Hartelijke verwelkoming. De verwelkoming was buitengewoon hartelijk. De dokter aan boord onderzocht mij onmiddellijk; maar hij kon geen enkel gevolg van de ontberingen en inspanning constateeren. Aan den steiger, waar de boot meerde, stond de geheele bevolking van 35 menschen mij op te wachten. Ik werd toegejuicht en omhelsd als het verloren en teruggevonden kind. Het zijn prachtmenschen. Ik heb er vrienden gemaakt, die ik mijn leven lang niet vergeten zal. De boot had een sein naar den wal gegeven toen ik veilig aan boord was, en toen ik aan land stapte, werd de vlag aan den mast in top geheschen. Aan land hoorde ik nog, dat ik de gevaarlijke ijsgletschers was overgegaan; en dat nog wel zonder behoorlijke uitrusting; ik had nog mijn rubberlaarzen uit de kano aan ! Maar, besloot de heer Strijbos met eenige voldoening, ik heb toch ook dit bereikt, dat een ieder sprak over dien Hollander, die het er zoo goed had afgebracht. Trouwens na de prachtige prestatie van Sjef van Dongen hebben de Hollanders er toch al een goeden naam. — Maar van mijn kano bleven ze af. Dat ding wilde niemand met een vinger aanraken. Want bijgeloovig dat de menschen er zijn ! --- Strijbos terug uit Spitsbergen Vier dagen en nachten zonder voedsel ... „maar ik heb er geen enkel nadeel van ondervonden" - Hoe het ongeluk met de kano is geschied. Jan P. Strijbos ls veilig en gezond in 8ijn huls te Heemstede aangekomen als de levende en opgewekte bevestiging van bet bericht van zijn gelukkige redding. Weer frisch en monter, was hij onmid-' dellijk bereid te vertellen van zijn avontuur op Spitsbergen, dat hem gedurende vier dagen van alle gemeenschap met de buitenwereld heeft uitgesloten. Een correspondent van het Handelsblad geeft weer, wat Strijbos hem vertelde van zijn avontuurlijke ervaringen. — Vier dagen en vier nachten zegt hij, ben ik tusschen de gletschers geweest; zoo goed als zonder voedsel, en ik heb er geen enkel nadeel van ondervonden. Dat is, om zoo te zeggen, het hoofdmotief van zijn reisverhaal: „Ik ben zoo gezond als een visch en ik heb eigenlijk geen oogenblik gevreesd, dat ik het zou afleggen^. — Zijn uitstekende gezondheid, valt mevrouw Strijbos haar man bij, en zijn onverwoestbare opgewektheid en vertrouwen in den goeden afloop, hebben hem de kracht gegeven om vol te houden. Anders had hij dien ontzaglijk inspannenden gletschertocht er zeker niet levend afgebracht. Het valt Inderdaad niet te ontkennen, dat de heer Strijbos er niet uitziet of hij veel inspanning achter den rug heeft. Hij ls wat vermagerd en hij draagt de gletschersporen op zijn handen. Doordat hij in het geheel niet gekleed was op een gletschertocht, zijn beide handen bij de klimpartijen over het ijs bevroren. — Maar dat gaat weer over. De dokter daar in Kingsbay, die natuurlijk meer van die gevallen heeft gehad, heeft me een zalfje gegeven uit robbenvet gemaakt, dat 'n uitstekend geneesmiddel is. --- NEDERLANDER BIJ TRAMONGELUK IN BRUSSEL GEWOND In de Laan der Kunsten te Brussel is gisteren een ernstige tramlbotsing voorgevallen. Twee, uit tegenovergestelde richting komende tramtreinen, zijn met elkaar in botsing gekomen. Drie passagiers werden ernstig gewond naar een ziekenhuis vervoerd, waaronder ook de heer Evert Hekker, van Nederlandsche naitonaliteit. Een vierde passagier kreeg lichte verwondingen. --- HAAS' PICCALILLY u aas' piccaUI-lv (Adv.) --- Tegen de Wet Naar het Engelsch van MARTIN PORLOCK. 54) Ik neem aan, dat dit niet mooi van me is. Ieder normaal mensch bethoort medelijden te hebben met een armen, krankzinnigen dwaas, die niet verantwoordelijk voor zijn daden is. In het algemeen ben ik dan ook met krankzinnigen begaan, maar dezen kan ik niet anders dan haten! Het eerste wat ik deed, toen ik den brief na de koffie in een van de kranten las, was regelrecht naar huis gaan en hier aan deze tafel een ingezonden stuk voor de kranten opstellen. Ik werkte zorgvuldig mijn plan uit hoe ik mijn brieven verzenden zou: uitgaan om wat goedkoop schrijfpapier in een winkel te koopen, een stuk of wat goedkoope enveloppen in een anderen winkel en een goedkoope vulpen met een fijne punt (wat ik verschrikkelijk vind) in weer een anderen winkel. Dan met den heelen roiimel in mijn zakken weer naar huis gaan en mij zelf opsluiten om afschriften van mijn ontwerp te maken, voor elke kruit een. Dan uitgaan, om een uur of ze;, de auto halen en in de verschillende voorsteden een exemplaar op de bus doen. Sat dat allemaal fijn in elkaar, of niet? En het ontwerp was ook verduiveld goed, al leg ik het zelf! Eh als zelfs een gek zijn hand kan verdraiien, dan moet ik — iemand met een stel hersenen zoo normaal als je je maar kun; wenschen — dat toch ook kunnen. Ik kan de gedachte niet verdragen, dat die idioot met mijn veeren pronkt, maar ik vlei me zelf met de gedachte, dat de echtheid van mijn brief door niemand, die hem met dat andere lor vergelijkt, in twijfel kan worden getrokken. Maar ik heb ze niet verzonden. Ik heb ze niet verzonden! Ik heb ze niet verzonden! Ik heb me zelf in bedwang gehouden en heb ze niet verzonden! En ik zal ze niet verzenden ook! Ik kijk wel uit! Ik ben voorzichtig! Extra voorzichtig! HOOFDSTUK XXIV. Emest Biggleswade alias de Man zonder Vrees. Den 12-den Aug. kwam Jane Frensham van een middagwandeling door Regent Park thuis. Het was een zwoele, drukkende dag. Geen zonnestraal brak door den loodkleurigen hemel, die veel te dicht boven de aarde scheen te hangen. Jane ging de bibliotheek binnen, liet zich daar in den eersten den besten stoel neervallen en wuifde zich wat koelte toe. Zij had het erg warm. Porter kwam haar aanstonds een verfrisschenden dronk brengen. Jane leschte haar dorst én voelde zich weer langzaam bijkomen. Zij stak een sigaret op en leunde lui achterover in haar stoel. Haar arm strekte zich lusteloos naar de krant uit, die op een tafeltje onder haar bereik lag. Zij wierp een blik op de voorpagina en trok een zuur gezicht X, X, X en nog eens X ! Het was dfe Banner, een blad waarvoor een neef van haar, die zich met succes op journalistiek gebied bewoog, soms aardige bijdragen leverde. Jane bladerde de krant door, doch vanmorgen stond er niets van Humphrey in. Jane begon nu een artikel te lezen van een serie, die getiteld SALUUT. Toen ze feegon was ze maar hamet haar gedachten bij wat zij las. anders zou zij nog voor zij halverwege no. 6 van de Saluut-serie gekomen was, zich ongetwijfeld met den zelfden afkeer van deze lectuur afgewend hebben, als zij bij het lezen van de voorpagina getoond had. De persoon, op wien de auteur van deze vervolgreeks het oog had laten vallen was een zekere Ernest Biggleswade. De heer Biggleswade scheen een politieagent in het Zuid-Westelijke gedeelte van Londen te zijn. Onder den ondertitel: „De Man Zonder Vrees" vertelde de auteur het relaas van Ernest Biggleswade, zooals hij dat uit zijn eigen mond opgeteekend had. Ernest Biggleswade bleek namelijk niet minder dan drie keer door de onbekende, verschrikkelijke figuur van X naar het leven gestaan te zijn. Eens had Ernest Biggleswade zelfs de hand op X kunnen leggen! Doch de Groote Onbekende — volgens Biggleswade een man die maar heel weinig in kracht voor Biggleswade zelf onderdeed — had zich weten los te rukken. Dien nacht had Ernest Biggleswade gezworen, dat als hij nog eenp zoo'n kans kreeg — en hij geloofde, dat hij die zeer zeker nog eens kreeg, daar de Groote Onbekende zijn mislukte poging ongetwijfeld zal willen goed maken — hij beter op zijn tellen zou passen. En toch had zich — volgens Biggleswade — daarna nog twee keer een prachtige gelegenheid voorgedaan. Den eersten keer, toen een geweldige man in donkere kleeding met den hoed diep in de oogen getrokken op een nacht naar hem toe stapte. Ernest Biggleswade, die zich van den domme hield, had onmiddellijk den korten, vluggen pas als dien van X herkend. Hij was ditmaal op alles voorbereid en wachtte. Doch iets — een of ander dierlijk instinct, waaraan Biggleswade het verschrikkelijke succes van den misdadiger toeschreef — had X voor het dreigend gevaar gewaarschuwd. Voor hij Ernst Biggleswade bereikte. draalde hij zich plotseling om en maakte zich uit de voeten. Biggleswade had hem nog achtervolgd, doch te vergeefs. Ernest Biggleswade, een reus van een man, had echter lachend bekend aan den vertegenwoordiger van de Banner. dat hardloopen nu niet bepaald zijn sterkste zijde was, in tegenstelling tot X, die er een aardig gangetje kon inzetten. De laatste gelegenheid, waarbij Ernest Biggleswade op een haar na den man gevangen genomen had, die zich nu al zoo lang heel Londen van het lijf wist te houden, had zich een paar avonden voor dit interview voorgedaan. De heer Biggleswade, die geen dienst had, wandelde door King's Road, Chelsea, toen hij op eenigen afstand voor zich iemand uit een winkel zag komen, dien hij meende te herkennen. Hoewel aanvankelijk behoedzaam, was hij hem nagegaan. Doch met eiken stap was hij zekerder van zijn zaak geworden, zoodat hij al openlijk jacht op hem begon te maken. Doch ook dezen keer was de Groote Onbekende hem te vlug af en was op een gegeven oogenblik spoorloos verdwenen. De heer Biggleswade had den reporter van de Banner lachend verteld, dat hij er zeker van was, dat X het op hem begrepen had. Op de vraag of hij dit niet — op zijn zachtst uitgedrukt — een zeer onaangename situatie vond, had de heer Biggleswade nog steeds lachend, doch met „een ondertoon van onverschrokken oprechtheid in zijn basstem, die zoo goed bij zijn gigantische gestalte paste" geantwoord, dat hij de situatie absoluut niet onaangenaam, doch integendeel juist erg opwindend vond. De heer Biggleswade is er van overtuigd, dat X opnieuw een aanslag op hem zal wagen. Hij is er niet minder van overtuigd, dat X dan ditmaal in hem zijn meerdere zal moeten erkennen. Na een lofzang op het uiterlijk, den lichaamsbouw, den moed en den staat van dienst van agent Ernest Biggleswade, eindigde het artikel tenslotte met een verwijzing naar zijn foto op de achterpagina. Jane, meegesleept door den bloemrijken, krachtigen stijl van den schrijver, las het heele artikel uit en zocht onwillekeurig de achterpagina op. Daar stond, omlijst door een reusachtigen cirkel, het portret van den man, waaraan het saluut van vandaag gewijd was. Het was een ongelukkige foto. Behalve de kraag, de helm en de lange, piekerige vlassnor was er niets in het rampzalige konterfeitsel dat ook maar in de verste verte deed vermoe* den dat het een mensch moest voorstellen. Onder deze ongewilde parodie op den heer Ernest Biggleswade stond nog een kleinere foto. Het was een opname van een hoek van een Londensche straat en wel een van de allertriestigste soort. Het onderschrift er van luidde: — „Gatesend Road, Fulham. Dit is de hoek waarop agent Biggleswade (zie artikel op pagina 12) handgemeen werd met X, den Onbekenden Moordenaar." II. Jane Frensham ging naar de telefoon en vroeg een nummer in Mayfair aan. Terwijl zij aan het toestel wachtte tot zij verbinding kreeg, zag zij in den geest een vlekkerige, pokdalige bustefoto van een geheimden, breedgeschouderden man voor zich. Er was niets in het gezicht van den man, dat haar bekend voorkwam, en toch was er iets ondefinieersbaars in de manier waarop hij zijn hoofd hield, dat allen twijfel bij haar weggenomen had, niettegenstaande den langen, piekerigen vlassnor waar geen snor behoorde te zijn. .(Wordt vervolgd);. --- Beklemmende stilte. Het was indrukwekkend, maar van een doodsche, beklemmende eenzaamheid. Toch heb ik geen oogenblik de gedachte gehad: daar kom ik nooit meer uit. Ik had aldoor het gevoel, dat het wel los zou loopen, ook omdat ik wist, dat ze mij zouden gaan zoeken. Er is geen sprake van, dat de menschen daar iemand in den steek zullen laten. Op een gegeven oogenblik zag ik dan ook de boot, maar men zag mij niet en wat ik ook deed om de aandacht te trekken, het lukte niet. Nu moet u niet denken, dat we dicht bij elkaar waren; er was een afstand van eenige kilometers tusschen ons, maar de groote helderheid van de atmosfeer maakt het mogelijk met een kijker gemakkelijk op zoo grooten afstand een mensch waar te nemen. Toen de boot, na een langen tijd van rondspeuren weer weg voer, was het voor mij toch even een benauwd oogenblik. De heer Strijbos was er een oogenblik stil van, toen hij in gedachten weer, dat toch wel ontzettende oogenblik beleefde. — Maar, zoo vervolgde hij met opgewektheid, ik liet mij er niet door ter neer slaan; al had ik toen al een nacht niet geslapen en nog geen eten geproefd. Ik ging verder, in de hoop aan den anderen kant de hut van den robbenjager te bereiken, waar ik ten minste voedsel en dekking zou vinden en waar men mij zeker zou ontdekken. Zoo ben ik vier dag-en en vier nachten over de gletschers geklommen, zonder slaap en zonder voedsel; ik vond wat lepelkruid en paardebloemen aan het strand, waarvan ik de blaadjes at, en het lukte mij op een rotswand met mijn pagaai — die ik had meegenomen — een meeuw dood te slaan. Zoo had ik dus iets om op te teren. Op Donderdagmiddag om 1 uur — den Zondag tevoren was ik mijn tocht begonnen — hoorde ik plotseling uit de verte het blijde tuf-tuf van onze boot. Ik zwaaide wat ik kon om de aandacht te trekken, en werkelijk, het lukte. Ik zag uit de verte, dat men mij had opgemerkt. En dat was genoeg. --- VAN EEN ANDERMANS GELD FEEST GEVIERD Van een koude kermis thuisgekomen Vorige week Maandag hadden twee aannemers in een keet op het terrein van de Nederlandsche scheepsbouw Mij. te Amsterdam zich in hun werkkleeding gestoken. Hun daagsche costuum, waar in de jaszakken portemonnaies en paperassen waren geborgen, lieten zij in het gebouwtje achter. Toen zij na eenige uren terugkeerden, om zich weer te verkleeden, waren de portemonnaies met inhoud, een totaal bedrag van f 160 verdwenen. Men verdacht hiervan een jeugdigen arbeider, een 17-jarigen lasscher, wiens gangen door de politie werden nagegaan. De geheele week was de jongeman zuinig en hij deed geen buitensporige uitgaven. Maandag j J. echter, op den nationalen feestdag, toog hij naar Amersfoort om hier eens de bloemetjes buiten te zetten. Dat bestond voor hem in het overigens zeer onschuldig vertier, dat hij in diverse kermisgeneugten vond. Hij maakte vooral veel ritjes met den draaimolen, en liet het geld hier en elders vlot rollen. Aan deze genoegens maakte, de politie wreed een einde: zwaar rustte de hand van de wrekende gerechtigheid op den schouder van den jeugdigen boosdoener, die zich juist voor zijn zooveelste ritje op een draaimolenpaard wilde hijsehen. De jongen werd op transport gesteld naar Amsterdam en in gesloten op het bureau Adelaiarsweg om voor den officier van justitie te worden geleid. Natuurlijk had hij op de kermis niet al te veel geld kunnen opmaken: er was nog f 120 overgebleven. --- In Staphorst wordt het oude doktershuis aan den weg naar De Wijk gereed gemaakt In Staphorst wordt het oude doktershuis aan den weg naar De Wijk gereed gemaakt voor burgemeesterswoning. Het oude huis wordt geheel gerestaureerd. Het is eigendom van de familie Ebbinge Wubben te Den Haag. --- De drie centrale landbouworganisaties Beraden zich nader over de wenschelijkheid der crisismaatregelen ter hand te nemen De dagelij ksche besturen der drie centrale landbouworganisaties, te weten de Christelijke Boeren- en Tuindersbond in Nederland, de Katholieke Nederlandsche Boeren- en Tuindersbond en het Koninklijk Nederlandsch Landbouwcomité. vergaderden te 's Gravenhage en namen de volgende besluiten. De vergadering zette de besprekingen voort over de wenschelijkheid om de thans bestaande crisismaatregelen door de belanghebbenden zelf te doen overnemen. Besloten werd aan de hand van de door elk der drie centrale landbouworganisaties ingediende nota en in aanmerking nemende het in de vergadering naar voren gebrachte een nota op te stellen, waarin het gemeenschappelijk standpunt van de organisaties ten aanzien van de overnam® van de landbouwcrisismaatregelen is vervat. Besloten werd nogmaals bij het college van regeeringscommissarissen aan te dringen op maatregelen ter verbetering van de vleesehmarkt en de te lage vleeschprijzen. Bij het college van regeeringscommissarissen zal er op worden aangedrongen, de wintermelkprijzen vroegtijdig en geleidelijk in te laten gaan. Aan den minister van economische zaken zal een schrijven worden gericht, waarin de teleurstelling der organisaties wordt uitgesproken over het feit dat de minister zich niet heeft gehouden aan den door de organisaties genoemden richtprijs. De thans vastgestelde prijs moet te laag worden geacht. Aangedrongen zal worden op verhooging van den minimumprijs voor rogge. Besloten werd er bij het college van regeeringscommissarissen op aan te dringen den richtprijs voor de gerst gelijk te stellen aan den richtprijs voor de rogge. Het is van groot belang dat de uitkomsten van den gerstverbouw relatief grooter worden, daar er dit jaar veel gerst wordt verbouwd in plaats van de uitgevroren tarwe. Aan de commissie van beheer CL.O. mengvoeders zal worden medegedeeld, dat de drie centrale landbouworganisaties op het standpunt blijven staan, dat de C.L.O. controle mengvoeders in tact dient te blijven onder rijkstoezicht. Daarnaast kan een controle voor den handel worden opgericht, eveneens onder rijkstoezicht. Met het samenbrengen van beide controles onder rijkstoezicht kunnen de centrale landbouworganisaties zich niet vereenigen. De drie centrale landbouworganisaties waren van oordeel, zich nog niet te kunnen uitspreken over de overname van de teeltregeling voor de pluimveehouderij 1 alvorens inzake de overname van de landbouwcrisismaatregelen in het algemeen met de regeering besprekingen zijin gehouden. Aan den minister van financiën zal worden verzocht de reductie van het percentage der huurbelasting te stellen op 25 pet. en dus te brengen op 1.5 pet. Wanneer deze wijziging door den minister zou worden aangebracht, zou de georganiseerde landbouw er zich mede accoord kunnen verklaren dat in den vervolge eerst bij het overschrijven van de onkosten van 40 pet. van den opbrengst restitutie kan plaats vinden in plaats van bij 30 pet. zooals thans in het wetsontwerp is bepaald. Voorts zal den minister van financiën worden verzocht het daarheen te willen leiden, dat afschrijving op huizen bij de afgifte van de huurwaarde voor de inkomstenbelasting wordt toegestaan. Een noodzakelijke afschrijving moet billijk worden geacht, daar ook huizen vrij spoedig verouderen. Besloten werd aan den minister van economische zaken een schrijven te richten waarin er de aandacht op wordt gevestigd dat het niet gewenscht moet worden geacht de vestigingswet kleinbedrijf ook toe te passen op de distributie van veevoeders en op het malerij bedrijf. De organisaties waren voorts van oordeel dat diegenen die een zaakvoederscursus en een landbouwwintercursus met aanteekening hebben doorloopen behooren te worden vrijgesteld van de eischen gesteld in de vestigingswet. --- Tam's Wonderlijke Avonturen 177. Het valt niet mee om In deze lange gangen een opening te vinden. Toch gaat hij verder. Als hij een hoek omslaat loopt hij bijna tegen een groote"' muis. Het dier kijkt hem aan en tilt een poot op. De muis schijnt gewond te zijn. 178. De goedhartige Pam kan dit niet zoo aanzien. Hij neemt zijn zakdoek en verbindt de wonde. De muis knippert even met de oogen alsof ze zeggen wil „danta je wel beste jongen". --- Het ongeluk met de kano. — En hoe is nu dat ongeluk met de kano in zijn werk gegaan? — Laat ik van 't begin af vertellen. Op 14 Juni ben ik naar Noordelijk Noorwegen vertrokken, naar Rost; van daar ging ik naar Zweedsch Lapland en eind Juni vertrok ik — dat wil zeggen met mijn reiskameraad Jaap Mees — naar Spitsbergen. We zouden daar een maand blijven. In Ny Aalesund, in Kingsbay, trokken wij in het hotel, dat daar gevestigd is in het vroegere directiegebouw van het nu verlaten mijndorp. Een uitstekend hotel, met bedden zoo verrukkelijk, als ik ze nog nergens heb aangetroffen en waar ik natuurlijk geweldig naar verlangde toen ik die ontzettende nachten te midden van het ijs moest doorbrengen. Van daar uit maakte ik herhaaldelijk tochten met de kano. Op zoo'n tocht, toen ik de kano op het strand had gehaald en wat verder op was getrokken, zag ik plotseling, dat een vloedgolf de kano meesleepte. De kano dreef af en was buiten mijn bereik. Een oogenblik voelde ik een grooten schrik, maar dat duurde niet lang. Ik ging terug naar de plek waar mijn rugzak lag, schreef op het strand een groot S.O.S.teeken en in mijn rugzak, dien ik daar liet liggen, deed ik een briefje, waarin stond in welke richting ik was gegaan. Want ik maakte dadelijk het plan om over de gletschers naar den anderen kant van de baai te loopen. Achteraf is gebleken, dat wanneer ik rustig op de plek van mijn rugzak gebleven was, de boot, die op zoek naar mij was uitgegaan, mij dienzelfden nacht of den volgenden ochtend al zou hebben gevonden. Maar dat heb ik nu eenmaal niet gedaan. Ik begon dadelijk aan mijn gletschertocht. Wie ooit in een gletschergebied is geweest, kan zich de geweldige moeilijkheden van zoo'n klimpartij niet voorstellen. Met mijn mes moest ik inkepingen in het ijs maken om er mijn voeten op te kunnen zetten; zoo kwam ik langzaam naar boven. En dan kom je tot de ontdekking, dat het er heel anders uitziet dan je je hebt voorgesteld. Van beneden gezien, lijkt daar boven een ijs-plateau te liggen, maar als je op den top bent, is de berg, die je beklommen hebt niet meer dan een kam. De top is haast als een mes, zoo scherp. Dus om verder te komen moest ik aan den anderen kant die ijsspits weer af en dan de volgende op dezelfde manier opklimmen en afdalen. Daarbij komt dat men zich in de afstanden volkomen vergist. De geheele omgeving is volkomen gelijk, zoodat er geen enkel punt is, waarop men zijn berekeningen kan maken. Een afstand van naar schatting 600 of 700 m blijkt 7 of 8 km te zijn. De lucht is er glashelder, waardoor het nog moeilijker wordt een afstand te bepalen. ---