Burgemeester en Wethouders van Zwolle, Burgemeester en Wethouders van Zwolle, Qelet op het voorschrift van artikel 219 der «•emeentewet; 0 Brengen bij deze ter kennis van de ingezetenen, jat door hen den raad is aangeboden de rekening der ontvangsten en uitgaven over het dienstjaar 1914, dat die rekening ter secretarie der gemeente ter lezing ligt gedurende 14 dagen, van des morgens 10 tot des namiddags 12£ uur en dat afschriften er van, tegen betaling der kosten, ter Secretarie zijn te bekomen. Zwolle, 24 Augustus 1915. Burgemeester en Wethouders voornoemtl, I. A. VAN ROIJEN, Burgemeester. VAN LEYDEN, Secretaris. --- TELEGRAMMEN. Gevechtsterrein in Frankrijk. P ARIJS 25 Aug. (Reuter). Avondcommuniqué. Van België tot aan de Oke krachtige artillerie-actie De Fransche artillerie bracht de Duite^e batterijen, die Mont Didié besdhoten, tot zwijgen. . , , , , , In Champagne en m de Argonnen bad op vele plaateen een onafgebroken granaatgevecht plaats. Maandagnacht bombardeerde een eskader van 7 aeroplanes de stations Tergnier en Noyon. Verschillende branden werden waargenomen. Russische legerberichten. PETROGRADE, 24 Aug. (Tel. Ag.) Communiqué: Bij Riga geen verandering. Bij Jakobstad en Dwinsk hadden £3 dezeT partieele gevechten plaats met wisselend succes. Van.Ko-wno tot Wilno bleef de vijand Zondagnacht en Maandag druk 'uitoefenen op onze troepen, die echter; stand hielden. Tussehen Bober en Narew gingen wij op den linkeroever der Bober terug en ontruimden in verband hiermede Zondagavond de vestingwerken van Oseowiecz, na deze deels te hebben opgeblazen en deels verbrand. Tussehen boven-Narew en Bug bleven Zondagnacht en Maandag de hardnekkige aanvallen van den vijand voortduren in de streek oostelijk van Bjelsk en aan het front Kletejeli— Wisóko—Litovsk—Orlio. Enkele dezer aanvallen werden in weerwil der vijandelijke overmacht afgeslagen. Wi. maakten eenige gevangenen en-veroverden mitrailleuses. Deze actie vergemakkelijkte ten zeerste de bezetting. Aan nieuwe stellingen aan den rechter Bugoever verijdelden wij Zondagnacht een poging van den vijand om het offensief te hervatten in de richting Kovel. In de s'treek bij Tisjotsja duurt het 23 dezer tegonnen gevecht voort. De zeeslag in de Golf van Riga. BERLIJN, 25 Aug. (Wolff). In tegenspraak met 'het door de Russen medegedeelde omtrent de vlootactie in de golf van Riga, kan het volgende worden gemeld: De in de golf doorgebroken Duitsche schepen vonden daar slechts een zwakke Russische macht, die gedeeltelijk verdreven en gedeeltelijk vernietigd werd. Van een grooten zeeslag kan dus geen"sprake zijn. De Duitscihers verloren, behalve de dooT hen opgegeven vaartuigen, geen enkel schip. Een poging om bij Pernau te landen, is niet gedaan, zelfs niet voorgenomen en dus ook niet afgeslagen. De torpedoboot-flottilje, welke hier verscheen, had ten doel de havenversperring te dekken. Hierbij ontstond een artillsricgevecht met kanon- en veldbatterijen, waarbij een havtnbatterij tot zwijgen werd gebracht en de veldbatterijen met goed gevolg beschoten werden. Een Russische stoomboot en 6 zeilschepen werden opgebracht tff in den grond geboerd. De'door de Russen buitgemaakte schepen zijn stoombooten, die wij ter versperring der doorvaart hadden laten zinken. (Zie het vervolg in het Eerste Blad) --- FEUILLETON DE WILDE OLIJF. 63) Roman naar het Engelsch. „Mr. Jarrott houdt veel van mr. Strange." „Misschien zal dit zijn genegenheid bekoelen." „Dat geloof ik niet. Zoolang Evie er op staat met hem te trouwen. Ik ben overtuigd, dat zij zich aan zijn zijde zullen scharen." „Zij zullen zich niet lang aan zijn zijde scharen, als de wet hem oplegt — wat zij hem vroeser wilde opleggen." „0, maar u denkt toch niet, dat er voor zoo iets gevaar bestaat?" „Ik kan het niet zeggen", zei hij,' zijn hoofd onheilspellend schuddend. „Het pleit niét voor , zijn onschuld, .dat hij terugkomt en zich aangeeft. Er schuilt gewoonlijk berouw achter die list." . <,Is "dat dan geen reden te meer voor ons om hem te helpen?" ..Hem helpen? Hoe?".» ."Door te trachten zijn zaak voor hem te winnen". , Hij keek haar met schitterende oogen aan, -erwijl zij n vingers den glimlach achter zijn "leurloozen knevel verborgen. »&n hoe zou jo dat dan willen aanleggen?" 'iï^ ™ e ^' maar & veronderstel dat lt ;- wel weet. Daar moeten wegen voor zijn. Amerïk^SiV 0 , 0 sp ' oedi S mogelijk naar Zuidiwi vonrri + ^®nkt dat het wel maanden kan dus^ï® - ^JÜ eruRk omt, Ik dacht dat - misïlSn ~ als hij niet in staat kunÏÏ'onto^f' to f * ?***£ wijs kan gevonden wS^ of , e " TÏT niet gevonden is — i s diut r,.; f ^ i • < i usver op dat gedaan wordt? en da+ >/ iö m 1 f I ? ier waarhem - als hij terugkomt " kia ' r hebbcn „Als huwelijkscadeau?" „Het zou een 'huwelijkscadeau - voor ons al _ voor len zijn. Het zou voor Evie's bestwil zijn. U weet hoeveel ik van haar houd. Als ik op die manier haar geluk kon verzekeren —" „Je bedoelt, als ik het zou kunnen verzekeren." „U zou het inderdaad doen, maar ik zou gaarne meewerken." „Op welke manier?" Zij zat doodstil. Uit zijn plotselinge stijve houding maakte zij op, dat hij haar begreep, terwijl zijn oogen niet meer schitterden en zijn vingers niet meer over zijn knevel heenstreken. Zij sloeg haar oogen voor den onderzoekenden blik van de zijne neer, maar sloeg ze dadelijk weer op en nu hadden zij weer de vluchtige, wilde uitdrukking. „Op welke wijze u maar wensoht." • Zij trachtte die woorden duidelijk en zakelijk te zeggen, niet alsof zij van bijzondere beteekenis waren, maar zij faalde daarin. Ondanks haar zelf verrieden zij volkomen 'haar bedoeling. De korte pauze, die volgde, was rniet minder welsprekend en ook Conquest's eenigszins zenuwachtig lachje verstoorde den indruk niet, terwijl hij van 'houding veranderend zich over zijn lessenaar heenboog en op het vloeipapier krabbelde. Ofschoon hij het zich zelf nooit zou hebben bekend, was het hem eveneens welkom dat hij haar niet behoefde aan te zien. Hij was niet geschokt noch bepaald verrast. De gedachte was hem niet vreemd, dat de liefde van een vrouw _iets is, dat gekocht kan worden. De eene man koopt het van haar vader voor een span ossen, een ander van haar zelf voor een tehuis en een diamanten tiara. Het was in beide gevallen hetzelfde principe. Hij had er nooit aan getwijfeld, dat Miriam Strange ook haar prijs had, maar de moeilijkheid was voor hem geweest uit te vinden waarin die bestond. Daar het hem was gebleken dat het tehuis en de diamanten tiara haar even onverschillig lieten als een span ossen, was hij aangewezen op een keuze uit heldhaftige daden. Hij had meer dan eens vermoed, dat hij haar daardoor zou kunnen winnen, als zij slechts in zijn lijn waren geweest. Maar daar iemand met een g-roote winstgevende praktijk weinig in de gelegenheid komt tot iets dergelijks, had hij er verder niet bij stilgestaan. In het diepst van zijn gemoed had hij evenwe^ reeds lang verlangd door een dappere daad de. oogen te verblinden, die hem slechts zagen als een respectabel man van middelbaren leeftijd. Het scheen dus nu een gelukkig toeval, bijna zou men het een daad der voorzienigheid kunnen noemen, dat er juist iets gevraagd werd wat behoorde tot het genre van zijn H bravourstukken", van den kant waaT hij er indruk mee kon maken. „Wij laten -ons nooit met erimineele zaken ip," zei hij na lang nadenken, terwijl hij doelloos bleef doorkrabbelen, „maar wij komen natuurlijk wel in contact met de menschen, die zulke zaken behandelen." „Ik dacht wel dat dit het geval zou zijn." „Ik moet jo echter zeggen, dat als jou motief is tij-d uit te winnen voor onzen vriend in kwestie —" „Dat is mijn motief — slechts het eenige —" „Dan zou je ook zelf met hen in contact- kunnen komen." „Maar dat verlang ik niet." „En toch moet je, dunkt me, daarover nog eens nadenken. De beste rechtsgeleerde raad in do Wereld kan — door geld — verkregen worden." „Dat weet ik." Haar scherp van ter zijde aankijkend zag hij, dat zij haar hoofd in den nek wierp met de haar eigen beweging van vastberadenheid. „O heel goed dan," zei hij bedaard, zijn gekrabbel hervattend. Na deze waarschuwing voelde hij zich gerechtigd haar bij haar woord té nemen. Zij wist nu, dat üij hiermee om te beginnen 'haar eerste gr-oote punt had gewonnen. In 'antwoord op zijn vrageii vertelde zij de geschiedenis weer en gaf. blijk, zo-oals hij zich herinnerde — lang daarna — dat zij merkwaardig goed op de hoogte van de bijzonderheden daarvan was. Zij opperde denkbeelden, die van eenige scherpzinnigheid getuigden en legde nadruk op de hulp, die zij in 't bijzonder van Philip Wayne konden verwaohten. Haar opgewonden, mooi gelaat deed de kwijnende geestdrift in' zijn eigen hart weer ontgloeien, terwijl hij zich niet kon ontveinzen, dat deze onbaatzuchtige belangstelling hen in eon half uur nader tot elkaar had gebracht dan zij ooit eerder waren geweest. Er was nu een band tussehen hen. Ondanks zijn volhardende pogingen en zijn verzekeringen was hij haar nooit nader gekomen dan een standbeeld op een voetstuk tot zijn buurman in dezelfde positie komt, maar nu ten laatste stonden zij samen op dezelfde aarde. Dit was meer dan reden genoeg voor hem om de zaak van Norrie Ford ter hand te nemen, er al zijn hulpbronnen, geestelijk als stoffelijk, aan te wijden, en haar te winnen. Na verlóóp van een paar uur waren zij het' volkomen eens, maar hij kwam niet terug op hun stilzwijgende overeenkomst. Zij was het die voelde dat daarvan niet voldoende was gezegd, dat er niet voldoende nadruk was gelegd op de oprechtheid, waarmee zij die had aangegaan. Reeds bij de deur zijnde en op het punt van heen te gaan, vermande zij zioh om hem aan te kijken en te zeggen: . „U kan zich niet voorstellen wat dit alles voor mij beteekent. Als wij slagen — dat wil zeggen als u slaagt — zal ik u nauwelijks durven zeggen, hoe dankbaar ik u zal kunnen zijn." Hij voelde reeds iets van de grootmoedigheid van den held bij het aanspraak maken op een belooning. „Je behoeft daar niet over te denken," zei hij glimlachend. „Ik doe dat ook niet. Als ik door Evie gelukkig te maken jou van dienst kan wezen, zal ik niet om dankbaarheid vragen." Zij keek op haar mof neer en streek met haar hand er over, keek toen plotseling op. „Neen, maar ik zal behoefte hebben die te toonen." Met die woorden was zij verdwenen — lichter om 't- hart, dan het haar een paal- uren geleden mogelijk had geschenen, zich ooit weer te voelen. Haar blijdschap was die van den kapitein, die weet, dat hij zijn schip heeft gered, ofschoon zijn eigen wond noodlottig is. Wordt vervolgd. --- Brieven uit Parijs. LXXXVIII. (Nadruk verboden). Al een heelen tijd geleden heb ik een grappige teekening gezien van één van de Fransche humoristen — als ik me«niet vergis was ze van Abel Faivre. Twee soldaten — deux „poilus", zooals we ze tegenwoordig noemen — zitten in •hun loopgraaf. De eerste zegt nadenkend: „Pourvu qu' ils tiennent!" „Qui fa?" vraagt de ander. „Dame! les civils!" Ik zou dien braven poilu kunnen geruststellen. In de gelegenheid, als ik ben, het Fransche publiek van nabij te observeeren, kan ik hem verzekeren: ils tiendront! Ze zullen volharden! En de burgers, op hun beurt, behoeven zich voor het uithoudingsvermogen van hun soldaten geen zorgen te maken. Dat weet iedereen hier, die een paar verlofgangers gesproken heeft. Sedert een week of wat heeft de regeering den goed-gezienen maatregel genomen, allen soldaten die sedert minstens 6 maanden aan het front zijn, een kort verlof te geven — in den regel van vier dagen plus den tijd voor de reis — om moeder-de-vrouw te- gaan verrassen. Booze tongen beweren, dat dit van de regeering puur egoïsme is, uit vrees dat, bij afwezigheid van de mannen in 1915, de lichting 1935 een hoogst onvoldoend contingent zou opleveren. Moge zóóveel vóór-ziendheid niet onbeloond blijven! En zoo wandelen de door-de-zon-gebruinde poilus de laatste weken met opgetogen gezichten door Parijs, en staan elke tien passen stil om het eicig-weibliche, dat ze zóó lang hebben ontbeerd, in de meest-gracieuse gedaante ter wereld — ik spreek van de Parisienne — na te zien. Het zal hun schuld niet zijn, als de lichting 1935 niet op normale sterkte komt. Maar alle gekheid op een stokje — „als een vlaggetje vol fantasietjes, dat wordt opgerold", om met Van Deyssel te spreken — het contact met de soldaten van het front heeft ongetwijfeld menig burger, die even ongerust was over de soldaten als de soldaat van Abel Faivre het was over hem, een riem onder het hart — of, om etymologisch-juist, maar tegen-alle-taalgevoel-in te spreken: een hart onder den riem — gestoken, Want we weten het nu è n' en pas douter: ook de soldaten zullen volhouden!!! En mocht al eens een enkele gemopperd hebben bij het vooruit-zicht \>p een nieuwe vintercampagne, de vier dagen verlof hebben hem met z'n lot verzoend! Ik heb dus, zooals iedereen, verscheiden verlcfgangers gesproken, waarbij officieren en onderofficieren. De eerste indruk, die ze allemaal kregen, bij de eventueel-meewarige gezichten waarmee de vrouwen hen ontvingen, was die van verbazing. Wat nu? Bezorgdheid? Over ons??? En dan een lachbui dat het schaterde. En de paradoxale geruststelling van de vrouwen dfor de soldaten: maken jullie je in 's hemelsnaam over ons niet ongerust! Als jullie wisten wat een pret we maken!.... Het is — ik verzeker het met nadruk — de zuivere waarheid! Dit is het algemeene oordeel van de Fransche soldaten: als de eerste dagen van zenuwachtigheid voorbij zijn, wordt alle zorg aan den kant gezet. Het idee: morgen kan onze laatste dag zijn — dat de eerste dagen onlekker is — wordt een gewoonte, evenals het zien van de zwaargewonden 'n gewoonte wordt. En juift omdat de dag van morgen de laatste zou kunnen zijn, is het vandaag zaak nogeens hartelijk te lachen. Er worden moppen gemaakt op alles, en er worden spelletjes- gedaan — het is een man van bij de veertig die het me vertelde! — alsof het schooljongens waren inplaats soldaten. En niets schijnt heilzamer voor de gezondheid te zijn dan de gedwongen open-lucht-kuur. Ik vroeg, of er niet waren, die \ergingen van rheumatiek. Antwoord: ik ken er verscheiden, die sukkelden aan een maagkwaal of rheumatiek. De eerste dagen waren ze doodziek, en ongelukkig dat ze hun leefregel niet konden volgen en hun flesch Vichy niet bij de hand hadden. Nu drinken ze gewoon water en eten ze alles.... en zijn nooit zoo gezond geweest! En allemaal zijn ze vol geestdrift en goeden moed: geen vrede vóórdat de vijand het loodje legt! Ik had een 'interessant gesprek met een kapitein-verlofganger. „Hoe is het", vroeg ik', „kunnen jullie niet doorbreken?" „Neen", zei-ie, „ik geloof het niét! Maar de Boches zullen evenmin doorbreken als wij. We hebben aan beide kanten een ondoordringbare muur van ij ze rd r aa d-ve rs p er ringen en loopgraven. Dat we elkaar om beurten eens een paarhonderd meter terrein afnemen, wil niets zeggen. Een definitieve overwinning ls militairement niet te halen. Maar we zullen blijven liggen en den vijand vermoeien, totdat h;j het opgeeft. Hoe lang nog? Niemand kan het zeggen. Maar ik, die den geest van de mannen ken, ik zep u dat we in onze loopgraven zullen blijven, totdat Duitschland om vrede vraagt!" „En wat weet u van de stemming onder de Duitschers?" vroeg ik. „Wel," zei-de, „pa alles wat ik daarvan gezien heb, kan ik naar volle waarheid zeggen dat die niet halen kan bij de onze. In twee woorden is dit het verschil: wij vechten allemaal met de geestdriftige woede die het verdedigen van een rechtvaardige zaak ons geeft. Zij stormen voorwaarts.... omdat de officieren met de revolver in de hand achter hen loopen. De gevangenen, die we maken, ruiken, haast zonder uitzondering, naar alcohol en ether. Ze worden dronken gemaakt als er moet worden aangevallen. Ik verzeker u dat w«' onze mannen geen borrel hoeven te geven vóór den aanval! Als wij officieren ze niet tegenhielden, zouden ze er elk oogenblik op in stormen, en zioh nutteloos laten doodschieten!" „En wat zeggen de Duitsche gevangenen?" „Ze zijn dolblij dat ze gevangen zijn! Ze geven hun wapens en hun helm af met de zucht van verlichting van iemand, die zegt: oef! ik ben er van af! Ze zeggen het trouwens Tonduit! Er zijn er nog altijd bij — ik moet het eerlijkheidshalve erkennen — die gelooven aan de overwinning van hun land. Maar het overgrootste deel heeft allen moed verloren. Er was hun gezegd, dat ze binnen de zes weken in Parijs zouden zijn.... dat is een jaar goleden, en ze weten heel goed, dat ze er niet zullen komen.... tenzij als krijgsgevangene! De Fransche soldaat is een held. De Duitsche soldaat is een gedisciplineerde machine. We hebben er, bij onze storm-aanvallen, gevonden, die aan hun mitrailleuse icaren vastgeketend, om hun het vluchten te beletten. Dat wit zeggen, dat ze heeleenvoudig veroordeeld waren, aan hun stuk te sterven. Nooit zou een Fransch soldaat zich een zóó vernederende behandeling laten welgevallen! We zouden het niet met hem moeten probeeren! Het is trouwens niet noodig: hij sterft aan z'n stuk, zonder er aan vast te zitten met een ketting. En daarom zullen wij overwinnen!" Ik vroeg mijn verteller, of hij zich een-ofandere .bij zonder-vermeldenswaardige episode herinnerde. „Ja", zei hij, „ik zal nooit vergeten den heldenmoed dien ik heb zien bedrijvën door onzen kolonel. Het was bij een aanval. De kolonel stormde zelf aan het hoofd van den troep vooruit — bij ons loopen de officieren niet achter den troep, maar er vóór. We hadden dien dag geen chance. en werden tot tweemaal toó teruggeslagen. Er was tegen den Duitschen kogelregen niet in te stormen. Toen we terug varen in de loopgraaf, miste de kolonel z'n ordonnans, een brave kerel, die zonder den minsten twijfel z'n kolonel nooit aan zijn lot zou hebben overgelaten. We zochten met onze kijkers het veld af, en zagen den achtergeblevene liggen, een meter of twintig vóór de loopgraaf. Hij bewoog. Hij was dus gewond, maar niet dood. „Vrijwilligers vóór!" Tiep de kolonel. Niemand bewoog. Het was tien^tegen-één dat' je er niét van terugkeerde. Toen nam do kolonel een kruiwagen, en vóórdat een van de'andere officieren hem kon tegenhouden, was-ie met z'n kruiwagen uit de loopgraaf, en op weg. Hoe hij het heeft klaargespeeld, vraag ik me vandaag nog af. De kogels •floten om hem heen, maar niet één schot dat hem raakte. Hij laadde z'n ordonnans op den kruiwagen, en hij heeft hem levend teruggebracht in de gelederen. Is het niet prachtig! Hij is er voor geciteerd in de dagorder van het leger, en het rroix de guerrc op z'n borst is welverdiend! Zóó zijn de Fransche officieren de vrienden van hun soldaten!" CABOCHON. " --- Uit en over den Oorlog. Polemiek Hand. met Duitsche bladen. Van het artikel, door het Hand. geschreven na de redevoering van den Duitschen Rijkskanselier in den Rijksdag, hebben onze lezers kennis genomen. t Is nu ook noodig te zeggen hoe deze opvatting en dat oordeel op eenige Duitsche bladen werkt. Het Berliner Tageblatl maakt van het „alarmeerend" artikel iu het Amsterdamsche blad melding en voegt er bij, dat uit de rede veel wordt gedistilleerd, wat er neel-en-ai niet in voorkomt. En clan wijst het blad op hetgeen de Deensche National lidendc uit de rede leest, dat nl. hetgeen de Rijkakapselier zeide over de bevrijding van Polen doet zien hoe Duitschland de onafhankelijkheid der neutralen vil beschermen en bewareij. De ïrankf. Zeit. heeft naar aanleiding van liet artikel nog doen opmerken, dat Duitschland er niet aan denkt Holland's onafhankelijkheid aan te tasten en niemand het recht heeft aan de eerlijkheid der verklaringen hieromtrent te twijfelen. Het Hand. antwoordt, dat het nu eenmaal de rede van den Rijkskanselier niet anders kon lezen r n begrijpen dan geschiedde, omdat er nu eenmaal , niet anders in ataat. Wat de opmerking van de Frankf. betreft het Hand. twijfelt niet aan de eerlijkheid der verzekeringen waarop het Duitscho blad wijst. Het twijfelt alleen „aan de mogelijkheid, dat, heeft Duitschland eenmaal de volstrekte en ongebreidelde machtspositie in Europa, waarom thans, volgens den Kijkskanselier moet gestreden worden, toekomstige regeerdei'3 van Duitschland in alle voorkomende gevallen dezelfde opvatting zullen hebbeu van Nederlandsch onafhankelijkheid als wij '. Het Hand. heeft nog een korte polemiek met een inzender, den heer F. A. Bedyn, die beweert, clat de indruk, die da redactie kreeg van de rede, te péssimistisch is. Het wenschen naar een onaantastbaar sterke positie wil nog riet zeggen, dat liet plan bestaat de oppermacht in Europa te willen bevechten, 't Hand. antwoordt, dat men „geen onaantastbaar sterke positie 'kan hebben zonder de oppermacht in Europa te bezitten. De redactie handhaaft dus haar opvatting. „Misschien is op één punt — voegt zij erbij — ona artikel niet duidelijk genoeg geweest. Wij hebben er niet nog eens uitdrukkelijk op gewezen, dat Duitschland, strevend naar de oppermacht in Europa, niet bedoelt van die oppermacht gebruik te^ maken om de kleinere staten de wet te stellen. Wij gelooven onvoorwaardelijk aan de goede bedoelingen van Duitschland in dat opzicht. Alleen mêenen wij, dat het op die goede bedoelingen niet alleen aankomt. Een staat, die wetten kan voorschrijven, zal dat zeker doen, waar en wannéér hij meent dat zijn belang dat gebiedt." Er is nog een polemiek te vermelden tusschen Hand. en N. v. d. B. y maar wij maken daar slechts pro memorie melding van. Wij bepaalden ons bij t geen het Hand. zeide tot de Duitsche kwestie en lieten rusten dat dit voor een klein deel werd vastgeknoopt aan een opmerking van 't Nieuws. De redactie vaq het N. v. d. D. brengt het Hand. onder het oog dat het slecht citeerde en "t geen het N, zeide daardoor niet juist weergaf. ---