Uit de Z. Afrikaansche Republiek. JoHANHESBURa, 14 Mei 1899. De vreugde van den Jingo over den zoo zekeren oorlog tusschen Engeland en deze Republiek is sinds een week aanmerkelijk bekoeld, want zooals velen met mij dachten er kan geen oorlog worden veiklaard waar geen redelijke grond daarvoor aanwezig was. De Jingo heeft wel zijn uiterste best gedaan. Toen ds vraag aan Chamberlain werd gedaan of hij niets deed voor den verdrukten Engelschman in Transvaal, antwoordde hij dat hem niets gevraagd was. Daarop is de petitie met 21000 handteekeningen op touw gezet, die tegen alle gebruikelijke etiquette in door den Britschen agent hier is in ontvangst genomen en doorgezonden. De wijze hoe die handteekeningen verkregen zijn geeft geen waarborg voor een overtuiging alsof zij de meening van de meerderheid uitdrukt, een feit moet het zijn dat geen enkel lid van de Randclub, d. i. onze groote club waarvan ieder die wat beteekent lid is of tracht te zijn, zijn naam daaronder heeft willen plaatsen. Maar dat doet er niet toe, zulk een petitie moest Chamberlain het wapen in handen geven. We hebben nog geen inzage gehad van de gewisselde correspondentie van de laatste maanden, maar hopen dat de regeering hier waardig en flink alle inmenging van Engeland heeft van de hand gewezen. Nu is er wat nieuws uitgedacht, een ontmoeting van Sir Alfred Milner, den hoogen commissaris te Kaapstad, met Paul Kruger zou aan de moeilijkheden een eind maken. Eerst zou die plaats hebben te Pretoria, later wordt van Bloemfontein gewag gemaakt. Indien zij plaats heeft dan moet het van hier uit alleen geschieden om van haar kant allo blijken te geven om een vriendschappelijke betrekking te onderhouden, want nog versch ligt ons het officieele bezoek van Sir Henry Loch in het geheugen, die zijn vrouw en 2 dochters meebracht, de oplossing van de Swasieland-conventie, waarvoor hij kwam, niets verder bracht en met Lionel Philips van hier heulde over de vernietiging van onze onafhankelijkheid, terwijl hij de gastvrijheid van onzen staat genoot. Dia man is kort daarop lord geworden of wel tot pair verheven. De republiek heeft omtrent f 300,000 uitgegeven voor de ontvangst. De regeering in Pretoria zal dus zeer weinig lust hebben om weer zoo iets te zien gebeuren, zoodat de ontmoeting, als zij plaats heeft, niet hier doch dan elders zal geschieden. J ) Buitendien heeft de tegenwoordige hooge commissaris, die zeer bevriend is met Chamberlain, nadat hij eenige maanden in Z. A. was, in een openbare rede verklaard, dat de moeilijkheden in Z. A. uitsluitend te wijten waren aan Paul Kruger en zijn politiek, dus we weten wat er van hem te verwachten is. Omtrent de petitie wil ik nog opmerken dat op den Witwatersrand, Johannesburg inbegrepen, hoogstens 45000 blanken wonen, vrouwen en kinderen meegerekend, en dat hoogstens 2 J 3 gedeelte Engelschen zijn, zoodat het de moeite waard kan zijn die 21000 handteekeningen te bestudeeren. Uw Correspondent. ') [Onze correspondent hoeft goed voorspeld. De bijeenkomst wordt, blijkens do telegrammen op het gebied van den Oranje Vrijstaat, te Bloemfontein gehouden. Bed.] --- De Zuiderzeezaak. Dezer dagen namen wij een artikeltje over, 't welk de heer Jules van Hasselt te Kampen in de Turf- en Steenindustrie had geschreven naar aanleiding van het optreden van den heer A. A. Beekman, 't Was een aanmerking op 't geen do heer B. heeft gezegd, maar in 't wezen der zaak zijn beiden even groote voorstanders van het plan. Wij laten het stukje van den heer B. hier volgen: „De heer Jules van Hasselt heeft mijn woorden, onlangs te Amsterdam gebezigd: „Het eenige wat tot nog toe (in de Zuiderzeezaak) ontbreekt, is de drang des volks, zonder welken de regeering niet tot de uitvoering der plannen zal overgaan" een „hoogst bedenkelijk gezegde" genoemd, overtuigd als hij is, dat de regeering op dien drang niet behoeft te wachten en weldra de handen aan den ploeg moet slaan. „Het doet mij genoegen te kunnen verklaren, dat ook ik van die opinie ben: de bedoeling mijner woorden was een andere dan de heer Yan Hasselt er uit heeft opgemaakt. „Zeker, de regeering is, na alles wat er reeds geschied is, volkomen verantwoord, wanneer zij zoo spoedig mogelijk haar wetsontwerp betreffende een afsluiting en droogmaking der Zuiderzee indient, maar, blijkbaar talmt zij daarmede öf wegens de kwestie van den voorrang van andere nog te regelen behoeften öf wegens andere redenen. „Maar het volk en de vertegenwoordiging zwijgen. Men zendt wel van hier en daar een adres aan regeering of Tweede Kamer als daartoe in een vergadering speciaal wordt opgewekt, maar bij de behandeling der laatste begrooting in de Kamers vernam men niets, in kiesvereenigingen, bij het stellen van candidaten wordt de Zuiderzeezaak niet genoemd. „Ik wekte op om hierin verandering te brengen, niet omdat de regeering niet kan beginnen zoolang zij bedoelden drang niet gevoelt, maar omdat ik vrees dat zij niet zal beginnen zoolang zij niet wordt aangespoord van de zijde des volk, om van een „national cry" nog niet eens te spreken. „De zaak is zeker voldoende voorbereid, men is er vrij algemeen mede ingenomen zelfs, maar de geestdrift ontbreekt dio tot den arbeid zou kunnen nopen. „Ik hoop hiermede mijn misschien minder gelukkig geformuleerde bedoeling duidelijk te hebben gemaakt." --- FEUILLETON. YEKL (Een geschiedenis uit een New-Yorksch Ghetto,) 22) d o o r A. C a h a n. „Kinderen, kinderen! Het is treurig, zooals jullie je bezondigt!" zoo las juffrouw Kavarsky Jake en Gitl de les. „Kom, gehoorzaam iemand, die ouder is dan jullie. Wie let er du toch op zulke bagatellen? Jullie hebt kwestie gehad, goed! Leg. ligt dau.au bij. Je omhelst en kust elkander en daarmee is de zaak uit! Sla toe, mijnheer Podkovnik! Geneer je maar niet!" zeide ze en mot een hoofdknikje, goedig-vroolijk glimlachend om de verliefde scène, die zich nu voor haar oogen zou gaan afspelen. Toen mijnheer Polkovnik echter niet de minste of geringste aanstalten maakte om aan haar wenken govolg te geven, zeide ze teleurgesteld: „Kom, mijnheer Podkovnik! Kijk eens naar dat venlje, dat een geschenk aan je is van onzen God. Had hij er mij zoo maar een gezonden! Je moest je eigenlijk schamen over je zelf." „Ik weet niot waar jij je mee bemoeit!" viel Jake eensklaps uit. „Let jij maar op je zaken en da's alle3", voegde hij er verontwaardigd bij en wendde het hoofd af. Juffcouw Kavarsky werd zoo rood als een gekookte kreeft. B Wa — wa — waar ik me mee bemoei?" hijgde ze, een uitdagende houding aannemende en haar handen in de zijde zettend. „Nou denkt ie zeker, dat ie mij ook met zija Engelsch overbluffen kan. Mensch, ik kan je zeggen, mijn bloed is van schrik karnemelk geworden! Ik was al in Amerika, mannetje, toen jij in Podovye nog je voorhamer hanteerde; weet je dat wel?" „Wil je mijn huis uitgaan, ja of neen?" bulderde Jake. „En als ik dat nu eens niet wil, wat doe je dan nog? Roep je dan een diender? Mij goed, ga je gang hoor! Dat is nou precies wat ik van je verlang. Dan zal ik hem zeggen, dat ik haar niet alleen kan laten, met een moordenaar, zooals jij, omdat ik anders bang ben, dat je haar en het kind zult om hals brengen, om er van door te gaan met die Poolsche slet van je. Nou weet je, waar het op staat!" En met minachtend handgebaar, tegelijkertijd haar tegenstander edelmoediglijk een zoo groot deel van haar tong ter bezichtiging aanbiedende, als ze slechts vermocht, eindigde juffrouw Kavarsky. Jako's eerste opwelling was, de bemoei sieke vrouw een opstopper te geven. Terwijl hij echter op haar toeliep, veranderde hij van gedachte. „Mij ook goed, je mag voor mijn part bij haar blijven!" zei hij, snelde naar den kapstok, schoot zijn jas aan en zette zijn hoed op. „Mij goed," herhaalde hij naar adem hijgende, „laten we allemaal onze beurt maar eens afwachten!" En met een z waren slag de deur achter zich toetrekkende, verdweeD hij. De frissche lentelucht had dadelijk een heilzame uitwerking op zijn overspannen zenuwen. Toen hij wat meer tot zichzelf kwam, wist hij totaal niet, wat hij zou aanvangen. Hij vervloekte zijn opvliegende bui, en wenschte, dat de eerstvolgende dagen voorbij waren, en het geschil weder uit de wereld ware. In zijn ongelukkige stemming dacht hij aan zelfmoord, of aan een vlucht naar Chicago of St. Louis; dit alles doemde in zijn brein op, met een reeks andere onsamenhangende en vrij onbeduidende herinneringen. Hij brandde van verlangen om terug te keeren, doch de moed ontbrak hem, om juffrouw Kavarsky onder do oogen te komen. Hij was zelf nieuwsgierig waar hij dezen nacht zou doorbrengen. Het was veel te koud, om in de open lucht te bivakkeeren, tot hot tijd zou zijn voor zijn werk, en hij had geen geld genoeg in den zak, om het nachtverblijf in een logement to betalen; en in zijn wanhoop raasde hij op Gitl en op juffrouw Kavarsky nog veel meer. Toen bij het Ghetto ten einde had gewandeld, richtte hij zijn schreden weder huiswaarts door een straat die evenwijdig liep met die, langs welke hij gekomen was, hoewel hij toch niet den moed zou hebben, zijn huis binnen te treden. Toen hij zijn huis in het gezicht kreeg, keerde hij op nieuw om, dacht met zeker verlaugen aan het gezellige huisje achter hem, en braakte allerlei verwenschingen uit tegen Gitl, die, naar bij meende, er nu pleizier in moest hebben, dat hij blootgesteld was aan weer en wind, buiten staat ergens onder dak to komen. Terwijl hij zoo tegen wil en dank rondslenterde ergerde hij zich aan de tooneeltjes, die zich op de straten afspeelden en aan de ontelbaar vele andere zaken, die deze hem in herinnering brachten. Tegelijkertijd verlangde hij in zijn hart naar Mamie, en hij gevoelde zich als een ongelukkige verschoppeling, een zeer belachelijk wezen, een martelaar, die de straf ondergaat, van zonden, welke in eigen oog geen zonden zijn, of waaraan hij zich geheel en al onschuldig kan beschouwen. Ja, hij zou naar Chicago of naar Baltimore gaan, of beter nog naar Engeland. En hij trachtte zich een denkbeeld te vormen van de sensatie, die zijn vertrek maken zou en van Gitl's wanhoop. „Het is voor haar een goede les. Wat wil ze toch van me?" zei hij bij zichzelf, zich verlustigende in zijn wraakgevoel. Maar hoe jammer van Joey te scheiden! En inzijn verbeelding zag Jake zich in het holletje van den nacht in huis sluipen, en den jongen schaken. En wat zou Mamie wel zeggen? Zou het haar niet spijten, dat hij ging vertrekken? Zou het ook kunnen zijn, dat ze niet langer om hem gaf? Ze scheen wel om hem te geven. Doch dat was voor ze wist, dat hij getrouwd was. En op nieuw sprak hij in zijn binnenste tegen Gitl allerlei vervloekingen uit. O, als Mamie nog eens van hem hield, en bijv. eens flauw viel op het hooren van zijn vlucht, en verder niet kon slapen, en de handen wrong, en begon te ijlen als een krankzinnige. Zij zou ook haar verdiende loon krijgen! Ze had hem maar moeten komen zeggen, dat ze van hem hield, in plaats van thans die scène te maken en hem spottend te verwijten, dat hij haar niet durfde komen bezoeken. Doch als ze hem in Londen kwam opzoeken, zou hij haar wel ontvangèn, meende hij edelmoedig. Ze spreken Engelsch in Londen en je hebt er kleedermagazijnen evenals hier. Hij zou er zich best thuis gevoelen en wat zouden ze gelukkig zijn, hij, Mamie en kleine Joey ! O, als zijn vrouw eens plotseling kwam te sterven, zoodat hij Mamie wettig kon trouwen en in New-York kon blijven! Een wild verlangen kwam in hem op, het Poolsche meisje te zien en onwillekeurig sloeg hij den weg naar haar woning in. Wat zou hij haar zeggen? O, hij zou haar verzoeken, hot niet kwalijk te nemen, dat hij in gebreke bleef zijn schnld te voldoen; haar in vertrouwen nemen ten opzichte van zijn voorgenomen vlucht en beloven haar tot den laatsten cent van Londen uit te zenden. En terwijl hij zeer goed wist, dat hij evenmin het geld had voor zijn reis over den Atlantischen Oceaan, als den moed om Gitle en Joey te verlaten en dat Mamie nooit zou toelaten, dat hij New-York verliet, zonder dat hij haar do vijf en twintig dollars betaald had, liep hij thans op een drafje, in de richting van Christie-street. Zou hij haar kunnen voorstellen, hem op zijn vlucht te vergezellen! Ze moest geld genoeg hebben om twee passage-kaarten te betalen, de slet! Zou het niet aardig zijn met haar aan boord van het stoomschip te zijn ? dacht hij, terwijl hij driftig eenige straatjongens op zij duwde, die toevallig op zijn weg stonden. (Wordt vervolgd.) --- Harddraverijen en Wedrennen nabij de Punt. Heerlijk zomerweder, veel reislustigen op de perrons te Zwolle, weinig belangstelling van Zwollenaren in de wedrennen! Te Meppel en Assen precies hetzelfde verschijnsel! De belangstelling in Holland en Utrecht in de hippische sport is blijkbaar vrij wat grooter dan in Overijssel en Drenthe. In jolige groepjes zaten de liefhebbers in de coupés bijeen, druk pratend over de favorieten en hun conditie. Aan het station de Punt stonden eenige brikken, waarin de reizigers als haringen gepakt, langs den heerlijk lommerrijken, doch erbarmelijk stofflgen weg naar do baan van het landgoed Vogelzang getransporteerd werden. Wie zich zeker niet onbetuigd lieten in het toonen van belangstelling in deze wedstrijden, dat waren de Groningers, die in dichte drommen per spoor, tram, rijtuig, fiets of te voet aanrukteD. De lucht, ofschoon heerlijk blauw, vertoonde wit-wollige streepjes, wat weer-pessimisten, in verband met de warmte, reeds onweer voor den avond voorspellen deed. Edoch, het bleken profeten, die brood eten! De baan, de beste in heel den lande, die door de mannen van het vak nog boven die te Clingendaal wordt verkozen, en waar ook de meeste records vallen, lag onder zijn beste tuig, en gaf een vroolijk, bedrijvig toon eelt je te aanschouwen. Hier poetste een huzaar — cavaleristen zetten de ingangen af — puffende onder zijn warme berenmuts, zich met den zakdoek het gelaat op, terwijl zijn ros aan het houten afscheidingshek lekte en knabbelde, niettegenstaande een fatsoenlijk paard onder dienst geen kribbenbijter mag zijn. Ginds was een hoog-gehoede koetsier bezig zijn beestje, proletariër in vergelijking met de koningen in het paardenrijk, die tuig wijl straks hun triomfen zouden vieren, het van de magere schinkel? het dier, op het gezicht te nemen, tervan het heerlijk malsche gras, reeds een verlangend gehinnik deed hooren. Dames en heeren, de high life uit den omtrek, genoten in hun, zij aan zij geschaarde equipages, staande in de breedte bijna rakelings tegen de touwafscheiding van de baan, van een smakelijk pic-nic en wachtten op de dingen, die komen zouden. Ylug een laken over 6en der zitbanken uitgespreid en dra prijkte deze met «allerlei snoeperijtjes, die ook de heeren der schepping niet versmaadden, terwijl de knallende champagneflesschen bewezen, dat er al evenmin dorst werd geleden. De Senaat van het Groninger Studentenkorps was er met twee rijk met rood en goud georneerde wagens. Dat er heel wat aardige zomertoiletjes te bewonderen waren, het lijkt den verslaggever bijna afgezaagd, dit weer te zeggen, maar hij heeft er toch te veel van genoten, om in deze van zijn hart een moordkuil te maken. Jockey's, in alle kleuren van den regenboog, beklommen hunne lichte voertuigjes, waar als het ware de paarden de pooten onder slaan, strekken de beenen om het paard, steunende op een dwarslatje aan het lemoen; ze joegen met hunne snerpende rrrttts of aanmoedigende tj-tj-tj hun edele dieren aan, om ze „los te makeD," zooals dat in sportbargoensch heet. Deftige heeren, nonchalant in het zand gehurkt, met een groote lichte parasol in de eeDe hand, aten ongegeneerd een taartje uit de andere. De ellebogen had men ook niet te vergeefs medegenomen! In den hoek bij de totalisators heerschte een gedrang als in den effecten hoek van de Amsterdamsche beurs. „Loten mijnheer", schreeuwde een bekend Groningsch straattype, doch hij werd onmiddellijk overstemd door de totalisators met Fransch accent. Komaan, eeren, twee op Sequah tegen een op Jeanne d'Arc, een op Ideaal, tegen twee op Wel'elm III". De ruime tribunes waren slecht bezet, daar de meeste lieden er de voorkeur aan gaven, op het terrein zelf een kijkje te nemen. Heeren met korte fietsbroek en cabje met A. N. W. B. no. zooveel, deden denken aan visschen op het droge. Het qjkest zetelde op het middenterrein, do jury op een soort duiventil in de lucht. Ondertusschen luidt de eerste bel. De deelnemers spoeden zich naar de aangewezen plaatsen, op do baan tusschen de witte paaltjes met de roode vlaggetjes. Een man grijpt een schichtig paard bij den kop. „Jij de binnenbaan en jij de buitenbaan", klinkt het. Het schot valt en de wedrennen zijn begonnen. Men verwachtte hier geen deskundig verslag over de dieren zelf en hetgeen ze dien dag presteerden naar varhouding van hunne krachten, daartoe achten we ons op dit gebied van sport, dat zooveel studie op zich zelf vereischt, niet capabel. We laten hier eenvoudig den uitslag volgen en zullen hier en daar, waar iets bijzonders voorviel, dit in enkele woorden vermeiden. I. Openingsprijs. Aanmoed.-harddr. (aangesp) van paarden, geb. in de prov. Groningen, Friesland of Drenthe, in 1894, 1895 of 1896, toebeh. aan aldaar wonende eigenaren en sedert 1 Jan. in hun bezit. 3 jarigen 1600 M., 4 jarigen 1650 M., 5-jarigen 1700 M. Prijzen f200, f 100, f 50 en f25. Deelnemers 8. lste prijs Jenny, stal Groene Weide, Borgercompagnie, 1700 M. 3. m. 22 4 / 5 ; 2de pr. Linsca II, C. Sonius, Groningen, 1700 M. 3 m. 26; Jeanne d'Arc, Tj. Witteveen, Leeuwarden, 1600 M. 3 m. 30%; Electricity II, C. Sonius, Groningen, 16 M, 3 m. 55 3 /sII. Yoorjaarsprijs. Intern, record-heat harddr. (aangesp.) van paarden van alle landen en rassen, toebeh. aan Nederlanders. Minimum afstand 1600 M. Paarden met een record van 1.48 of slechter gaan van den start; voor iedere betere recordseconde 15 M, meer. Paarden zonder ree. worden door den handicapper geplaatst. Prijs f 400. De wedstrijd werd over drie heats gereden. Eerste heat. 1. Wilhelm III, P. Mooijman, Stompwijk, 1615 M. in 2 m. 47; 2. Ideaal, S. Snoeck, Bergen, 1615 M. 2 m. 48 4 / 5 . Yan de 2de heat werd geen tijd opgenomen. Op een oogenblik klonk het: „Rejected gaat de sloot in", en jawel, bij een bocht had de schimmel een bad genomen, zonder dat dit tot verdere ongelukken aanleiding gaf. Winners Emeer, A. H. v. W. Crommelin, Heemstede, 1660 M. en Angelina, stal Jan Steen, Den Haag, 1690 M. 3de heat Emeer, 2 m. 51 4 / 5 sec., die daarmede den prijs won. De uitslag werd met fanfares begroet. Evenals in het vorig nummer bleken de handicaps wat zwaar, zoodat de snelste paarden niet konden ophalen. III. Wedren op de vlakke baan voor iul. paarden van 3 j. en ouder. Hand. Ie prijs f300, 2e prij 3 f 150, 3e prijs f 100. Afstand 1600 M. 1. Patty, luit. J. H. M. ten Kate, Leiden, 70 K.G.; 2. Odin, ritm. Metelerkamp v. Bronkhorst, Haveke bij Gorssel, 58 K.G.; 3. Malcadjick, luit. H. Meiners, Breda, 687 3 K.G. Geen tijd opgenomen. IY. Pinksterprijs. Intern, harddr. (aangesp.) van paarden van alle landen en rassen, die geen beter record getoond hebben dan 1.50, toebeh. aan Nederlanders. Pryzen f 250, f 100, f50. Daar alle inschrijvers zich hadden teruggetrokken, kwam hiervoor in de plaats: IVa. Pinksterprijs. Reeord-hardd. (aangesp.), van paarden van alle landen en rassen, die geen beter record getoond hebben dan 1.50, toebeh. aan Nederlanders. Minimum afst. 2000 M. Paarden met een record van 2 min. of sleohter gaan van start, voor iedere betere record-sec. 20 M. meer; paarden zonder record worden door den handicapper geplaatst, doch die door dezen sneller worden geacht dan 1.50, worden niet aangenomen. Prijzen f 250, f 100, f 50. Bij dit nummer deed zich een zeer lastige kwestie voor. Het schot was gevallen en de paarden waren voort. Maar op eens zag men op de baan de vlaggen in beweging en werd cr halt gecommandeerd. Er zou nl. verkeerd gestort zijn. Eenige jockey's, en daaronder met goede kansen, hielden hun paard in, anderen reden door en legden kalm en brutaal de baan af. Zo beriepen zich later op het rogl. der Ned. Harddr. en Renver. en werden in het gelijk gesteld, waarop luide protesten volgden van degenen, die fair genoeg geweest waren te stoppen. Sommigen spraken als hun meening uit, dat degenen, die te vroeg afgingen, gediskwalificeard hadden moeten worden, doch de race door had moeten gaan. Ds uitslag was nu: 1. Black Boy, Wickevoort Crommelin, Heemstede, 2080 M.; 2. Jenny, stal Groene Weide, 2000 M.; 3. Batir, J. W. Schuyll, Rotterdam, 2180 M.; 4. Linsca II, C. Sonius, Groningen 2100 M. De totalisator betaalde f 6 50, de placé f 3.75 en f 3.50. Y. Villa Hemmen-pr. Groote Intern. Harddr. handic., aangesp, voor paarden van alle landen en rassen, toebeh. aan Nederlanders. Pr. f 500, benevens een eerepr., aangeb. door den heer jhr. C. H. Quintus, burgera. van de gem. Haren, f 200, f 100. 1. Nutina, B. H. Tan Munster, Groningen, 4140 M., 7 m. 6 4 /s 5 2. Chilo, Reilingh en Leopold, Groningen, 4220 M., 7 m. 7V 5 ; 3. Newfold, J. W. Schuyl, Rotterdam, 4360 M. Het bestaande record werd met 1 sec. verbeterd. YI. Steeple chase voor paarden van 3 j. en ouder, uitsluitend en bona flde toebeh. aan Nederlanders. Handicap. Ie pr. f 400, 2e pr. f 100, 3e pr. f 50. 1. Antelope, luit. H. Meijners, Breda, 78 kg. 2. Yel Vel, Messrs. Johnson, Scheveningen, 74 kg. 3. War da, luit. G. J. A. A. baron van Heemstra, Amersfoort, 63 kg. Het publiek, ofschoon, dank zij het gunstige ■weder zeer talrijk, werd toch geringer geschat dan een vorig jaar, vermoedelijk door de tentoonstelling te Appingedam. Door leeken werd nog al gewonnen tengevolge van de onvoorziene uitkomsten, terwijl sportslui nog al verloren. ---