BINNENLAND. — Over de schoolwet in de Eerste Kamer plaatst prof. R. Fruin van Leiden in de N. R. Ct., 't welk wij, met 't oog op het gezag en den naam des schrijvers en ter wille van het betoog er in gevoerd, in hoofdzaak wenschen weer te geven. Prof. Fruin zal zich verheugen indien de Eerste Kamer, waarin de liberalen de groote merderheid uitmaken, vrijheid mag vinden om het ontwerp, gelijk het in de Tweede Kamer gewijzigd is, aan te nemen. Van dat gevoelen zijn met hem de meesten zijner bekenden. De vraag, waarom hij zich dan niet met zijn vrienden ook tot de Eerste Kamer wendt, beantwoordt hij als volgt: Er bestaan goede redenen om het maar te laten. „Vooreerst, aldus gaat prof. Fruin voort, het valt moeilijk het aannemen van een wetsontwerp te verzoeken, hetwelk wij, op zichzelf beschouwd, veeleer af keuringswaardig achten. Want in zoover zijn wij het met de adressanten eens: voor het openbaar onderwijs wachten wij van de voorgestelde wetsveranderingen weinig goeds en veel meer nadeel. Ons ondanks zien wij zulk een wijziging in den bestaanden toestand voornemen. Wij zijn tot die concessie genegen om redenen buiten het wetsontwerp. Dat ontwerp berust — niemand die het niet weet — op een transactie tusschen de partijen, waarin ons volk ongelukkig verdeeld is. De wet, waarin thans verandering staat gebracht te worden is in den tijd, toen de liberalen verre de overhand hadden, hoofdzakelijk in hun geest en naar hun verlangen gesteld. Het voorstel om daarin thans te veranderen gaat uit van de twee andere partijen, die zich met dit doel voornamelijk vereenigd hebben. Beide te zamen beschikken zij over ongeveer even sterke macht als de liberale alleen. Zij hebben de meerderheid in de Tweede, wij in de Eerste Kamer; en het laat zich aanzien dat die verhouding een geruimen tijd zoo blijven zal. Geen van beide is dus in staat om zonder medewerking van haar tegenpartij het land te regeeren; elk van haar kan desverkiezende de andere het regeeren onmogelijk maken. Die toestand is geenszins zonder voorbeeld. In de vorige eeuw heeft geruimen tijd een zoodanige machtsverhouding tusschen de Franschgezinde patriotten en de Engelschgezinde stadhouderlijken bestaan, en tot verderf van het land heeft toen de partijschap het van de vaderlandsliefde, die eendracht gebood, gewonnen. Geen van beide verkoos toe te geven en zich met de ander te verstaan; ieder verhinderde de ander te doen wat deze voorhad. Zoo geschiedde er niets. De landmacht verviel en de zeemacht insgelijks; naar alle zijden werden wij hoe langer hoe weerloozer. „Er bestaat wel eenig gevaar dat voor onzen tijd de schoolquaestie, het getwist tusschen de voorstanders der openbare en de voorstanders der bijzondere school, wordt wat de quaestie der wapening voor de vorige eeuw geweest is. Wanneer ieder der 2 partijen het onderwijs ingericht wil hebben naar haar eigen inzicht, en het niet van zich verkrijgen kan ter liefde van den vrede een en ander in te willigen dat daarmede in strijd is, dan zal, hoe langer die toestand duurt, de partijschap steeds vinniger, een schikking steeds moeilijker worden. Aan schoon schijnende redenen om op zijn stuk te blijven staan ontbreekt het nooit. Is het b.v. nietwaar wat in de meeste adressen wordt beweerd:naar de overtuiging van ons liberalen zullen sommige der voorgenomen veranderingen het openbaar onderwijs grootelijks benadeelen; daartoe mee te werken kan van ons niet worden gevergd, mag door ons niet worden ingewilligd. Maar die zoo spreken, zien over het hoofd dat naar de even stellige overtuiging der tegenpartij de thans heerschende wet verderfelijk is voor hetgeen bij haar boven alles gaat, en dus haar de plicht voorschrijft juist het tegenovergestelde te doen van hetgeen wij voor ons plichtmatig houden. Een transactie derhalve is het eenige middel om zoo al niet tot eensgezindheid en eendracht, dan toch tot een voor allen dragelijken modus virendi te geraken. „En nu ligt het immers in den aard der zaak dat daarbij zoowel de eene als de andere iets dat zij beter acht, moet laten varen voor iets dat haar minder goed dunkt? Dat het ontwerp ons, liberalen, niet voldoet, is dus waarlijk niet te verwonderen. Evenmin echter voldoet het aan onze tegenpartij. De vraag is maar, of beide er zich des noods in voegen kunnen. En die vraag heeft de commissie van voorbereiding in de Tweede Kamer (waaraan van onze zijde de heeren Verniers van der Loefl' en Roëll gezeten waren) eenstemmig beantwoord, met de verklaring, dat zij het aannemen van het ontwerp, gelijk het ten slotte met loven en bieden geworden was, in het belang des lands geraden achtte. Om die reden ongetwijfeld hebben dan ook 17 liberale leden voor de wet gestemd, hoewel zij enkele artikels zoo lang en zoo krachtig mogelijk bestreden hadden. „Nog ééne bedenking zal hen daartoe hebben geleid. Zoo goed als iedere andere is ook deze wet voor herziening en verbetering vatbaar. Leert de ondervinding dat sommige bepalingen nadeelig werken, dan verhindert niets die later terug te nemen. Alleen het toestaan van subsidie aan bijzondere scholen is, naar mijn oordeel, waarin door velen gedeeld wordt, een inwilliging voorgoed, waarop de liberalen later, als zij weer de meerderheid hebben zullen, niet eigendunkelijk terug mogen komen; maar overigens worden alle nieuwigheden, die de wet invoert, aan den toets der ervaring onderworpen. Al voorzien wij dan ook dat sommige van die nieuwigheden ten nadeele van het onderwijs zullen strekken, toch moeien wij ons door die vrees niet van het aannemen der wet, gelijk zij daar voor ons ligt, laten afschrikken. „De hoofdzaak in dezen is het verleenen van subsidie aan niet-openbare scholen. Kunnen wij dit, hoe verkeerd wij het achten, ter liefde van de eendracht toegeven, dan zou het onverstandig zijn ons door bezwaren van ondergeschikten aard van het brengen van dit offer te laten terughouden." Daarom wijst de schrijver er nog op dat een tijdelijke vrede wenschelijk is te achten, terwijl men moet trachten naar een vrede rustende op wederzijdsche inschikkelijkheid, wederzijdsche eerbiediging van elkanders rechten, wederzijdsch vertrouwen. Bij staatkundige geschillen ontbreekt te vaak het vertrouwen dat do tegenpartij het even goed meent als wij. De uitersten zullen elkander nooit de hand der verzoening reiken. Maar de gematigden, die in elke staatspartij de groote menigte vormen, laten zich slechts voor een korte poos tegen elkander opruien en in het harnas jagen. Op den duur kunnen zij zich onderling wel verstaan en streven zij naar eensgezindheid. Over het algemeen begint onder ons volk deze goede neiging zich te verheffen. Het debat, dat tot het aannemen van dit ontwerp in dej Tweede Kamer heeft geleid, verstrekt die meening. Met vertrouwen ziet prof. F. het besluit der Eerste Kamer te gemoet. „Dat is de voorname reden — aldus besluit hij — die mij en mijne geestverwanten van het aanbieden van adressen aan die Kamer terughoudt. Wat zouden wij van haar kunnen vragen, dat zij niet zonder onzen aandrang uit eigen beweging zal doen? Beter dan wij particulieren, overziet zij van de hooge plaats, die zij in den staat inneemt, het algemeen belang. En dat is het juist wat wij van haar verlangen, dat zij de wet niet uitsluitend niet voornamelijk naar haar inhoud op zich zelf beoordeelsn zal, maar vooral rekening zal houden met het verband waarin zij staat tot het algemeene belang van ons in partijen verdeeld volk." Zie het 'vervolg van het Binnenland in het bijvoegsel. --- Raadsvergadering te Kampen op Vrijdag 25 Oct. Ia do liodeii avond onder presidium van den voorzitter voortgezette raadsvergadering, waarin 15 leden togenwoordig waren, werd met de behandeling der begrooting voor 1890 voortgegaan. De aangehouden voorstellen ia de gisteren avond geschorste vergadering tot vermindering van den post voor do vernieuwing van het dak op het gobouw bij do werkvereeniging .Orde en vlijt" in gebruik en tot verkoop van dit gebouw, leidden na eenig debat tot het besluit, om hieromtrent thans goen beslissing to nemen, maar ze aan te houden tot de naastvolgende gewone vergadering en de uitgetrokken cijfers voor onderhoud van dit gebouw te royeeren en over to brengen op het hoofdstuk voor onvoorziene uitgaven. Aanleiding tot dit besluit gaf de voorlezing door den voorzitter van 't raadsbesluitt van 11 Juli 1854, waaruit bleek dat hot gebouw van d« vcreoniging door do geineento was aangekocht en zoolang de raad zou goedvinden aan haar kosteloos in gebruik gegeven Do vergadering deelde blijkbaar do meening des voorzitters, dat de Lden omtrent deze zaak waarschijnlijk nog geen gevestigde opinie zouden hebben. Het bedrag voor verbetering der stadserven werd, op voorstel van den heer Kanis, van f 1Ö00 tot f 5774 — de bijdrage der pachteis — verhoogd. Bij den post kosten der schutterij handhaafde de heer Mooren zijn vroeger gedaan voorstel om de artt. 15-19 der schutterijbegrooting gezamenlijk met f 100 te verminderen en dus ook het gomeentesubsidie met die som te verlagen. Het gemis aan toelichting, waarom die artt. f 100 hooger waren geraamd dan de werkelijke uitgaaf over 1S88, gaf er aanleiding toe en mot op twee na algemeene stemmen vereenigde de raad zich met 't voorstel ran den heer Mooren. De heer ileulenkamp lichtte naar aanleiding der becijferingen in een der sectien gemaakt, in bijzonderheden de hoogero uitgaven toe voor sommige onderdeelen in de rekening van 'tB. K. weeshuis. Vergelekeu bij dio van 't burgei weeshuis toonde hij aan dat zo niet hooger waren en wees er in 't algemeen op dat de onderhoudskosten van een gezin van Ü5 kinderen pro rato per hoofd hooger moesten zijn dan van (50 kinderen. Bij de behaudeling der verschillende subsidien aan de armbesturen herinnerde do V o o rz i 11 e r dat deze bedragen wareu voorgedragen voorbehoudens de nader te nemen besluiten krachtens de wettelijke bepalingen tot het verleonen dezer subsidien en deelde mode dat daarbij waarschijnlijk gelegenheid zou worden gegeven om over een anderen maatstaf der verdeeling er van onder de verschillende kerkelijke armbesturen van gedachten te wisselen en een besluit ie nemen. Uit een voorloopig ingekomen rapport der indertijd benoemde commissie ad hoe, dat bij den post jaarwedden van predikanten ter tafel kwam, bleek, dat naar 't eenstemmig oordeel der commissie, zoolang de quaestie omtront de predikantstractementen nog niet beslist zal zijn, de tegenwoordige predikanten aan de vroeger genomen raadsbesluiten recht outleenon op de hun toegezegde verhoogde bezoldiging van f 1715 's jaars; 't begrotingsartikel werd zonder hoofdelijke stemming tot 't geraamde cijfer aangenomen. Op een verzoek van de wed. J. Stans, helpster aan de bewaarschool voor den gegoeden stand, om tractementsverhooging, werd afwijzend beschikt en gelijke beslissing genomen op oen aanvraag van 't Nutsdopartement om een subsidio van f 4