POESJE MAUW op wereldreis 49-9 a. „Doe nou even mee, heer Kluyff”, pleit Witte Weener, „daarna kunt u eten, zoveel u wilt”, „Ja, toe nou”, zegt Poesje Mauw... b We maken van u ook een Hugo Krabbetje, compleet met tulband en zo, en dan ziet niemand meer verschil met de echte Hugo”. c. Witte Weener danst van de pret, als hij ziet, hoe sprekend heer Kluyff op zijn neef lijkt! d. Buiten is heer Dikhuid de zaak aan het bepleiten. —„U zult zien”, zegt hij tegen Hugo, „hoe de mensen lachen zullen, als ons nummer wordt uitgevoerd!” --- mikkie muis en zijn vrienden dooi Walt Disney --- Jack knapt hel op door Fran Striker --- Advertentie Wat men weet heeft dubbele waarde, als men tevens erkent niet te weten, wat men niet weet. --- Zo draait de wereld Verzoek om belasting Twintig dorpsoudsten, als vertegenwoordigers vaneen achtduizend inheemsen van Papoea (Nieuw-Guinea) hebben het bestuur toestemming verzocht om belasting te betalen. Zij verklaarder tegenover de bestuursfunctionaris die hen ontving, dat hun aanzien schade leed doordat andere stammen in hun gebied wel werden aangeslagen maar zij niet. Zij zeiden gaarne hun aandeel inde lasten op zich te willen nemen. Charles Chaplin De grondslagen van het fortuin van multi-miljonair Charles Chaplin, grootste komiek die ooit voor filmcamera’s acteerde, werden gelegd, toen Chaplin zijn eerste films, die 45 (Am.) centen per meter kostten, voor 75 ct. verkocht. De fameuze twee-akters kostten hem 800 dollar per stuk, hij verkocht ze voor 1500 dollar. In zijn villa in Zwitserland, waar hij tegenwoordig met vrouw en zeven kinderen woont, hangt een collectie schilderijen van moderne meesters. De waarde daarvan wordt door experts op 3 miljoen dollar geschat. To kiss or not to kiss In Logan County, district van de Staat Cölorado, is het een echtgenoot bij de wet verboden zijn vrouw een kus te geven, wanneer zij slaapt. Dit kan tevens tot echtscheiding leiden. Er zijn echter staten inde V.S. waar een echtgenote een eis tot echtscheiding toegewezen krijgt als zij te weinig gekust wordt. Om het haar van de vrouw tijdens tochtjes in open wagens te beschermen tegen het vervelende uitwaaien, heeft de Parijse ontwerper René Garraud een nieuwe serie hoedjes ontworpen, die het haar vasthouden. De hoedjes, die hij „Nefertiti” heeft genoemd, bestaan grotendeels uit stro en een voile welke het geheel op het hoofd moet vasthouden. --- DOKTER CLAUDIA belevenissen van een vrouwelijke arts --- Advertentie Fidder kleedt kompleet Adv. lngez. Med. --- Dagpuzzel Horizontaal: 1 nagerecht 4 vaartuig 7 soort palm 8 muziekteken 10 handgreep 11 herkauwer 13 smalle weg 14 familielid 16 netto 17 vierhandige zoogdieren 19 punt 20 half 21 openbaar vervoermiddel 24 bericht 28 bloeiwijze 29 voor 31 ontkenning 32 wond 34 opdracht 36 gewricht 37 oevergewas 38 grot bijl 38 mannetjes bij Verticaal: 1 toestand van rust 2 watering 3 pl. in Drente 4 levenslucht 5 opstootje 6 koper 7 ind. dakbedekking 9 tegen 10 graafwerktuig 12 sluiting 15 voorzetsel 18 naar mijn mening 19 rekenkundige opgave 21 stapel 22 slank 23 strijdperk 25 niet deze 26 kier 27 aanzien 29 deel v.e. spier 30 plaats 33 vet 35 meisjesnaam Horizontaal 1 paragraaf 9 les 10 aal 12 motet 14 animo 16 blij 17 den 18 addes 19 trant 20 spaak 24 radio 27 ara 28 ido 29 dorre 31 klaar 33 deel 34 een 35 centenaar. Verticaal 2 altijd 3 ree 4 aster 5 raast 6 aan 7 alida 8 ambassade 11 Montfoort 13 old 15 men 21 pro 22 aar de 23 kreet 24 raken 25 diana 26 ida 30 ren 32 lea. --- Een Amerikaanse luchtvaartmaat- Een Amerikaanse luchtvaartmaatschappij heeft in Engeland 1000 straalvliegtuigen besteld... Met dien verstande, dat de spanwijdte van de toestellen slechts 32 cm bedraagt. De modellen zullen over de gehele wereld de etalages en vitrines van de reisbureaus moeten sieren. Binnenkort zullen de eerste honderd naar de V.S. worden overgevlogen, maar dan inde buik vaneen hele echte... --- G. VAN NES – UILKENS „LICHTE VENSTERS" 38 U ziet, ik ben al aardig bijgespijkerd. Nu nog een dag of tien oefenen met de remplacant en dan...” Hij wuifde luchtig met de hand naar buiten. Maarde opgewekte toon misleidde de vader niet. Hij boog zich voorover en keek recht in het misvormde gezicht van z’n zoon. Eerst wilde Onno zich aan die ernstige ogen onttrekken, maar zich vermannend, doorstond hij de blik. „Nou weet je het vader,” zei hij zwaar ademend. „Hoe minder u er van zegt, hoe liever ’t mij is. Dat bespaart u veinzen, en mij het aanhoren van goeiige, stomme leugens.” „Ik kom ook niet over je gezicht te bespreken.” „Als je over de zeventig bent, denk je anders over zulke „nietigheden” dan op mijn leeftijd, vader,” Huysmans zweeg. Hij dacht terug aan het land, dat hij pas enkele dagen geleden verlaten had en waar zo talloos velen hun levenskansen, hun ie vensvreugde, hun levensmogelijkheid bijna – zagen vernietigen door deze „nietigheden”. Neen, waarlijk het was een angstwekkend grote deler in de deelsom van het leven van jonge mensen! Nooit was deze waarheid zo ontstellend duidelijk tot hem doorgedrongen, als nu hij het knappe man nengelaat van zijn oudste zo droevig verminkt zag tot een grijnzend masker : Ook deze!! En hij dacht aan die ene man in Frankrijk, wiens gruwelijke verminking hij eens op het doek geprojecteerd had gezien, de man waar Ingrid... Neen, neen, – weer weerde hij de voorstelling af – zelfs niet in gedachten wilde hij zjjn mooie, blinde dochter te samen brengen met die levende nachtmerrie... Goddank, bij die vergeleken was deze verminking een nietigheid. „Zeg eens wat, vader!” Het klonk ruw en ongeduldig. „Ik dacht aan jou en aan Philippe de Ramello, en toen dacht ik „geluk kig” antwoordde zijn vader eenvoudig. „Nou ja... er is erg, erger, ergst... ’t Is alleen beroerd, als je in die categorie valt,” zei Onno stug. „Tot welke van die drie reken jij jezelf?” „Br; die Fransman vergeleken ben ik misschien niet meer dan erg?” „Mag ik zeggen wie „erger” is?’'’ „Nu?” „Je moeder, Onno.” Het gezicht van de jongen verstrakte. „Vader, u doet er geen goed aan, met daar alweer over te beginnen, waarachtig niet. Jullie denken, geloof ik, allemaal, dat ik er een lolletje van maak. Neem dan maar aan, dat ik erzelf beroerd genoeg over ben... Maar er is iets, waar ik nog beroerder over ben en dat is dit.” Hij maakte een vaag handgebaar naar zijn lichaam. „Zolang ik daar niet overheen ben, zolang ik de tanden op elkaar moet zetten, om mijn gezicht aan de mensen te durven vertonen – zoeven nog, toen u binnenkwam – zolang ik niet dankbaar kan zijn, dat ik leef, zolang het in mij wrokt jegens degene, die mij dit leven heeft opgedrongen – mijn moeder – zolang moeten, wij mekaar wat uit de weg blijven. Zolang ik het leven haat – haat ik mijn moeder... Ziezo, nou heb ik u klare wijn geschonken, nietwaar?” „Die ik niet drinken zal, Onno. Later zou je mij terechtverwijten, dat ik dit geloofd had.” Onno haalde de schouders op: „Enfin, 't laatste woord is er nu over gezegd.” Zwijgend keek zijn vader hem aan, zei toen zacht en doordringend: „Wat ben je toch hopeloos egoist, Onno!” „Goed, Ik ben het. Dat weet ik. Maar ik heb mezelf niet gebakken hè? En voor een egoist valt zo’n ongeluk nog moeilijker te dragen dan voor ieder ader.” „Er bestaat ook nog zoiets als rede en zelfbeheersing,” merkte Huysmans rustig op. „’t Is juist die rede, waar ik altijd van te horen krijg: Wat wil je met zo’n verknoeid leven beginnen? Voor je werk deug je niet meer en voor de samenleving is je vogelverschrikkerstronie ook niet meer geschikt.” „Heb je wel ooit bedacht, (lat je ongeluk feitelijk eigen roekeloosheid is?” zei Huysmans ernstig. „Het is manlijk en laf, nu je teleurstelling op een ander te wreken. Nee, als ik dan aan Lucie denk...” „Lucie! Lucie! viel Onno ruw uit. „Dat is een heel ander geval! Voor haar is het lang niet zo erg. Zij kent het klappen van de zweep! Zij heeft het leven zich eigenlijk nooit anders dan als blinde gedacht – tot voor een paar jaar...! Hoge ambities of aspiraties had ze toch niet, trouwplannen evenmin. Wat ze ’t liefst deed! zo’n beetje bü huis omscharrelen en allerlei huisvrouwkarweitjes opknappen dat kan ze nog.” „Je vergeet een kleinigheid, Onno,” zei z’n vader droog ironisch. „Ten eerste haar toegewijde liefde voor Ingrid.” „Nou ja. – Meisjesdweperij... Dat luwt wel b\j ’t ouder worden.” „Ten tweede, ten laatste en ten alles: haar zelfvergetende opofferingszin... waaraan ze nu haar ongeluk dankt!” „Dacht u heus, dat ze ’t gedaan zou hebben, a15,..? La! Geen denken aan!’ „Dan had ze ’t ook gedaan, evengoed als haar moeder altijd weer haar daad zou overdoen. Jij kunt zulke vrouwen niet begrijpen, Onno. Daarvoor ben jij te veel egoist.” „En u bekijkt de zaak te idealistisch, vader. De mensen zijn over ’t algemeen zo edel niet.” „Over ’t algemeen... daarin heb je misschien gelijk. Maar er zijn altijd mensen, die wat hoger staan dan de rest. Daar hoort je moeder toe.” „En Lucie niet?” „Weer anders. Je moeder heeft het moeilijker dan Lucie door haar sterke karakter, waardoor ze groter gebreken te bevechten heeft.” „Mooi zo-!” spotte Onno. „Dat zeg je goed: mooi zo!! Ja! Jongen, jongen, geen van jullie kan ook maar inde schaduw staan! Misschien Ingrid – maar later pas. Aan vrouwen als je moeder en Lucie en Ingrid – daar kunnen wij mannen niet aan tippen, Onno!” „Over ’t algemeen sla ik ze niet zo hoog aan, hoor. – Ik heb in dit opzicht meer ondervinding dan u.” „Waarschijnlijk. Sedert ik je moeder naast me heb, interesseren andere vrouwen mij al heel weinig. Ik was bovendien altijd wat schuchter.” „Nou, ik dan niet. Maar ik kan u verzekeren, vader: Ehret die Frauen, sie flechten und weben...” Nee hoor dat slaat niet op het gros van de vrouwen.” „Dan ben ik blij, dat ik z0... wereldwijs niet ben,” zei Huysmans eenvoudig. „Verder ben ik genoeg egoist man om te denken: Wat heb ik het toch goed!” Onno schokte met de schouders. Begon toen ineens over wat anders. „U weet, dat ik de volgende week m’n congé krijg? Nou ja, met achterlating van m’n been – en een stijve arm en een clownskop rijker. De dokter vertelde ’t me vanmorgen, alsof ’t een ik-weet-niet-wat mooie boodschap was.” I „Is het dat dan niet?” „V. at heb ik aan de vrijheid? ’t Ia nog al een lolletje, om rond te hinkelepinken, waar je altijd op een gezond stel benen rondgesprongen hebt! Als ik de beesten wil gaan zien, dan mag m’n paard blijven vreten en moet m’n equipage met handbeweging voorkomen.” Hjj wees met z’n duim over de schouder naar de hoek, waar de invalidewagen stond. „Vissen, ja, dat kan ik, als je m’n stoel vooral stevig zet. Dan is de lastpost een paar uur zoet! „Je praat over de Olmenhoeve? „Ja!” „Ben je dan ineens tot andere gedachten gekomen, betreffende je moeder?” „We kunnen elkaar toch wel uit de weg blijven? Huis en erf zijn groot genoeg.” „Durf je dat je moeder aandoen?” „Haar moederliefde zal haar dddr ook wel overheen helpen.” „O, dat zal zeker! Moeder zal niets liever doen dan je kamer en je bed voor je in orde maken!” „Nou, dan is ’t immers goed?” De oude man stond op. Niettegenstaande zijn meer dan zeventig jaren was dt. rijzige gestalte nog ongebogen. Ernstig keek hij neer op zijh zoon, terwijl de hand zo vast zijn stok omsloot, dat de knokkels wit kleurden. „Moeder zal je met liefde ontvangei . Maar ik – weiger je de toegang tot mijn huis! Jij komt niet over de drempel van de O'.menhoeve voor je mijn vrouw om vergiffenis hebt ge\-aagd.” „No – dan niet...” mompelde Onno amper hoorbaar. ~. i dit je laatste woord, Onno? Bedenk je goed jongen. Mijn besluit, hoe zwaar ’t mij ook valt, is onherroepelijk. ---