Oorlog verklaard aan Anopheles Modern uitgeruste brigade opereert in ons omliggend polderland Oorlog tegen Anopheles ! Dat klinkt krijgshaftig en er vallen dan ook duizenden doden bij de strijd, die op het ogenblik woedt ineen groot deel van Noord-Holland boven het IJ.' Desniettemin wagen wij het erop de vredelievendheid van onze lezers te trotseren door te ver- ' klaren, dat wijde lange verlieslijsten v.d. vijandelijke troepen ronSuit toejuichen. De oorlog tegen Anophelis moet gewonnen worden! , is ook niet veel kans meer op, oat zij verloren zou kunnen woruen, want de strijdmiddelen zijn te enen male afdoende, al komt er geen atoomenergie bij te pas. Dat is ook niet nodig, want men kan , o.Pheles, d.i. de kortvleugelige venijnige malariamug, wel met eenvoudiger middelen te lijf, al dient er terstond bij gezegd- "te worden, nat wij pas sedert de bevrijding ov®.r die eenvoudige middelen beschikken. Het zijn spuiten, gevuld hiet petrpleum, waarin D.D.T. is op-Selost. Daarmee is de malariabrigane de strijd begonnen, nu enige tijd geleden in het tuindorp Oostzaan, een uur gaans buiten de hoofdstad des lands, waarvan het Administratief een onderdeel uitmaakt. De hele zomer zal er wor-?e.h voortgegaan met een en ander, mtdat . ..Totdat er eenvoudig geen malaga meer kan ontstaan”, vertelde °hs eender leidende figuren bij destrijd. Dat is sterk uitgedrukt, want malaria is in het polderland Altijd nog een min of meer normaal ziekteverschijnsel. Dat hoeft nu niet langer; malaria kan even grondig Biïgeroeid worden als pest en pok*en- „Het vorig jaar”, aldus onze zegsman, waren er alleen in Amsterdam-Noord al meer dan tweeduizend malariagevallen op 60.000 mwoners. Dat is eenvoudig bij de middeleeuwen af. Zoiets is een schande in deze tijd, Inde dorpen verderop was het niet beter, maar ïfb Weten het niet nstiwkeurig. pAar moet en daar zal een eind aan gemaakt worden. De mens is er in geslaagd de mammouth uitte roei,eh de leeuw ineen kooi op te sluiten, al zijn dat niet direct grote verdiensten te noemen, hij moet dus ook dat kleine diertje, dat hem des nachts uit de slaap houdt, de baas kunnen worte gooien, vooral niet als hij eenmaal gestoken is”. De gemeenten nu, die hinder hebben van Anopheles-muggen, hebben de Noordhollandse Malariacommissie een bedrag ter beschikking gesteld om de strijd goed aan te pakken. Ook Amsterdam, dat niet alleen een grote stad, maar ook een grote plattelandsgemeente is, neemt Aan deze oorlog deel, zij het met een eigen brigade ter sterkte van zestig spuiten. Overal worden nu de slaapkamers, badkamers enz. bespoten met het dodelijke vocht. Vroeger spoot men met Shelltox en flit; daar verdreef men de beestjes wel mee, maar zij kwamen prompt terug nadat de lucht van deze praeparaten was voorbijgedreven. Nu doet men ’t met D.D.T. in petroleum, tot grote wanhoop der huismoeders, die vlekken op ’t behang vrezen. Die komen er dan ook, maar zij verejwijnen, zodra de petroleum verdampt is. Wat men dan niet ziet, maar wat het belangrijkste is, is de I>.D.T., die op de muren achterblijft. Als er gemiddeld twee liter per woning verspoten wordt betekent dit, dat er één gram D.D.T. per vierkante meter op de muur verspreid is. En die verdampt niet, maar blijft het hele jaar zitten. Een mug, die daartegenaan gaat zitten, overleeft haar driestheid niet. „Wij maken elke slaapkamer tot een doodsvallei voor de muggen”, aldus dr. H. Peeters, hoofd van de afdeling Volksgezondheid van de G.G.D. te Amsterdam dezer dagen. Men hoopt de malaria-epidemie dit jaar tot 25 procent van 1946 terug te brengen. En weldra zal zij er niet alleen niet meer zijn, maar ook niet meer kunnen optreden. Het wordt er best wonen in het Polderland van Noord-Holland! --- Verbroedering onder het linnen dak Drieduizend Franse, Belgische, Zwitserse, Portugese, Italiaanse, Luxemburgse, Deense, Engelse, Noorse en Amerikaanse kampeerders zullen tezamen met een paar duizend Nederlanders van 1 tot 10 Aug. bijeenkomen in het park „Groenendaal” te Heemstede om daar voor het eerst sinds acht jaar weer een z.g. rally te houden onder auspiciën van de Internationale Federation of Camping Clubs, een bond die ih 1932 gesticht is op Nederlandse bodem naar aanleiding van het simpele feit, dat de Nederlandse Toeristen Kampeer Club ter viering van haar twintig-jarig bestaan enige buitenlandse gasten had genodigd. Geen show Deze bijeenkomst valt bijna samen- met de Wereldjamboree te Moisson (Fr.), maar draagt toch een geheel ander karakter. Deze bond bestaat uit volwassenen, die soms met hun hele gezin hun vacantiedagen kamperend plegen door te brengen. Hun kamp wordt dan ook geeh show, geen vertoning ( wat een jamboree wèl pleegt te zijn) en evenmin een soort zomerkermis met dans en muziek, zoals men dat in Engeland vT,£0§\weï in ffazelschap van je mama?” vroeg Hobby Walter, kwasi verbaasd. „Waar gaat de reis naar toe?” „Naar Hollywood!” antwoordde mrs. Moundsight voor haar hulpeloze zoon. En onder de huidige omstandigheden ietwat overbodig, voegde ze er aa,n toe: ;,Phil kan inde fabriek niet langer gemist worden. Als hij er niet is, loopt het spaak ” „Plicht gaat voor het meisje, Phil!” troostte Robby hem dubbelzinnig, maar Moundsight ging er niet op in. Met een stomme groet nam hij afscheid van zgn trouweloze clubvriend en toen h(j, na zich door de draaideur te hebben geweritt, naast zijn moeder de straat overstak, maakte hij de indruk vaneen gebroken man, die op weg is naar het schavot 9 Robby Walter was de wanhoop nabij. Alle pogingen om een spoor van de zo plotseling verdwenen Jane Grey te ontdekken, waren op niets uitgelopen. Zelf was hij er urenlang op uit geweest, zonder dat zulks ook maar enig resultaat had opgeleverd; hij had talloze dienstdoende en niet dienstdoende employé’s van het station Colby ondervraagd, of deze ochtend een heer en een dame, die er zo en zo uitzagen, de stad hadden verlaten en welke trein zij genomen hadden maarde spoorwegbeambten schenen juist deze ochtend óf nog niet geheel uitgeslapen, óf volslagen blind te zijn geweest. Geen hunner had ook maar iets van Jane Grey en Bob Dayton gezien! Een andere reden voor Robby’s troosteloze stemming vormde Al Brown, de beroemde, onfeilbare detective. Brown had de vorige middag het hotel verlaten, Robby had tot middernacht tevergeefs op hem gewacht, en zelfs deze ochtend was hij nog niet teruggekeerd. De reporter weigerde te geloven, dat hem iets was overkomen. Zelfs wanneer hij er in geslaagd mocht zijn Jane Grey en haar metgezel te vinden dan nog hield hij dit tweetal njet voor zo gewetenloos, dat zij hun toevlucht tot geweld zouden nemen. Intussen was het vooral ook Bob Dayton, die Robby heel wat hoofdbrekens bezorgde. Welke rol speelde die man inde gehele geschiedenis en vóór alles in het persoonlijk' leven van Jane Grey? Eigenaardig in alle berichten, welke tot dusver over de vluchtelinge verspreid waren, was geen enkele maal ook maar vaneen man sprake geweest.;.... steeds weer heette het Jane Grey, Jane Grey, Jane Grey! Jane Grey hier en Jane Grey daar! En hoe meer Robby over Bob Dayton nadacht, des te feller ook voelde hij zijn latente woede tegen deze man oplaaien. Voor zichzelf wilde hij echter niet erkennen, dat die antipathie jegens haar metgezel iets met Jane Grey te maken had. Hij mocht die man nu eenmaal niet en daarmee .basta! Juist stond hij op het punt zijn kamer te verlaten, omdat hij het binnen die vier muren niet meer uithield, toen er geklopt werd. De wijze,, waarop dit geschiedde, liet geen twijfel omtrent de identiteit van de man, die daar bw ten voor de deur stond. De detective trad binnen, zó kalm en zó volkomen onbewogen, alsof er niet een volle dag, maar een kwartier op hem gewacht werd. „Mijn hemel, Brown, waar heb je al die tijd gezeten?” riep Walter. „Gistermiddag heb ik eerst eens op mijn gemak de stad bekeken om haar grondig te leren kennen. Je moet weten, dat is nu eenmaal mfln specialiteit! In mijn vak kan je nooit weten, hoe je dat nog eens te pas kan komen. Gisteravond had ik nog verschillende andere kleinigheden te doen.” „Dat interesseert me immers geen lor!"*viel Robby hem, popelend van ongeduld inde rede. „Waar is Jane Grey?” (Wordt vervolgd.) ---