ze dcuait de wereld „Miss Universe” in de wind Deze drie schoonheden, die in juli zullen deelnemen aan de miss Universe verkiezing in Miami schij nen boven de Empire State Building in New York last te hebben van de wind. Het zijn v.1.n.r.: Huberte Box, miss België, Lizzie Hess miss Denemarken en Carina Verbeek, die Nederland vertegenwoordigt. Crabb-fish Hazel Crabb, een achtjarig Engels meisje dat met haar ouders op het strand van Witstable in Kent was, heeft haar leven te danken aan haar veel te grote badmuts. Hazel, die niet kan zwemmen, was in zee gegaan. Zij waagde zich te ver en kon, daar zij bijziende is, al speodig niet meer zien waar de kust was. De golven namen haar mee, maar zij bleef drijven op haar badmuts, waar lucht in zat. Na acht uur werd zij opgemerkt dooreen zeiler, die eerst te doen dacht te hebben met een bruinvis. Buitenkansje Een Romeins amphitheater met vijfduizend plaatsen, dat eeuwenlang in het Israëlische Beisandal onder aarde en puin begraven heeft gelegen, zal opnieuw voor voorstellingen worden gebruikt. Het heeft een doorsnede van negentig meter en bevat dertien rijen zitplaatsen Er zijn acht grote ingangen. Aan de noordzijde is het toneel. Aan de oostkant is men nog een Byzantijns huis met mozaiek vloer aan het bloot leggen. Dichtersprins Jean Cocteau is op de jaarligksé brjeenKomst van Franse dichters die dit jaar te Forges-les-Eaux werd gehouden, tot "prins der dichters” uitgeroepen. Verboden In Pretoria is een persfotograaf tot een boete van 35 pond sterling subs. drie maanden gevangenisstraf veroordeeld wegens het zonder toestemming fotograferen van de begrafenis van geëxecuteerde mensen. Dertien Afrikanen, die op 13 februari werden geëxecuteerd, werden dezelfde dag begraven. De fotograaf, die van gemengs bloed is, is in dienst vaneen Afrikaans weekblad. Met de Olympische Spelen inzicht is de inschrijving voor de Henley Regatta, die op de rivier de Theems in Londen, wordt gehouden, groter dan ooit tevoren. In totaal heb ben 179 ploegen ingeschreven. Foto: de 2y2-jarige David Allen is de mascotte van de roeivereniging Maidenhaed. De kleine zorgt er wel voor, dat hij de honing van de roeiriemen blijft. --- Denk er om, dat u niet de fout be- Denk er om, dat u niet de fout begaat op kruispunten onder alle omstandigheden in te halen, waarschuwt de ANWB. U moogt geen andere weggebruikers inhalen voor of op een kruising of splitsing van wegen, wanneer u daarbij op de linkerweghelft moet komen. Dit geldt, en dat wordt heel vaak vergeten, ook voor het verkeer, dat op een voorrangsweg rijdt. Blijf ook zorgvuldig op de rechterweg helft bij de nadering van onoverzichtelijke bochten, nabij of op het hoogste punt vaneen helling of brug en waar door dubbele strepen op het wegdek is aangegeven, dat men de rechterrijbaan niet mag verlaten. In het algemeen geldt de bepaling dat niet van de linkerweghelft mag worden gebruik gemaakt: a. vóór of op een kruising of splitsing., b. indien dit gevaar of belemmering voor het tegemoetkomend verkeer kan opleveren. --- POESJE MAUW op wereldreis 21-9 a. Op het geschreeuw van meneer Mops komen een heleboel mensen toelopen. „Een tijger!” roept Mops, ~ze toveren hier met tijgers!!!” b. ledereen komt naar binnen hollen, zelfs de waard uit het hotel. „Ik betaal jullie niet hoor!” zegt hij, „want deze knaap hier heeft bij mij voor niets zitten schransen!” c. Hij geeft de rekening aan heer Dikhuid, en die neemt er graag genoegen mee, want nu heeft hij toch zoveel toeschouwers inde tent! Dit is een dag uit duizenden, voor een circus! --- mikkie muis en zijn vrienden door Walt Disney --- Jack knapt het op door Fran Striker --- DOKTER CLAUDIA belevenissen van een vrouwelijke arts --- G. VEN NES – UILKENS „LICHTE VENSTERS" Waar de mensen met ogen schreiden, omdat er kunstbouwwerk was platgeschoten, zei ik bljj: „Hoe heerlijk vol schijnt hier de zon! ” En ze namen me dat niet kwalijk, o nee! ze zeiden alleen: „Och, de stakkerd!” Dan dwaalde hun medelijden weer af naar de blinde. Hoe willen blinden en zienden elkaar dan ooit kunnen begrijpen! Hun rijkdom is mijn armoede, en omgekeerd. Onze handen schui ven ter weerszij langs de muur, maar ze vatten elkaar niet. – Ook de ver woestlng van het landschap treft de zienden anders dan de blinde. Jullie treft het lege, mij de stilte. Jullie mist... het décor, ik mis de geluiden. Daarom vinden we elkaar dan ook alleen waar het gaat om de verminking van de mens; het meest volkomen nog, waar het betreft de schade, die de oorlog de mensen geestelijk heeft aangedaan. Pas bij dit derde deel van mijn rede had ik mijn gehoor, allemaal: ouden en jongen, man nen en vrouwen. – En toch – was het daarna altijd, de éne blinde, die bij hèn was; niet de duizenden en nog eens duizenden doven, lammen, blinden, verminkten, krankzinnigen, waar voor ik gepleit had. Hun meeleven met de grote ramp ging onder in wat klein huisbakken medelijden met mij. lemand zei bij wijze van grap: „Nu, hout is er tenminste genoeg gekapt voor al die kunstledematen.” Zou je de vent niet armen en benen breken, dat hij ze zélf nodig had? Nee, nee, zo meen ik het natuurlijk niet... Maar toch... Een oud Brabants boertje zei: „Nou, is dat wel allemaal waar! Ze hebben u makkelijk wat op de mouw kunnen spelden”. Die reageerde dus weer anders op mijn blind heid. „Ja”, zei ik, „een blinde kan zich nü eenmaal niet de weelde permitteren vaneen ongelovige Thomas te zijn Voor mensen als u is het een groot gemak” Ik had de lachers op mijn zij. Maar zelf schreide ik innerlijk om het armelijke „succes” van mijn rede... Ineen Groninger eorp zei een vrouwtje: ~’t Is vreselk! Nou moar: as ’t er weer Duutse blaaspoepen langs de deur kommen: van mie krie gen ze gain cent! Gain cent!!” Ingrid lachte even hartelijk bij de herinnering, hernam echter dadelijk de ernst: , „Maar Doomberg heeft vanavond de blinde – de ogen geopend. Dat geval van Philippe.... u weet wel... dat ik bewaard had, als mijn kostelijkste kruit – voor mijn eigen volk, mijn eigen dorp.... Ik wéét, dat ik dit stuk tragedie goed heb verteld. Ik kon het goed vertellen, omdat ik dit precies als ieder van jullie ondervind. Hier waren mijn gehoor en ik volkomen gelijkwaardig. En toch – heb ik het nooit eerder verteld. Ik voelde dit als onkies, bijna als heiligschennis vaneen fijn stukje zieleleven. En deze avond heeft het bewezen. Mijn enige excuus is, dat ik zo bitter graag indruk wou maken, de mensen zo diep mogelijk treffen. – Ik zou mezelf kunnen sléan, dat ik dit deed”, onderbrak ze zich zelve hef tig. „Maar Ingrid,” suste haar vader. ”Is dit niet overdreven? Overal inde zaal was toch aandacht en sterke ont roering!” „Och vader, toen ik, alleen, inde auto op u en Lucie zat te wachten, ving ik enkele brokstukken van gesprekken op. Ik luisterde – en kreeg het luistervinkenloon: wat ik te horen kreeg, was voornamelijk afgunstige waardering voor mijn „centen” Dat had ik nu bereikt met mijn arme, schuwe, weerloze Philippe uit te stallen voor die kerels! Ranselen zou je ze! Met de karwats uit elkaar slaan! Daarvoor heb je nu het teerste, het fijnste van je eigen ziel en vaneen anders ziel op de straat gegooid! En ze klossen, klossen er maar stom overheen en praten over centen, centen! cènten, als het gaat om een kapot geslagen zieleven! O, als ik mijn mooie woorden ongezegd kon maken door ze weer in te slikken... al waren het stenen., ik zou het doèn! Of ik zou ze die botterikken naar de kop willen gooien!” „Ingrid! Ingrid! Dat jij zulke dingen zegt! Zo heftig en – ruw!” wees Huysmans kalm terecht. „Ik ken je zo niet!” Maar Theo dacht: „Ik wel. Nu is ze mijn dochter. Zo zou ik vroeger ook gesproken hebben...” Het meisje zweeg. Haar vader ging voort: ERS ”Ik ken onze mensen beter dan jij, kind. Deze avond hééft zijn merk in hun hart achtergelaten. Wat jij opving, is niet dan oppervlakkig verweer tegen innerlijke ontroering. Het volk zit vol valse schaamte. Wel, ik weet het immers te goed aan mezelf, kind! Ik ben toch ook een Doornberger!” ”U!! Och kom! Men kan U toch niet op één lijn stellen met... nu ja, laat ik het woord maar niet weer gebruiken.” „Vroeger zou ik het ook stellig ontkend hebben en mij diep beledigd heb ben gevoeld,” zei haar vader peinzend „Maar in ’t ouder worden ga je over heel veel dingen anders denken. Soms lijkt het me, of stand en ontwkkeling van minder belang zijn dan ik dacht. Er is verschil, natuurlijk, maar dat reikt dikwijls niet to de grond van je karakter. Vaak is het alleen belan gen-verschil, waardoor zij en wij anders reageren op de dingen.” ”U filosoof, vader? Niet afkijken van moeder, hoor stoute jongen!” plaagde Ingrid door haar ernst heen. ”Wat dunkt jou, Theo? Sloegen Ingrids woorden in of niet? Heeft zij gelijk – of ik?” Even was het stil. Toen zei Theo: ’Tngrids woorden sloegen, in, ja. Toch heeft zij gelijk...” „Hoezo?” ”Zij moet inderdaad omkeren” „Moeder!” In Ingrids stem lag een gretigheid, die zowel uit verwijt als uit instemming voortsproot: „Waarom hebt u mij dan deze weg opgedreven?” "Omdat ik het nadeel van je blindheid – onderschatte... Omdat jouw hand en de mijne elkaar wél vonden Ik heb nooit getwijfeld, of anderen zouden jouw tastende handen ook grijpen. Anderen zouden dit ook willen Ik heb me vergist. • Ik heb mij in grote dingen vaak vergist. – Zo’n bekentenis valt niet gemakkelijk! Misschien, dat ik overdag... Je had gelijk, Ingrid, toen je zei, dat mensen in het donker de moeilijke dingen van ’t leven moeten bepraten... De mens knielt gemakkelijker in het duister dan in het licht. Zich verdeemoedigen – het is het allermoeilijkste voor een eerlijk mens. Zie, Ingrid, ik was altijd zo zeker van mezelf! Ik twijfelde in mijn jongere jaren zelden of nooit aan mijn inzicht. Ik dééd – en dan was het goed. Het was ook vaak goed – inde kleinere dingen. Toen ging ik altijd m’n eigen weg, achter (met een mooi woord) mijn intui tie aan. Vader wikte en woog, ik dééd. – Als hij dan zijn weg vóór zich zag, was ik al een heel eind gevorderd. Maar je vader heeft nooit op z’n schra den terug hoeven te keren. – Ik wel. Wat jij zoeven zei: omkeren, o, ik ben de betekenis en de moeilijkheid daar van zo goed! Omkeren! Jij moet omkeren, ik 00k... Tot vanavond heb ik vastgehouden aan een roeping voor jou in sociale zin. let was mijn trots, dat onze dochter, onze blinde dochter, een grotere kracht inde maatschappij zou zijn dan de meeste zienden. Jij bezat de capaciteiten en de wil van een ernstig, hoogstaand mens. Dus moest ik slagen. Daarvoor bracht ik je groot, en leidde ik je geestesleven in die richting. – Je zei het zoeven zo pijnlijk juist, Ingrid: --- Advertentie I Bruidsjaponnen KERKHOF Adv. Ingez. Med. --- Advertentie Fidder kleedt kompleet Adv. Ingez. Med. --- Advertentie De MIDDENSTANDSVERENIGINGEN te Emmen maken het publiek er op attent, dat de zaken van hun leden gedurende de maanden juli en augustus op dinsdagmiddag geopend Bestuur Handelsvereniging „Emmen" Bestuur Chr. Middenstandsvereniging Adv. Ingez. Med. ---