musiceeren. Nelly Heinzius liet zich aan ae piano hooren. Toen de eerste tonen weerklonken, hief mevrouw Weisz verontrust, luisterend >.iet hoofd op. „Is dat niet juffrouw Heinzius?" vroeg zij. Eene der dames die dicht bij de deur stond, keek in de zaal er antwoordde bevestigend. Mevrouw Malwine had dit antwoord al reeds niet meer noodig, zy had het onmuzikale, koude spel van Nelly, met den ruwen, onzuiveren aanslag en net veel te vlugge tempo veel te goed in herinnering, om bet niet aanstonds na de eerste maten te herkennen. Met berusting leunde zij terug in haren stoel. Nelly was bekoorlijk en lief, maar zij moest niet spelen, kon haar dit maar iemand duidelijk maken! Met hare verbijsterende vingervlugheid alleen kon zij zich Ludwigs liefde niet veroveren. En zijzelf trok herhaaldelijk zenuwachtig de wenkbrauwen tezamen bij enkele al te ruw gespeelde gedeelten. Nelly had natuurlijk een echt bravourstuk gekozen. Hare technische vaardigheid en het feit, dat z\j deze zware muziek van buiten speelde, verblufte de Laulbenheimer, die slechts voor het kleinste gedeelte werkelijk begrip van muziek hadden. Begeesterd applaudiseerden zü en uitbundig prezen zij de jonge kunstenares. Daar trad Linus, dien Eva niet meer gezien h .d «inds den maaltijd, uit de deur van de zaal in de >wanda. -Juffrouw Heinrieh, nu zijt gij aan de beu**' zeide hij. Hij kad weer hetzelfde spottende lachje in de oogen, als bij het binnenkomen van Eva, toen Nelly Heinzius haar niet begroette. „Ik mijnheer Weisz?" riep zij verschrikt. „Ik smeek u dringend " „Integendeel siiieek ik u dringend, geen uitvluchtjes te zoeken. Ik heb het reeds aan het gezelschap beloofd en u wil mij toch niet verlegen maken?" „Maar Linus, indien juffrouw Heinrieh toch niet in de stemming is, om te musiceeren" viel mevrouw Weisz Eva bij. Welk een dwaas idee van Linus, om de jonge meisjes tegen elkaar uit te spelen — voor Ludwig hij kende toch hare vrees ten opzichte van Eva maar de andere dames kozen partij voor Linus en mevrouw Malten meende vinnig: „Wanneer men nog zoo jong is als juffrouw Heinrieh. mag men niet spreken van niet in stemming zijn". Toen moest Eva noodgedwongen opstaan, om in de zaal te gaan, maar het was haar te moede, als iemand, die niets meer te winnen of te verliezen heeft. Aan de zaaldeur wachtte Linus Wei3z en wilde haar den arm geven, om haar bij den vleugel te brengen; zij deed, alsof zij het niet merkte. Al had de familie Weisz haar bij zich opgenomen, daarom wilde zij hun toch niet aan vertrouwelijkheid hebben blootgesteld, indien het op zekeren dag, vroeg of Iaat, uitkwam, dat zij eene veroordeelde was. Aan beide zijden van de zaal had inen plaats genomen, in het midden stond slechts een groep, Nelly met hare bewonderaars en vereersters, die niet uitgeput raakten in complimentjes over haar heerlijk spel. Ludwig was niet bij hen. Met een strakke uitdrukking in het gezicht, schreed Eva hen voorbij, ronder op te zien; zij had zelfs niet het bewustzijn, dat zij daar stonden. Tamelijk luid hoorde zij de stem van Nelly vragen: „Wie is die dame eigenlijk? Zij schijnt onuitstaanbaar aanmatigend te zijn", maar de beteekenis der woorden drong pas later tot haar door. Met denzelfden strakken blik zette zij zich aan den vlepLinus was haar langzaam gevolgd, hij stond nu naast haar en zeide: „U ziet er uit, alsof u niet goed zult spelen. Indien u dit zelf voelt, laat 't dan maar liever heelemaal! Ik zou niet gaarne anderen aan eene goedkoope overwinning helpen." Eva schrok over den plotseling zoo dringenden toon en begreep nu aanstonds, waarom Linus haar tot spelen gedwongen had; hij wilde haar genoegdoening verschaffen tegenover het hoogmoedige goudvi3chje. En nu was zij weer geheel in de werkelijkheid verplaatst. Zij voelde, dat zij hare hoogste kunst moest tooncn, niet om haarzelf — welk eene beteekenis had het voor haar, dat een verwend, jong meisje haar voorbijzag — maar om oom Mutz geene teleurstelling te bereiden. Met een dankbaren, vertrouwvollen blik keek zij hem aan. ,,Ik zal mij uwe goedheid trachten waardig te toonen mijnheer Weisz". Een beetje ergerlijk bromde hij nog eene tegenspraak maar zij sloeg reeds eenige toonen aan; toen zeide hij alleen nog maar: „Geen treurmarsch van Chopin als 't kan — maar ook geen Tarantella. Acrobatische toeren hebben we genoeg gehad." Zij speelde en nu was zij weer allen met zichzelf, ontrukt aan de wereld, hare geheele ziel vervuld v*n het begeesterde, vrijwillige streven om goed met goed te vergelden. Het was haar onverschillig, dat zij zich hierdoor gelijkertijd wreekte aan Nelly Heinzius; zij dacht zelfs in dit oogenblik niet aan Ludwig en dat het hem misschien leed kon doen, indien zjj het geliefde meisje eene nederlaag bereidde. — Zij had zoo weinig echte vriendschap en deelneming in hatr leven ondervonden, dat het haar bedwelmde eindelijk eenen mensch van ganscher barte te kunnen danken. Het levenlooze instrument werd onder hare handen tot een bezield wezen. Zij voelde zelf, dat xij nog nooit zoo gespeeld had als nu; zij had ook nog nooit zulk een stormachtigen drang gehad, om doode gevoelens in klanken uit te spreken — nog nooit zooveel te zeggen gehad, als in dit oogenblik. Toen zij geëindigd had was 't nofc, eea wijle muisstil in de zaal. Pas toen zij opstond en verward om zich heen keek, verhief zich de bijval. Niet zoo luidruchtig als na de voordracht van het goudvischje, misschien zelfs hier en daar met tegenzin, maar daarom was het des te echter en oprechter en uit ^ele uezichten sprak diepe aandoening. Ofschoon de meeste aanwezigen niet muzikaal genoeg waren om de kunstwaarde van Eva's spel te begrijpen, toch voelden zij dat hier geen nietszeggende virtuositeit, maar een goddelijk talent tot hen gesproken had, en het roerde hen te zien met welke verlegen beschc^enheid het jonge meisje de gelukwenschen en dankbetuigingen afweerde en slechts moeite deed om zich zoo vlug mogelijk aan allen lof te onttrekken. Eva hoorde nauwelijks wat men tot haar zeide. Zn keek slechts uit naar oom Mutz, maar die was niet te zien, ook Ludwig Weisz niet; maar 'n blik van Nelly Heinzius trof haar en daaruit sprak onverholen haat. Ten overvloede trad de huisheer op zijne nicht toe gaf haar een vriendschappelijken slag ap den schouder en zeide op zijn joviale manier: „Hé jonge juffrouw zoo kunnen wij het nog niet". En toen schudde hij Eva krachtig de hand. „Dat was brillant, lieve juffrouw en ik ben reed# met den president der harmonie overeengeVomen om u te vragen met Richard Wendlicb tezamen een weldadigheidsconcert te geven ten gunste onzer armenkas. Bij zijn laatste bezoek heeft bij ons dit beloofd en hij zal gelukkig zijn zulk eene medewerkster te vinden.*" Dat Eva dit zou kunnen weigeren aan die mogelijkheid werd zelfs niet gedacht. Alle omjtaanders hoorden het en stemden er mee in. Kva werd aangestaard alsof zij een wonderdier was. Alleen van dee overkant, waar Nelly stond klonk een hort spottend lachen: „O oom, nu in hei heetst ven den zomer denkt u reeds aan zaaleoncerte'n? — O — wat ie Leufeetv heim toch eene weldadige stad!" (Wordt «MffotaU . ---