BERICHT. Zij, die zich met I April op de Haagche Courant abonneeren, ontvangen de 0 t dien datum verschijnende nummers ratis. In het nummer van 23 Maart is een iegin gemaakt met het nieuwe feuilleton: HET STRAATKIND, oman van H. SCHOBERT. Voor zoover de voorraad strekt, woren afdrukken van het daarvan reeds eplaatste gedeelte aan nieuwe abonnés ratis verstrekt. --- De tijden veranderen en wij met hen. Mr. J. P. P. baron Yan Zuylen van Njjevelt, ïaiis gekozen tot lid der Eerste Kamer, trad na " i promotie aan de Utrechtsche academie met oo groote warmte voor de liberale beginselen p, dat hg in 1848—1850 door de anti-liberalen erfoeid werd als een demagoog, wien men nagaf at hfl alleen de volksgunst zocht om vooruit e komen. In 1853 werd hg door de anti-liberalen, raarbij toen de Roomsch-Katholieken nog niet raren ingelijfd, uitgekreten als de „Protestantse Romein". En diezelfde heer Van Zuylen is u in 1888, op ruim 70jarigen leeftijd, ia de Eerste iamer gekozen door de anti-liberalen. --- Conservatief. De heer Pijnappel, door Noord-Holland weder iaar ae Eerste Kamer afgevaardigd, wordt door ommigen ^conservatief" genoemd. .Daardoor acht ik hem, èa de Staten, waarvan k lid ben, miskend," schrijft nu de heer Rutgers au Rozenburg. _ . ,De voormalige conservatieven, die behoud an het goede voorstonden, zoolang niets beters jonden en te bereiken was, maar bij toepasing van dien goeden stelregel vervielen in het ebrek van al het bestaande yoor goed en al het i ieuwe voor slechter aan te zien, zijn uitgestoren of niet meer te vinden. De hedendaagsche onservatieven — Goddank rari nantes in gurgite 1 asto ! — zijn in den regel lieden, die, met de ericalen niet eens denkende, maar toch samen oende, meenen zich „fatsoenlijk" aan te stellen. „Dat de Staten van Noord-Holland, voor meer an •/, liberaal, nog wel onder de tegenwoordige rostandigheden door een conservatief van één er twee voormelde soorten zich zouden willen oen vertegenwoordigen, is ondenkbaar. Het is dan ok niet gebeurd, en ik meen gerust te mogen erzekeren, dat de Staten, mr. Pijnappel verkieende, dat deden in de overtuiging, ja met de fetenschap, dat hun candidaat, om tot de eerste oort te behooren, te veel verstand, om tot de ffeede soort te behooren, te veel karakter heeft, - het deden uit de overweging, waarvan al hun •verige keuzen getuigen, dat tegenover de gealmeerderheid der clericalen in de Tweede Kaler de liberalen 't in de Eerste niet op hun etal-meerderheid moesten laten aankomen, maar un meerderheid in gehalte moesten traebteu te verzekeren, door het afvaardigen van uitstekende, met de beginselen der Staten-meerderheid homogene mannen." --- FEUILLETON. HET STRAATKIND. Roman van H. SCHOBERT, bewerkt voor de Haagsche Courant. 1 — Natuurlijk is het mogelijk ..... als gij et wilt. — Of ik wil? Het scheelde niet veel of zij had in baar oplewondenheid een kreet van vreugde geuit. - Wanneer zou ik mogen gaan, mijnheer? - Vandaag, morgen, wanneer je maar wilt. - Dan zou ik vandaag gaarne willen gaan. Zij wag opgetogen en gelukkig als een kind. — Mag ik het aan Alexandroffna zeggen ? Alexandroffna mag u niet begeleiden, gij a °et alleen gaan; dan kunt ge van mijn loge ge)r »ik maken. Of zflt ge bang ? — Wel neen, mjjnheer, wie zou mg kwaad doen? Zij za g tem op dit oogenblik vol vertrouwen en hij dacht er niet aan dat hg haar toemat prgs gaf, om zijn jjdelheid te voldoen en lat de wereld haar dan iets ontnam, dat bij la *r nooit meer zou kunnen teruggeven. Zorg dan maar, dat ge hedenavond gereed |t Met uitbundige vroolijkheid viel 1 erra de oude "lishoudster om den hals en deelde haar het 'esluit van den prins mede, maar Alexandroffna ■"8 hierin niet de minste reden van blijdschap, tegendeel zg was er boos over. — Ge zgt aan mijn hoede toevertrouwd, Ferra, en den eersten keer, dat gjj mijn bescherming zoudt noodig hebben, laat men mij thuis. Dat is onverstandig van mijnheer. Ik ben een deugdzame oude vrouw en kan mij overal vertoonen, maar gij alleen, neen dat bevalt mjj niet. Zg pruttelde en schudde het hoofd, dat was alles wat zg doen kon, maar ten laatste deed zij het jonge meisje toch een prachtige diamanten ster in het haar, die de prins haar eens in een milde bui had geschonken. Ferra zag er uit als een nimf, toen zij in de purper fluweelen fauteuil van Arbanoff's loge achterover geleund zat. Alle binocles uit het parket en de loges richtten zich op het scboone felaat, en zij zou geen vrouw, geen Parijsche ebben moeten zjjn, om de bewondering, die zg opwekte, niet te zien, en er zich over te verheugen. — Diantre, sprak in een der zijloges de oude graaf du Faure, wiens kaal hoofd en gebogen gestalte de belangstelling in schoone vrouwen niet uitsloot, wie zit daar ? Een verrukkelijk schooH wezentje. Dat haar en die oogen! Wie is zg ? En waar komt zij vandaan ? Men haalde de schouders op, lachte, spotte en opperde allerlei gedachten. Niemand kende haar, en dat was juist het meest interessante. — Ik wist niet, dat Arbanoff een vriend was van rood haar, spotte de kleine barones Orfoni, terwijl zg haar tooneelkijker niet van het oog wegnam. — Arbanoff heeft een goeden smaak, maar zij hoe kan haar zulk een vervelende vent bevallen! En doet zij het alleen om zgn geld, nu, dan heeft ieder, die het haar aanbiedt, dezelfde kans, sprak de jonge Morny, terwijl hij zich over den langen, zwarten baard streek. Van morgen af aan zal ik dagelijks het paleis voorbijrijden en mgn half vergeten vriendschap met Arbanoff weder aanknoopen. — Weet dan niemand in de zaal wie zg is? Een koninkrijk voor een juiste opheldering ; wie geeft mij die? riep zijn buurman uit. — Ik! zeide Leroy, terwijl hij de deur der loge achter zich in het slot trok. Hij was juist aangekomen, maakte met zgn zakdoek de glazen van zgn tooneelkijker schoon, stond volmaakt onverschillig tusschen de leden van de club en zeide niet anders dan: — Ik! Dadelgk verdrong men zich om hem. Hg werd met allerlei vragen bestormd en men hing als 't ware aan zgn Tippen, terwijl hg met zgn onveranderlijk kalm gelaat verklaarde: — Hoe verrukkelijk schoon zij ook is, haar stamboom schoot wortel in het vuil en de duisternis van de rue Rochefort, in een kelder op de binnenplaats. Paul kocht het verkleumde bloemenverkoopstertje van haar vagebonden van ouders, bracht haar in een klooster, liet haar opvoeden en biedt nu zijn gril in levenden lgve de wereld aan. Hg moet altjjd iets bjjzonders hebben, die goede Paul. — Hoe heet zg ? — Ferra Doutrange. —'Wat ben jij toch een geluksvogel! — Waarom? — Omdat ge een vriend van Arbanoff zijt. Leroy haalde de schouders op en keek nu ook naar Ferra, maar onverschilliger en terughoudender dan de anderen; — zjj ontweek zjjn blik en toen voor het eerst glimlachte de raad van legatie. Óp den eersten rang zat een jonge vrouw tusschen haar moeder en haar echtgenoot; ook zjj had Ferra opgemerkt, hoorde het half bosaardige half bewonderende fluisteren, zag den spot en den glimlach op ieders gelaat, keek nog eens, verbleekte en wendde zich zoo om, dat zij de loge van Arbanoff half den rug toedraaide. Geen enkele maal . keerde zich het fraaie, maar trotsche profiel naar Ferra, zelfs niet, toen haar echtgenoot haar in het bijzonder op het schoone meisje opmerkzaam maakte; zg knikte afgetrokken. — O, mgn Hemel, die vrouwen! Ja, die soort van vrouwen! riep de waardige oude dame met het aristocratische uiterlijk uit, zjj trekken overal de opmerkzaamheid tot zich. Alice, geef mg het programma toch eens! De jonge vrouw reikte het haar moeder toe en een brandend rood bedekte haar wangen. — Hier, mama! Ferra zat in haar loge een weinig voorover ebogen en richtte de stralende oogen op het rietal. — Alice! jubelde zij in stilte. Zjj werd haar beste vriendin uit het klooster gewaar. Hoe jammer, dat de jonge dame zich niet een enkele maal omdraaide; alle pogingen om haar opmerkzaamheid tot zich te trekken, leden schipbreuk en toch had Ferra haar vriendin zoo gaarne gegroet. Het kwam haar na deze ontmoeting voor als was de wereld niet meer zoo groot en zjj niet meer zoo verlaten. Voor de Opera ten einde was, stonden de drie op en verlieten de zaal, zonder op Ferra acht te geven. — Als ik maar wist, waar zjj woonde, dacht het jonge meisje vol verlangen, dan ging ik morgen daaelgk naar haar toe. Wat zou zg big zgn, mjjn lieve Alice, en met mjj om het toeval lachen, dat zij vanavond zoo dicht in mjjn buurt had gezeten en zich niet een enkele maal had omgedraaid. VII Een droevige ontdekking. Arbanoff was door Leroy genoegzaam ingelicht omtrent den triomf, dien Ferra's verschjj­ nen had verwekten waarvan het zwakke schijnsel ook op hem afstraalde. Hij glimlachte tevreden. Zijn geweten was met betrekking tot het meisje het zwijgen opgelegd. Een ontelbare menigte bezoeken gaf hem de meest duidelijke bevestiging van Henri's verhalen en als onder hen, die hem kwamen bezoeken, menschen waren, met wie Arbanoff jarenlang niet meer had omgegaan, en wier namen hjj nauwelijks kende, dan glimlachte hjj kalm voor zich heen en sprak met een minachtende beweging der hand: — Vliegen! vliegen, die zich om een stukje suiker verdringen. Intusschen zat Ferra onbewust van de aandoeningen, die zij bad opgewekt in haar vertrekken en kwelde Alexandroffna, dagelijks met het verzoek haar verlof tot uitgaan te geven. Hoa schoon was de wereld en hoe weinig kreeg zij in het paleis Arbanoff daarvan te zien. De aandrang om het leven te zien dien zij altjjd reeds in zich gevoeld had, werd steeds machtiger, en hoe ongaarne ook, de oude dame moest eindelijk wel haar toestemming geven. — Parijs is een gloeiend plaveisel, sprak zjj, hoewel enkele sneeuwvlokken juist het tegendeel kwamen bewijzen, maar in Godsnaam dan, ik kan niets meer 'doen dan je een goeden raad geven. Ga dan maar naar het Louvre, Ferra. Gabriel zal met je meegaan. De zalen van het Louvre waren koud en ledig. Alexandroffna had dat wysselijk uitgerekend. Maar wat vroeg het meisje daarom! De zwijgende marmerbeelden, alles wat zij aanschouwde, bracht haar in verrukking en het sprookje haars leveus kreeg steeds heller kleuren, steeds een schoonor vorm. (Wordt vervólgd.) --- Een ouderwetsche familie-regeering. De „Arnh. Ct." maakt duidelijk, hoe de Staten van Gelderland er toch wel toe kwamen om drie liberalen en drie antiliberalen ter Eerste Kamer af te vaardigen. Onder de 62 leden der Staten telt men vier paren broeders, vjjf paren zwagers en zes leden die elkaar als neven betitelen. Bjj enkele zelfde leden komen de verschillende relaties echter dubbel voor. Van de gekozen Eerste-Kamerleden hebben in die Staten twee leden ieder een schoonzoon, een lid twee broeders en twee leden ieder een zwager. Wanneer men nu nagaat, hoe thans in Gelderland bijna elke verkiezing van slechts één enkele stem afhangt (de Staten waren verleden Zaterdag voltallig), dan behoeft naar de oorzaak der absurde uitkomst zeker niet ver gezocht te worden. Van de zes Eerste-Krmerleden betitelen drie elkaar als zwager. --- BINNENLAND. DEN HAAG, 28 Maart. — De heer Heemskerk zou, naar het „Handelsblad" zegt van hier te vernemen, niet onfjaame weder worden belast met de samensteling van een nieuw kabinet, waarin dan antirevolutionaire en katholieke ambtgenooten naast hem zouden zitting nemen. Dit plau zou, volgens het „Hbl.", geopperd zijn door leden der rechterzijde, die niet ongeneigd zgn om als minister op te treden, doch gaarne met Heemskerks ervaring en kundigheden hun voordeel zouden doen, vooral in het tijdperk van overgang, nu de Eerste Kamer nog niet is omgezet. Beide fractiën der rechterzijde zouden dan haar zin krijgen, zoowel zij die Heemskerk willen behouden, als zij die zei ven willen regeeren. — Mr. .52. baron Mackay bleek heden door de kiezers van Amersfoort tot lid der Tweede Kamer te zijn gekozen met 1443 stemmen, tegen 890 op de heer Van Boetzelaer, en de heer G. H. Hintzen door die van Rotterdam met 3261 stemmen, tegen 945 op den he r Jansen, Kath., en 924 op den heer Voorhoeve, antirev. — Mr. W. J. Van Weideren baron Rengers, door de Staten van Friesland gekozen tot lid der Eerste Kamer, heeft bericht dat hij bij eventueele verkiezing in het district Sneek tot lid der Tweede Kamer laatstgenoemd mandaat aanvaarden zal. — Daar mr. U. H. Huber als lid der Tweede Kamer zitting zal nemen voor Dockutn, zal te Steenwnk een nieuwe verkiezing plaats hebben op 10 April. — Den 6n April zal een directeur der Maatschappij voor meel- en broodfabrieken te Amsterdam worden benoemd; door commissarissen zijn alphabetisch voorgedragen: Js. Van Andel Kzn., Rotterdam; A. B. Dull, Nijmegen; R. H. G. Kolff van Oosterwijk, Arnhem, en Joh. C. Ludolpb, Utrecht. — Hung Suen, de Chineesche gezant, die hier zijne geloofsbrieven heeft overhandigd, is — zoo schrijft „het N. v. d. D." — even 49 jaren oud. Zag men hem in Europeesche kleeding, niemand zou in hem den Chinees vermoeden. Hij heeft een flink gevormd, zelfs aangenaam uiterlijk, draagt een knevel zooals iedereen, en mist ten eenemale het scheeloogige van het Mongoolsche ras. Zijn uiterlijk toont schranderheid, zonder daarom door den trek der sluwheid ontsierd te z Ün... .... Zijne manieren zijn fijn, en te betreuren is, dat deze geleerde man alleen zjjne moedertaal spreekt, zoodat hij in de onmogelijkheid verkeert om zich met hen, die hem hun opwachting maken, anders dan door middel van een tolk te onderhouden. In 1857 verkreeg Hung Suen den in China gebruikelijken eersten litterarischen graad, dien van Siutzai; in 1863 den tweeden of provincialen, Kufèn, in 1866 den rijksgraad Tchingsche, en nog in den loop van datzelfde jaar den paleisgraad of Hanlin, terwijl hem tevens de rang werd toegekend van Tchuang-Yuen. Het verkrijgen van een graad wordt telkens voorafgegaan door een examen, en slechts aan zeer weinigen die voor Hanlin examen doen, valt het voorrecht ten deel om dien rang te verkrijgen. Hanlin is de hoogst denkbare rang, dien een Chineesch geleerde zich kan verwerven door studie en examens, en elke plaats, waar zulk een geboren is, rekent het zich tot de hoogste eer dat een harer zonen dien rang verkreeg. In den regel wordt na zijn overigden voor hem een eerebljjk opgericht. Een Tchuang-Yuen heeft altijd rechtstreeks toegang tot den Keizer, die ook verplicht is, hem immer te ontvangen. In 1868 werd Hung Suen tot keizerlijk gedelegeerde voor de studie in de provincie Hupei benoemd, zijnde hem daardoor alle onderwijszaken toevertrouwd, zoomede het verleenen van den eersten graad of Siutzai. Eenige jaren daarna werd hem de nooge onderscheiding toegekend, een levensbeschrijving van den overleden keizer TuugTschi voor de staatsarchieven te schrijven, een opdracht die het bewijs is van het volste vertrouwen der keizerlijke familie. Daarna werd Hung Suen lid van de Pekinger examencommissie en kreeg de bevoegdheid tot het verleenen van den Kufèn-graad. In den staatsdienst ie ?jjn eigenlijk ambt thans dat van een vice-p resident of onder- staatssecretares in het Ministerie voor Eeredienst —Lipu genaamd — te Peking, waaraan de hoogste klasse van den 2n ambtenaarsrang is verbonden, en staat hij alzoo booger dan de meeste mandarijnen. Hij bezit ook de Pauwenveer, die, in gala, op de muts liggende wordt gedragen en een zeer eervolle onderscheiding voorstelt. Zijne Excellentie was vroeger ook Hioshe of vice-kanselier in het Nui-koh of geheime binnenlandscbe kabinet, vroeger de hoogste, en ook nu nog, na den grooten Raad — de Kiun-ki-chu — de allerhoogste Raad des Rijks. Uit alles blijkt, dat deze zoon van China behoort tot de meest geëerde en geleerde personen van zijn land. Het was tot dusver een ongekende zaak, dat China voor een gezantschap zulk een persoonlijkheid uitkoos. Vroeger waren de ge/anten altjjd ambtenaren van veel lageren rang. Dat dit vooral voor de toekomst van China van belang is en beteekenis heeft ten opzichte van den vooruitgang in Europeesche beschaving, is buiten twijfel. — Tot directeur van het rijkstelegraaf kantoor te Middelburg is benoemd de heer R.L.Jansen, thans tjjdelijk te Arnhem. — Een der oudste, zoo niet de oudste apotheker in Nederland is in de vorige week te Meppel overleden in den ouderdom van ruim 86 jaren: de heer L. Ebbinge. Den 20n Sept. 1823 behaalde hij het diploma als apotheker en tot yoor eenige jaren bleef hij als pharmaceut steeds ijverig werkzaam. In 183Ó maakte hjj als luitenant den tocht naar België mede; het Metalen Kruis versierde zjjne borst. — Inde venen van Appelscha is een scbikkin tusschen de verveners en de arbeiders tot stan gekomen en de werkstaking mitsdien geëindigd, dank zjj het flinke optreden van den burgemeester en de aanwezigheid van het detachement militairen uit Leeuwarden en van verscheiden rijksveldwachters, waardoor de arbeiders inzagen dat geweld hun toch niet zou baten. — Uit Denekamp wordt gemeld, dat door den dooi de Diukel opnieuw buiten hare oevers is getreden en uitgestrektheden land wederom onder water gezet zjjn. — Uit Hoensbroek schrijft men aan de „N. R. Ct." : De nieuwe raad wil aan de roepstem des burgemeesters maar geen gehoor geven. Hjj is sedert zijne verkiezing acht malen opgeroepen, waaronder drie maal krachtens art. 49 der Gemeentewet. Maandag jl. was weer een oproeping gedaan, doch ook thans weder zonder gevolg. De reden daarvan is enkel en alleen dat de oude zondebok nog altoos op de oproepingsbriefjes voorkomt, ril. „behandeling proceskosten in zake W. Dreesen contra de gemeente". Telken dage, waarop de raad ingevolge den oproepingsbrief moet vergaderen, wandelt de burgemeester in het volle besef van zjjne waardigheid en door zjjnen nieuwen veldwachter begeleid, naar de raadskamer, vertoeft daar een half uur en neemt dan even fctatig afscheid van de ledig gebleven zetels der raadsleden. De burgemeester schijnt zeer in zijn schik te zijn met deze gemeenteraadscrisis; althans volgens zijne eigene verklaring is Hoensbroeks tweespalt een soort levensquaestie voor hem ! De raadsleden verklaren eenparig en met de meeste beslistheid, niet het minste gehoor te willen verleenen aan des burgemeesters roepstem, zoolang de bewuste proceskosten als hoofdpunt van behandeling op de oproepingsbriefjes voorkomen. Zjj zeggen verder den afloop dezer zaak kalm af te wachten, wat er ook gebeuren moge, om zich daarna, gelijk zij reeds voor dezen deden, bg een door allen onderteekend adres tot Z. M. te wenden, waarin zg dezen met de tegen den burgemeester bestaande grieven andermaal bekend zullen maken. Voor het overige laten zg zich geen schrik aanjagen door rechterlijke bedreigingen, zooals het inlijven der gemeente Hoensbroek bij eene andere gemeente, b. v. Amstenrade, bijaldien zjj in hunne hardnekkigheid van niet te verschijnen blijven volharden. Zelfs deze inljjving, indien die mogeljjk ware, dragen de raadsleden, volgens de verklaring van het lid Hoen aan den rechtercommissaris, liever, dan het drukkend bestuur van den thans fungeerenden burgemeester Horstmans. ■ 1 9 Bij al het ernstige der zaak heeft de gemeenteraadscrisis ook hare komische zijde. Zoo is de eerste wethouder, de heer Boshouwers, in het bezit van een oproepingsbrief, waarop de door zorgen gekwelde burgemeester in plaats van zijnen naam ,W. Horstmans" heeft geteekend het laconieke „W. H oens broek" ! In de zaak tegen den gemeentesecretaris Diederen, tegen wien de rechtbank te Maastricht rechtsingang heeft verleend ter zake dat hij een raadsbesluit valschelijk zou hebben opgemaakt, uilen alle raadsleden als getuigen a décharge ptreden. De secretaris is mede bereid, onder eede te verklaren, dat hij niet weet wie de bekende O, waarover de zaak loopt, aan den datum van dat raadsbesluit heeft toegevoegd. Deze zaak is des te geheimzinniger, omdat het register, waarin bedoeld vervalscht raadsbesluit is opgenomen en hetwelk thans ter griffie van de rechtbank gedeponeerd is, vroeger onder berusting was van den burgemeester. — Het Amersfoortsch-Beiersch bier heefteen slecht jaar 1887 gehad; de mededinging der„Brau's" schijnt geducht te zijn; de fabriek leverde althans geen dividend voor 'hare aandeelhouders op. — De bloembollenkweekers moeten altjjd eenigen tfld vooruit leven. Zoo hebben de Haarlemmers nu reeds bepaald, dat den 24n December 1888 te Oegstgeest een tentoonstelling zal worden gehouden van bloeiende bol-, knol- en wortelgewassen, opengesteld voor leden en niet-leden; als bekroningen zullen geen medailles, maar certificaten van drie klassen worden toegekend. Ook collectieve inzendingen van afdeelingen zullen kunnen mededingen. Het voorstel der afd. Sassenheim-Voorhout, om hyacinthen die op de publieke veilingen ver onder de productiewaarde verkocht worden, op te koopen en te vernietigen, is ter alg. vergadering der Vereeniging voor de Bloembollencultuur door de te dezer zake benoemde commissie ontraden en daarna door de afdeeling ingetrokken. De verplichte onderteekening van de verbintenis tot het tegengaan van den handel in afgesneden bloemen werd beperkt tot Noord- en Zuid-Holland. ---