Uit de Residentie. DEN HAAG, 24 September. Al verheugen mensch en dier zich in het late nazomertje — wel eens naar den Zwolschen beschermheilige het zomertje van St. Michiel (29 Sept.) genoemd — wij weten maar al te goed dat het een afscheid is. Tal van dingen komen ons dit vertellen, zelfs al zagen wij de zacht neerdalende gele en bruine bladeren niet en al hoorden wij het geritsel over de paden niet, telkens als de adem des winds het dorrende loof in beweging brengt. Want de uittocht der bezoekers is al een paar weken aan den gang en, waar 't vroeger een luidruchtig gedrang was, heerscht nu rustige kalmte. Hij, die zich gaarne in klassieke herinneringen vermeit, kan, het strand betredende, met een kleine variant op Schiller's Don Carlos uitroepen: „Die schone Tage in Schevening' sind nun zu Ende"; wel zijn de Rebiceksche concerten in de Kurzaal nog niet gesloten en wel blaast Hoffmann's kapel er in het Pier-café nog lustig op los, de gelederen zijn toch reeds sterk gedund ten teeken dat het spoedig afloopt. Eveneens zullen a.s. Zondag en Maandag de Grenadiers hun afscheidsconcert in de Tent en in den Dierentuin doen hooren, terwijl daarentegen de Fransche opera en het Nederl. Tooneel hun openingsvoorstellingen voor de komende week aankondigen. En voor wie mogelijk bij deze diverse teekenen 't oog sluiten, is er een andere duidelijke aanwijzing, dat wij het eind van September naderen, d. i. het tijdelijk verblijf der Koningin in ons midden. Met luid gejuich is zij door duizenden ingehaald en even krachtig is er, al zaten de vorstelijke personen niet in den „gouden" koets, gejubeld bij den deftigen tocht naar en van het Binnenhof, waar Zij aan 's Volks vertegenwoordiging datgene ging mededeelen, wat de regeering oirbaar achtte officieel ter onzer kennis te brengen. Natuurlijk was er van allerlei in het oordeel te vinden, dat over die koninklijke rede geveld werd. Sommigen vonden haar buitengewoon mooi, anderen verklaarden zich dankbaar maar onvoldaan, enkelen hadden er slechts afkeuring voor over, b.v. het Groene Weekblad dat haar als harteloos bestempelde. Mij dunkt, dat het ni eet exces d'honneur, ni cetie indignité hier op zijn plaats is. Men mag het gemis van enkele ons beloofde en van sommige begeerlijke dingen betreuren, er staan verschillende toezeggingen tegenover, die geenszins waardeloos zijn. De zinsnede in den aanhef was ongetwijfeld de overgroote meerderheid des volks uit 't hart gegrepen, wij allen hopen oprecht dat de Koningin tot in lengte van dagen zich innig aan haar volk verbonden blijve gevoelen, ook al worde zij gespaard voor nieuwe krankheid, die opnieuw zorgelijke dagen zou doen aanbreken. In den aanhef der Troonrede was inderdaad de goede toon getroffen, iets verder vonden wij nog iets anders dat waardeering verdient. Daar lezen wij toch van verzorging van het vakonderwijs, waarmede immers een groot volksbelang kan gediend zijn. Maar, van dr. Kuyper als beschermer der „kleine luyden" mochten wij nog meer verwachten, zoo luidt het verwijt van velen. Voor deze opvatting is zeker vrij wat te zeggen, maar men vergete niet, dat men, zoo sprekende, een bij uitstek moeilijk werk verlangt. De moeilijkheid mag wel niet afschrikken, maar zij verklaart toch den langzamen gang. Want, het is met name een Armenwet, die geëischt wordt en zeker leven wij, wat dit betreft, onder een erbarmelijke wetgeving. Laat ons echter vertrouwen, dat onze schrandere premier ook aan de voorbereiding dezer zaak arbeidt, tevens dat hij den plicht beseft om met de indiening van een ontwerp, dat de leniging van veler nooden beproeven wil, niet tot de elfde ure van zijn ministerieel leven te dralen. Hij moet niet slechts i n d i enen, hij moet ernstig streven nog persoonlijk zulk een wet tot stand te brengen. Doch, voor 't oogenblik geen verdere uitweidingen over de Troonrede. Om het gewicht der zaak stipte ik de Armenwet aan waarvan ook het vorige kabinet de behoefte erkende, zonder tot de vervulling dier behoefte te komen. In onzen veeleischenden tijd moet men wel een veelzijdig en buitengewoon werkzaam man zijn om als bewindsman niet beneden zijn taak te blijken. * * * Is, niet een enkel man maar een veelhoofdig college, namelijk onze Gemeenteraad, bene en zijn taak gebleven, met de afwijzing van e aanbod-Goekoop c.s. tot aankoop van het lanagoed Zorgvliet? Ik aarzel deze vraag te beantwoorden. Als wij het ergste veronderstellen, n am. een volkomen versnippering van het Jan go met roekeloos kappen van het geboomte S e P® a ™> waardoor de schoonheid van den Ouden ° 'eningschen weg over zijn grootste he onherstelbare schade lijden zou, ja, dan zo afwijzing blijvend te betreuren zijn. Maar suw zaak er aldus voor? Dit weet ik niet en doet mij aarzelen. , _ j„ f Want er is reden genoeg om te gelooven, a no g wel een nadere aanbieding volgen ® volkomen begrijpelijk is 't, dat de Raa ^ deinsde voor een uitgaaf van lï vermeerderd met ruim twee ton wegens S vraagd e voorwaarden van betaling), die eel * ™ 0 eing van den hoofdelijken omslag met 0e 8 1 ' 4 van het tegenwoordig bedrag zou gevorderd. De bloei van 's Gravenhage is nau iiocht aan den toevloed van talrijke g ezI die tot de welgestelden, maar lang niet tot de rijken behooren. Wij zijn toch reeds op den weg van belastingverhooging, dit is niet geheel te vermijden, maar juist dit moet tot omzichtigheid aansporen. De kip met de gouden eieren mag niet geslacht worden. En het was wel opmerkelijk, dat de Wethouder van Openbare werken, mr. Bevers, die in December j.1. een warmaanhanger van den koop was en destijds een voorstel deed om Zorgvliet voor 4J millioen van den Groothertog te koopen ('t voorstel werd toen met slechts 2 stemmen meerderheid verworpen), nu met het afwijzend praeadvies van B. en W. medeging. Indien ook hij geen reden had om alsnog gunstiger voorwaarden tegemoet te zien, zou hij dan om die paar ton meer geheel zijn omgedraaid en den Raad alsnog niet gewaarschuwd hebben, dat hij op 't punt stond iets onherstelbaars te doen? Niet onwaarschijnlijk zal in de geheime zitting, die aan het korte debat voorafging, wel eenig licht over dit punt zijn opgegaan. Voor 't oogenblik is de zaak nu van de baan, maar zeer gaarne zullen wij er eerlang meer van hooren. Want, daar 't een kwestie van niet gering belang voor de toekomst is, willen wij in casu toch het fijne van de Mis weten. Mr. Goekoop's aanbod bleef slechts tot 17 September van kracht, volgens zijn schrijven had hij het landgoed „in handen" — uit een en ander schijnt te volgen dat hij zich nog niet in den eigendom verheugt, dat feitelijk het begeerde lustoord nog aan den Saksischen Groothertog toebehoort. In dit geval mag een nieuwe onderhandeling vermoed worden, mits men niet over en weer ga boudeeren en elkaar met schuine blikken aanzien. De Raad neme derhalve geen afstootende houding aan, zijn plicht is het gemeentebelang te dienen en, dit in 't oog houdende, past het om tegemoetkomend te zijn als bij de wederpartij neiging töt nieuw overleg mag ondersteld worden. Sedert de vorige week zijn wij in 't bezit van het door onze veeljarige Tramcommissie uitgebrachte verslag. Voor haar, die ontegenzeggelijk aan het onderzoek van den toestand der Maatschappij en aan de onderhandelingen met de Directie heel wat werk gehad heeft, is 't niet aangenaam dat haar verslag door het publiek zoo ijskoud ontvangen is. En toch is dit volkomen natuurlijk. Want sinds lang was het uitgelekt, dat na eindelooze moeilijkheden, na afbrekingen en wederaanknooping van het wederzijdsch overleg, men toch niet geslaagd was een vergelijk te vinden. Evenals het in vroeger eeuwen een vaak herhaalde maar altijd ijdele poging was de marier le Grand Turc d la République de Vénise zoo was ook dit huwelijksplan, dit innig verbond tusschen de gemeente en de maatschappij, feitelijk niet mogelijk, Laatstgenoemde mocht haar zware geldelijke verplichtingen niet uit 't oog verliezen en eerstgenoemde mocht zich zelve geen strop om den hals slaan. Ware van den aanvang af onze tram in goede en eerlijke handen geweest en door een kundig directeur geëxploiteerd, zij zou sedert lang een mooie en bloeiende zaak zijn. Maar er is in langvervlogen dagen (de tram ten onzent is reeds 40 jaar oud) zoo gezwendeld en zoo bedenkelijk beheerd, dat de zaak nog allerlei „oud zeer" heeft. N u moge er een wezenlijk bekwaam en betrouwbaar man aan 't hoofd staan en nu moge ook de raad van commissarissen uit achtbare mannen bestaan, zij kunnen de vroegere dingen niet ongedaan maken. Ofschoon dan de tegenwoordig'e Maatschappij tot velerlei opoffering bereid is en ofschoon ook de gemeente heel gaarne de noodige uitbreidingen aan haar zou overlaten, de begeerde harmonie stuitte voornamelijk af op de voorwaarden V&n naasting. De Maatschappij stond sterk door het feit, dat haar concessie nog tot 1926 duurt, de gemeente moest wel vasthouden aan sommige eischen ten einde geen drukkenden last op de toekomst te leggen en, evenals een hardnekkig gekibbel over de huwelijksvoorwaarden het sluiten van een huwelijk beletten kan, zoo heeft ook de Tramcommissie van een hernieuwde \ereeniging der wederzijdsche wenschen en belangen moeten afzien. De gedrongen samenwoning blijft voortduren binnen de grenzen der geldende concessie, maar niet langer. at nu te doen om dit samenzijn dragelijk te maken? Voorgesteld wordt de aanleg van etnige loognoodige lijnen. Dezen moeten dan \r °iffanL estaa ? de contract vooraf aan de ïf S worden aangeboden, weigert zij Het- best-p de ex P loitatie aanvaarden, liet beste is, dat men zoo welwillend mogelijk tegenover de maatschappij zij, om een vrijgevige exploitatie te bevorderen, maar onherroepelijk vasthoude aan den termijn van 1926 Welke vriendelijke voorstellen de directie ooknog moS doen van geen enkele verlenging moet 2 sprake zijn. Want éénmaal moet toch het uu slaan voor een zuiveren toestand. * * Dat die beeldspraak van een huwelijk mij zoo door t hoofd speelde, is zeker aan een circulalr ® te ^ te °> mi J.7oor een paar weken toegezonden, de verschijning omstreeks 1 October van een nieuw weekblad aankondigend onder den hoopvollen titel: de Huwelijksbode. Nietwaar zulk een titel heeft iets aantrekkelijks me n voelt zich, zij 't ook voorbijgaand, als 't ware verjeugdigd bij t hooren, dat de Huwelijksbode ook aan onze deur zal aankloppen. Als oud celibatair is er iets vleiends in op discrete wijze te vernemen, dat men nog meetelt bij hen, die in staat zijn de geneugten van het huwelijk te verbreiden en te vermeerderen. Nu is 't waar dat er ten onzent aanleiding bestaat om dé grenzen niet te eng te trekken, waar de residentie nagenoeg 20000 dames meer telt dan mannen. Wij lieten ons indertijd op onze galanterie voorstaan, maar, dit steeds aangroeiend cijfer aanziende, schijnt ook die reputatie als zoo menige andere niet langer te handhaven. In genoemde circulaire trof mij intusschen de volgende nuchtere opmerking: „de samenvoeging van vraag en aanbod ook op dit gebied in een speciaal orgaan, kan aan het beoogde doel (behartiging der huwelijksbelangen) slechts bevorderlijk zijn en ongetwijfeld zal daardoor menig huwelijk tot stand komen, hetwelk door den huidigen toestand bij gebrek aan een huwelijkscourant bij velen tot de vrome wenschen blijft behooren." Deze verklaring prikkelt onze weetgierigheid. Men belooft ons een serieus blad, ongepaste aardigheden zullen worden geweerd, alles zal „delicaat en ernstig" worden behandeld. Op deze stellige mededeelingen willen wij vertrouwen, maar die „samenvoeging van vraag en aanbod" klinkt toch ietwat raar. Het is immers of men hier de huwelijksmarkt wil bedienen, de waar moet dan netjes opgepoetst worden om er aanlokkelijk uit te zien, naar het voorschrift van Vader Cats: Wie zijn waer weet op te proncken Nae den eisch en nae den tijd, Doet den kooper daer op loncken, En hij raeckt zijn waren quijt. Welke dames, en even goed welke heeren, zullen nu van de goede diensten van dezen Bode gebruik maken? Wie weet welke verrassende ontdekkingen ons nog wachten. Het moet echter wel een zeer uitnemende redactie zijn, welke zich op deze glibberige wegen waagt, zij zijn niet alleen glibberig, maar zelfs met voetangels en klemmen bezaaid. Doch misschien is dit de zwartgalligheid van den gevorderden leeftijd, die zich bij mij openbaart. Laat mij veel liever mijn eerste adjectief voor deze onderneming gedenken, het woordeke hoopvol. Laat ons dan hopen, dat de Huwelijksbode zijn taak schitterend volbrenge en dat hij er in slage althans één nul van het leelijke cijfer van 20000 weg te blazen, op gevaar af dat eenige van die duizenden dames met een nul raken opgescheept. Eenmaal op dit terrein verdwaald, dan is men er nog zoo gauw niet uit, vooral niet als men gelijktijdig, even uit het raam ziende, een aanplakbiljet ziet aangeslagen, waarop tegen Zaterdag de opvoering van „Mevrouw Flirt" door de Rotterdamsche tooneelisten ziet aangekondigd. Flirtation, behaagziek gedartel, somtijds op 't kantje af, het is iets dat in den Haagschen smaak valt. Wanneer dan een actrice als mevrouw v. Eijsden de titelrol en een uitstekend diseur als Brondgeest den cynischen wereldling speelt, dan weten wij vooraf, dat ons ook op deze markt waar voor ons geld geboden wordt. Evenwel vinden zij concurrentie, daar in de eerste dagen van October de zeer goede troep van het Parijsche Athénée met hetzelfde stuk hier komt, en een echt Fransch stuk, door Parijsche acteurs gespeeld, is natuurlijk verleidelijk. De oorspronkelijke geestigheid is nooit bij een vertaling heelemaal te redden. * * * Op den 2en October viert de Witte Societeit haar lOOen jaardag. Diverse feestelijkheden komen voor op de agenda , waaronder natuurlijk een diner. Gelukkig heeft maar een klein deel zich voor den maaltijd aangemeld, want het zou oneigenaardig zijn, als men in een ander gebouw moest gaan aanzitten. Het zijn maar 236 leden, die wenschen te dineeren. Dezen kunnen in de beneden-voorzaal met de aangrenzende middengalerij geplaatst worden, terwijl de muziek dan in de biljartzaal troont, waar tevens ruimte voor de bedienings-attributen overblijft. Als de meer dan 3000 leden allen meededen, dan zouden de commissarissen benauwd gekeken hebben. Natuurlijk moeten de „Ledinnen" ook iets van het feest hebben, derhalve komt er een feestavond in het Gebouw v. K.. & W,, waar gemusiceerd en gediverteerd en geflirt en gedanst zal worden. Ook wacht ons een groote Ping-pong in de Tent in 't Bosch, voorts een biljartcoweowrs en eindelijk een Gedenkboek. Als dit laatste met talent in elkaar wordt gezet, dan kan 't inderdaad heel aardig worden. Want wat al verandering, uitbreiding en gedaanteverwisseling heeft die vrij nederige Witte van 1802 niet ondergaan. Schrijver dezes kent het gebouw nog van vóór het oorlogsjaar 1870. toen die groote verbouwing geschiedde, welke ons tijdelijk tot 't betrekken van een bivac op het Plein, waar een groote houten loods verrezen was, dwong. Het indertijd Witte huis was een eigenaardig gebouw met gezellige hoekjes en (boven en beneden) een diep inloopende gaanderij. De groote uitbreiding heeft aan de gezelligheid afbreuk gedaan, maar hoe kon dit ook anders? Wat al personen, die een gewichtige rol gesp jeld hebben, behoorden niet tot de habitués der Witte! Van Napoleon's tijd af tot op onze dagen zou men een respectable lijst kunnen maken. De raadslieden van koning Lodewijk, maarschalken en prefecten, staatslieden uit den tijd van Willem I en van vóór de scheiding niet Belgie, toongevende personen uit de troebele dagen van '48 en daarna de velen, die onder de regeering van onzen laatsten koning, die tijdens het Regentschap of die, nu onze jonge koningin 't bewind voert, de hoogste plaatsen bekleeden, — zij allen verkeerden of verkeeren in dat welbekende gebouw met zijn schat van herinneringen. In vroeger jaren stond in de Tent in het Bosch bij muziek-uitvoeringen altijd een bijzonder tafeltje met gevlochten fauteuils er om heen gereed, waar ik als aankomende jongen ontelbare keeren rins Hendrik met zijn eerste Gemalin, Prinses Amalia van Saksen-Weimar, heb zien plaats nemen. Op de Woensdag avonden verzuimden zij zelden een uurtje te komen luisteren, als Dunkier, wiens bloeitijd 't toen was, er den staf voerde. * * * Maar ik moet eindigen, al wilde ik nog iets mededeelen over den Scheveningschen bouw, die, na de ruim volteekende leening, op 1 October a.s. aanvangt, wanneer op 30 September het Kurhaus zijn laatste morgen- en avondconcert zal gegeven hebben. Ook over den nieuwen Minister van Koloniën kan ik nu niet meer gaan keuvelen, slechts mededeelen dat hij met goede verwachting wordt begroet. Vooral is 't een juist inzicht, dat hem ontslag deed vragen als Indisch officier. Een kapitein als minister, die dan toch in sommige opzichten de Chef van den GouverneurGeneraal en van de kommandanten der Zee- en Landmacht van Indie is, dat zou niet correct wezen. Moge de heer Idenburg een even goeden indruk wekken als zijn werkzame en betreurde voorganger en moge hij toonen, dat de maarschalkstaf, dien hij blijkbaar in zijn uitrusting medevoerde, bij hem in waardige en vertrouwde hand rust! A. C. E, --- Advertentie ADVERTENTIES Vervolg. Alleen echr in onze PatenlFlacons. Groofe flacon F 1.~ halve „60cenl Henkes' Jam Aardbeien 40 cent andere soorten 35 cent per flacon Magazijn van Pianino's, Orgels en Strijkinstrnmenten YAN W. van Rantwijk (Firma B. Dibkes) ZWOLLE Opgericht 1871 STEMMEN. VERHUREN. INRUILEN. REPAREEREN. Ruime keuze. Billijke prijxen. VPlIïTTTQTi E J. VOOGDEN, Architect naar Gasthuisplein B 86. deNatuur-V/ollen i - Ondergoederen 1 ^ i van . ( FRIEZENVEEN) ttjn verkrijgbaar t>y ter Weele Buisman & NellensteUn en H. Kruse Zwolle Malthusianisme. Nadere inlichtingen hieromtrent geeft Mejuffrouw VAN BIEZEN, Verloskundige, Arnhemsche sveg 40, Amersfoort. Zitting te Deventer 2de en laatste Woensdag van elke maand, van 4J tot 7i uur, Brinkgrevenweg Voorstad No. 4c, 3 min. van 't station Hol. Sp. ---