Advertentie y Trekkingen en /rfj » Spierkrampen / / Cf), --7 in ledematen en ge-j -j wrichten zijnde voor-J : j boden van : jtiek. Niet zoolang tal-A Aj-tu' Tmen. tot het lij den jon atÉÉy sleepend is geworden. Jij Het beste is direct inwrijven met il||l m^niivsa/M W Reukebo^n^ar- WÊÊ zaam in het gebruik. sy «goÜKkets sa fepgUtsg Xerjaijgba^ --- Aan een Moeder. Ik weet, dat Gij een goede Moeder waart. Ook voor dat Kind, Uw oudste, Dat ach, te vroeg reeds ! Den tocht naar d’ Eeuwigheid begon Als Gij haar verre stappen hoort En zij U lieflijk tegenlacht, O, zee haar dar, dat wij, ook wij Haar beeltenis in ons harte dragen! En ’t ons een vreugd’ is te bedenken, Dat zij die Zaligheid ervaart, Waarnaar zij in haar aardsche leven Zoo vurig heeft verlangd! G. R. WOTTERS. Hilversum, Herfstmaand 1929. --- Advertentie De venijnige steken van Spit inden TUg overvallen U onverwachts. Grijp dadelijk naar Akker’s Kloosterbalsem, welke tot diep inde weefsels doordringt, de pijn stilt, ophoopende ziektestoffen doet verdwijnen, snel en grondig verlicht. Kloosterbalsem „Geen goud zoo goed” --- Over Baggerwerk en Grondwerk met 120 Overtredingen. W. 8., aannemer te Heerenveen, tijdelijk verblijf houdend te Assendelft, had zich aan een overtreding van de Arbeidswet schuldig gemaakt. Van 15 tot 20 Juli en van 22 tot £7 Juli had hij 12 arbeiders in dienst gehad, die allen 10 uur per dag gewerkt hadden. Verd. zegt dat dit allemaal klopt. E. v. K„ grondwerker uit de gemeente Schoterland, is als get. opgekomen en deelt mede inderdaad in die tijden graaf-, bagger- en grondwerk te hebben verricht. De Ambt. acht het wettige en overtuigende bewijs geleverd. Verd. heeft 12 x 10 is 120 overtredingen gepleegd en gelet op dit groote aantal vraagt de Ambt. de minimum straf t.w. 120 x 50 cent boete of 120 x 1 d.ag hechtenis. Verd. voert nu tot zijn verdediging aan dat ingevolge een ministerieel besluit men bij baggerwerk altijd vergunning heeft om 10 uur per dag te laten werken en zoo verkeerde hij inde meening niet in overtreding te zijn. Op ’t oogenblik laat hij zijn menscl.e.i nog 10 uur per dag werken. De K.R.: „Maar wat voor werk hebben die menschen inde dagen waarvoor u terecht staat gedaan ?” Verd.: „Grondwerk in verband met baggerwerk.” De K.R.: „Dus grondwerk, want er is toch verschil tusschen grond- en baggerwerk.” Verd.: „Als de machine werkt moeten deze menschen voor het baggerwerk invallen en zoo zijn deze verrichtingen niet gescheiden van elkaar.” De K.R. blijft toch duidelijk een verschil in werkzaamheden zien en voor grondwerk bestaat geen vergunning tot 10-urigen arbeidsdag. Hij vraagt dan aan get. wat voor werk deze verricht heeft. Get.: „Grondwerk. Maar we moeten eerst vooruit met het grondwerk om vooruit te kunnen en om de machine te kunnen laten werken.” Dit verstaat de K.R., maar een essentieel verschil tusschen beide werkzaamheden acht hij aanwezig. Get.: „Dus bij baggerwerk heb je dan heelemaal geen grondwerkers.” De K.R. antwoordt hier niet op en zegt de zaak te zullen aanhouden om den opzichter der arbeidsinspectie te kunnen hooren. * * # Nog eens „Doorloopen!” Een zekere G. K. had zich op 9 September niet uiteen volksverzameling op den Zuiddijk verwijderd, na daartoe bevel gekregen te hebben van een rijksveldwachter. De verd. was niet verschenen. De veldwachter, als getuige, vertelde dat hij eerst in algemeenen zin tot doorloopen gesommeerd had en daarna verd. persoonlijk tot doorloopen aangespoord had. Eisch f 10.— boete of 5 dagen hechtenis. Vonnis f 15. of 30 dagen. --- Voor de Balie. Aanrijding op de Noorderbrug. Vorige week had een Amsterdamsche chauffeur terecht gestaan, omdat hij inden nacht van 17 op 18 Augustis 1.1., te ongeveer één uur, met zijn vrachtauto de veiligheid van ’t verkeer op de Noorderbrug in gevaar had gebracht. Verd. was bij het afrijden van de brug een autobus gepasseerd, waarvoor redelijkerwijs geen gelegenheid waa geweest, in aanmerking genomen de breed' e van de brug. Br was dan ook een lichte aanrijding ontstaan, waardoor de ruiten van de bus aan stukken sloegen. Toen de chauffeur zich voor zijn van weinig verantwoordelijkheidsbesef getuigenden daad bekeurd zag en door den kantonrechter op zijn plaats gezet werd, merkte hij op, dat hij al bijna de brug afwas, toen de autobus haar kwam oprijden. Dit gaf een eenigszins anders aspect aan het geval en de K.R. besloot daarom eenige ge tuigen te doen oproepen. H. M., chauffeur te Zaandam, bestuurder van de bewuste autobus, wordt het eerst voorgeroepen. Deze vertelt, dat, toen hij op dien Augustusnacht de Noorderbrug over vulde gaan, zijn uitzicht eerst een weinig belemmerd was en bij het oprijden hij van dan anderen kant plotseling een auto zag naderen. De K.R.: ~Waar was die auto, toen u de brug opreed.’ Get.: „Hij had net tol betaald.” Dus bevond de wagen zich op het beweegbare d el van de brug, concludeerde de K.R. ineen nauere plaatsbepaling. Zoo was het. Get. was toen langzaam opgereden en had festopt, toen de vrachtwagen nabij gekomen was. 'oen had get. gezien, dat er nog een tweede auto achter den wagen van verd. volgde. Get.: „Verdachte probeerde voorbij te rijden, toen ik stilstond en met het noodlottige gevolg. Tater gaf verdachte als motief van de aanrijding op, dat zijn remmen doorgeslipt waren.” De K.R.: „Reed-ie hard?” Get.: „Neen, E.A., hoogstens een kilometer of tien.” De K.R.: „Kreeg u den indruk ,dat verd. onverschillig of onvoorzichtig reed?” Get.: , Neen, E. A.Jk vermoed dat hij inde veronderstelling verkeerde, dat hij passeeren kon.” Er wordt dan nog in beschouwingen getreden over de breedte van de autobus, brugbreedte enz., waarna de K.R. den get. J. C., houtwerker te Zaandam, in verhoor neemt. Deze had als voorbijganger het geval meegemaakt. Hij verklaart, dat de omnibus stil stond toen verd. voorbij wilde rijden en overigens luiden zijn mededeelingen vrijwel analoog met die van den vorigen get. Als get. a dech. komt dan naar voren J. H. G., chauffeur te Amsterdam, die den wagen bestuurd had volgende op dien van verd. Een paar meter achter verd. rijdend, had hij door het licht de aankomende bus bemerkt. Get.: ~De haak, die dient om de lading af te binden bezijden den wagen kwam bij het passeeren in aanraking met de “bus, waardoor de lading scheef getrokken werd en die door de ruiten van de bus ging.” , De KR.: „Dus als dre haak er met geweest was, had verd. juist voorbij gekund ?’’ Get.: „Jawel, E.A. Maar zonder die haak had de lading niet afgebonden kunnen worden.” .. _ De Ambt. houdt hierna zijn requisitoir. Hrj is van meerling dat de feiten zijn komen vast te staan: de autobus stond stil en verd. erkent zelf dat hij doorgereden heeft. Verd. heeft vs; 'tn fout begaan. Aan den anderen kant was v’-f – et eerst )p de brug, en zoo was het de plicht den autobus-chauffeur geweest om te wachten totdat de brug voor hem vrij was. Dit laatste in aanmerking genomen vraagt de Ambt. een boete van f 5,— te vervangen door 3 dagen hechtenis. Verd.: „Als ik gestopt had, wat zou de autobus dan gedaan hebben?” De K.R.: „Terugrijden!” Verd.: „Ja, dat is ’t ’m juist, da’s een groot woord.” De K.R.: „Beide had u de plicht om. eenmaal tegenover elkaar staande, te stoppen, en de bus had dan achteruit moeten rijden. Ik geeft toe, dat de autobuschauffeur met 't oprijden had moeten wachten totdat u voorbij was. U bent eigenlijk de dupe geworden van diens fout en daarom geef ik u twee gulden of een dag.” * * * De Onberaden rijder. Tegen een kinderwagen gereden, waardoor een kind de sloot ingeslingerd werd en het andere over den weg schopt. A. E., wonende te ’t Zand, gemeente Zijpe, had als bestuurder vaneen motorrijwiel op 18 Augustus met groote snelheid inde gemeente Oostzaan gereden en bij het oprijden van de Heulbrug de veiligheid van ’t verkeer ernstig in gevaar gebracht, aldus ongeveer de dagvaarding. Als eerste get. wordt voorgeroepen de huisvrouw Van E. de B. Deze stond op den 18en Augustus een kinderwagen, waarin twee kinderen van aaar, met iemand te praten, tiet.: „Toen hoorde ik een stoomfiets aankomen Zitting van 2 October. en voor alle zekerheid ben ik toen de brug opgereden om er eerder over te zijn dan die fiets. Maar hij reed zoo hard, dat-ie me op de brug inhaalde. ..” De K.R.: En toen raakte hij den kinderwagen, de kinderen vielen eruit; een kwam in ’t water terecht en de andere op den weg en de wagen lag aan gruizelementen.” Get.: „Ja, maar ’t ging allemaal zoo snel en hij had er zoo’n gang in.” Verd.: „Ik heb niet hard gereden.” De K.R.: „De getuigen hebben anders verklaard, dat u ongeveer een 100 K.M.-vaartje had en laten wij nou eens aannemen dat ’t de helft van die snelheid was.” Verd.: „Ik had een ongelukje met de rem. Voor de brug reed ik wel hard maar op de brug niet meer.” De Ambt.: „U kunt blijkbaar niet eens behoorlijk rijden.” Verd.: „Ik had nieuwe schoenen aan en daarom gleed mijn voet van de pedaal af.” De K.R. vestigt zijn blik op den linkerarm van den Verd., welke ineen omvangrijk verband zit en vraagt dan: „Hoe hebt u dat opgeloopen?” Verd.: „Ook met de motorfiets.” Het publiek op de tribune lacht eens vol leedvermaak en de K.R. en Ambt. kijken den joigeman eens veelbeteekenend aan. Daarna komt als get. naar voren F. V., werkman te Oostzaan en zwager ra i den vorigen get. en zegt: „Ik stond bij de Heulbrug met m’n schoonzuster te praten en toen wij een motorfiets hoorden aankomen, zei ze: Ik ga weg en ze liep weg. Met een akelige snelheid kwam de motorfiets slingerend aanzetten ...” De K.R.: .„Slingerend?”, Get.: „Ja, nou! M’n schoonzuster reed met haar wagen heelemaal rechts op de brug en toen gebeurde het.” De K.R.: „Heeft het moeite gekost om het eene kind uit het water te halen.” Get.: „Ik ben in ’t water gesprongen, meer niet.” Als laatste get. hooren we dan C. de L., pluimveehouder te Oostzaan. Get.: „Ik stond ineen winkel even te praten en toen ging ik naar hen toe, die ook stonden te praten. Zij ging de brug over toen de motorfiets er aan kwam, maar dat ding had zoo’n gang, dat ie al op de brug was, toen zij er nog niet over was. En de wagen kreeg zoo’n zet van de motorfiets, dat het eene kind over de leuning van de brug in het water schoot.” Ondanks dit laatste houdt Verd. vol, dat hij niet snel reed op de brug. De K.R.: „Niet snel, hè, als het kind over de brugleuning in het water vliegt.” De vrouw heeft een civiele vordering van f 50.—- ingesteld, als schade aan haar wagen toegebracht. De Ambt. brengt in ’t midden, dat verd. zich hier ook niet vaneen fraaien kant heeft laten zien, door die schade niet te betalen. Verd. verdedigt zich door te zeggen, dat hij dadelijk zijn adres opgegeven had aan de vrouw en als er schade was, dat hij het dan wel zou hooren. Dit blijkt geschied te zijn, maarde Ambt. meent, dat het verd. heel wat beter gedaan had, als hij geen afwachtende houding had aangenomen, maar naar de schade geïnformeerd had. De K.R.: „Is u bereid om die schade te betalen ?” Verd.: „Jawel, maar ’k ben al eenige weken zonder werk, dus zal ik die dadelijk niet kunnen voldoen.” De Ambt. acht de aanrijding nog bijzonder goed afgeloopen. Verd. noemt hij een van die menschen, die de wegen inde Zaanstreek onveilig maken en die moet maar eens voor langen tijd zijn rijbewijs missen. Hij vraagt een vonnis van f .30.-— boete of 15 dagen hechtenis en intrekking van het rijbewijs voor den tijd van 1 jaar. De K.R. veroordeelt tot f 25. of 10 dagen met rijbewijs-ontzegging voor den tijd van 6 maanden en met toewijzing van de civiele vordering van f 50. aan J. de B. * * * Verkeersongeval bij de Dubb. Buurt, Koog a.d. Zaan Wie is eigenlijk de schuldige ? H. K. C., handelsreiziger te Wormerveer, was ten laste gelegd, dat hij als bestuurder vaneen auto op 8 Sept. bij de Dubbele Buurt te Koog aan de Zaan, bij het inhalen van eenige wielrijders niet behoorlijk naar links uitgeweken was en dus het verkeer in gevaar had gebracht. Een 16-jaiigè Pr. van Krommenie, wordt als get. gehoord. Hij reed met zijn kameraad inde Dubbele Buurt, toen zij een auto achter zich aan hoorden komen, die verschillende keeren signaal gaf. Het bleek, dat zij eerst naast elkaar hadden gereden, maar doordat de auto achter hun aankwam, achter elkaar gegaan. Get.: „Ik schrok door het signaal en viel. Toen greep mijn kameraad me bij den schouder en trachtte nog met me weg te komen. Ik viel met m’n fiets echter naar den huizenkant toe en m’n kameraad z’n fiets werd aangereden.” De K.R.: „Hoeveel afstand was er tusschen uw fiets en ’t trottoir?” Get.:,,Ongeveer een halve meter en de weg was daar geloof ik een meter of 8 breed.” Zijn kameraad, de 15-jarige K. 8., meubelmaker te Wormerveer, wordt nu in verhoor genomen, die ongeveer eenzelfde verhaal doet en zijn onkostenrekening aan zijn fiets, ten bedrage van f 10.80 overlegt. Zekere Gr., boekhouder te Koog aan de Zaan is de volgende get. Heftig kauwend op z’n kauwgummi, zoodra hij even zwijgen kan, als mogelijke stimulans voor zijn betccg, zegt hij bezwaar ie hebben tegen het afleggen van den eed. Als de K.R. dit bezwaar cmschreven wenscht, omdat de wet die omschrijving vordert, kauwt get. eerst eens hevig, doch een formuleering van zijn bezwaar wil niet komen en dan steekt hij z’n twee vingers maar inde hoogte. Get. had ongeveer 25 meter van de plaats van aanrijding gestaan. Get.: „Ik hoorde het geknars van remmen en daarna een gekraak. Die vijf en twintig meter legde ik inden kortst mogelijken tijd af. Ik constateerde de auto van den heer C. op een halve meter afstand van ’t trottoir, terwijl een jongen met een fiets pogingen deed om de auto tegen te houden. Niemand was er te zien dan die twee jongens en de autobestuurder. De weg daar ter plaatse is 7.60 M. br. Dat is alles wat ik heb waargenomen. ’' De Ambt. (zich tot de jongens richtend): „Waren jullie soms aan ’t stoeien op de fiets ?” Dit wordt ontkend. Bij het kantoor van de Bijenkorf reden ze al achter elkaar en toen werd de achterste aangereden. De Ambt.: „Maar als je geheel rechts van den weg rijdt wordt-je toch zoo maar niet aangereden.” Èen der jongens: „Ja, dat weet ik ook niet, maar ;k denk dat meneer C. den bocht te kort nam.” De Verd. krijgt nu gelegenheid zijn verdediging toe voeren. Hij noemt de omschrijving inde dagvaardiging niet juist; ’t was hier geen geval van aanrijding. Op het rechte gedeelte van de Dubbele Buurt zag hij 30 M. voor zich een tweetal jongens op de fiets. Verd.: „Mijn vrouw die met mijn kind achter inden wagen zat, maakte mij er nog attent op, dat ze zich niet zou verwonderen als die jongens eens een ongeluk zouden krijgen. Zij reden naast elkaar en trokken elkaar bij den schouder heen en weer. Ik reed met een gangetje van 12 K.M. achter hen op en gaf 13 maal signaal voor passeeren. Niettegenstaande dat hielden zij niet op met stoeien. Bij het bord waar de max. snelheid voor 30 K.M. staat aangegeven, was ik zoo dicht bij gekomen, dat eender jongens denkelijk in benauwdheid zich vastgreep aan den andere en zich van de fiets liet vallen, waardoor het achterwiel voor mijn wagen kwam te liggen.” – Verd. betwist de uitlating van get. G. dat die een sterk remmen zou hebben vernomen, dat was volgens verd. niet noodig omdat hij bijna geen snelheid bezat. Wat betr3ft het gekraak merkte hij op, dat het achterspatbord van de fiets het dunne pantser van de voorveer der auto had opengescheurd. Voorts herinnert verd. eraan dat hij ineen bocht altijd even dient uitte wijken. „Ik ben ook niet doorgereden,” aldus verd., „maar stopte dadelijk uit en vroeg aan de jongens of zij inde meening verkeerden dat de weg alleen voor hen bestemd was.” Get Gr die op een papiertje een en ander onder het verhaal van verd. heeft aangeteekend maakt dan eenige opmerkingen. Verd. had gezegd, dat hij stilhield wraar geen trottoir aanwezig was en G. merkt op dat daar juist opnieuw het troittorr weer begon. C. had een kleinere breedte van den weg opgegeven en G. herhaalt nogmaals dat deze 7.60 bedraagt. De K.R. behoefde dit niet over te laten meten, want G. had de meting laten doen dooreen timmerman van de fabriek waar hij werkzaam is. De K.R. schenkt daar weinig aandacht aan en vraagt vervolgens aan verd, of deze zich mogelijk niet geprikkeld had gevoeld door het hinderend fietsen van de jongens en zoo dus om hen een lesje te geven dicht langs ze heen was gereden. Verd.: „U bedoelt dus met andere woorden of ik als eigen rechter opgetreden ben. Daar denk ik niet aan!” De Ambt. heeft niet de overtuiging gekregen dat uit de verklaringen der get. het wettig bewijs geleverd is vaneen overtreding en hij dringt dan ook op vrijspraak van verd. aan. De K.R, zal over 8 dagen schriftelijk vonnis wijzen. * * * De vreeselijke gevolgen. Tegen vast tarief. J. D., huisvrouw van J. H„ had op 10 Sept. aan de Havenstraat geschreeuwd, naar het adres vaneen of anderen werkwillige. Verd gaf dit toe. Voor haar verdediging heeft zij Mr. J. van Zutfen inden arm genomen, die na den eisch van den Ambt., luidende f5. of 3 dagen, van wal kan steken. Verd. wil kort zijn, want had men hem deze zaak tijdig toegestuurd, dan zou hij tot het aangaan vaneen transactie geadviseerd hebben . „Zij, aldus spr., „heeft zich zware perspectieven voorgesteld van de strafvervolging. Zoo iets vaneen beklaagden bank van ouderwetsch formaat en dan nog iets later een donkere kerker en bochtige muren ... en ’t is toch maar een eenvoudige, en geringe overtreding van de politieverordening. Nu moet u in aanmerking nemen, dat zij de vrouw is vaneen staker. Doordat de staking maandenlang duurde en niet altijd naar wensch verliep, dan is het toch begrijpelijk, toen zij langs een werkwillige kwam, dat zij haar opgekropt gemoed met eenige geluidsuitingen verlichtte. Ik hoop, dat gij dit haar niet al te zwaar zult aanrekenen en ik geloof, dat deze schreeuw te duur betaald is met de straf, die de Ambt. vraagt. Ik verzoek u, meneer de kantonrechter, haar dan ook een geringe boete op te leggen.” De K.R.: „Vijf gulden of 3 dagen. Want, ziet u, meneer Van Zutfen, tijdens de staking heeft zich hier een vast tarief ingeburgerd voor het naschreeuwen van werkwilligen en ik zie in deze zaak geen reden om hiervan af te wijken.” --- Moeder’s heele Wasch voor een Molentje geruild! Een vijfjarige getuige treedt op. Bij den aanvang van de zitting was bij de getuigen ook een vrouw met haar dochtertje binnengekomen, maar doordat de K.R. de rechtszaal geen kinderbewaarplaats oordeelde te zijn, mochten moeder en kind weer naar de wachtkamer vertrekken. Nu werden zij binnengeroepen. Een zekere P, de 0., opkooper van beroep had op den 14en Aug. te Zaandam vaneen 5-jarig kind een partij lijfgoederen gekocht, voorts had hij geen register gehouden en vervolgens tot tweemaal toe een valschen naam o igegeuen. De verd., die hier lang geen fraaie beuit zou slaan, was maar wijselijk weggebleven. Als eerste getuige wordt een 5-jarig meisje door haar moeder naar de groene tafel geleid. Het kind heeft daarvan niet . terug en klampt zich vast aan moeder’s rok. Die mannen in het zwart met zoo’n witte kraag om, boezemen haar nu niet bepaald vertrouwen in en schuchter en angstig drukt ze zich nog steviger tegen haar moeder aan. Die eene zwarte man in ’t midden spreekt haar dan met vriendelijken stem toe: „Zoo meid en jij hebt voor een molentje de kleeren van je moeder aan een koopman gegeven, hè ? . . . ’t kind zwijgt.. .„Ja, kwaie meid, je hebt de hèele wasch van je moeder naar dien man gebracht” ... ’t kind zwijgt... „Ja, ik weet het wel en jij weet het ook bliksems goed, want heb je toen geen pak voor je broek gehad ?” ... ’t kind knikt kleintjes ,Nou komen we er ...en wat heb je toen gekregen van dien man ?”.... ’t Kind met een benauwd stemmetje „Een molentje”, ’t Is er uit! Dan wordt de veldwachter J. v. E. voorgeroepen. Hij had van de moeder de klacht gekregen, dat haar waschgoed was meegenomen, vermoedelijk dooreen voddenboer. Na lang zoeken had de veldwachter den opkooper op het Rustenburg te pakken gekregen. „Ik nam hem”, aldus get., „met de kar naar die vrouw inde Havenbuurt en daar bleek, dat 17 stuks waschgoed tusschen de vodden zaten, wat nog een heele uitzoekerij was. De vrouw was zoo blij dat haar goed terug was, dat zij pas later tot de ontdekking kwam nog drie stuks te kort te komen. De opkooper bleek een valschen naam opgegeven te hebben en het heeft ons nog heel wat moeite gekost hem op te sporen. Bij zijn aanhouding gaf hij aanvankelijk weer een valschen naam op, doch eindelijk kwam hij met zijn waren naam voor den dag. Toen kwam tevens uit, dat hij in het politieblad gesignaleerd stond voor twee diefstallen en één verduistering. De Ambt. eischt dan f 15. of 5 dagen voor het niet bijhouden vaneen register, f 40. of 20 dagen voor het koopen van goederen vaneen kind en f 25.— of 10 dagen voor het opgeven van een valschen naam. De K.R. veroordeelt tot tweemaal f 20. of 10 dagen en voor ’t opgeven vau den valschea naam tot f 30. of 15 dagen. ---