Nederland te Parijs. Aan de permanente tuinbouw tentoonstelling, die dit jaar als onderdeel van de groote wereldtentoonstelling te Parijs gehouden wordt, zal, naar uit de Fransche hoofdstad aan de Ilaarl. C. wordt geschreven, Nederland op waardige wijze deelnemen. De tuinbouwafdeeling beslaat den geheelen Trocadero-heuvel. Het aldaar bestaande park is geheel omgewerkt en op nieuw aangelegd. De Fransche boomkweekers stellen er een keur van het beste ten toon wat Frankrijk op dit gebied leveren kan, maar iemand die met de Nederlandsche kweekerijen door en door bekend is, vindt er vele oude bekenden onder. Ook de groote rozenbedden der Fransche inzending zullen bijzonder aantrekkelijk zijn. Van de vreemde landen nemen alleen Luxemburg, Belgie, Japan en Nederland aan de tuinbouwtentoonstelling deel. Het voor Nederland bestemde terrein, 700 M 2 groot, moet met overleg gebruikt worden indien men behoorlijk voor al het ingezondene wil toekomen. De Nederlandsche inzenders zijn: de firma E. H. Krelage & Zn. te Haarlem en de Nursery Association, benevens de hh. Rutten, Van Nes & Zn., Boer & Zn., Ottolander & Hooftman, Van Nes, Koster & Zn., Ottolander en W. C. Boer uit Boskoop. Door samenwerking zijn deze Boskoopsche kweekers er in geslaagd een inzending naar Parijs te sturen, die daar de eer van Nederland waardig zal ophouden. Het zijn coniferen, hulsten, verschillende groenblijvende heesters, buxus, rhododendron, azalea, rozen, magnolia, clematis, aucuba enz. Ook een paar nieuwe coniferen, nog niet in den handel, worden er onder aangetroffen, De geheele verzameling telt een 700tal exemplaren, waaronder vele van bijzondere grootte. Door de doelmatige wijze van inpakking hebben de planten bij het vervoer niet het minst geleden. Men is nu druk bezig met het planten, en het zal wel niet lang meer duren eer men daarmede geheel gereed is. Voor de Parijzenaars, die nog altijd denken aan de groote tulpeninzendingen der Bloemistenvereeniging in 1878 — het wapen van Haarlem voorgesteld door roode tulpen op een veld van witte tulpen — zal zeker een van de eerste aantrekkelijkheden der tentoonstelling bestaan in de inzending late éenkleurstulpen van de firma Krelage, in November 11. reeds geplant en, naar verwacht wordt, met half Mei in prachtigen bloei. Op de eigenlijke tentoonstelling aan den anderen kant der Seine, op het Champ de Mars, wordt, naar men verder aan de Ilaarl. Cl. schrijft, hard gewerkt. Ook in de Nederlandsche afdeeling is men druk in de weer: de sierlijke portique aan den ingang wordt afgewerkt en de inzenders vinden hun plaatsruimte op den vloer afgeteekend en zijn in de gelegenheid hun étalage al dadelijk op hun nommer te zetten. De gevel, ontworpen door den architect Posthumus Meyes en uitgevoerd door den heer Niermans, architect der Parijsche commissie, zal versierd worden met twee decoratieve paneelen, geschilderd door Willy Martens. Het zijn twee pendanten, voorstellende Handel en Nijverheid, ieder 3 meter hoog bij een breedte van 5 meter. De geheele gevel wordt 15 meter hoog en zal meer dan 20 meter breed zijn. Behalve het kasteel voor de diamanten van den heer Boas zijn er geen afzonderlijke gebouwen van Nederlandsche inzenders. De restaurants en cafés bevinden zich in de galerijen aan de binnenzijde der tentoonstellingsgebouwen. Men is druk bezig aan de Oud-Hollandsche woning, die door Hollandsche werklieden voor de firma Van Houten wordt opgericht. De baksteenen er voor zijn uit Nederland aangevoerd, er liggen massa's tegeltjes, met veel moeite uit oude woningen bijeengebracht, voor de binnenbekleeding gereed. Bijna een geheele vleugel eener andere galerij wordt ingenomen door de ruime ververschingslokalen van Heinekens brouwerijen, waar men door Hollandsche kellners wordt bediend. Men mompelt dat hier een vaste tafel voor reünie zal worden gevestigd voor de Nederlandsche commissieleden, en dat men er op de uren van dejeuners of andere verpoozing zeker zal zijn landgenooten aan te treffen. Nog verneemt men, dat er in de nabijheid van den Eiffeltoren een kraam of chalet zal worden geplaatst, waar o. a. wafels zullen worden gebakken, den gasten door expresselijk uit Nederland ontboden wafelmeisjes geoffreerd. Voor de andere Nederlandsche groepen — de landbouwproducten, de voedingsmiddelen, de onderwijsafdeeling, de schoone kunsten, enz. — zijn wel gedeeltelijk de inzendingen aangekomen, doch de lokalen zijn nog niet zoover afgewerkt dat ze behoorlijk afgeleverd konden worden. --- INGEZONDEN. Wachten of beginnen? 'tls een advertentie in't nommer van Zaterdag, die deze vraag heeft in de pen gegeven. Die advertentie kwam van de vereeniging „Patrimonium" en had ten doel de bevordering van Zondagsrust. Uit sympathie voor de gedachten, daarin uitgesproken, zijn deze regelen voortgekomen. 't Is misschien goed, deze dingen maar dadelijk te zeggen. Wie öf het streven naar zooveel mogelijk algemeene Zondagsrust afkeurt, öf al wat komt van de zijde van dit orthodox werkliedenverbond, wellicht zijn tegenstanders op politiek en kerkelijk gebied, daarom reeds met zekeren tegenzin aanziet, kan zich dan de moeite van het verder lezen besparen. Doch velen zijn er die gaarne in „de fout van Ferdinand Reinoch" vervallen. Ferdinand Reinoch was de held van een romantisch verhaal, eenige jaren geleden uitgegeven. Zijn „fout", zooals de titel van het boek luidde, bestond daarin, dat hij nooit wilde zweren bij de leuzen van één partij, en, hoezeer met hart en ziel echt liberaal, een open oog had en een warm hart voor het goede, waar en in welken vorm het zich ook vertoonde, evenzeer als de vooroordeelen en partijbelangen hem hinderden en bedroefden in eigen kring. En velen zijn er ook, die een vrijen Zondag voor het lichamelijk zoowel als voor het geestelijk bestaan van iederen mensch een dringend vereischte achten; velen, die van oordeel zijn, dat een gezonde maatschappij alleen gegrond kan worden op een gezond huiselijk leven, en dat het huiselijk leven kwijnt, waar niet althans eenmaal in de week de vader zich geheel kan geven aan vrouw en kroost. Tot die velen richten wij ons met de vraag: Zou er niet alle reden voor ons zijn, om ons te scharen aan de zijde van hen, die blijkbaar hetzelfde willen als wij r om met hen mee te doen? Ja, mee te doen. Want met klagen over maatschappelijke zonden en misstanden, met praten over de noodzakelijkheid van opheffing, met wachten totdat de wet ze zal opheffen, komen wij er niet. V^n iedere verkeerdheid heeft een deel der maatschappij voordeel of genot. Anders was de verkeerdheid er niet of verdween zij van zelf. Wat haar in stand houdt is de zelfzucht van hen, die er zich niet om bekommeren, of het volkswelzijn er door belemmerd wordt en anderen er onder lijden, wanneer zij zei ven er maar van profiteeren. Dat er tegen die macht van zelfzucht stemmen opgaan, is goed; dat er aangedrongen wordt op afschaffing van alle voorrechten, die ten spijt van goede beginselen, ten koste van anderer geluk gehandhaafd worden, is nuttig en noodig; dat het erkend, zelfs met den gloed der verontwaardiging gepredikt wordt: 't moet anders, is gelukkig. Maar dat er tegen die macht der zelfzucht daden opgaan, is beter, „'t Ware te wenschen, dat de wet ons gelijk met anderen niet langer toestond te profiteeren van een voorrecht, dat wij niet goed keuren kunnen," zegt ge, en inmiddels gaat gij voort, in afwachting van die wet, het toch maar te doen? Uw woord zou, dunkt me, vrij wat meer kracht hebben wanneer het luidde: „omdat ik dat voorrecht niet goed keur, begin ik maar vast zelf er geen gebruik van te maken." Hoe men strijdt voor goede beginselen, dat moet men eens gaan af zien van die jongelieden die te Amsterdam den militiebond hebben opgericht. Te midden van het schrijven en weerschrijven, praten en weerpraten voor persoonlijken dienstplicht en dienstvervanging, kwamen zij de harten vertroosten van allen die wel eens twijfelden of niet allengs jong Nederland bezig was onder te gaan in genotzucht en onverschilligheid voor hooger belangen door de eenvoudige mededeeling: „Wij achten de verdediging van 't vaderland een plicht, rustende op alle jeugdige burgers en daarom wenschen wij geen gebruik te maken van het voorrecht, waartoe de wet en het fortuin onzer ouders ons de gelegenheid geven, maar met hunne toestemming zelf dien plicht te vervullen." Een eeresaluut voor die jongens, die vrijwillig het offer brengen, waartoe vele anderen wel verplicht willen worden, maar om het onaangeroerd te laten zoolang zij er niet toe verplicht worden! 't Schijnt, dat de eerste stoot tot deze beweging is uitgegaan van éen bepaalde politieke en godsdienstige richting. Maar gelukkig is dit geen hinderpaal gebleken voor jongelieden van andere richting, om er zich van heeler harte bij aan te sluiten. Moge dit ook het geval zijn met de geheel soortgelijke beweging hier en daar reeds op touw gezet tot althans gedeeltelijke beperking van den Zondagsarbeid der postbeambten. Het offer dat hier gebracht moet worden moge nauwelijks te vergelijken zijn bij dat dier jonge menschen, een offer is toch ook hier noodig. Een genot, misschien hier en daar een voordeel, wordt er gemist als de uniformjas van den brievenbesteller op onze stoep eenige malen minder gezien wordt. De postdirectie heeft nog geen termen gevonden om ons dat genot Zondags meer dan een enkel maal te onthouden. Niets of niemand verplicht ons dus, het te derven, „Eilieve, onthoud het ons! Waarlijk wij begeeren het niet", zoo wordt er gevraagd door menschen, die in 't huis van den postbeambte een vader in den kring der zijnen meer waard achten dan in hun eigen huis een brief of een circulaire of een courant. De ondervinding heeft reeds geleerd dat, waar velen zoo vragen, een toestemmend antwoord op die vraag volgt. Wellicht dat deze hoop op succes ook onder ons menigen vriend van Zondagsrust te eerder zijn steun doet geven voor het streven der vereeniging Patrimonium, 'tls weinig, zeker, dat hier bereikt worden kan tegenover de ontzettende schare, die ook dan nog' van Zondagsrust verstoken blijft. Maar wie eenmaal den voet heeft gezet op den weg der versmading van Zondagsgenietingen, die ten koste van anderer rust gekocht worden moeten, gaat ook op dien weg wel verder. En al is hij dan ook niet in staat door zijn eigen onthouding alleen velen te verschaffen wat hij hen zoo gaarne zou gunnen, zonder invloed blijft zijn voorbeeld niet. Want goede beginselen ontleenen hun. kracht m de maatschappij aan hen, die niet afwachten tot zij algemeen zullen worden toegepast, maar alvast zelf met die toepassing beginnen. Z., C April '89. A. W. van W ijk. Mijnheer de Redacteur! Met ingenomenheid heb ik kennis genomen van de oproeping, uitgaande van het bestuur der alhier gevestigde afdeeling |van Patrimonium, met het doel om te komen tot verdere beperking van den Zondagsdienst der postbeambten. Waar ik er niet aan twijfel of de leden van de Vereenigingen ter bevordering van Zondagsrust en Zondagsheiliging juichen, evenals ik. dit streven toe, zij het mij vergund een enkel woord tot aanbeveling daarvan onder de oogen van het overige publiek te brengen. Ik zal aan u niet te veel ruimte vragen en mij hoofdzakelijk bepalen tot eenige vragen aan de lozers van uw blad. Zoo vraag ik dan: Wie hunner heeft niet wel eens zijne nachtrust opgeofferd om bij een kranken vriend te waken? Wie heeft van zijn zuur verdiende loon niet somtijds wat medegedeeld om een minder bevoorrechten kameraad te steunen? Wie heeft nimmer het werk van een zijner bedienden of dienstboden verricht om hen een vrijen dag of avond te bezorgen? En wie, die dit of iets dergelijks gedaan heeft, deed het zonder daarvan voldoening te hebben? Welnu, deze vragen gelden in 't groot voor verschillende maatschappelijke instellingen; voor de spoorwegen en telegraphen, voor de tramwegmaatschappijen en posterijen. Wat dan de laatsten betreft, indien wij de ochtendeditie onzer Zondagsbladen en de bezorging onzer niet spoed eischende brieven willen opofferen, om ze, zoo noodig, ten postkantore zeiven te halen of te doen halen, zullen we daardoor tal van brievenbestellers een vrijen dag kunnen bezorgen. Wij zullen dan de voldoening kunnen smaken, dat door onze gezamenlijke kleine opofferingen, deze beambten Zondag kunnen vieren, door, al naar hun hart het wenscht, ter kerk te gaan, den dag in den vriendelijken kring van hun gezin door te brengen, of te vertoeven in Gods schoone natuur. Wie daartoe het zijne wil bijdragen — mogen het niet weinigen zijn! — teekene het adres van Patrimonium alhier of betuige daarmede schriftelijke zijne instemming. d. j. E. J ordens, Correspondent van de Yereeniging ter bevordering van Zondagsrust. Mijnheer de Redacteur! L osser , 5 April '89. Het spijt mij dat het korte eenvoudige bericht der alhier gehouden vergadering van den raad, voorkomende m Uw geacht blad van den 3en dezer, aanleiding heeft gegeven den heer Essink burgemeester van Oldenzaal, boos te maken Had ik geweten, dat Z.Ed.A. er op ^esteld was geweest uitgebreider bericht van die vergadering te lezen, dan had ik ongetwijfeld medegedeeld, dat het lid Heghuis o. m. zeide: „te Oldenzaal wordt er niets aan gedaan, zelfs "de laatstbenoemde gemeenteveldwachter was dezer dagen vergezeld van een hond zonder muilkorf." (De Voorzitter, die den spreker opmerkte, dat tij zulks moeilijk konde gelooven, kreeg ten antwoord: „Ik heb het zelf gezien, 't is waar".) Gaarne had ik mede melding gemaakt van de ingezonden reclames, maar dit kwam mij, o. a. ook met het oog op de weinige ruimte, die mij in Uw blad verleend wordt, minder wenschelijk voor. Mijnheer de Redacteur, U bij voorbaat dank zeggende voor de afgestane ruimte, heb ik de eer hoogachtend te zijn uw Correspondent. [Dit schrijven, reeds Zaterdag ontvangen, i s door overvloed van stof tot heden aangehouden. E ed.] --- Stanley in 1887 en 1888. {Slot.) Toen Stanley zich door het maagdelijke woud had heengeworsteld en uit de hoogte zijn dragers de wateren van het Albert-Nyanza-meer wijzen kon waren alle moeilijkheden nog lang niet overwonnen. Wat echter volgde was voor hem minder moeielijk te dragen, omdat zijn volk niet alleen vertrouwen op zijn leidsman, maar tevens ook weder zelfvertrouwen gekregen had. Men had zulks ook noodig. De Kakongos, die het hoogland bewoonden, weigerden om de vreemdelingen als vrienden te erkennen. Uren gingen in vruchtelooze onderhandelingen voorbij, doch alle pogingen om „bloedbroederschap" met de hoofden te sluiten, mislukten. Nog nooit was er iets goeds uit het Westen gekomen, daarbij bleef het! Alleen vernam Stanley, dat er geen blanke man gekomen was en dat er geen stoombooten op het meer te zien geweest waren. Hij moest daaruit afleiden, dat de door hem gezonden boden niet geslaagd waren om Emin-pacha te bereiken, anders zou deze zich daar wel vertoond hebben. Goede raad was duur, daar Wadelai veel te ver af was om daarheen te gaan, door vijandelijke stammen, met het oog op den sterk verminderden voorraad munitie, en omdat er geen boot te krijgen was om te water den tocht voort te zetten. Na rijp beraad besloot Stanley terug te keeren op zijn schreden, op de grenzen van het maagdelijk woud te Ibwiri een fort te bouwen, een gedeelte van zijn volk naar Kilonga-Longa te zenden om de aldaar achtergelaten boot en verdere goederen te halen en daarvan zooveel mogelijk in het fort te bergen, tevens de omliggende vlakte te bebouwen om nieuw voedsel te vergaderen, daarna met de boot naar het Nyanza-meer terug te keeren en die dan uit te zenden om Emin op te sporen. Aldus geschiedde het; 15 December keerde de expeditie op haar schreden terug en kwam, afwisselend met de inboorlingen kampend, 7 Januari 1888 te Ibwiri terug, waar het fort Dodo gebouwd werd. Daar bleef Stanley met de zieken en een kleine bezetting, terwijl liij kapitein Nelson, luitenant Stairs, dokter Parke en 100 dragers naar Kilonga-Longa zond om de aldaar geborgen boot en voorraad te halen. Nauwelijks waren zij vertrokken of Stanley werd ziek, hij kreeg gastritis en daarenboven een leelijk gezwel op zijn arm. Na een maand echter was hij weder hersteld en kort daarop kwam de uitgezonden expeditie met de boot terug. Hij liet kapitein Nelson als kommandant van het fort Dodo achter met een garnizoen van 43 mannen en jongens en ging 2 April op nieuw naar het Albert-Nyanzameer op weg. Drie weken later kwam hij weder in Mozamboni's gebied, doch nu was hij veel gelukkiger dan de eerste maal. Mozamboni was tot betere gedachten gekomen en sloot „bloedbroederschap" met Stanley. Ofschoon hij 50 geweren minder telde dan den eersten keer, werd Mozamboni's voorbeeld door alle hoofden gevolgd en tot aan het meer toe, was de tocht voor Stanley en zijn volgelingen ditmaal een aangename wandeling. Voedsel werd overvloedig en voor niets aangeboden; allerlei soorten van vleesch vloeiden hun in zulk een overvloed toe, dat Stanley's volk er waarlijk koninklijk van leven kon. Op éen dagreize van het Nyanzameer wachtte Stanley een aangename verrassing in den vorm van een mededeeling der inboorlingen, dat er een blanke man, een „Malejja" geweest was, met een schip zoo groot als een eiland, die aan hun hoofd, Kavalli, een zwart pak had gegeven, bestemd voor hem, zijn zoon. Stanley twijfelde geen oogenblik of Emin was de bedoelde blanke en toen hij den volgenden dag bij Kavalli kwam, bleek dit ook het geval te zijn. Het was een brief van Emin in zwart zeildoek gepakt, gedateerd 26 Maart, waarin hij de blanken, die in Mozamboni's land gezien waren, verzocht aan de oevers van het Nyanzameer op hem te wachten, ter plaatse waar hij den brief had achtergelaten. Stanley deed dit, doch zond inmiddels de in het meer te water gelaten boot met Jephson op verkenning uit. Deze voer naar Mswa, het zuidelijkste station van Emin's gebied, waar hij 26 April aankwam en daar zeer hartelijk door het Egyptische garnizoen ontvangen werd. Drie dagen later keerde hij terug met de stoomboot Khedive in het gevolg van Emin-pacha en signor Casati, zijn adjudant, en reeds in de verte heette Stanley en de zijnen hen welkom. Van 29 April tot 25 Mei bleven zij daarop aan de oevers van het Albert-Nyanza-meer bij elkander. Van wat daar besproken werd zegt Stanley weinig, maar van Emin's bevrijding of van hem hulp te bieden was geen sprake. Emin wenschte vooralsnog niet bevrijd te worden, want hij voerde het gezag over een groot en welvarend gewest en had aan niets gebrek. Stanley daarentegen had weinig of niets te geven. Het grootste gedeelte van zijn expeditie (257 man) en van zijn voorraad toch had hij onder majoor Barttelot en vier officieren te Yambuga aan de BenedenAruwimi in een versterkt kamp achtergelaten, om daar te blijven totdat er verdere voorraad en de door Tippo Tip beloofde dragers zouden aangekomen zijn. Dan zou Barttelot Stanley volgen en Stanley zou op zijn schreden terugkeeren, om na hun ontmoeting verder te zien wat er te doen was. Stanley ging den 25 Mei terug met een goede honderd dragers, die Emin hem afgestaan had. Veertien dagen later kwam hij op fort Dodo, waar hij vond dat de oogst uitstekend was uitgevallen, ofschoon van de mannen, die onder kapitein Nelson en luitenant Stairs achtergebleven waren, nog slechts 16 man bleken overgebleven te zijn. Stanley wierf nieuwe mannen aan en verliet het fort 16 Juni met 111 mannen van Zanzibar en 101 van Emin-pacha en liet 59 gewapenden met zijn drie officieren achter. Na twee maanden, 17 Augustus, kwem Stanley te Banalya, waar hij de door hem te Yambuga achtergelaten achterhoede aantrof, doch in welk een toestand! Hij zag een blanke bij de verdedingswerken en meende dat het kapitein Jameson was, doch weldra herkende hij dokter Bonny. Van hem vernam hij de ramp die de achterhoede van zijn expeditie getroffen had. Majoor Barttelot was een maand geleden doodgeschoten door de woeste Manyuema's, Jameson was naar Stanley Falss vertrokken om te zien of Tippo Tip hulp kon zenden; Troup en Ward, de beidere andere officieren, waren insgelijks vertrokken naar Bangala. Dokter Bonny was alleen overgebleven en van de 257 man, die onder majoor Barttelot's bevel achtergebleven waren, vond hij er slechts 71 over waarvan er slechts 52 hem geschikt vx>r verderen dienst toeschenen, ofschoon zij meer op vogelverschrikkers dan op menschen geleken. De tocht van Yambuga naar Nyanza-meer en terug had 13 maanden en 20 dagen geduurd. Het verhaal dat dr. Bonny deed van wat de achterhoede tijdens zijn afwezigheid geleden had, gaat alle beschrijving te boven, zegt Stanley; hij heeft geen moed maar ook geen tijd om in bijzonderheden te treden, want hij heeft alleen Bonny om hem te helpen om de expeditie weder gereed te maken, om andermaal naar het Nyanza-meer te trekken en dan verder te zien. „Daar zijn nog veel meer goederen, dan ik mede kan nemen", schrijft hij, „maar aan den anderen kant mis ik ook veel. Ik had b v. toen ik Yambuga verliet slechts weinig kleederen medegenomen en al wat mij verder persoonlijk toebehoorde aan de zorg van mijn staf overgelaten. Nu was in December door een paar weggeloopen negers te Yambuga het verhaal gedaan van mijn dood. Zij hadden er geen enkel bewijs voor, doch mijn officieren schenen het verhaal der deserteurs voor de zuivere waarheid te houden en in Januari stelde luitenant Ward voor om op eigen verantwoording verder te handelen en de door mij achtergelaten instructies als verder van geen gezag meer te beschouwen. Bonny schijnt de eenige geweest te zijn, die daar tegen was. In elk geval, mijn garde-robe, mijn medicijnkist, mijn zeep, mijn kaarsen, al wat mij persoonlijk toebehoorde, waren met de boot teruggezonden als „overtolligheden." „Na mij dus zooveel persoonlijke opofferingen getroost te hebben om [hun te hulp te komen, sta ik hier naakt en hulpeloos, zonder de levensbenoodigdheden waar men zelfs in Afrika niet buiten kan. Niet onvermakelijk is ;het dat zij twee mijner hoeden, vier paar laarzen en een flanellen buis hebben achtergehouden. Met deze echt Afrikaansche kleederkast ga ik dus naar Emin terug. Livingstone, de arme stakker, was in lompen gehuld toen ik hem vond, maar ditmaal zal het de helper zijn die in lompen bij den gezochte terugkeert. Men heeft mij alleen voor dood gehouden, want de goederen van de officieren die mij vergezelden bleven onaangeroerd. „Binnen 61 dagen (Stanley's brief was, zooals men weet, van 28 Augustus) hoop ik op fort Dodo en 21 dagen later aan het Nyanza-meer terug te zijn." Hiermede eindigt het historische gedeelte van Stanley's berichten. Dat laatstgenoemd plan uitgevoerd is, mag veilig worden aangenomen. Bij gerucht wordt verder verzekerd, dat hij vergezeld door Emin-pacha en een groot leger zijn tocht oostwaarts van het Nyanza-meer heeft voortgezet om Zanzibar te bereiken. Of dit waar is, of het hem gelukken zal, of Emin hem alleen vergezeld om daarna weder naar zijn rijk terug te keeren, of hij niet noordwaarts naar Khartoum gaan zal, en zooveel andere vragen — kunnen wel gesteld worden, maar alleen de toekomst zal daar antwoord op kunnen geven. ---