BINNENLAND Officieele berichten. Bij Koninklijk bosluit is eervol ontslag verleend op verzoek uit zijn betrekking van vicero^ident der arrondissements-rechtbank te Amsterdam mr . A. M. Pareau. Staatsbl. no. 191 bevat het Kon. besluit van 22 j u li 1898, tot intrekking van het Kon. besluit TgI1 16 Juli 1897 (Stbl. no. 166), houdende regeling der voorwaarden, waarop met medewerking der gemeenten, rijks-tolefoonburoelon van het intercommunale rijkstelofoonnet kunnen worden opgericht on in stand gohouden. jhr. mr. J. E. de Sturler, consul-goneraal der Nederlanden to Bangkok (Siam) is aan 't depart. van bnitenlandsche zaken te spreken op Donderdag 25 Aug. e.k., des voorm. van 10 tot 12 en des nam. van 2 tot 4 uur. Marine. De luit. ter zee le kl. G. F. Tydeman, officier -instructeur bij het Kon. Instituut voor de marine te Willemsoord, wordt, onder intrekking van zijn op non -activiteitstelling, eorvol van die betrekking ontheven en gedetacheerd te Amsterdam, ten einde tegenwoordig te zijn bij de verdere gereedmaking van het üottieljevaartuig Siboga. De luit. ter zee 2e kl. A. J. Loke, uit Oost-Indie in Nederland teruggekeerd, is op non activiteit gesteld. Do Slct. behelst de verwachtingen omtrent den oogst over 1898 in de provincie Drenthe. Over 't geheel wordt een goede opbrengst tegemoet gezien. Bij do Tweede Kamer is oen wetsontwerp ingediend betreffende do onteigening van eigendommen, noodig voor het doortrokken dor Van Woustraat te Amstordam. De Stct. geeft den staat van de gevallen van besmettelijke veeziekten in Nederland voorgekomen gedurende de maand Juli 1898. Daaruit blijkt dat in die maand zes gevallen van mond- en klauwzeer voorkwamen, nl. een te Eysden (Limburg), vier te Steenbergen (Noordbrabant) en een te Ylaardinger Ambacht (Zuidholland). Voorts kwade droes 3, schurft 188, rotkreupel der schapen 45, vlekziekte der varkens 150, miltvuur 15. Daarvan kwamen in Overijssel voor één geval van kwade droes (te Kampen) en twee van vlekziekte (een te Ommen en te Rijssen.) --- De tentoonstelling van Nationale kleederdrachten. Amsterdam , 18 Augustus. Do opening der tentoonstelling van nationale kleederdrachten vond, als eersteling der inhuldigingsfeesten, reeds lioden plaats. Niet te vroeg nochtans; immers de stad herbergt al vele vreemdelingen, die, voor het Septemberfeest overgekomen, begrijpende dat zij met stad en land vóór de drukke dagen van feesten en versieringen moeten kennis maken om eenen juisten indruk te ontvangen. Nu weet men Immers buitendien dat de kleederdracht onzer bevolking te platten lande in den laatsten tijd zeer de aandacht van buitenlanders, vooral die der Engelschen en Amerikanen, heeft getrokken. Het lijdt dus geen twijfel, of de tentoonstelling van kleederdrachten zal niet alleen als eene leerrijke expositie door belangstellenden onder ons gewaardeerd worden maar ook druk bezocht worden door de gasten van over de grenzen. Trekken de kleedij onzer Friesche boerinnen, Marker visschers en Zeeuwsche schoonen den buitenlander aan door het vertoon van rijkdom, door de waarde der grondstof, en van den handenarbeid aan de versierselen ten koste gelegd'? Of wol, heeft onze landelijke bevolking tot heden méér zin tot bewaren harer afkomst in. de kleeding getoond dan die der andere natien? Het een met het ander zal aan de belangstelling ten grondslag liggen; en zeker ook dit, dat men elders te vergeefs binnen zoo enge grenzen eene zoo treffende rijke verscheidenheid zoekt. Had de commissie, aan welke deze tentoonstelling is te danken, zich bepaald bij het bloot verzamelen der costumes uit Noord en Zuid Oost en West, en deze bijvoorbeeld naar de ligging der landstreek gerangschikt, zoo zou het geheel slechts de waarde der curiositeit hebben gehad. Zij heeft meer willen doen. Hare taak, oorspronkelijk niet aan de historie onzes volks gebonden, gebood slechts het bijeenbrengen van de kleederdrachten, welke op dit oogenblik nog hier te lande in zwang zijn en door den reiziger aan den lijve van boeren en boerinnen, visschers en landbouwers kunnen gezien worden. Toch is de commissie er in geslaagd — gelukkig resultaat van loffelijk pogen — in het heden de historie te veraanschouwelijken, en wel door groepeering der kleedingen naar de hoofdrassen en voornaamste rassen-mengsels, waaruit de natie van dit oogenblik is voortgesproten. Zoo draagt deze expositie bij tot de kennis van ons volk. Onze stamvaders zijn Friezen, Franken en Saksers, wier afstammelingen zich met elkander vereenigden. De Friezen bewoonden de kust der Noordzee; de Saksers en Franken, van de landzijde binnengekomen, bleven wel liefst op de hooge gronden verwijlen, maar verspreidden zich ook in zulken getale over het lage land, dat hun invloed op de Friezen zich ook in de kleeding heeft afgeteekend; op de eene plaats was het eene, op de andere het andere element krachtiger, waardoor die groote verscheidenheid en die grillige dooreenmenging ontstond, welke bij de groepeering der inzendingen omvangrijke kennis, veel onderzoek en nasporing moet hebben geëischt. De commissie heeft de kleedjes in de volgende groepen gerangschikt: Friezen, Strandfriezen, Saksische Friezen, Frankische Friezen, Saksers, Saksisch-Frankische Friezen, Franken en Friesche Franken. Ongetwijfeld is de kleederdracht der Friezen — te herkennen vooral aan het oorijzer — het kostbaarst, maar ook .... het bontst. Het is opmerkelijk, dat de arme bevolking der zandgronden in haar sobere kleeding door betere keuze der kleuren haar afkomst van op 't stuk van smaak hooger aangelegde volken verraadt. Waar Saksers of Franken zich sterk mengen onder Friezen, is hun invloed ten goede zeer sterk merkbaar. De bonte jakken en wambuizen der Markers mogen het meest de aandacht trekken op het eerste gezicht, die der Urkers (waar gemengd Saksische en Frankische invloed heeft gegolden) en. die der Yolendammers, Frankische Friezen, toonen heel wat meer smaak. Het elegante der Zeeuwsche kleeding is blijkens de tentoonstelling mede het gevolg van Frankische inmenging. En zoo ziet men bij de Staphorsters den nazaat eener volkplanting van Friesche veenarbeiders, die zich maar weinig met de echte Overijsselaars (Saksers) vereenigden, een wansmaak behouden, die in een buitensporige hoeveelheid van rokken, de een over den ander gedragen, het summum van goede sier zoekt. De schilder moet van de zee landwaarts trekken om gaandeweg al meer bevredigd te worden door het uiterlijk der bevolking. De economist echter, die zich rekenschap wil geven van de welvaart onzer natie, beginne bij de Limburgsche vrouw, die een dubbel gevouwen onderrok als mantel draagt, en bij de blauwe kiel van den Brabantschen smokkelaar, om het einde zijner rekening op te maken in gezelschap der Friesche edelvrouw, op wier voorhoofd een diamanten naald den luister der kap van klinkklaar goud verhoogt. Kan ieder zijn eigen wog vinden door de wèl geordende verzameling, er zal toch voor den vreemdeling in onze historie nog veel raadselaohtig blijven. Wie verklaart zich bijvoorbeeld de berenmutsen der Yolendammers en Urkers, zoo hij niet weet, dat deze goede lieden die warme hoofddeksels hebben overgehouden uit den tijd der walvischvangst in de IJszee'? Yoor de conservatieve geaardheid van weeshuisregenten spreekt de waarheid, dat in de groote steden de snit van voorheen nog slechts behouden is in de pakjes der weesjongens en weesmeisjes. De tentoonstelling bedoelt als geheel een beeld te geven van do kleeding der onderdanen van H. M. de Koningin. Daarom moest ook iets uit Oost- en West-Indie aan de verzameling worden toegevoegd. Het heeft der commissie aan tijd gemankeerd om de koloniën naar eisch te behandelen. Toch is een en ander uit Java, Sumatra, Borneo, Nias in een afzonderlijke zaal tentoongesteld, waarbij nog gevoegd is de bekende poppenverzameling van den heer E. S. Ali Cohen te Singapore. De heeren Van de Bossche en Crefels, die de koppen der mannekijns, welke in onze nationale kleeding gestoken zijn, naar photografieön der personen, die als model dienden, hebben gebeeldhouwd, hebben niet weinig bijgedragen tot het aangenaam en levendig aspect der collectie. --- FEUILLETON. Phroso 54) door A bihoht H opï. „Ik hoor," vervolgde de pacha lachend, „dat u getracht hebt mijn schildwachten langs te komen en op uw oigen houtje naar onzen vluchteling te zoeken. U moest u werkelijk niet aan zoo'n gevaar bloot stellen. De man had u kunnon dooden. Ik ben blij dat mijn officieren mijn order hebben opgevolgd." „Was Constantijn dan in de hut?" riep ik snol, want ik dacht dat hij zich verraden had. Zijn kalm gelaat en zijn vergenoegde glimlach deden echter al mijn hoop verdwijnen. „In de hut? O neen, mijn waarde. Natuurlijk heb ik die laten onderzoeken. Die heb ik hot eerste laten onderzoeken." „En die wacht ..." „Dient alleen om hem te verhinderen daarheen te gaan." Ik bezat niet die volmaakte beheersching van miju gelaat, welke den gouverneur onderscheidde. Ik denk dat ik ongeloovig bleef kijken, Want Mouraki vatte mij bij den arm en met een vriendschappelijk kneepje riep hij uit: „Wat een ongeloovige! Kom, u zult met mij meegaan en zelf zien." Wanneer hij mij meenam, zou ik mets vinden. He vogel zou gevlogen zijn. Zijn vriendelijk aanbod was waardeloos. „Mijn waarde pacha, natuurlijk geloof ik u op uw woord." „Neen, ik zou niet vertrouwd, ik zou beslist niet geloofd worden! U moet meegaan. We zullen samen gaan." En hij drukte mij vriendschappelijk den arm. Ik zag geen middel om te ontkomen aan hetgeen hij voorstelde, zonder openlijk twist met hem te krijgen, en dat wenschte ik niet. Hij had alle reden om mij tot een openlijke vijandschap te drijven; een haastig woord of gebaar zou hem als een gangbaar excuus kunnen dienen om mij in arrest te plaatsen. Hij zou daartoe gelegenheid hebben, wanneer hij kon bewijzen dat ik oneerbiedig was geweest jegens den gouverneur. Mijn eenige kans lag in een schijnbare onderwerping tot op het laatste oogenblik. En Kortes bewaakte Phroso, zoodat ik zonder bezwaar kon heengaan. „Welnu, dan zullen we den heuvel opwandelen," zei ik onverschillig. „Maar ik zeg u.nog eens dat uw moeite eigenlijk onnoodig is." Hij wilde echter niet luisteren en wij keerden om, nog steeds arm in arm, en gingen door het huis naar den daarachter gelegen rotsmuur. Mouraki had daar een ladder tegen laten zetten, want hij wilde liefst niet de uitgehouwen voetstappen gebruiken. Hij plaatste zijn voet op de onderste sport, maar hield stil, keerde zich om en vroeg mij alsof hem plotseling een gedachte te binnen schoot: „Hebt u van middag al met uw schoone vriendin gesproken?" „Met Phroso? Neen. Ze is nog niet verschenen. Misschien doe ik u onrecht, maar ik dacht dat u nu niet zoo buitengewoon zoudt verlangen, dat ik haar zou spreken." „U doet mij onrecht," zei hij ernstig. „Werkelijk, u doet mij onrecht. Om u dat te bewijzen, zult u een tête-a-tête met haar hebben zoodra wij terug zijn. O, ik vecht niet met zulke wapens. Ik zou mijn macht niet op die wijze gebruiken. Ik wilde van avond zelf met een sterke macht uitgaan om Constantijn te zoeken, dan zult u volkomen vrij zijn met haar te praten." „Ik ben u zeer verplicht, u bent te edelmoedig." „Ik vertrouw dat wij nog gentlemen zijn, al zijn we ook ongelukkig medeminnaars geworden," en hij verliet even den ladder om mij de hand te drukken. Toen klom hij naar boven en ik volgde hem, mijn verward brein afvragend: „Wat bedoelt hij daar nu weer mee?" Want het kwam mij voor dat iemand kattenoogen moest hebben om de plannen van Mouraki Pacha te kunnen volgen; dit laatste edelmoedig aanbod lag buiten mijn gezichtskring. Ik wist niet of het alleen maar uit hoffelijkheid was, alleen om het mij aan te bieden, dan wel of het een nieuw plan verborg. Och, het hielp weinig of ik er mij al over verwonderde, maar ik zou ten minste Phroso spreken. Misschien.... maar plotseling schoot mij een gedachte te binnen. „Wat ziet u er ineens opgewonden uit?" vroeg de pacha. Hij zag mij aan en zijn lippen plooiden zich tot een glimlach. „Ik ben niet opgewonden," zei ik. Maar het bloed bruischte door mijn aderea. Ik had een idee. Hoofdstuk : IV. Een onvoltooide brief. Ik heb op mijn weg door de wereld geleerd hoe gevaarlijk het is overtuigd te zijn van zijn eigen slimheid. Mouraki, aldus overpeinsde ik, terwijl wij langzaam den heuvel opklommen, dacht dat hij mijn argwaan en mijn waakzaamheid in slaap wiegde door de hoffelijkheid, waarmede hij een ontmoeting tusschen Phroso en mij mogelijk maakte. Deed hij dat werkelijk? Neen, verklaarde ik triomfantelijk. Hij verschafte mij het eenige middel, dat tot dat oogenblik het noodlot had achtergehouden. Hij zou weg zijn en met hem de meeste van zijn manschappen. Phroso, Kortes en ik zouden alleen tehuis zijn, alleen voor een uur, misschien voor langer. Toen ik dat bedacht, vroeg ik niets meer van de fortuin. Had de Pacha nooit gehoord van het geheim van de Stefa .nopouloi? Het moest wel het geval zijn, wantik had het hem zelf verteld en Denny had hem er zeker reeds te voren over ingelicht. Toch liet hij ons alleen met de geheime deur. Had hij daaraan dan niet gedacht? Mijn ijver bekoelde, mijn gelaat betrok. Hij wist het; hij kon het niet hebben vergeten en als hij het wist en er aan dacht, zou de gang zonder eenigen twijfel afgezet en bewaakt zijn. „O ja, wat ik u vragen wou," zei Mouraki, zich plotseling tot mij wendend. „U moet mij morgen toch eens de gang toonen, waarvan u mij verteld hebt. Ik heb nog nooit tijd gevonden daarin af te dalen, en ik stel veel belang in dergelijke curiositeiten uit de Middeleeuwen." „Het zal mij een groote eer zijn u te mogen begeleiden. Vertrouwt u zich met mij daarin?" „O, mijn waarde Wheatley, zulke dingen zullen er niet gebeuren," glimlachte de Pacha. „U en ik zullen ons geschil op een andere wijze oplossen. Bent u er al weer in geweest na mijn komst op Neopalia?" „Neen, ik had er genoeg van," zei ik onverschillig. „Ik zou haar even lief nooit weer terugzien, maar ik zal dien tegenzin wel overwinnen en er met u heengaan." „Ja, dat moet u doen?" antwoordde hij. „Wat is deze heuvel steil. Ik moet werkelijk oud worden, zooals Piiroso zoo wreed is te denken." Dit gesprek, dat zoo geheel harmonieerde met mijn overpeinzingen, had ons door het bosch gebracht. De hut lag voor ons. We hadden slechts één schildwacht ontmoet, het cordon was verdwenen. Deze verandering trof mij dadelijk en ik zei het tegen Mouraki. „Ja, ik meende dat ik gerust de meesten weg kon zenden, er staan er nu nog twee of drie. Maar hij zal het niet wagen terug te komen." Ik glimlachte weer. Ik had nu weer lust om verder te gaan, en ik kreeg de overtuiging dat ik geen ongelijk had gehad. Het cordon was er geweest, dus Constantijn ook; het cordon was verdwenen en ik twijfelde niet of Constantijn was ook weg. (Wordt vervolgd.) --- Kerknieuws. UIT DE SYNODE DER NED. HERV. KERK. Den Haag, 17 Aug. Gisteren is de vergadering begonnen met de behandeling van het rapport over het nieuwe roglement voor de kerkvisitatie, rapporteur prof. Van Leeuwen. Door de prov. kerkbesturen is het reglement over het algemeen gunstiger ontvangen dan door de classicale vergaderingen. Velen keurden sterk af de weglating van het onderzoek naar de belijdenis der kerkeraadsleden en achtten daarom hot reglement verwerpelijk. De vergadering besloot bij meerderheid van stemmen in dit nieuwe reglement het onderzoek naar do belijdenis te behouden, ook omdat de weglating een voor velen stootonde beteekenis had. Ook word door de Synode een amendement aangenomen, bedoelende een onderzoek naar de doopsbediening, naar het gebruikmaken daarvan door de ouders, en naar het aantal gedoopto kinderen in het laatste burgerlijk jaar. Geen andere wijzigingen van ingrijpenden aard zijn tot heden voorgesteld. In de zitting van van daag is het geheelo reglement zonder hoofdelijke stemming goedgekeurd en voorloopig vastgesteld. Het gaat dus naar de commissie voor eindredactie. Nog zijn tot loden der commissie tot het dienen van advies aan de Synode van 1899 nopens de regeling dor betrokkingen van do Indische kerken en de Synode benoemd de hh.: mr. W. B. Bergsma te Apeldoorn, prof. dr. E J. Kruyf to Groningen, dr. P. H. Roessingh te Leiden, prof. C. Poenaen te Delft en dr. A. W. Bronsveld te Utrecht. Ned. Herv. kerk. Beroepen te Twisk W. H. Eoobol, pred. te Oostvoorne; te Anna Paulowna (toez.) H. Vermaas, prod. te Honsbrook. Bedankt voor Opeinde F Tammons, pred. te Midwolde. Doopsgezinde kerk. Beroepen te Staiskanaal A. do Jong, prop. te Amsterdam. Chr. Goref. kerk. Aangenomen naar Amsterdam H. Jansen, cand. te Tholen. Bedankt voor Zwolle H. L. J. de Vries, eind. in Den Haag. --- Familiebericht Burgerlijke stand van Zwolle. GETROUWD: 18 Aug. H. Mussche en A. Duinkerken. — L. Harders en E. Ripko. — E. Tibbert en J. Kroezo. — H. Kleine en W. Ponstein. — J. Vonko en M. Eisink. GEBOREN: 17 Aug. Gerarda Johanna, d. van H. F. Reinders en G. J. Reuvekamp. — Aartje, d. van J. C. Mink en A. Beekman. OVERLEDEN: H. B. A. Schumacher, 2 m., z. Burgerlijke stand van Zwollerkerspel. GEBOREN: Antoni, z. van H. A. Zuunebold en H. v. d. Belt. OVERLEDEN: W. Toersen, 3 m., z. --- MAILDIENSTEN Laatste buslichting te Zwolle voor Nod. Oost-Indie Greenwich-ty d. Over Amstordam per ss. rechtstr., 19 Aug., 7.45 nam. Ovor Rotterdam por ss. rechtstreeks, 26 Aug., 7.45 nm. Ovor Genua met ss. dor maats. jNodorland", 30 Aug., 8.25 nam. Over Marseille, met de ss. der Eotterdamsohe Lloyd 23 Aug., 2.55 nam. Over Marseille, Fransche ss., 26 Aug., 8.25 nam. Over Brindisi, Engelsohe ss., 19 Aug., 8.50 voorm. Ned. "West-Indio: a. Suriname: b. Cura^ao: a. Over Amsterdam, 31 Aug., 7.45 nam. , Southampton, 22 Aug., 8.25 nam. , St. Nazaire, 7 Sept., 8.25 nam. b. „ Amsterdam, 31 Aug., 7.45 nam. , New-York, 19 Aug., 5.35 nam. Zuid-Afrika (Kaapland, Natal, Oranje-Vrijstaat, Z.-Afrik. Republiek) iedoren Vrijdag 5.35 nam. --- Advertentie ADVERTENTIEN. (Vervolg.) Ondergeteekenden botuigen door dezen hunnen dank aan de Directie der le Ouder!» Veeverzekeriug-THaatschappIJ te Zwolle voor de flinke uitbetaling van elk één hunner gestorven paard. H. J. HOOGERS Ez., Hattem. C. VAN VILSTEREN, Westenholte. Aan de O. L. school in het Dorp Markelo wordt tegen 1 November a.s. gevraagd een HOOFD, op eene jaarwedde van f 900, benevens f 125 vergoeding voor gemis van vrije woning. Vereischten zijn akten voor Fransch en Duitsch en vak j. De tegenwoordige titularis is tevens onderwijzer aan de Normaalschool te Goor. Inzending van gezegeld adres en stukken voor 5 Sept. aan den Burgemeester van Markelo. Schutstallen Mastenbroek. Het Bestuur van het waterschap Mastenbroek maakt ter voldoening aan het voorschrift van art. 13 der keur van het waterschap bekend, dat de schutstallen, waar het vee ter bewaring zal worden gebracht, dat in strijd met art. 10 lett. q dier keur op de dijken of hunne glooiingen zonder hoeder of heerloos wordt bevonden, zijn gevestigd bij het huis van: A. VAN DE WETERING te ÜVIastenbroek. H. LINDEBOOM in de Kroon te 's Heerenbroek. REINDER DE GROOT te Wilsum. H. VAN REGTEREN te IJsseliuuiden. GERRIT VAN DER KOLK te Grafhorst. BEREND VAN DEN BERG tedenemuiden. G. HULZEBOSCH voor Hasselt. HARM PUT aan de Riezebos. Zwolle , 17 Augustus 1898. Het Bestuur voornoemd. ---