BERICHT. Zij, die zich tegen I Februari op de HAAGSCHE COURANT abonneeren, ontvangen de tot dien datum verschijnende nummers gratis. | --- BINNENLAND. DEN HAAG, 28 Jan. — De adviezen van de betrokken Gedeputeerde Staten der provinciën over de voorgenomen wijziging van de kiestabel zijn bij het Ministerie van Binnenlandsche Zaken ingekomen. De aanmerkingen of bezwaren zijn thans in onderzoek, ten einde, zoo noodig, het oorspronkelijke plan daarmede in overeenstemming te brengen. — Bij gelegenheid van de te Antwerpen te houden wereldtentoonstelling zal een congres van deskundigen van alle landen worden bijeengeroepen ter bespreking van het quarantaine-vraagstuk. — Jhr. E. P. E. Testa, consul-generaal der Nederlanden in Tunis, heeft de residentie verlaten en is naar Prankrijk vertrokken. — Sinds een paar dagen is men te Yoorburg bezig met het kappen van hout, voor de aan te leggen baan Voorburg—■ 's-Hage van deIJs •lstoomtrammaatschappij. — Morgen vertrekken de heeren Hofstede en baron Sweerts De Landas naar Lissabon, ter bijwoning van het aldaar te houden internationaal post-congres. — De heer W. P. H. Cramer, kapt. ter zee, onderdirecteur van Willemsoord, is door Z. M. den Koning van Denemarken bevorderd tot kommandeur 1ste kl. der orde van den Danebrog. — De Minister van Buitenlaudsche Zaken zal den 13den Pebruari a. s. een luisterrijk diplomatiek diner geven. — De N. R. Ct. meldt, van vertrouwbare zijde, dat toen vóór eenige dagen de koude meer en meer toenam en het zich liet aanzien dat er vooreerst geen verandering in de weersgesteldheid zou komen, de meeste korpscommandanten zich tot de administratieve autoriteiten richtten om v oor hunne onderhebbenden eene derde deken te mogen ontvangen. Dit achtte men vooral noodzakelijk omdat een groot aantal manschappen in ellendige kazernes in oude gebouwen en niet weinigen zelfs op zolders gehuisvest zijn, zoodat zij., bij eei gszins strenge vorst, zich met twee dekens nijt voldoende tegen de koude kunnen dekken. Er werden dekens verstrekt, maar . .. in zoo geringe hoeveelheid, dat slechts ongeveer de helft der manschap eene derde deken ontving. Er waren geen dekens genoeg voorhanden. Een gevolg hiervan is, dat nu in vele kazernes en militaire gebouwen des nachts bittere kou geleden wordt, of dat de soldaten zich zoo goed mogelijk redden door hunne geheele uitrusting over hunne legersteden uit te spreiden, iets wat evenwel streng verboden i«. Ock overdag wordt er door de soldaten kou geleden. De compagnies-commandanten ontvangen elk jaar bij den aanvang van den wint jr een zeer klein geldelijk bedrag tot het koopen van brandstoffen. Is dat bedrag i'.elfs bij een slappen winter geheel en al onvoldoende, bij con streüge en langdurige kou kan men er weinig mee beginnen, en een gevolg daarvan is, dat nu reeds in een groot aantal kazerne-lokalen of niet meer gestookt wordt, of de soldaten zslve de brandstollen moeten betalen van hun armzalig traktement van zoowat 9 cents, zuiver, per dag. — Uit Paramaribo zijn dd. 2 Januari de volgende berichten ontvangen: De Leidsche hoogleeraren Suringar eli Martin, die een wetenschappelijke reis doen, zijn alhier aangekomen. Nauwelijks lieten zich de schoten liooren als teeken van de aankomst van de stoomboot van den K. W.-I. M. „Prins Maurits/' of vele ingezetenen begaven zich aan den steiger om de passagiers, de hoogleeraren Suringar, Martin en dr. Steijnis, nieuwbenoemdtn predikant van de Evangelisch Luthersclie gemeente, een bewijs van belangstelling in hunne komst te geven. Onder de belangstellenden zag men o. m. ook de heeren dr. H. D. Benjamins en dr. J. V an West, die de heeren professoren ast, boord een welkomstgroet aanboden. Voorts eenige leden van den kerkeraad der Evang. Luth. gemeente en dr. Zaalbe j, predikant van de Hervormde Christelijke gemeente, die zich ook aan boord begaven om dr. Steijnis te verwelkomen. Eer bovengenoemde passagiers aan wal kwamen, hebben de kweekelingen van de geneeskundige school en eenige ingezetenen van de gelegenheid gebruik gemaakt, zich aan hen te doen voorstellen, alsook aan de heeren Van Breda De Haan, Molengraalf en Van de Poll, die het geleide uitmaken van voornoemde hoogleeraren. Da Gouverneur heeft met gezelschap, waaronder de hoogleeraren Suringar en Martin, een tocht gemaakt naar het district Para. Het gezelschap logeerde op post Republiek, alwaar ter hunner eere een baljaar-partij gegeven werd. — De Vereeniging/zdeSophia Stichting'', Zeebad-Inrichting te Scheveningen voor kinderen van minvermogenden, heeft haar vefslag over het jaar 1881* het licht doen zien. Er werden 102 kinderen opgenomen, die te tarnen 2088 zoo buiten als binnenbaden namen en Voorts Zoodanige medische hulp ontvingen, dat 22 geheel genezen, 71 aanmerkelijk beter en slechts 9 in een niet verbeterden toestand vertrekken konden. Twee belangrijke verbeteringen werden in het afgeloopen jaar tot stand gebracht. Ter zijde van het gebouw verrees een eenvoudig ingerichte, ruime speelzaal, waarin de kinderen bij ongunstig weer, tot hiertoe aan de eetzaal gebonden, hunne toevlucht konden en kunnen nemen. Er werd een ruime regenbak gemaakt, waaraan gfoote behoefte was. Beide werken werden uitgevoerd door den heer H. E. De Baan te Scheveningen. — Bij Zijner Majesteits besluit is aan jhr. S. W. H. A. Van Beyma Thoe Kingma, op zijn daartoe gedaan verzoek, eervol ontslag verleend als kantonrechterplaatsvervanger in het kanton Zuidbroek; is aan de heeren E. J. Hoos en mr. T. J. Noyon, op hun daartoe gedaan verzoek, eervol ontslag verleend als leden van de commissie van administratie over de gevangenissen te Rotterdam, onder dankbetuiging voor de in die betrekking bewezen diensten, en zijn benoemd tot lid der gemelde commissie van administratie, mr. A. N. baron De Vos Van Steenwijk, substituut officier van justitie bij de arrondissementsrechtbank te Rotterdam, en dr. O. P. Burger, arts, wonende aldaar; is aan W. G. Van Nouliuys te Zalt-Bommel, tot wederopzegging, vergunning verleend, zonder geldelijke belooning, middelbaar onderwijs in de Nederlandsche letterkunde te geven; is aan J. A. Van Hooft, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als ontvanger der directe belastingen en accijnzen te Weesp c. a. behoudens aanspraak op pensioen; zijn benoemd tot ontvanger der directe belastingen, invoerrechten en accijnzen, te Eindhoven c. a. II. B. li. Maliugré, thans ontvanger der directe belastingen en accijnzen te Beverwijk c. a ; te Helmond c. a., J. C. E. Sala, thans ontvanger der directe belastingen en accijnzen te Gouda (buitengemeenten) ; is, met ingang van 1 Mei 1885, op zijn verzoek, ten gevolge van lichaamsgebreken eervol ontslag verleend aan D. Van Marle, als directeur van het postkantoor te Leeuwarden; is de met verlof hier te lande aanwezige kolonel der genie van het leger in Nederlandsch-Indië A. J. II. Van Kappen, op zijn verzoek, met ingang van 1 Januari 1885, eervol uit Zijner Majesteits militairen dienst ontslagen, met toekenning van pensioen; zijn de heeren S. C. M. Soer en dr. P. J. Muller, artsen, benoemd en aangesteld tot officier van gezondheid der 2de klasse bij het personeel vau den geneeskundigen dienst bij het leger in Nederlandsch- Indië. — Wij ontvingen heden de O.-I mail via Brindisi met de nieuwsbladen van 20— 24 December. --- FEUILLETON. TWEE KARAKTERS. 7) Alferro wilde niet meer aan de schoone weduwe denken, want hij kon, z onder zich rekenschap te geven waarom, geen meester worden van de twijfelingen, " ! ' J telkens bij hem boven kwamen. Wel scheen het hem toe, alsof hij haar onrecht j en dan verweet hij het zich ook, maar langzamerhand dacht hij niet meer aa 'i haar, althans veel zeldzamer dan zij 1 ■' el meende. Hij had op het punt gestaan j ', ea waren hartstocht op te vatten voor j ' ez e sphinx in vrouwengestalte, zooala | : 'j haar dikwijls noemde, maar nu hij '"flmaal zijn gevoel aan banden gelegd had, na » alles voorbij, en meende hij haar verder "Jiuler gevaar te kunnen ontmoeten. Me, rj uw De Boissy was geen vrouw voor " oordeelde hij: zij bleef hem een ■^sloten boek en de tijd, toen hij gaarne 1 'auselg oploste, was lang voorbij. Bat zij hem had liefgehad, wist hij Maar ook zij zou haar gevoel wel '' ier meester worden, dacht hij en in Malvine's smaakvol ingerichte salons werd hij steeds meer en meer een zeldzame bezoeker. V ijfde H oofdstuk. Op een middag deed door de aristocratische salons van Parijs het gerucht de ronde, dat mevrouw De Boissy een gevaarlijke typhuskoorts had gekregen. Bijzonderheden wist niemand , want zelfs i.are beste vriendinnen hadden natuurlijk weinig lust, "zich aan het bed der zieke van haar toestand te vergewissen en de vurige bewonderaars der schoone vrouw stelden zich met eene eenvoudige boodschap tevreden. Sommigen onder hen lieten er zich niet weinig op voorstaan, dat z j djn moed gehad hadden de besmette wening te naderen; bij dit ongehoorde vraagstuk liet en zij het echter, en anderen waren voorzichtig genoeg, een behoorlijken omweg te maken, als zij in de buurt van het huis der gravin kwamen. Men kon nooit weten . .. De n jaste bekenden der schoone generaals-iYed uwe. zonden wel, zooals het behoorde, dagelijks de bedienden, maar dozen brachten afwisselende berichten, die zij zeiven van den portier ontvingerc — Tets beter... niet zno gunstig .. . koorts toegenomen . .. weer iets gunstiger .. . enz. Men wist dus niets zeker, daar ook de dokter van Malvine zich over weinig uitliet. Gravin De Courcy was de eerste geweest, die haar dochter den omgang met Malvine ten strengste verbood. Zij was steeds ontzettend bang voor haar gezondheid, en men kon zich dus niet verwonderen , dat zij buitengewone voorzorgsmaatregelen nam. Anna echter had met het oog op de hooge ingenomenheid, die zij steeds voor mevrouw De Boissy betoond had, in het begin veel lust getoond, de moederlijke bevelen te weerstreven; het is echter merkwaardig om te zien, hoe spoedig de warmste vriendschap verkoelt, als zij gepaard moet gaan met gevaar. Een tijd lang werd over „die arme Malvine" in alle salons gesproken, alsof zij reeds dood was; daarna dacht men zelfs niet meer aan haar. Een enkele persoon beduidt zoo weinig in het gewoel der groote wereld, zij is zoo spoedig vervangen — en vergeten! Eer nog de groeve gesloten is groeit er reeds mos over haar naam, en het „le rui est morl, vive le roi /" geldt niet alleen voor gekroonde hoofden. : : | Toch was er nog een zeker deel der bevolking van Parijs, dat niet geheel onverschillig bleef bij de ongesteldheid van Malvine; hare armen belegerden haar .huis en vele angstige gezichten kwamen dagelijks bij den portier om inlichtingen. Wel is waar speelde ook hier het eigenbelang een groote rol, maar toch vloeide daar nog wel een enkele traan, die waarlijk uit het hart kwam. Bij de stiefkinderen der fortuin is de dankbaarheid nog niet geheel vreemd. De markies D' Alferro, die, sedert Malvine's ongesteldheid, weer meer aan haar dacht en dagelijks bericht omtrent haar toestand kwam vragen, werd door die sprekende bewijzen harer liefdadigheid meer getrollen, dau door alle loftuitingen, waarmede men iu de hoogere kringen zoo vrijgevig voor haar was geweest. Er waren zoowat acht dagen sedert het ziek worden van mevrouw De Boissy verloopen, toen Alferro op een middag een bezoek kwam brengen aan gravin De Courcy. Een enkele blik was hem echter reeds voldoende om tc zien, dat hij een zeer ongunstig oogenblik had gekozen. De gravin zat ontevreden en in opge­ wonden stemming op een sofa, terwij de schoone Anna voor haar stond met een brief in de hand, dien zij met een gouden tangetje had aangevat. Blijkbaar had de inhoud haar zeer geroerd, althans do tranen stroomden haar langs de wangen. De brief was reeds acht dagen in huis, maar eerst heden geopend, daar de gravin het noodig geoordeeld hac hem zoolang aan de buitenlucht bloot te stellen, omdat hij uit de besmette woning van Malvine kwam. — Goed dat gij komt, Alferro! riep de gravin den binnenkomende tegemoet, — gij kunt mij helpen om Anna aan het verstand te brengen, hoe gevaarlijk het is brieven uit eene besmette woning aan te nemen. — Wees toch stil, mama, snikte Anna. — Als ge eens wist hoe die arme Malvine boven ons allen verheven is en hoe vereerd ik mij moet gevoelen, dat zij juist mij uit al haar vriendinnen uitkiest en haar vertrouwen schenkt. Maar zij kent mij ook en weet, dat ik tot elk offer voor haar bereid ben. — Maar wat schrijft zij dan toch? — Hoort dan... — „Lieve Anna! Ik ben door eene zware ziekte overvallen ., God geve, dat ik er aan sterven moge!" Ja, zij lijdt ook veel, het arme kind, voegde Anna er tusschen, een verwijtenden blik op Alferro werpende; daarna vervolgde zij : — „het lot mijner armen gaat mij echter zeer ter harte. Wie zal voor hen zorgen, zoolaug ik het niet doen kan? De winter is strem* en zij iiebben behoefte aan hout, voedsel en warme kleederen. Ik weet, dat gij goed zijt, Anna, u vermaak ik mijne armen .. — Veel dank! Zij is wel goed! spotte de gravin. — Is dat niet sublime, Alferro? zeide Anna, hare tranen afwisschende. Daarna ging zij voort:... „Mijne armen. Zorg gij voor hen, tot ik het weder kan doen. God zij met u en met de uwen!" Die goede Malvine! — Maar wat wilt gij nu met die armen aanvangen? vroeg de gravin. — Hoe kunt gij toch zoo iets vragen, mama!... Zie eens! De adressen vullen vier dicht ineen geschreven bladzijden. De gravin zuchtte. — Ik zal het schrikkelijk druk hebben, vervolgde Anna. — Ik verzoek u, mama, dadelijk last te geven, om het noodige linnen en goed te laten halen; Henriette kan dan een paar naaisters bestellen , opdat alles in korten tijd gereed zij. — God beware ons! jammerde de gravin, de handen vol ontzetting ineen slaande. — Ik heb het altijd wel gedacht, dat die Malvine ons nog eens onaangenaamheden zou berokkenen. Ik kon toch nooit recht met haar ingenomen zijn. Wat zegt gij er wel van, Alferro, dat Anna het hotel Courcy tot een armenhuis wil inrichten? Dat zal mijn dood zijn, als die bedelaarstroep met hunne duizenderlei kwalen zich hier nestelt. — Stel u gerust, mevrouw, die armen zijn niet zieker of gezonder dan wij. Zij hebben geene afzonderlijke kwalen, waarvoor gij u bezorgd hebt te maken; maar wat overigens de uitmuntende voornemens van gravin Anna betreft. .. — Gij zegt dat met eene waarlijk beleedigende ironie, markies, viel Anna hem in de rede. — Ik weet wel, dat gij mij tot niets goeds in staat acht. — Gij doet mij werkelijk onrecht, gravin; ik zou het nooit gewaagd hebben . . . — Nu, tot niets groots dan.. . Maar ik zal het u bewijzen ; mijn besluit staat vast Weldadigheid behoort trouwens tot den bon ton , mama. Malvine heeft Laar bepaald in de mode gebracht, eu prinses Uvaroff sprak er onlangs over, haar voorbeeld te volgen Als gij eens wist, hoe allerliefst Malvine er als engel der armen uitziet. Zij draagt dan altijd hooggesloten japonnen en kleine taschjes op zijde, die haar verrukkelijk staan. Ik r.1 mij dadelijk een paar van die japonnen laten maken. Maar ik weet niet of zoo'n onbepaalde kleur.. . gij lacht, Alferro ? Meent ge soms, dat ik in baltoilet die armen kan ontvangen? Ook aan die kleinigheden moet gedacht worden. Ik ben nogjong, maar in een stemmig gesloten japon, nif' het haar eenvoudig naar achteren gestreken, zal ik er ouder uitzien en dat zal de menschen vertrouwen in mij doen stellenZwart, bijvoorbeeld, stond mij altijd goed. — Niemand, antwoordde Alferro, -~ kan meer dan ik overtuigd zijn, gij er in elk toilet, dat uw goede smaak kiest, verrukkelijk moet uitzien, gravin; maar ik wenschte de dames een ander voorstel te doen. — En dat is ? vroeg de gravin. — Zie, zeide Alferro, — ik koester r.ie' den geringsten twijfel aan gravin Anna* geschiktheid, om al die goede voornemei ^ ten uitvoer te brengen; maar haar stallen hare kennissen leggen haar pli c ' ut '- ! J op ; denk slechts aan de onvermijdelijk bal3, opera's, concerten en soirees, dieg'J moet bijwonen; want wat zou Parijs, 1 ' 1 zouden allen die u aanbidden zegs e!) ' ah zij u niet meer zagen ? (Wordt vervolg ? ü --- GEMENGD NIEUWS. De opwekkende tonen waarmede de slaftnuziek hedenochtend het regiment Grenadiers en Jagers ter militaire inarsch uitgeleide deed, veranderde ter hoogte van den Dennenweg in treurmuziek. Daar toch passeerde een stoet welke een overleden krijgsmakker grafwaarts voerde. De troepen kwamen in bataille, presenteerden de geweren en brachten den laatsten militairen groet. Ten huize van J. v. d. Berg Bleekerslaan no. 66 onstond gisteravond te halfelf een hevige schoorsteenbrand die door het aanwenden van eenige kardoezen werd gebluscht. Hedenmorgen te 11 uren ontstond er een schoorsteenbrand ten huize van den heer mr, P. Romiju, Zeestraat 40, die door het aanwenden van zout spoedig werd gebluscht. Een dronken aanspreker, die zich gisteravond aan de Heerengracht te Amsterdam op het ijs durfde wagen en door politie-agenten in arrest genomen werd, gaf aan deze beambten han • den vol werk door zijn heftig verzet; doordien er eene bijt in de onmiddellijke nabijheid was, ging de arrestatie zelfs met levensgevaar gepaard. Wel een zestal agenten waren er noodig, om zich eindelijk voorgoed van den beschonkene meester te inaken. Gisteren werd door de drie te Amsterdam in garnizoen liggende bataljons infanterie benevens een peloton huzaren eene manoeuvre in het vuur gemaakt, die volgens het N. v. d. D. in alle opzichten zeer interessant mag genoemd worden, daar hierbij de eigenaardige gesteldheid van het terrein, een geheel bevroren polderland, in aanmerking werd genomen. Door de welwillendheid van bijna alle bewoners uit de omstreken van Amsterdam, mogen de militairen hunne landen betreden. Maakten zij daarvan de vorige maand meermalen gebruik, om met behulp van polsstokken, ladders en planken over de slooten te komen, thans werden de schaatsen gebruikt, om patrouilles nu op dit punt, een oogenblik later op een ander punt te doen verschijnen en met de snelheid van den wind weer aan het oog te onttrekken, terwijl ook omgekeerd de vijand, door geen slooten of vaarten gehinderd, van bet geheele terrein partij kon trekken. De vooronderstelling was, dat eene vijandelijke macht zich had meester gemaakt van Ouderkerk, en dat troepen uit Amsterdam oprukten en langs de beide oevers van den Amstel haar uit die positie moesten trachten te verdrijven. De bezetting van Ouderkerk was voorzien van schaatsen, de aanvallende partij was dit niet, maar had daarentegen het peloton cavallerie tot hare beschikking. Na een hevig vuurgevecht werd de bezetting van het dorp genoodzaakt hare positie te verlaten. Zondag 1.1. ondernamen vier Delftsche studenten een üinken tocht op schaatsen. Omstreeks 8 uren bonden ze bij den Oostsingel te Delft op, reden van daar langs Nootdorp, Leidschendam, Leiden, het Kagermeer over naar de Kaag, waar hun werd aangeraden den Haarlemmermeerpolder niet door, maar om, voorbij Oudewetering en Aalsmeer naar Amsterdam te rijden. Ze kwamen er om 12 uren bij den Overtoom aan. Na 's middags een uurtje de baan in 't Vondelspark bereden te hebben, vertrokken ze om 4 uren van den Overtoom en kwamen juist om 6 uren te Leiden weer aan. Er werd toen besloten met den trein verder te gaan, wegens de moeielijke baan tusschen Leidschendam en Nootdorp. Als een bewijs hoe groo de liefhebberij in het schaatsenrijden dit jaar is, deelt de leeuw. Ct. mede, dat door den heer A. Hoekstra, te Warga, in het begin der vorige week reeds meer dan 400 paar Warga'ster schaatsen waren afgeleverd. Zijne verzendingen naar het buitenland strekken zich zelfs tot Buda-Pest uit. Als eene b ij zon derheid deelt men uit Siddeburen aan de Ass. Ct. mede, dat Erouwke Meelker, weduwe van Harm Meskendorp, oud 87 jaren, jl. Donderdag op schaatsen hare kleinkinderen te Steendam heeft bezocht. Zij is gehuwd toen zij 16 ja ren was; haar oudste zoon is 71 jaren, de oudste van de negen. Ze heeft eene massa kleinkinderen, achler-kleinkinderen en heeft kinderen van haar achter-kleinkinderen gezien. Zij gebruikt nog geen bril, steekt nog een draad in de naald en naait eu breidt voor het huisgezin van haar schoonzoon Jacobus Zijl, bij wien zij inwoont. Zondagavond omstreeks 11 uren brak te Sluis in het logement van den heer Dupon een hevige brand uit, die in korten tijd het uitgebreide perceel geheel in de asch legde. Met behulp van de uit de gemeenten Aardenburg en Oostburg in allerijl ontboden spuiten, mocht men er in slagen den brand tot dat eene perceel te bepalen. Gelukkig was de wind in het voordeel, anders zouden de gevolgen der ramp niet te overzien zijn geweest. Van de belendende gebouwen geraakte het dak in brand, terwijl dit en een paar andere veel door waterschade leden. Met veel moeite slaagde de heer Dupon er in met zijn vijf-jarig kind het brandende gebouw te verlaten; de overige bewoners ontvluchtten door de ramen en bekwamen daarbij meer of minder ernstige kwetsuren; eene dienstbode, die op een balkon stond, en zag dat de vlammen haar zouden bereiken, sprong van eene hoogte van twee verdiepingen naar beneden, waarbij zij zich zoo ernstig kwetste, dat zij in het ziekenhuis moest worden overgebracht. Haar toestand is evenwel niet zorgwekkend. Den volgenden dag om twaalf uren was het vuur nog niet geheel gedoofd en bleef de Sluische brandspuit nog steeds water geven. Een negenjarige knaap liep deze week des avonds onder de hoede van een politieagent aan het Centraal station te Berlijn en trok de algemeene aandacht van de vele reizigers die zich daar bevonden. De knaap was nl. geheel alleen van zijn „Heimath", een dorpje in Oost-Pruisen, gekomen en wilde thans naar Bremen gaan, vanwaar hij vervolgens de reis naar Amerika wilde aanvaarden, waarheen zijn ouders reeds vroeger waren vertrokken. Door het gemeentebestuur van zijn dorpje aan de hoede der politie toevertrouwd, nam een agent van politie aan het station een kaartje voor Breinen en gaf dit met de noodige papieren aan den jeugdigen wereldverhuizer over. Maar, wat erger was, zijn reisgeld bestond slechts uit veertig centen en al te breed zou hij het dus op zijn lange reis niet hebben. Nauwelijks echter was dit bekend geworden of van alle kanten stroomden groote en kleine giften toe om den knaap een goeden overtocht te bezorgen en eerst de aakomst van den trein maakte een einde aan dit werk van barmhartigheid. ---