BINNENLAND. DEN HAAG, 16 Jan. — Het Engelsche weekblad Truth deelt mede, dat de Keizerin van Oostenrijk voor de maand Maart, welke zij in Amsterdam onder behandeling van Dr. Mezger zou doorbrengen, het stoomjacht Santa Cecilia heeft afgehuurd. Dit vaartuig wordt thans te Ramsgate voor zijne nieuwe bestemming in gereedheid gebracht. — In de heden gehouden zitting van den Iloogen Raad, heeft de heer mr. A. P. H. De Lange den eed als advocaat afgelegd. — Te Ylissingen schijnt men stappen te doen, zoo schrijft de Kleine Courant, —• om te verkrijgen, dat de toekomstige Duitsche mailstoombooten naar Oost-Azië en Australië deze haven aandoen, in plaats van Rotterdam of Antwerpen, zooals het voorstel der Duitsche kooplieden in de Rijnprovincie en omstreken is. Gisteren was, zooals men verneemt, om die zaak de Duitsche consul-generaal, de heer dr. W. Goehring, van Rotterdam, daar aanwezig, die eene conferentie had met den Burgemeester van Vlissingen, den lieer Arie Smit, die tegelijkertijd lid van het bestuur der Maatschappij ,.De Schelde" is, welke de havenwerken in erfpacht heeft. — Gedurende het jaar 1884 zijn bij het Instr. Bat. in dienst gesteld 376 volontairs, waaronder 4 tamboers, benevens 48 pupillen, 4 volontairs van de lnstr. Comp. te Schoonhoven en 2 van de regimenten infanterie. In hetzelfde jaar zijn overleden 7 militairen, terwijl 1 onderofficier en 14 manschappen gepasporteerd werden. Aan de korpsen infanterie zijn verstrekt 20 soldaten, 362 korporaals en 56 sergeanten. In het kader van het bat. werden geplaatst 25 korporaals. Het wetenschappelijk onderwijs werd op 1 Januari j.1. bijgewoond door 115 militairen. Hiervan behooren 59 tot den hoofdcursus, waarvan 31 in het 2de studiejaar zijn en wel 16 ter opleiding tot 2den luitenant der infanterie, 9 tot 2den luit. kwartiermeester h. t. 1. en 6 bij dat in O.-I., terwijl tot het lc studiejaar behooren 28 leerlingen, waarvan 16 ter opleiding tot 2den luitk.-wartiermeester h. t. 1. en 7 bij dat in O.-I. De cursus werd bijgewoond door 25 onderofficieren en de voorbereidende school door 31 militairen. — Dinsdag overleed te Delft zeer onverwacht de heer C. F. Van Berckel, in den ouderdom van 67 jaren. Ruim 32 jaren heeft de overledene zitting gehad in de Kamer van Koophandel en Fabrieken aldaar, tot welker oudste leden hij behoorde. Bij de instelling dier Kamer in 1852 was de heer v. B. een der 2 leden die bij de eerste stemming op 16 April van dat jaar, reeds dadelijk een voldoend aantal stemmen op zich mochten vereenigen. Tot aan zijn dood bleef de heer v. B. de belangen der nijverheid als lid dier Kamer behartigen, alwaar hij van 1870 af tevens den presidialen hamer voerde. Sedert tal van jaren had de overledene mede zitting in het Parochiaal armbestuur voor de beide Roomsch-Katholieke gemeenten. — In de Spaarbank te Naaldwijk is in 1884 ingebracht f 6695.54 en teruggevraagd f 2480.717 3 . Op 1 Januari 1.1. was aan 99 inbrengers verschuldigd de som van f 23,330.62. — Bij Koninklijk besluit is pensioen verleend, ten laste van den Staat, aan J. Drabbe, gewezen griffier bij het kantongerecht te Bergen op Zoom, ten bedrage van f1000 'sjaars; is benoemd tot kantonrechter te Terborg, mr. A. II. Roessingh, thans kantonrechter te Bolsward; zijn benoemd, met ingang van 1 Februari 1885, tot kan tonrechter-plaats vervanger: lo. in het kanton Vianen, B. M. Moorrees, ontvanger der registratie en domeinen te Vianen; 2o. in het kanton Schoonhoven, M. J. Romer, ontvanger der directe belastingen en accijnzen te Schoonhoven; is aan den dirigeereiiden officier van gezondheid der 1ste klasse bij de zeemacht dr. F. J. Van Leent, de vergunning verleend tot het aannemen der versierselen van officier der orde van Simon Bolivar den Bevrijder, hem door den President der Vereenigde Staten van Venezuela geschonken; is met ingang van 1 Februari 1885, aan H. L. Haremaker, op zijn verzoek, ten gevolge van lichaamsgebreken, eervol ontslag verleend als commies der posterijen van de vierde klasse. --- FEUILLETON. KLEINE JOSA, NAAR HET HOOGDUITSCH DOOR NARDUS. 16) — Ik zal je zeggen, lieve Julie, hoe ik aan het kind gekomen ben. Wij zullen beroemd worden door dit meisje; het is een talent. De directrice lachte honend. — Een talent, riep zij. Het hoeveelste talent is dit reeds wat je in je zeiven en in anderen meent te ontdekken? Al de talenten door jou gerecommandeerd waren er talenten naar. Waar jij zilver meende te zien, bewees de uitkomst dat het gemeen blik was. En nu — de vrouw stond van haar stoel op en balde de vuisten — nu neem je een kind van de straat op en brengt dat bij mij, in de stellige overtuiging wederom een //talent" gevonden te hebben. Uit mijn oogeu met haar. Breng dat kind dadelijk van waar het gekomen is. Milder nam den armband uit den zak van Josa's jurkje en gaf hem het kind in de hand. — Herinner je, kindlief, wat ik je verzocht heb. fluisterde hij. Geef den armband aan deze juffrouw en zeg: stuur mij niet weg, goede lieve dame, en neem dezen armband van mij aan. Josa hief hare door koorts schitterende oogen tot de directrice op. — Hier hebt u dezen schoonen armband; stuur mij niet weg, goede lieve dame, vleide het kind. De saamgenepen handen van de kunstenmaakster openden zich en begeerig grepen de vingers naar het kleinood. — Ach, het is de armband van Susanna! riep zij blijde uit en verlustigde zich in den glans van het gouden sieraad in het zonlicht, dat door de takken van den olm drong. Je hebt de doode den band afgedaan, zeide de vrouw oogknippend tot Milder; dat is misschien de eenige verstandige daad in je leven. Maar als je nu denkt, zeide zij, terwijl zij den armband aandeed, dat je zaak met het kind daardoor gewonnen is, dan vergist mijnheer Milder zich, verstaan ? De oude man, die Pierrot van zadel en toom ontlast had, waarna het dier vroolijk hinnekend naar den stal was geloopen, plaatste Josa zoo gemakkelijk mogelijk op den leuningstoel en bedekte haar met de paardendeken. — Ik heb Susanna den armband niet afgenomen, dat zou diefstal zijn. De ongelukkige heeft hem het kind cadeau gegeven even vóór — O hemellief, nu begrijp ik er alles van, viel de directrice haar man in de rede. Dit kind is van Susanna en zij heeft jou met de zorg er over belast. De armbaad moet dienen om voorloopig in het uoodige te voorzien. Daar gebeurt niets van, niets! Juist wilde Milder in zijn angst het een of ander ten antwoord geven, toen in het park een schelle stem gehoord werd die een bekende aria zong en stond de zangster een oogenblikje later voor het echtpaar. De soubrette van het gezelschap, Mlle. Lotje Lange, eene kunstig gefriseerde blondine, droeg een luchtig kleedje, afgezet met roode str'kken en lieten; nj had een lief gezichtje, vroolijke blauwe oogen en een sierlijk monfije, dat graag lachte. Kortom, Lotje was de type van een onbezorgd levenslustig meisje, — Opgepast Madame, daar komt een bombardement! riep Lotje en nam uit haar strooien hoed, dien zij bij de roode linten vasthield, een sinaasappel waarmede zij schalks naar de directrice wilde werpen. Toen eerst bemerkte zij den directeur en liet, hevig geschrokken, de vrucht op den grond vallen. — De directeur — U is terug en...., O! ik zie het al aan uw gezicht, mijn arme vriendin — Leeft niet meer — voleindde de oude man. Lotje ging tegen den olmboom staan en begon luid te weenen. — Lichtzinnig schepsel dat ik ben, snikte zij, hoe kon ik nog met den vaandrig zoo uitgelaten ontbijten,terwijl ik in het geheel niet meer aan de arme Susanna dacht. Ik heb schandelijk veel wijn gedronken; maar dat deed ik juist om de treurige gedachte te verdrijven, want ik kon niet gelooven dat Susanna zoo iets deed. — Wees nu maar blij dat zij haar fraaiste toiletten aan jouw vermaakt heeft, wendde de directrice zich boosaardig tot de soubrette. Door die geschiedenis is je garderobe niet weinig vermeerderd, Huil aas maar liiet moer dan passend is voor — een in haar vuistje lachende erfgename. — Hé Madame wat is u toch wangunstig op dat erfenisje. Toen begon de soubrette wederom te snikken en zeide zij zacht: — Ik had die goede Susanna toch zoo oprecht lief. — Nu, die liefde kunt ge dan overdragen op haar kind, beste meid, zeide de directrice valsch lachend. Lotje keek haar verstomd aan. „Wat wil dat zeggen?" vroeg zij. — Dat wil zeggen, spotte Madame Milder, dat die Susanna die huichelaarster, die in den brief aan mijn man schreef dat zij haar schande niet zou overleven — reeds lang geleden een kind het leven geschonken had. En met dat kind heeft de nu men mag van de dooden geen kwaad spreken — de beklagenswaardige mijn man opgescheept. De soubrette was sprakeloos van ontsteltenis over het zooeven gehoorde. De tegenwerping die Milder wilde maken werd door zijne vrouw afgesneden met de woorden: — Zwijg oude gek! Het is zooals ik zeg; men kan mij geen wassen neus aandraaien. Kijk Lotje, het kind ligt in den leuningstoel. De soubrette liep haastig naar den stoel en hief met bevende handen het paardendek op. Josa sliep vast. In haar rood jurkje, met haar lief gezichtje en weelderig ravenzwart haar, bood het meisje een bekoorlijk tafereel aan. Aangedaan beschouwde de soubrette het kind. — Haar kind, fluisterde zij, het dochtertje van Susanna. Milder was vast besloten, Lotje voorloopig in de waan te laten dat haar gestorven beroepsgenoote de moeder van het kind was. Hij dacht: „Nu Lotje in die meening verkeert, zal zij voor de kleine meid zorgen, totdat mijne vrouw het bewijs zal hebben verkregen dat hare hebzucht door het kind kan bevredigd worden. De oude man trad op Lotje toe en vroeg haar, terwijl hij zijn blik zwaarmoedig op Josa liet rusten: — Is het niet een mooi kind? En — nu reeds moederloos te moeten zijn. — Ik zou het kind kunnen liefhebben — als eene moeder, zeide de soubrette. — Nu Lotje, spotte de directrice, waarom zou je die kleinigheid dan niet bij de erfenis rekenen? — Heb medelijden met het schepseltje, Lotje, bad Milder. Neem het kind zoolang bij je. — Dat doe ik — ter wille van de ongelukkige moeder van het kind, en omdat de kleine, ronduit gezegd, toch reeds mijn hart gestolen heeft, riep Lotje en nam Josa op haar arm, zonder haar echter wakker te maken. Eensklaps kreeg zij een kleur. „Men zou kunnen denken dat het van mij was. Maar wat nood? het zou misschien werkelijk mijn kind kunnen worden, voegde zij er bij." — Bezin eer je begint, riep de directrice. Als je het kind. bij je houdt, beste meid, zal dat voor altijd moeten zijn, want ik zal nooit dulden dat mijn man voogd er over wordt. — Wees er maar zeker van, Madame, dat het kind vooreerst bezorgd is, antwoordde de soubrette vastbesloten. Tot Milder, die haar met gevouwen handen innig dankbaar aankeek, zeide zij: — Ik neem het kind bij mij, onder één voorwaarde: heb ik later eens lust mijn contract te verbreken en weg te gaan, dan blijft mijn pleegkind bij U, beste directeur. Afgesproken dus! Onder een vroolijk chansonnefje en het kind, als een nieuwe aangename tijdpasseering, vergenoegd aan haar hart drukkende, ijlde de actrice door het park naar den Schuttersdoelen, waar zij zich naar haar kamer begaf. In dit kamertje heerschte een volledige wanorde. Japonnen, hoeden, verschillende schoeisels, pruiken, potjes met grimeerverf, kortom allerlei zaken die eene vrouw, inzonderheid eene tooneelspeelster, noodig heeft, lagen door elkander verspreid. Lotje lag het kind op haar bed en bedekte de kleine slaapster met een purperen theatermantel. — Zoo, schatje, zoo ben je nu net een koningskind, dat trouwens niet liever en tengerder kan zijn, lachte de soubrette, die naast het ledikant neerknielde. Wat is die kleine engel slaperig. Het lieve gezichtje is brandend heet. God, als het kind eens ziek was? Neen, het is niets. Het heeft een vermoeien den dag achter den rug en haalt de verloren slaapuurtjes in. Nu zal ik de doek voor het raam een beetje beter hangen, anders hindert de zon mijn kleine meid. Lotje stond dit zeggende op, ging naar het raam, waarvoor, uit gebrek aan beter, een doek was vastgemaakt en verhing dien zoodanig, dat de felle zonnestralen niet konden binnendringen. Nog even keek zij echter naar buiten. (Wordt vervolgd.) --- GEMENGD NIEUWS. Wij vernemen dat thans b ij de autoriteiten aanhangig is het verzoek van den heer O. Carré om in het tot circus ingerichte „Panorama-Mesdag" voorstellingen te mogen geven en op een gunstige beschikking alle kans bestaat. Door het aanrijden van een vigelante tegen een met hout beladen wagen werd gisteren een spiegelruit van den Hollandschen Bazaar, op den hoek der Spuistraat, verbrijzeld. Ten nadeele van een bezoeker van eene verkooping in de Van Spieg'nelstraat is uit de vestibule zijne parapluie ontvreemd. Te Scheveningen is de opzichter bij de werken aan het Badhuis K. door een ontslagen werkman zoodanig mishandeld, dat geneeskundige hulp moest worden ingeroepen. De man is tot werken ongeschikt. Het Dresdener informatiebureau „Commercial Union" maakt, volgens de Berliner Börsen- Courier, het volgende bekend: „In den laatsten tijd ontvingen eenige Saksische fabrikanten van de firma Grobbel & Zoon in Den Haag, bestellingen op koopwaren, bij verschillenden met de opgave dat inlichtingen konden worden ingewonnen bij de firma J. B. Miiller te Hamburg. Een onzer abonnó's had ons opgedragen naar die firma informatiën in te winnen, en het bleek dat men hier met een troep zwendelaars te doen heeft. De door Grobbel opgegeven firma J. B. Miiller bestaat als handelsfirma in Hamburg in het geheel niet; doch deze naam past op een man, die reeds driemalen failliet geweest is." Van de Kin d er-C ovr ant verscheen nommer negen met een „Noorweegsch sprookje", naverteld door A. S. Reule Nz ; „Eindelijk ijs" : een welkomstgroet door Wilhelmine; „Grootmoeders Nieuwjaar", met aardige illustratie, en vervolg van Johan Gram's tooneelspel: „Het Zwartje". Eene vrouw, die Zondag-avond te Amsterdam uit de kerk kwam, ondervond dit tot haar nadeel. Zij toch werd aangesproken door een zeer armoedig gekleed man, die op dringenden toon om een aalmoes smeekte. Bewogen met het lot van den ongelukkige, tastte zij naar haar beurs om den bedelaar eene gift te overhandigen. Deze echter vond gelegenheid middelerwijl het kerkboek met gouden slot aan de geefster te ontnemen, die, geheel onthutst, geen pogingen kon aanwenden om den dief te doen aanhouden. Gisteravond had in de gasfabriek te Amsterdam een treurig ongeluk plaats. Een der werklieden wierp buiten zijne schuld een stuk gloeiende cokes in het oog van een zijner kameraden, waardoor deze zwaar verwond werd, zoodat zijne opneming in het gasthuis noodzakelijk was. Het meisje dat Maandag-middag op de Keizersgracht bij de Hartestraat te Amsterdam door een vigelante is overreden, is gisteravond in het binnengasthuis aldaar overleden. Gisteravond te ruim 8 uren heeft te Rotterdam in de Molensteeg op eene achterkamer van de le verdieping Joseph Hake, een kleermaker, Duitscher van geboorte, een moord gepleegd op zijne vrouw. Deze echtgenooten leefden voortdurend in onmin. Ook gisteravond ontstond tusschen hen weder twist. Hake, in drift ontstoken, nam toen een broodmes van de tafel en bracht daarmede zijne vrouw diepe verwondingen in den hals toe. De vrouw had nog de kracht de trap af te gaan en zich op straat te begeven. Op last van den onderinspecteur j. D. Bloemen, die onmiddellijk na het gebeurde aldaar aanwezig was, werd zij in eene tapperij gebracht en werd geneeskundige hulp ingeroepen. Kort nadat een geneeskundige was verschenen, overleed echter de vrouw. Hake, ziende wat hij misdaan had, wilde blijkbaar ook aan zijn eigen leven een einde maken, daar hij zich, vermoedelijk met hetzelfde mes, eene diepe wonde in de borst toebracht. Zijne arrestatie volgde spoedig. Terwijl hij naar het bureel van politie in de Pauwensteeg werd gebracht, werd hij door eene talrijke menigte gevolgd, die, niettegenstaande zijne bloedende wonde, zóó woedend op hem was, dat de politie genoodzaakt was hem tegen de menigte te beschermen. Blijkbaar met moeite verklaarde hij den commissaris van politie dat hij de bedrijver van het feit was, waarna hij naar het ziekenhuis aan den Coolsingel werd overgebracht. Zijn toestand moet bezorgdheid inboezemen. De vermoorde vrouw werd mede naar dat gesticht vervoerd. Hake is iemand die misbruik van sterken drank maakt, terwijl ook jaloezie, hoewel ten onrechte, eene rol in het drama heeft gespeeld. Bij het plegen van den moord waren, naar de N. B. Cl. eveneens mededeelt, vier kinderen, waarvan het oudste ongeveer 10 jaren telt, aanwezig, terwijl de twee jongste, oud 1 en 2 jaren, in diepe rust lagen. In den afgeloopen nacht brandde te Zaandam af de meubelfabriek van den heer S. Goezinne. De vlam werd door het onstuimige weder en het vele brandbare materiaal zeer sterk gevoed. De geheele brandweer en de autoriteiten waren aanwezig. D i n s d a g-n acht loste de korporaal S., van het 7de reg. inf. te Amsterdam, de posten aan het Rijksentrepotdok af. Op eenigen afstand bemerkte hij, dat een politie-agent door eenige burgers deerlijk mishandeld en tegen den grond geworpen werd. Onmiddellijk snelde hij te hulp, en door zijn krachtig optreden mocht het hem niet alleen gelukken den mishandelden agent te ontzetten, maar ook zijne aanranders in hechtenis te nemen. Voor dit flinke optreden van dien korporaal, heeft de kolonel hem als belooning onmiddellijk tot sergeant bevorderd. De Koppermaandag heeft te "Waalwijk aanleiding gegeven tot rustverstoring en vele baldadigheden. Een aantal lieden schoolden 's nachts op het marktplein samen en tartten de politie door hunne luidruchtigheid uit, nadat zij bij een herbergier op de markt veel stuk hadden geslagen. Ook op andere plaatsen waren de ruiten vernield. De bezadigde en vastberaden houding der politie heeft echter verdere rustverstoring voorkomen. Door de rijks-ambtenaren te 's-Heerenberg zijn twee Deutichemsche dames na het passeeren van het grenskantoor aldaar aangehouden, die trachtten verschillende manufacturen binnen te smokkelen. Te B i 11 e r-C reek (Vereen igde Staten) is een persoon om het leven gebracht die langen tijd de schrik der bevolking was en dan ook algemeen bekend stond onder den naam van „de gevreesde van Bitter-Creek." Hij heette William Eleitas, was van zeer goede familie, maar kenmerkte zich reeds van jongsaf door zijnen valschen aard. Daarbij zocht hij met iedereen twist en hij zag er dan volstrekt niets in om zijn tegenpartij maar dadelijk van kant te maken. Vooral wanneer hij wat te veel spiritualiën gebruikt had verdiende hij ten volle den naam van „gevreesde". Dan nam iedereen de vlucht voor hem en geheele straten liepen leeg als hij in aantocht was. Dezer dagen, toen hij weer in abnormalen toestand was, stak hij zonder eenige oorzaak een Duitsch winkelier, Théodore Dendiger, een hooivork naur het lichaam, en zeker zou deze den dood gevonden hebben als hij niet hals over kop de vlucht had genomen. Des anderen daags trad hij opnieuw Dendiger's winkel binnen en bestelde er voor 60 dollars aan goederen. Toen Dendiger ze zonder geld weigerde te geven, nam Eleitas alles tegelijk op en verliet zonder iets te zeggen den winkel zonder te betalen. De winkelier klaagde hem aan en eenige agenten van politie — natuurlijk niet weinig — kregen bevel William Eleitas te arresteeren. Toen zij aan zijn woning kwamen weigerde hij voor den dag te komen, zoodat men zich genoodzaakt zag de deur met geweld te openen. „De gevreesde van Bitter-Creek" vertoonde zich toen echter met een hooivork aan den ingang zijner woning en werd hij niet van alle kanten omringd door de bajonetten der politie-agenten, zeker zou hij nog vrij gebleven zijn. Thans was zijn arrestatie echter onvermijdelijk en betrekkelijk spoedig zat hij achter slot en grendel. Onderweg zeide hij dat het allereerste wat hij na zijn invrijheidstelling zou doen was zich wreken op hen die tot zijn inhechtenisneming hadden medegewerkt en daar men maar al te goed overtuigd was dat hij woord zou houden, namen verscheidene burgers uit vrees daarvoor de gelegenheid waar om hem in zijn cel om het leven te brengen. Het regende kogels en spoedig was hij dan ook doodelijk getroffen. Toen de tijding van zijn dood de ronde deed, was het alsof de geheele bevolking van Bitter-Creek verlichting gevoelde. Een te Washington verschijnend blad behelst het volgende belangrijke bericht: „De administratie van ons dagblad heeft met een groot aantal rijke erfgenamen (jonge dames en weduwen) overeenkomsten gesloten, waarbij die dames zich plechtig verbonden hebben, om haar hand slechts aan zulke personen te schenken, die zich voor een jaar op ons blad abonneeren." De oude pachter Harvey Jackson en zijn familie te Bloomington (Ohio) werden dezer dagen des avonds omstreeks tien uren overvallen door een bende gemaskerde roovers, die brutaalweg hun huis waren binnengedrongen. Jackson werd met zijn vrouw en dochter stevig vastgebonden en toen allen weerloos waren werden ze genoodzaakt de plaats aan te wijzen waar hun geld geborgen was. Op hun antwoord dat er geen geld in huis was, plaatsten de roovers Jackon's vrouw midden in de kamer, overgoten haar met petroleum en dreigden haar in brand te steken als niet dadelijk de bewuste plaats werd aangewezen. De oude vrouw, die door den schrik meer dood dan levend was, bracht de roovers op een plaats waar de geldkist stond en toen ze die geopend hadden verwijderden ze zich met 175 dollars aan goud en 100 papieren dollars. De familie Jackson bleef gebonden liggen en daar allen slechts in nachtgewaad waren, leden ze verschrikkelijk van de nijpende kou. Eerst des morgens tegen vier uren gelukte het den vader zich los te wringen en toen hij ook zijn vrouw en dochter van de touwen verlost had deelde hij zijn baren het voorval mede. Dadelijk zette men de roovers achterna, doch te Bowerville raakte men het spoor bijster, zoodat de brutale aanranders ongestraft verdwenen zijn. Uit Bensburg wordt gemeld, dat twee schooljongens dezer dagen in een sloot een dynamietpatroon vonden, die vermoedelijk in den Oudejaarsnacht had moeten dienen, maar toen niet tot ontploffing was gekomen. De beide broeders namen het perkamenten omhulsel weg, likten eens aan de massa en kwamen door den zoeten smaak der glycerine op het denkbeeld, dat zij een stuk lekkers hadden gevonden. Toen het dan ook op deelen aankwam gaf dit tot veel gekibbel aanleiding, want ieder der beiden wilde de grootste portie van de fijne snoeperij hebben. Eindelijk werd men het echter eens en de knapen aten de patroon met groot welgevallen op. Deze proeve om dynamiet als voedingsmiddel in eere te brengen mislukte echter op jammerlijke wijze, want toen de beide jonge helden thuis kwamen waren zij duchtig ongesteld. Alvorens de te hulp geroepen geneesheer nog was verschenen had er eene explosie plaats gehad, die haar richting naar boven had genomen, en de dokter vond de afgegeten stukken dynamiet weder op den grond liggen. De toestand der knapen levert volstrekt geen bezorgdheid op en de medische wetenschap is in de gewoonlijk moeielijk te verkrijgen gelegenheid geweest om de werking van dynamiet in de menschelijke maag waar te nemen. De nieuwe Eransche Minister van Oorlog Lewal, dus vermeldt de Parijsche Matln, was in 1862 majoor bij den general n staf van het expeditiekorps in Mexico. De veldtocht dreigde zeer langdurig te worden, en naar aanleiding daarvan vonden onder de officieren vaak heftige debatten plaats. Op zekeren avond liet Lewal zich aan de officierstafel eene scherpe critiek over de leiding der operatiën ontvallen en noemde in het vuur van het gesprek den Keizer bij diens spotnaam, namelijk „Badinguet''. Sommige der aanwezenden protesteerden, en de zaak werd officieel ter kennis van den toenmaligen Minister van Oorlog, maarschalk Bandon, gebracht. Toen deze, eenigen tijd later, eene lijst van bevorderingen voorlegde, ontbrak daarop, tegen alle verwachting, de naam van Lewal. „Waarom komt Lewal niet op de lijst voor?" — vroeg Napoleon III zijnen Minister. De maarschalk was verlegen en bewaarde het stilzwijgen. „Ik weet zeer goed," — vervolgde de vorst — „dat de man mij „Badinguet" heeft genoemd. Zet niettemin zijn naam onmiddellijk op de lijst, want hij is een van onze beste officieren en zal ongetwijfeld eene schitterende carrière maken." ~ ---