Het Muziekfeest van „Concordia". „APOLLO" -ZAANDIJK No.1 van het geheele Concours. Slechhts vier 1e prijzen.Goede beurtvan „Exelsior" Oostzaan. U te °ost' St®lli„Bi ordcn door schitterend N} £?**££* °nbedu“ mate yf\i w *cer men Zlck heeft, mogen K'S>«' \ A 'me> al d’ Van haar standpunt, 'KV^Npulzegikhetzelfbijtessoa”ma” verschillend ? Ja, KC?11 liaokeeft,"Vnimige heoordeelingen. %?■ >Oo>.Ze;eIolrfuns !,aar taak> zk'h f'i S'ii ' On Zll 7 a fvnri?*ri?ken van heoorjtu'ijn w°"derliike cijfers heeft m : alsem den’ enz' (daaronder K S Setnegwtne indr«k !)• Terwijl { N[ <%° °f 0, &jï?fe',JkSSa“df“ de bef."e! In in&li" b'e"P “n w’ \\\ |k\*k **in Verwend en mede Pfeiw C’fetja het, 0, , n °ok op een deugde- zeg, niet gauw 1.1 * hit£Par as ’k cens zou na' (tV01! r |Pdp!i,herljij.oerde °ok een beetje kt vap' Beraoed gesproken en I k hdaa denkauhtige waarde Se' §h)iJftdN ”!?*'orner t|k lk’ geloof ik wel »% !,pèctrriicitia’krinorlie” en daarna *L -hjblo > , | van Landsmeer, en «Sm!)* sPrl!i We lel verplichte werk tps, ukehde • aarin de eerste, zoof lndrTuk van het desn hts” ’ • • Hoewel deze beide wA>tNeh’ X>n u,Jrliiu n. tweeden prijs ver-Il**' V„V? w’ko 6x Jk tengevolge van be-Ij\,S J*Bet e.°ht ~ bekeken, waarschijn-iC'ifer aanleiding hadden ge- RNS6 j.hiijn °r bepaalde rubrieken, i factn otaal-indnik van de < K'oh!'rlitlb w,de te>s de ren geen rol speelden.) I vhjt \| i*en nf'f'b.;iak'aarde van deze muzi- ■ het C€ni&’ i hlijVp ’ Zo°als, ook laten i ftant°lï,'s> w a tenslotte de hoofd- 1 I' VC (a'j tJH,s al Pullid, concurrentie 1 ikr'b’l<,.e J' ‘IM strijd is met J IK>r>Ud tder zelve. Ikl 8611^61 bet bovenli ï. Pphtaaj VnB ïll!11 opmerkingen, L,\ s^ed °r 1"t de afzonderlijke { rfbhép ®leknps.ns na de verplichte I\k th?tl tlpbcni aux vfe„ ecn frissche ver-L XHoS Cch In lferS ’ eeo aardige Sl WSI? »te/fc forto heeft het |Lk' "Juii Prit Vagabond” van, W §Xi Ul|apa” Ar , ’ unstergeleen (L.), ! 611626- afdeebng – liprVail hét 6 voorde bi?f,kleine .geheel. Maar in Uglfs ,' sla«w-crk te sterk, onzuiverheid en soms % ] minder mooie klank. De ouverture „Travail et * Progres” van Canivez ging in brillant, virtuoos tempo! „Amacitia”, Landsmeer, Dir. P. Geugjes. Als ik mij wel herinner, hoorde ik persoonlijk dit corps nooit eerder. Hier trad reeds aanstonds als hoofd-element op den voorgrond de bijzonder muzikale voordracht, de buitengewone beheersching der nuanceering, de met zeer fijnen smaak nauw-1 keurig tegen elkaar afgewogen sterkte-verhoudin: gen, in volkomen stijlzuivere opvatting, een en , ander in details doch wat tenslotte nog belangrijkcr is vooral ook inde groote lijn van het geheel, dat mooi opgebouwd was. In het forte zijn > bugle’s en saxoplioons, vooral inde hoogte, soms I wat scherpig van klank. Voor technische afwerking : en stemming alle respect, alsook voor de geheele vertolking van ljet. vrije nummer, de ouverture ' ~Travail et Progres” van Canivez. ~De Verwachting” Avenhorn, Dir. Z. van Mossel. Hier bleef vooral zoo direct na de vorige vertol: king, nog wel wat te wenschen over. Allereerst ! de meermalen zeer onzuivere stemming. En dan, ook hier viel dikwijls goed gevoel voor muzikale ■ voordracht en melodische nuanceering vast te ■ stellen maar daarbij waren de onderlinge sterktet verhoudingen vaalt slecht, veel te sterke begeleidings-partijen tegenover te bedeesde melodievoering, e.d. Door dit alles alsmede door scherpe , pistons was het klank-gelialte niet altijd fraai. Wel veel beter dan het verplichte was het vrije ; werk ~Le secret de Pierrot’.’, Popy. Uitmuntendheid Fanfare. „Oost-Knollendammer Kapel”, Dir. C. M. Bruyn. In het forte was er eigenlijk niets anders dan een solo-piston, die alles overschetterde met een scherpte en felheid, welke mij alleen maar combineerbaar leek met het afschieten vaneen mitrailleur, ... of misschien ook nog met kermistentreclame! Als men dat even kon uitschakelen, zoo ook in alle zachte gedeelten, viel daarnaast veel technische vaardigheid ook volop bij genoemde solo-piston op te merken en ten volle te vaardeeren, alsmede vaak mooie fijne klanken en muzikale voordracht en nuanceering, vooral in het vrije nummer, Delibes-balletsuite ~Le Rois’amuse” die gelukkig grootendeels gespaard bleef voor de piston-terreur, waaronder de „Firenza” van Allier reeds vanaf de eerste forte-gedeelten te lijden had, waarmede inmiddels de zachte maten prachtig contrasteerden. Eere Afdeeling Fanfare. Verplicht nummer: „Der Vliegende Hollander”, ] van Wagner. ( „Amsterdam’s Fanfare-Orkest”, dir. P. Gèugjes. ' Ook hier was de piston-klank heel scherp, maar 1 dan toch meer over de geheele groep, en in hoofd- ' zaak alleen hij de grootste klankontwikkeling en < van het totaal-ensemble. Vooral Wagner, maar ook neg even in het vrije, waren bij den aanvang j eenige misklanken. Een effectvol stuk ondertus- ( schen, deze „Impressions d’ Algcr” van Blémant, even effectvol, vlot vertolkt, met zijn wisselende A klanken, skgw'erk-roffels enz. , „West-Frisia”, Twisk, Dir. P. Koolhaas. 1 In Twisk kunnen ze ook heel aardig muziek s maken. Er is wel eens een onzuiver of een foutief I toontje, maar men waardeert inde Wagner- 1 ouverture, inde eerste helft genomen in c bedaard tempo, wat echter later inden vluggen deelen tot aanzienlijke levendigheid wordt op- I gevoerd, vooral de meest beheerscht-onderdrukte, z daardoor fijnen, uiterst beschaafde klank-ont- 1 wikkeling en daarbij vooal inde „sinfonia picciola” van Boyer, de bijzonder muzikale en expressieve J nuanceering. r p ~Veni, Vidi, Vici”, Amsterdam-Noord, Dir. a J. F. Kok. c Deze vertolking van „Der Vliegende Hollander” I begon, lang niet kwaad, maar was verder, eerlijk < gezegd, nogal zwak. Al spoedig onzuiverheid inde C saxophoons en bugle’s, die verder veelal zwak ] en pieperig van klank waren. Ook onder middenstemmen van het groote koper onzuivere stemming. Het tempo bleef ook te lang wat mat, en klankverhoudingen waren niet artistiek afgewogen. Natuurlijk heeft een corps inde Eere-afdeeling in ieder geval capaciteiten, waaronder technische vaardigheid, welke ook inde ouverture „Rornantique” van Riff in groote mate noodig bleek; maar het was soms zeer ongelijk. Superieure Afdeeling Fanfare. Verplicht: „Cortège fleuri”, Strauwen. I Na drie candidaten verleden Maandag, volgen s er thans in deze afdeeling nog twee. Fanfare-corps „Harmonie” Assendelft, Dir J. K. Jongejans. £ In het eerste hoofdthema, in verband met de s verschillende spelers blijkbaar moeilijk strak te r houden rhythme geen volkomen gelijk samenspel. ? Klank behoudens enkele ongunstige momenten meest zeer goed. Bij zangmelodie in ’t midden, mooi zachte begeleiding. Daarna de piston-1 figuratie’s tegenover middenstemmen-melodie te ' sterk, alsook de begeleidings-rbythtne bij de slot-1 episode. Overigens alleszins goeds, en duidelijke 1 techniek. Dan volgt de vooral technisch vrij * zware ouverture „Le roi de Lahore” van Dureau, ’ welke zeer kranig gespeeld wordt, in vlot tempo ; met vaardige techniek, waarin weliswaar lang niet alle nootjes door alle spelers werkelijk gemaakt worden, doch geen ongelijkheid meer aan den dag . treedt. t „De Eendracht” den lip, Dir. A. Vink. > Het aanvangs-tempo is bepaald verbluffend, : ja, zeg gerust maar overbluffend'. Doch verder : komen, tusschen vee*l goede ook minder mooie ' klanken, en tenslotte krijgt men meer en meerden ' indruk, dat de techniek er te geforceerd doorheen ' gejaagd wordt. En we hooren deze niet gewild! virtuose wredergave met wel wat gemengde gevoe■ lens. w.o. dus ook zeer zeker waardeering! : als ook de eveneens forsch-opgezette, doch daarmede ook ietwat ruw aandoende slot-appotheose. Een zeer knappe prestatie volgt dan met de „Episode de Combat” van Perineau waarvan het eerste deel overwegend rustig, met mooie klank, het tweede deel meer overwegend vaardig technisch brillant uitgevoerd wordt. Superieure afdeeling Harmonie. 2. „Apollo”, Zaandijk, Dir. G. Schaar. Ook hier veel uitstekende techniek, klank en nuanceering. Wel leken hiervan het eerste gedeelte niet zóó subtiel tegen elkaar afgewogen en waren kort daarop een paar teclmiek-figuren wat onduidelijk. Daarna de boven bedoelde pistonfiguratie’s wat zachter, maar in duidelijker afgeteekende rhythme. In het volgend forte geeft het koper hier een misschien nog wat ronder, vollersonore klank als bij de vorige. Verder zou ik u waarlijk niet meer alles in gedetailleerde vergelijking kunnen geven. Maar dat is ook waarlijk niet noodig. Vast staat, dat beide vertolkingen, broederlijk naast elkaar, onze volle waardeering verdienen. Alleen zou ik zeker, in fijnheid van muzikale distinctie en innerlijke waarde, de vorige een trapje hooger stellen als deze. Ondertusschen verdient ook dit vrije nummer een Ballet-suitc van Gounod, onbetwist en mijnerzijds nu geheel zonder voorbehoud, de kwalificatie subliem\ Met speciale lof voor de bewonderenswaardige gladheid van techniek en homogeniteit van kiankgehalte! 3. „Gen. Karei van der Heijden”, Zalt-Bommel, Dir. J. J. Hermans ... of wel „De Karei”, zooals '. de Bommelaars hem kortweg plegen te noemen. i Hier leek allereerst het kiankgehalte niet ten volle zóó gaaf en zóó rond, de sterkste verhoudingen niet overal zóó fijn afgewogen als bij de vorige twee (sommige ondergeschikte stemmen wat te sterk) .. .; daartegenover waren de stijgende piccolo-toonladder-figuren en de piston-figuratie’s hier ontegenzeggelijk méér volkomen in orde als bij de vorigen! Kort voor de chromatisch-dalende klarinet-passage is het kleine hout eerst even wat pieperig van klank, daarna even ongelijk; verder , zijnde tuba’s even wat dikkig; overigens veel p vijzenswaardigs. De volgende ouverture „Le Naufrage de la ' Méduse” van Reissiger, is een bijzonder zwaar werk, ? met in het hoofddeel veel zéér snel technisch 1 passagewerk in diverse groepen, hetwelk over ’t * algemeen wel bijzonder knap; nochtans lang niet ( overal volkomen glad en gelijk werd uitgevoerd. De 4e toon van den aanhef, ook bij de herhaling 1 daarvan, was leelijk van intonatie, positief te laag. J Ook ineen zacht middengedeelte was het kleine ‘ hout wat onzuiver. Overigens' alle respect! De Eere-medslrijd. Hiervoor waren, volgens den uitslag, vier gegadigden, waarvan echter Rotterdam’s Harmonie ‘ „S.H.V.” reeds verdwenen wras. ; De „Generaal Karei van der Heijden” van Zalf- Bommel, kwam dan het eerst aan de beurt, omdat r die vanavond ook naar huis wilden. Gespeeld werd de „Slavische Rhapsodie” van Carl Friedmann, met veel technische vaardigheid in afwisselende tempi. Soms, o.a. ineen bepaald zacht gedeelte inde eerste helft, waren de bassen wat te dik van toon. Verderop waren gedeelten, wraar men, voor ! een Superieure afdeeling wat schooner klank kon wenschen. Overigens veel goeds. „Harmonie” van Assendelft volgt met „Prima et Thisbe” van Trémisot. De aanhef was prachtig van klank; de volgende saxophoon-soli tamelijk ' onzuiver, hetgeen jammer genoeg ook verder met ; de sopraan-saxophoons wat het geval was. Lang■ zamerhand gingen echter weer meer en meerde 1 goede eigenschappen overheerschen, zoodat, be-1 houdens zoo nu en dan nog eens onzuivere intonatie’s en plaatselijk minder schoone klanken, 1 een in vele deelen prijzenswaardige vertolking verkregen werd. Inmiddels vond ik dit werk wat langdradig en niet bijzonder dankbaar, hetgeen niet ten gunste medewerkte voor den totaalindruk. „Apollo” van Zaandijk sluit de rij met „Rollon” van Gabr. Parès. Een ietwat onstuimige inleiding; dan een zeer rustige melodie, met begeleiding van kort gestooten bassén. En dan even later, zet een levendig allegro-thema in, met veel snelle klarinetten-tecliniek, vervolgens een doorwerking met zeer afwisselende klanken-terugkeer van het allegro-hoofdthema en een met groote climax tot het slot voerend Coda. Ziedaar het verloop van het laatste officieele concours-nummer, hetwelk, enkele onzuivere momenten daargelaten, van „Apollo” een in totaal perfecte vertolking genoot. De voorzitter van het uitvoerend comité besloot hierna met dankbetuigingen aan h.h. jury-leden, aan B. en W., aan de leden van het eere-comité, de terrein-commissie, en medeleden van het uitvoerend-comité, met waardeering voor de groote aandacht van het publiek, (waarbij, zoo willen wij persoonlijk er tusschen haakjes aan toevoegen, zoo hier en daar onder de toehoorders zeker nog wat meer stilte betracht kon zijn) en excuses voor allen, die hij mocht hebben vergeten afzonderlijk te bedanken. De uitslagen: Eerste afdeeling Harmonie: Harmonie „S.H.V.”, Rotterdam, 366 punten, le prijs; marschwedstrijd 57 punten, le prijs. Eerste afdeeling Fanfare: „Broek in Waterland”, Broek in Waterland, 296 punten; Kon. Fanfare „Juliana”, Munstergeleen, 320 punten; „Amicitia”, Landsmeer, 312 punten; „De Verwachting”, Avenhorn, 266 punten, alle 2e prijs. Uitmuntendheid Fanfare: „Oost-Knollendammer Kapel”, Oost-Knollendam, 321 punten, 2e pr. Eere-afdeeling Fanfare: „Amsterdamsch Fanfare-Orkest”, Amsterdam 328 punten; „West-Frisia”, Twisk, 319 punten; „Veni Vidi Vici”, Amsterdam, 300 punten, alle 2e prijs. Superieure afdeeling Fanfare: „Harmonie”, Assendelft, 354 punten, le prijs; „De Eendracht”, Den Up, 329 punten, 2e prijs. Superieure afdeeling Harmonie: „Diemer Harmonie”, Diemen 343 punten, 2e prijs; „Apollo”, Zaandijk, 398 punten, le prijs; „Gen. Karei v. d. Heijden”, Zaltbommel, 391 punten, le prijs. Extra prijzen voor hoogste aantal punten: Over alle marschwedstrijden: „Harmonie „S.H.V.”, Rotterdam. Over alle middag-wedstrijden: sectie Harmonie: „Apollo”, Zaandijk; sectie Fanfare: 0.K.K., Wirdum. Volledige uitslagen der eere-wedstrijden over de drie dagen: Sectie Harmonie: „Jong Eensgezindheid”, Heilo 144 punten;O.K.K., Wirdum, 153 punten; „Harmonie”, Oud-Beijerland, 155 punten; „Harmonie”, Assendelft 165 punten, 3e prijs.; „Crescendo”, Westzaan, 180 punten, 2e prijs; „Excelsior”, Oostzaan, 183 punten, le prijs. Sectie Harmonie: „Jong Ons Genoegen”, Wormervecr, 162 punten, 3e prijs; „Karei v.d. Heijden”, Zaltbommel, 186 punten, 2e prijs; „Apollo”, Zaandijk, 195 punten, le prijs. KLAAS BAKKER. --- De laatste dag van het „Concordia"-concours te Oostzaan trok wederom veel belangstelling. Delaatstedagvanhet„Concordia"-concoursteOostzaantrokwederomveelbelangstelling. Een overzicht van het terrein. ---