’t Gemoedelijke hoekje. „leder ei is een dosis krachlvoedsel.’ „Eieren zijn zoo gezond.” „Morgenstond een ei inden mond.” De afname van eieren stijgt niet in gelijke male als de productie toeneemt, zoo klagen tappenhouders en eierhandelaren. Ik geloof het dadelijk en ik zal u vertellen, waarom. *Er is al jaren lang reclame gemaakt voor productie van eieren en voor het gebruik ervan heeft men dat, tenminste in ons land, tot voor kort niet noodig geacht. Of eigenlijk wordt er nog niet aan gedaan, want de hierboven afgedrukte reclame-regels zijn uit advertentiën van voerfabrikanten of gratis-plaatsingen van kaufmannisch aangelegde kippckranteredacteuren. En loop eens door de stad en let eens op, hoe daar de winkeliers reclame maken voor eierverkoop! Inde goede zaken vindt je ze haast niet, tenminste ze worden er niet in ’t oogloopend tekoopgesteld. Maar in haring- én zuur» zaakjes staan ze met grauwe schalen in vettige, bevliegenvuilde stolpen ineen etalagehoékje. Dikwijls prijkt de stolp met een schorem, weinig vertrouwen gevend papiertje, dat te lezen geeft: „Ferse eyere, zooveel c.” Arme ambitieuze kippenhouder, die zóó z’n product moet zien „aanprijzen!” Maarde arme kippenhouder bedenke ook, dat het zijn eigen schuld is. Deze kwestie lijkt me wel de moeite waard om er eens dieper op in te gaan. Hoe komt hét, dat het ei door den detailhandel zoo slecht behandeld wordt? Zou het niet zijn omdat het grootste deel des volks, vooral inde steden, eieren beschouwt als geneesmiddel en voedsel voor zwakke magen, inplaats van als een zeer belangrijk algemeen volksvoedingsmiddel? Een ei, och, dat eet men als de dokter 't zegt en dan wordt het noodwendig gekocht, of de winkel en het ei zelf er netjes uitzien of niet, zoo denkt de doorsnee-kruidenier en melkhaudeiaar. En zoolang die gedachte niet finaal verdwenen is, zoolang zullen de kippenhouders over te ge» ringen afzet te klagen hebben. Nederland moet het ei anders leeren zien en het eenige middel is reclame. Niet alleen adver» tcntie-reciame, maar ook etalagereclame inden ruimsten zin. Het ei zelf moet zóó tentoongesteld worden, dat ’t er aantrekkelijk uitziet. De viezige stolp met ongereinigde eieren moet vervangen worden door aardige kistjes en doosjes met gekleurd hout- of papierwol, met staniol desnoods en als daarin de eitjes te blinken liggen, zal men eens zien, dat er meer verkocht worden en er een behoorlijke prijs voor te bedingen is. Zoo hebben de tuinders er de tomaten ingekregen, zoo moeten de kippenhouders er de eieren in krijgen. Maar voor noodig. Ea wie moeien zich daartoe orgamseeren? Daarover wil ik het een volgenden keer wel eens hebben. PRAATIVAER. --- Advertentie Sterk is slechts hij, die „den kop hoog houdt” ook als er tegenslag komt. — 11 --- KLEINVEETEELT. Mededeelingen van het Oosting- lnstituut. Waaraan kent men de goede legsters ? Het winstgevende vaneen hoenderstapel is Voor een groot deel gelegen in het voortdurend fielecteeren van de dieren. Daar wordt in het Algemeen lang niet genoeg de aandacht aan geschonken. Wanneer het zonder valnest-contröle niet waarneembaar was, welke dieren improductief zijn, zouden vele kippenhouders te verontschuldigen zijn. Maar dat is niet het geval. Zeker, men moet de kenteekenen vaneen beste tn slechte legster weten en kunnen onderscheiden. Dit is evenwel niet moeilijk. Als een kip in het midden van den leg of inden nazomer nog mooi inde veeren is, een ongeschonden ttaart heeft en mooie gele pooten, dan staat het Vrijwel vast, dat zoo’n dier weinig eieren heeft geproduceerd. Het verschil tusschen een goede en slechte legster berust dan ook grootendeels op slijtage. Een goede legster heeft na een legperiode de beenen wit door verlies van pigment ((kleurstof). Deze kleurstof uit snavel en pooien wordt hoofdzakelijk gebruikt voor het kleunen van de dooiers. ' Ook is bij een goede legster de veeren-pracht Zeer sterk verminderd. Het veerenkleed heeft na nitrafeling en afbrokkeling en door bevuiling Oen sjofel aanzien. De glans is er heelemaal af. *Wat kunnen jonge Witte Leghorn hennen, die jhog voor den leg staan, toch helder en glanzend jVrit zijn. En zie dan de beste legsters na een ijaar eens weer ! Wat een verschil in uiterlijk. 'Maar juist dat groote verschil waarborgt, dat *Vij met een goede legster te doen hebben. Ook de kam aan slijtage onderhevig. Een jonge hen 'heeft een eenigszins ruwe kam. Een beste legjSter heeft na een jaar de kam glad. Verder is °ok het oog een goed kenmerk. Een iets naar buiten uitstaand helder oog wijst op een goed Zoo is_ het ook bij de koeien. Een beste melkkoe heeft een soortgelijk oog. Ook zijn er nog kenmerken van goede en slechte legsters Vaar te nemen als wijde kippen door de hand laten gaan. Een goede legster heeft een week en soepel, een slechte legster tegen een bard en stug achterlijf. Dan moeten de legbeentjjes goede tusschenruimte bieden en de afstand Jusschen borstbeen en legbeentjes mag niet te Hein zijn. Wanneer bij ’t uitzoeken der hennen deze kenteekenen inachtgenomen worden zal •Hen ongetwijfeld voor 90 pet. zeker zijn van zijn Vierk. Een fokker zal met nog meerdere factoren tekening moeten houden, maar een gewone kippenhouder, die geen valnest-contröle heeft, kan, U>et het bovenstaande toe te passen, zeer veel te Ook thans, nu weer vele hoenders borden opgeruimd om welke reden ook. dient omdat het aantal jonge hennen bij vele kippenhouders nog niet zoo groot is als het aantel 1-jarige dieren dat aangehouden wordt, terdege op deze dingen te letten. Een kippennouder moet nooit zeggen : „Kom, mijn dieren hebben dit paar goed gelegd, ik houd ze het volgend jaar nog maar eens weer aan”. ; Weet elke kippenhouder de gemiddelde productie van zijn dieren ? Had elke kippenhouder de gemiddelde productie van zijn dieren kunnen Vaststellen, dan zouden velen zich zonder twijfel hebben afgevraagd : Maar zitten er nu werkelijk telke slechte legsters onder mijn koppel ? Want dat er bij elke toom kippen goede legsters zijn, dat staat vast. Daar is de W.L. (die toch hoofd-Jtekelijk gehouden wordt) te goed voor doorgef°kt. L Men dient bij de kippen precies zoo te han- als bij de koeien. Welke weldenkende r°er denkt er aan, om, wanneer hij een koe IJeeft, die niet genoeg melk geeft, haar aan te houden ? Zoo’n exemplaar gaat zoo gauw mofelijk de laan uit, om de eenvoudige reden, dat [bet dier, wat melkproductie betreft, schade voor bet bedrijf oplevert. ï Stel nu, dat er toch iemand was, die zulke hechte melkgeefsters aanhield, en na een jaar Siiig beweren, dat de veehouderij, wat melkproductie betreft, niet rendabel is! Dan zou k>ch elke goed onderlegde boer zoon manden tead geven en zeggen: „Maar ruim eerst je Rechte koeien eens op en zie dat je koeien teijgt, die ook werkelijk een goede melkproductie hebben”. Volgde de man dezen raad op dan zou hij teer zeker na een jaar ten opzichte van de ren- van zijn melkvee heel andere klanken *ten hooren. Zoo is het ook precies gesteld met te kippenhouderij. Een verhaal uit de practijk, tet wij voor enkele dagen nog van iemand gorden bewijst dit. lemand had ruim honderd ijhpen. Over de productie was hij niet tevreden. ■J'l verzocht een deskundige zijn dieren eens te 'en en zoo noodig uitte zoeken. Deze consta-Kerde, dat er veel slechte legsters bij waren. zocht ze uit. Er bleven ruim zestig hennen ter. De overige hennen werden ook nog een roosje aangehouden. En wat bleek ? Dat na de electie de productie van de zestig hennen weiuS minder was dan van de honderd tezamen, j erkelijk, het geheim van de rentabiliteit van kippenhouderij ligt voor een groot deel in °°rtdurende selectie. iL. B. --- Uit de Vakpers. Dc minder bevredigende broeduitkomsten. In „De Kleinveeteelt” schrijft F. v.d. Bosch over de minder bevredigende uitkomsten van ’t voorbije broedseizoen, naar aanleiding vaneen hieromtrent door prof. Parkhurst, directeur van het nationale Engelsche proefstation voor pluimveeteelt, onlangs gehouden rede over „Kunstmatig broeden en opfokken”. „Een slechte broeduitkomst is dikwijls te wijten aan een samengaan van verscheidene factoren en dikwijls is het onmogelijk na te gaan, welke van de verschillende kleine fouten, de hoofdschuldige is ; terwijl men somstijds heelemaal geen bevredigende oplossing voor de slechte uitkomst kan vinden”, aldus moet de geleerde pluimveekenner gezegd hebben. „De fokdieren kunnen b;v. te oud, maar ook te jong zijn, de vitaliteit kan te wenschen over hebben gelaten, tengevolge van ziekte, of minder goed voer, buitengewone eierproductie, waardoor de dieren min of meer uitgeput zijn, of ondoelmatige huisvesting. Ook kunnen er te weinig hanen inden koppel zijn. Ultraviolette stralen, vitaminen en mineralen spelen een groote rol bij de bevruchting. De broedeieren zijn misschien te lang bewaard alvorens ze inde machine werden gelegd en de temperatuur van de eierbewaarplaats kan te hoog of te laag geweest zijn, of de kalkschaal der eieren was niet poreus. Maar ook kan de temperatuur inden broedkelder te wenschen hebben overgelaten, evenals de ventilatie. De temperatuursverschillen kunnen te groot zijn geweest. De temperatuur inde machine is misschien niet overal gelijk, inde warmte-verspreiding en ventilatie kan een fout schuilen. De proeven van den laatsten tijd hebben uitgewezen, dat een goede uitkomst veel afhangt vaneen hoog vochtgehalte (60—70 %), mits de temperatuur juist is. Naarmate de vochtigheidsgraad wordt opgevoerd, wordt de temperatuur verminderd. Een hooge temperatuur en een hoog vochtpercentage tegelijkertijd geven slechte broeduitkomsten. Een minder bevredigende uitkomst kan ook liggen aan het slordige, onattente werken ermede, aan het geen notitie nemen van de handleiding, welke bij elk merk verstrekt wordt. Openen der machine gedurende de uitkomst kan de oorzaak zijn van veel dood inden dop. Bij geregeld afsteryenjxao Hemen..gedurende het heele broedseizoen, kunnen we aannemen dat de fout bij de fokdieren schuilt; wanneer echter een plotselinge sterfte optreedt, dan kan er iets aan de machine gemankeerd hebben. Wanneer men niet zeker van de oorzaak der slechte uitkomst is, dan zet men tegelijkertijd bij ’t inleggen der eieren inde machine ook eenige kippen te broeden. Prof. Parkhurst geeft nu eenige'regels, waarvan men door ze te volgen, vrijwel verzekerd kan zijn vaneen bevredigende broeduitkomst. 1. Neem broedeieren vaneen met zorg samengestelde foktoom. 2. Elk ei is geen broedei. De grootte ervan is in overeenstemming met ’t kuiken. Sterke, groote kuikens komen niet uit kleine eieren ! 3. Broedeieren beware men ineen koel, goed ventileerbaar, niet te droog vertrek, ' 4. ' De broedmachine bevindt zich ineen aan weinig temperatuurs-schommelingen onderhevige, voldoende ventileerbare en vrij vochtige ruimte. 5. Wanneer men petroleum voor verwarming gebruikt, neem dan de allerbeste. 6. Lees en handel volgens de handleiding welke bij elke machine wordt verstrekt. Dingen welke men niet moet doen : 1. Leg geen broedeieren ineen machine welke niet zuiver afgesteld is. 2. Gebruik geen minderwaardige broedeieren. 3. Broedeieren niet wasschen. (Mochten ze bevuild zijn, dan voorzichtig met een mes afkrabben, of afvegen met een vochtig doekje.) 4. Raak broedeieren niet met vuile of olieachtige vingers aan. 5. Open nooit de machine gedurende het uitkomen, tenzij er te veel vocht aanwezig is, of de lamp gestoomd heeft. Het is gemakkelijker de oorzaken welke tot verliezen lijden op te sporen, bij den opfok der kuikens, dan bij het broeden. Volgens prof. Parkhurst moeten de fokkers twee dingen in overweging nemen voor het volgend broedseizoen : 1. De alleen-droogvoer-methode. 2. Het nut der batterijkunstmoeder. Proeven, welke op het Nationale Instituut met de alleen-droogvoer-methode werden genomen, waren dermate gunstig, dat het niet te verwonderen zou zijn, als over enkele jaren deze methode algemeen in zwang is. Natuurlijk is men nog slechts aan het begin en zullen er nog vele proeven worden genomen, alvorens alle raadselen opgelost zijn, maar toch biedt ze groote voordeelen, boven de droogvoer- en graan-methode, welke tot nu toe op de meeste bedrijven gevolgd wordt. Enkele van de voordeelen zijn b.v.: Eenvoudigheid. Eén voer bezit al de ingrediënten, die het pluimvee noodig heeft. Een enorme werkbesparing. Grooter zindelijkheid. Alles in droogvoerbakken, geen graan meer tusschen ’t strooisel. Minder voederkennis vereischt. Als nadeelen noemen we : 1. Meer voerbakken, die meer bodemruimte vereischen. 2. Ongetwijfeld duurder, door de hoogere malingskosten, . Prof. Parkhurst hecht ook veel waarde aan de batterijkunstmoeders en vindt vooral met het oog op bestrijding van besmettelijke ziekten (vooral coccidiosis) deze opfokmethode zeer aanbevelenswaardig. Hij waarschuwt voor overbevolking, waar fokkers allicht toe verleid worden, omdat de aanschaffingskosten voor batterijen hoog zijn. Ook vindt hij vooral voor eerstbeginnenden met deze methode, het wenschelijk, de kuikens niet langer dan 4 weken inde batterij te houden, daar de moeilijkheden na 4 weken grooter worden. Het Nationale Instituut heeft voor ’t volgende broedseizoen een batterij geïnstalleerd, welke 6000 kuikens kan bevatten en hoopt uitgebreide voederproeven te nemen. Indien men de resultaten, welke aan de verschillende proefstations in Engeland, Schotland en lerland behaald zijn, nagaat, dan kan men deze, in aanmerking nemend, dat de batterij-methode in Europa de kinderschoenen nog niet ontwassen is, alleszins bevredigend noemen. Georganiseerde pullorumbestrijding. De heer Sannes bespreekt ineen artikel in „De Bedrijfspluimveehouder” de voor het derde jaar der bestrijding in het reglement der landelijke georganiseerde pullorumbestrijding aangebrachte wijzigingen. Het reglement is in alle opzichten strenger geworden en verbeterd. We ontleenen aan het artikel van den heer Sannes, dat de voornaamste verbeteringen de volgende zijn : „1. Een wijziging ten aanzien van hetgeen met besmette hennen moet gebeuren. Het eerste jaar verlangden wij alleen, dat zij van het bedrijf moesten worden verwijderd. Dat werd behoorlijk gecontroleerd en het gebeurde dan ook, maar waar bleven ze ? Werden zij afgeslacht, of werden zij aan anderen verkocht, die ze voor den leg, misschien zelfs wel voor den fok gebruikten ? Geschiedt dit, dan is het duidelijk, dat er alleen een verplaatsing van het kwaad plaats vond, doch geen vernietiging Daarom is voor het tweede jaar vas ges e , a alle besmette hennen, voorzien van den vasten voetring, moesten worden opgestuurd naar den administrateur, die aan de hand van de gegevens, hem verstrekt door de onderzoekende inrichting, nauwkeurig controleert, dat er geen enkele achter blijft. De opbrengst wordt natuurlijk aan de deelnemers verantwoord (de dieren behoeven niet franco te worden opgestuurd) en verleden jaar werd daarvoor gemiddeld een prijs gemaakt van 75 a 80 cent per kilo levend gewicht. Ten tweede werd een verandering gebracht in het uitreiken der „Verklaringen” omtrent het percentage der geconstateerde besmetting. In het 1 e jaar moesten wij daar een slag naar slaan. Er werden toen verklaringen gegeven aan iederen deelnemer, die niet meer dan 8 pet. besmetting had. Dit percentage werd het tweede jaar belangrijk naar beneden geschroefd en gebracht op 4 pet. Nu wij het derde jaar zijn ingegaan en al weer wat meer geleerd hebben, konden nog eenige meerdere verbeteringen worden aangebracht, die de moeite van het bestudeeren waard zijn. Ten aanzien van de verklaringen ;werd de lijn om deze te verlagen en dus steeds strenger te worden met de gevallen, waarin zij zullen worden uitgereikt, voortgezet. Het eerste jaar 8 pet., het tweede jaar 4 pet. Voor het derde jaar werd besloten, alleen verklaringen te geven aan bedrijven, bij welke niet meer dan 2 pet. besmetting werd geconstateerd. Steeds dus naar beneden en het ideaal moet zijn, uitsluitend verklaringen af te geven aan bedrijven, bij welke 0 pet. besmetting wordt vastgesteld, dus waarbij geen enkel dier op het bedrijf meer positief reageert. Zoover zijn wij nog niet, maar wanneer de daling der besmetting voortgaat op de wijze, als tot dusverre bij de deelnemers is gebleken, zullen wij ongetwijfeld binnen afzienbaren tijd zoover komen. Een verklaring van 0 pet. is een gelukkig bezit, maar nog meer waarde heeft het, wanneer men twee jaren achtereen een zoodanige verklaring verwerft. Daarom zal op deze verklaringen voortaan worden aangeteekend, gedurende hoeveel jaren achtereen op het bedrijf geen besmetting is geconstateerd. Nu wij het derde jaar ingaan kunnen er bedrijven zijn en zij zullen er zeker zijn bij welke drie jaren achtereen geen besmetting is gevonden en de commissie besloot om aan zulke bedrijven het praedicaat: „practisch pullorum-vrij”, onder controle der L.G.P.8.” te verkenen. Practisch pullorum-vrij, omdat men wetenschappelijk en met volstrekte zekerheid nooit mag zeggen, dat op een bedrijf geen enkel besmet exemplaar meer voorkomt. Er is ten aanzien van de verklaringen tot nog een tweede verandering besloten en wel, om deze voortaan uitsluitend ?f te geven aan bedrijven, welke regelrecht bij de landelijke bestrijding zijn aangesloten. Tot dusverre werden zij ook verstrekt aan een andere groep, die de bestrijding georganiseerd voert, doch het werd onjuist geacht daarmede voort te gaan, omdat wij alleen dan verklaringen mogen afgeven, wanneer wij in vollen omvang en in ieder opzicht de controle kunnen uitoefenen, welke wij noodig achten; Ten aanzien van de verplichtingen der deelnemers bestond reeds de bepaling, dat zij bij iedere levering van broedeieren of kuikens een door de commissie te verstrekken koopbrief moesten afgeven, waarin een handleiding voorkomt voor den op fok der kuikens en waarin de beteekenis, welke aan het bloedonderzoek moet worden gehecht, nauwkeurig wordt omschreven, opdat men zich daarover geen verkeerde voorstellingen maakt. Voortaan zal op dezen koopbrief tot de afnemers het verzoek worden gericht, den administrateur der commissie zoo nauwkeurig mogelijk in te lichten omtrent de resultaten, welke zij met het geleverde hebben gehad. In het algemeen weten wij, dat het aantal klachten over leveranties van deelnemers der L.G.P.B. gering is geweest, doch hoe uitvoeriger wij hierover worden ingelicht en hoe meer materiaal wij verzamelen, hoe beter het is. .Wij moeten niet alleen kunnen vaststellen, dat het percentage der besmetting bij onze deelnemers belangrijk is gedaald, doch wij moeten ook zoo nauwkeurig mogelijk weten, welke ondervindingen de afnemers opdoen. Daarom wordt aan de deelnemers de verplichting opgelegd door middel van den koopbrief aan de afnemers te verzoeken al hunne bevindingen aan de commissie mede te deelen. Ten aanzien van de kosten is geen directe wijziging aangebracht, misschien indirect wel. Het kwam nogal eens voor, dat bedrijven om de een of andere reden geen gebruik wenschten te maken van de diensten van den dierenarts in hun woonplaats. Ineen dergelijk geval werd door de commissie een veearts gezonden. Mocht dit jaar blijken, dat de vraag hiernaar groot is, dan zal de commissie waarschijnlijk in staat zijn, aan zulke bedrijven een dierenarts te zenden tegen belagrijk lagere kosten, dan tot dusverre. Zooals men weet werd het eerste jaar betaald voor het aftappen van het bloed doorgaans 10 cent en voor de controle 5 cent per dier. Het tweede jaar werden de contróle-kosten tot 2 cent teruggebracht, terwijl de zekerheid kon worden gegeven, dat voor het bloedaftappen nooit meer dan 10 cent behoefde te worden betaald. Een verlaging dus van 15 cent tot 12 cent. Blijkt de wensch om het bloed te doen aftappen dooreen vanwege de commissie gezonden dierenarts voldoende groot, dan zal waarschijnlijk in dit derde jaar voor aftappen en controle tezamen niet meer dan 9 cent per dier berekend worden, zoodat men dan door op georganiseerde wijze te laten onderzoeken, nog een cent' per hen goedkooper uit is, dan wanneer men ongeorganiseerd te werk gaat. Met zekerheid kan hierover echter nog niets worden gezegd ; voorloopig moet men er op rekenen, dat de kosten dezelfde blijven. Ten aanzien van de dieren op welke het bloedonderzoek moet worden toegepast, is de regel gebleven, dat men het eerste jaar alle op het bedrijf voorkomende hennen en hanen moet laten onderzoeken. Blijkt echter, dat dit onderzoek zeer gunstig is, dan zal men volgende jaren met steekproeven kunnen volstaan, zoodat men dan belangrijk goedkooper uitkomt. Indien n.l. bij geen enkel dier besmetting is geconstateerd, dan behoeft men het daarop volgend jaar slechts 10 pet. van de hennen te laten onderzoeken, die reeds het eerste jaar met goed resultaat den bloedproef doorstonden, terwijl de jonge dieren in hun geheel onderzocht moeten worden. Is echter gedurende twee achtereenvolgende jaren geen besmetting gevonden, dan kan de steekproef nog heel wat kleiner worden en behoeven de oude dieren niet meer te worden onderzocht en van de jonge dieren slechts 10 pet. Een bedrijf van bijv. 2000 dieren, waaronder 1500 jonge, behoeft in dat geval niet meer dan 150 exemplaren te laten onderzoeken. Bij een geconstateerde besmetting boven 0 pet., doch niet hooger dan 1 pet., moet de steekproef grooter word engenomen. Dan is een onderzoek van 40 pet. der oude dieren (de jonge allemaal) voorgeschreven, terwijl als men twee jaren achtereen beneden de 1 pet. blijft, slechts 20 pet. der oude dieren behoeven te worden onderzocht. Dit zijnde voornaamste wijzigingen, die voor het derde jaar zijn aangebracht, terwijl het beginsel, dat de grondslag is geweest voor de bestrijding, hetzelfde is gebleven. Dit beginsel is, dat vóór alles de nadruk valt op een juiste en hygiënische behandeling der kuikens, op zindelijkheid, goede huisvesting en goede voeding. Dat is het groote wapen bij de ziektebestrijding, dat, èn de zorg voor weerstandskrachtige dieren, op welke de ziekte minder vat heeft. De afnemer of de fokker, die dit zuden vergeten, mogen hun matten wel oprollen. Het a, b, c, van de pluimveeteelt hebben zij nog niet geleerd. Daarnaast staat het bloedonderzoek, dat een middel is om zooveel mogelijk de besmette exemplaren op te sporen en het bedrijf van hen te zuiveren. Deze twee tezamen zullen in staat blijken om de pullorum-plaag te overwinnen. Mogen er zich dit derde jaar weder velen aanmelden om georganiseerd de bestrijding te voeren. Het adres is : H* W. Schilt te Groenekan (bij Utrecht)”. Niet te pessimistisch! Ineen artikel inde „Bedrijfspluimveehouder” over „Crisis en pluimveeteelt” zegt mr. Sannes 0.m.: Er werd mij onlangs door den eigenaar vaneen pluimveebedrijf gezegd: wat praten ze toch van crisis. Ik merk er niets van en ik ben best tevreden. De man had, oppervlakkig gezien, gelijk. Onze Nederlandsche pluimveeteelt heeft onder deheerschende depressie nog niet te lijden. Wel zijnde eierprijzen gedaald, doch de voederprijzen daalden sneller en eerst wanneer deze weder inde hoogte zullen gaan, óf de daling van de eierprijzen zoodanige proporties zal aannemen, dat de vermindering der productie-kosten daardoor wordt opgeheven, eerst dan zal er vaneen werkelijke crisis inde pluimveeteelt sprake kunnen zijn. Voorloopig dus geen overdreven angsten! Ik heb beschouwingen gelezen, alsof de Nederlandsche pluimveeteelt op ’t punt staat ten onder te gaan. Alsof zij met vernietiging wordt bedreigd. Alsof in Mdr hoek de klappen het meest vallen en het schijnt, dat het uit de moeilijkheden geraken niet mogelijk is, ondanks het feit, dat zij gewaarschuwd is. Zij verkeert inde gelukkige positie, dat zij, bij het gevaar dat dreigt, den tijd heeft dit gevaar te zien aankomen en dat zij dus de maatregelen kan treffen, die noodig zijn, om het met succes het hoofd te bieden. Zij is kerngezond, zij is opgebouwd uit eigen kracht, zonder veel steun van hoogerhand, zij is niet kunstmatig opgeblazen door regeeringshulp, zooals in Duitschlartd het geval is en zij zal. mits alle hens aan dek zijn en hun plicht doen, den schok opvangen. Er zullen er zijn, die dit misdadig optimisme noemen. Het zij zoo. Met zwartgalligheid werd nooit een zaak gewonnen. Met vertrouwen in eigen kracht, zonder die te ©verschatten, met het erkennen der gevaren, zonder die te verdoezelen of weg te praten, doch met den vasten wil en de overtuiging, otn, wat er dreigt het hoofd te bieden en de maatregelen, die noodig zijn te nemen, en vooral om ze tijdig te nemen, staat men sterk. Zeker sterker, dan wanneer men lamenteert of bij de pakken neerzit. Onder het opschrift: „Duitschland en wij” lezen we ineen artikel van de hand van mevrouw Pouw—Neumann in hetzelfde orgaan om.: Hoe staat het nu verder met de dreigende concurrentie van de Duitsche eierproductie? lemand, die Duitsche bedrijven bezoekt, staat er versteld van, hoe sqlide en grootsch overal de opzet is. Alle hoenderparken zijn enorm van afmeting, de hokken zijn van duur materiaal gebouwd, enorm groot en stevig. Overal vindt men electrisch Licht, hoogte-zonnen, overvloed aan geschoold personeel! Als wij Hollanders deze bedrijven lvezichtigen, kunnen wij niet ontkomen, aan den indruk, dat al die bedrijven veel te grootsch opgezet zijn en veel te veel aan bedrijfs- en onderhoudskosten eischen! Daar moet het Hollandsche systeem van zuinigen en eenvoudigen opzet het op den duur van winnen. Ik zou wel eens willen zien, hoe die reuzenbedrijven er overeen jaar of vijf voorslaan! Een tweede onderdeel, dat inde Duitsche bedrijven veel te veel geld kost, is het geschoolde personeel! AI hebben wij in Holland juist aan geoefend personeel vaak gebrek, in Duitschland is het alles veel te theoretisch en vooral is het veel te duur in ’t bijzonder voor beginnende bedrijven. Ik ken in Duitschland een bedrijf, waar verleden jaar voor 6—700 kippen voor een ~Geflügelmeister” en 2 „Gehilfen” per maand 600 R.M. aan salaris betaald werd. Verder waren er ook nog knechts en jongens werkzaam, die, indien noodig, een handje hielpen. --- Advertentie Kent U . een kippenhouder, een tuinder of iemand, die iets anders is, maar geen lezer van „HET KLEINBEDRIJF” ? Geef hem dan dit exemplaar ter kennismaking en zeg hem, dat hij slechts abonnee op de EMMER COURANT behoeft te worden om dit interessante bijblad geregeld te ontvangen. ---