KENNISGEVINGEN. Inrichtingen welke gevaar, schade of hinder kunnen veroorzaken. Ter gem. secretarie, 3e afd., zijn ter inzage gelegd de verzoeken van: lo. 6. Nimmo, om vergunning tot bet oprichten van eene baaketbakkei ij, Hugode-Grootstraat 80; 2o. J. R. llandwjjk, om vergunning tot het oprichten van eeno slachterij voor varkens en rookerjj ïoor spek en vleesch, Assendelftstraat 13. Dinsdag 12 Februari zal ten Raadhuize, des middags te twaalf uren, gelegenheid worden gegeven om tegen het oprichten dier inrichtingen bezwaren in te brengen en deze mondeling en schriftelijk toe te lichten. --- Landverhuizing. Dat 't waarlijk niet overbodig is, vertrouwbare, onpartijdige inlichtingen te verschaften omtrent de toestanden, die de landverhuizer in Zuid-Amerika te wachten heeft, blijkt weer uit de volgende tegenspraak. De „Economiste francais" wijst er op, dat in zuidelijk Brazilië het getal landverhuizers steeg van 26.000 in 1886 tot meer dan 130.000 in '88. En al deze lieden vonden onmiddellijk werk in de provinciën Bahia, Espirito Santo, Rio Janeiro, San Paulo, Minas Geraes, Parana, Santa Catharinaen Rio Grande, waar koflie, suikerriet en tabak geteeld worden en overvloed van vee is. De Belgische gezant in Brazilië laat zich in een verslag zeer gunstig uit over den toestand zijner derwaarts vertrokken landgenooten. Allen, die hij had aangetroffen,hadden over niets te klagen zegt hij, en beschikten over voldoende bestaansmiddelen voor zich en hun gezinnen. Boven dien hadden zij het vooruitzicht, binnen weinige jaren eigenaar te worden van ten minste 25 acre3 land en door de opbrengst daarvan later zelfs een klein vermogen te verwerven. Dus een schoone toekomst. Maar nu lezen wij toevallig in „het N. v. d. D." van heden een brief van een landgenoot, die thans te Grand-Rapids (N.-Am.) woont, en deze — de heer G. H. C. Van der Feen — schrijft dd. 14 Januari o. a.: '• „Allen, die het klimaat van dat gedeelte van Z.-Amerika (Brazilië en Argentinië) persoonlijk kennen, zullen het volkomen met mjj eens zijn, dat geen landen ongezonder en ongeschikter zijn tot het ontginnen door blanken, dan juist die landen. „Dat Brazilië behoefte aan flinke werkkrachten heeft, na dè afschaffing van de slavernij, begrijp ik volkomen. ==» Een neger werkt tot hjj juist zjjn kost voor de week verdiend heeft en rust de overige dagen. Met zulke krachten kan men natuurlijk niet werken. Doch hoe voorzagen Demerara en Suriname in die behoefte ? Men liet Chineezen en Hindoes met vijfjarig contract over komen, mensehen geboren en gewoon in de tropen te werken. En die halve wilden komen daar op dezelfde voorwaarden en betere zelfs, dan waarop men thans de Europeanen daar tracht te doen overkomen." De heer V. d. F. verklaart overtuigd te zijn, dat geen Europeaan straffeloos in die gewesten handenarbeid, geschikt voor slaven, kan ver richten, en de helft binnen eenige weken na hun aankomst aldaar ondermijnd zullen zijn door moeras- en andere heerschende kourtsen. „De agenten spiegeles den emigranten voor een schoon lapje grond, waar ze vrjj op kunnen wonen met vrouw en kinderen, waar ze op kunnen laten groeien aard appelen, klaver, peren, oranjes enz., kortom een hemel op aarde in alle opzichten. Gedurende mijn verblijf in die streken heb ik echter wel dor gias, doch nooit klaver, wel bananen, doch nooit aardappelen en peren gezien, behalve de ingevoerde. Wat het beloofde stukje grond betreft, dit bestaat bf uit ondoordringbare wouden, waar men zelf een plek van kan uitkiezen, of uit een droge, dorre vlakte, waar men zjjne krachten kan beproeven om haar, onder de stralen van een tropische zon, vruchtbaar te maken". Brazilië en Argentinië zijn zeer uitgestrekte landen. Wat voor het eene gedeelte waar is, zal dus voor het andere onjuist zijn; er is natuurlijk groot verschil in klimaat en bodem in de onderscheiden streken. Maar daarom is 'tdus zoo noodig, dat onze landgenooten worden voorgelicht door onpartijdige en geloofwaardige personen, en juiste gegevens krijgen over de streek, waarheen zij zullen gaan. Verbeeld u dat men Russen herwaarts lokte met de zeer ware verzekering dat Nederland een vruchtbaar land is, waar landbouw en veeteelt bloeien, maar dat men de menschen dan zond naar de Veluwe! *** De tram. Als de eerste stap maar gedaan is. Nu de H. Tramweg-Mij. de Hagenaars in de gelegenheid stelt, in duidelijk leesbare letters op hare wagens te lezen, welke cacao (volgens den fabrikant) de beste is, zal zij wellicht er ook wel toe overgaan, in zij 't dan iets minder groote letters op al hare wagens te doen schilderen, waar deze heen rijden. Misschien gaat dit den trampassagiers nog meer aan. Nog een voorspelling. Nu de H. T.-Mij. voor een chocoladesoort de groote trom roert, zal zij wellicht ten behoeve der voetgangers en harer koetsiers de klok willen gaan voeren. Men kon dan, in plaats van haar uit te fluiten, de chocolade ook nog aan de groote klok hangen. *** Vies. Op de vischmarkt, in de onmiddellijke n a b ij h e i d der uitstallingen van de Schc-veningers, vindt men twee privaten, en — nog erger — riaartusschenin een open waterplaats. Hoe smakelijk dat is bjj de visch, behoeft geen aanwijzing. Ons dunkt, de autoriteiten kennen dien toestand niet; anders ware hij al wel opgeruimd. Daarom vestigen wij er hare aandacht op. *** Kapitaal-winsten. Nu en dan geeft eene veiling vaa aandeelen een blik in de lotgevallen van het kapitaal en een bewijs, dat voor den kapitalist al evenmin als voor den werkman alles rozengeur en maneschijn is. Te Rotterdam werd nu weder zulk eene vei ling gehouden, en het volgende lijstje geeft een denkbeeld van het verloren gaan van geld, in zaken gestoken. Hoogste bod was nl. voor aandeelen : Java-Spoorweg-Mij. 25 '/< pet., Amst. Rijtuig-Mij. 10 pet., Stoomtram Bosch-Helmond 4 1 /» pet-, Kon. Fabriek van Stoomwerkt. 48 pet., Mij. t. verhuring van Stoomkracht te Rotterdam 30 pet., Rotterd.-Siak Cultuur-Mij. 21 a 35 pet., Siak-Tabak-Mij. „Holland" 2o pet., Tabak-Mij. „Suruatra" 50 pet. Er zijn natuurlijk ook zeer welvarende maatschappijen ; maar bovenstaand lijstje doet toch zien, hoe menigeen zijn geld kwijt raakt. --- FEUILLETON. HET GEHEIM DER BARONES. Roman van E. A. KöNI«, •/ "'V' *v>~: .£* De mededeelingen, welke Huber ons zal verstrekken, zullen wellicht daartoe kunnen leiden. Hetgeen hij aan anderen niet wil toevertrouwen, zal hij mij, den broeder van zijn overleden patroon, niet 'verzwijgen. Nogmaal beveel ik u den meesten spoed 'aan, waarde heer. Huber is een oud man en zou misschien even onverwachts kunnen sterven als mijn broeder, en ... Heb daarvoor geen vrees; ik geloof te kunnen zeggen, dat dokter Schluck een eerlijk mensch is, die zich tot geen prijs zal leenen voor handelingen, welke de wet en zijn geweten als misdrijf' aanduiden. Dat is zeker prijzenswaardig, antwoordde de oude heer; — doch zoo streng zal hij de oppassers niet kunnen nagaan om 't hun onmogelijk te maken, buiten'hem om iets te doen, waarvan hij niets mag weten. — Dat zullen de oppassers, niet durven wagen, hernam de notaris, terwijl hij zijn bezoeker aan de huisdeur hartelijk de hand schudde. — Zij zouden zich daardoor in groote moeielijkheden brengen. Denk aan zoo iets dus niet, en lieb geduld. Reichenbach verliet de woning in zeer gedrukte stemming. Zoo gaarne zou hij zich dadelijk naar de justitie begeven hebben, om liare hulp in te roepen voor Huber, wiens leven naar zijne meening in gevaar verkeerde. Het was nu voor hem aan geen twijfel onderhevig, of de voormalige klerk van zijn broeder moest geheimen kennen, die betrekking hadden op diens uiteinde, en wellicht wist hij ook iets van het verdwenen geld. Daarom alleen had de barones hem naar de inrichting buiten de stad laten vervoeren. Al waren de beide dokters ook nog zoo rechtschapen, toch kon de boosaardige vrouw wel middelen en wegen vinden, om buiten hun medeweten den ouden man een giftdrank te laten geven. Hoeveel bezorgdheid dit ook bij Reichenbach teweeg bracht, toch moest hij bekennen, dat de waarschuwing en raadgevingen van den notaris op goede gronden steunden, en dat verstand en overleg geboden, niet overijld te handelen. Den volgenden morgen was hij de eerste bezoeker van de tentoonstelling; hij stond te wachten tot de deur van het gebouw geopend werd. De opzichter bracht hem op zijn verzoek naar het portret, dat hij geruimen tijd met bewondering beschouwde. Hij zag in dat frissche, bloeiende gelaat de trekken van zijn broeder; een traan van aandoening rolde onwillekeurig langs zijne wangen. ' — Een fraai portret, niet waar ? vroeg een stem, wier klank hem aangenaam aandeed. Reichenbach keerde zich tot den spreker. Hij kende echter George niet, maar de verschijning van den jongeling, die hem zoo openhartig en vertrouwelijk aanzag, maakte een hoogst aaugenamen indruk op Reichenbach. — Zeker vind ik het fraai, antwoordde liij; — kent gij dat meisje persoonlijk? — Alleen van aanzien; een mijner vrienden kent haar echter wel. — Denkt gij, dat de tegenwoordige eigenaar dit portret zou willen verkoopen? — Dat betwijfel ik. Er is een zonderlinge geschiedenis aan verbonden. Zie, daar is de schilder zelf, mijnheer Rothenburg. Eduard trad schielijk op zijn vriend toe en reikte hem de hand, waarna hij een nauwkeurigen blik sloeg op den ouden heer, wiens groet door hem met een buiging beantwoord werd. — 't Is mij aangenaam, dat gij gekomen zijt om het portret te zien, sprak de schilder; het komt hier beter tot zijn recht dan in mijn atelier. — Ik had het immers beloofd, antwoordde George. Gisteren kon ik niet, daar, zooals gij weet, mijn oom begraven werd. Om die reden ben ik heden zoo vroeg gekomen. — De regeling der nalatenschap van uw oom geeft zeker veel zorg en drukte, niet waar George? hernam Eduard. — Ik zou er alleen niet mee klaar komen, als niet de boekhouder mij met raad en daad ter zijde stond. Zoover de zaak thans overzien kan worden, geloof ik dat er een tamelijk kapitaal voor mij zal overblijven. — Ik gun het je van harte, sprak Eduard, terwijl hij naar den ouden heer keek, die in de nabijheid stond en een winterlandschap met de grootste opmerkzaamheid beschouwde. — Gij zult de zaak zeker niet voortzetten ? — Neen, daartoe ontbreekt mij de kennis, en ik heb er geen lust in ook. Zi] die voor de liquidatie zorgen, raden het mij ook af... Naar ik algemeen hoor, wekt uw portret zeer veel opzien; gij zijt in eens een beroemd man geworden. Eduard zette zijn gouden lorgnet op, en met een zegevierenden blik op het portret, draaide hij met een lachje vol zelfbewustheid aan de punten van zijn knevel. — Als ik maar vroeger in de gelegenheid was geweest, zou ik reeds lang naam gemaakt hebben, antwoordde hij. — Het is zoo. hei; portret verwekt veel opzien. Daarentegen spuwt de berones vuur en vlam; zij dreigt, mij een proces te zullen aandoen. De eene kooper voor, de andere na wordt door haar op mij afgezonden. Intusschen acht ik het noodig, hier een scherp toezicht te laten houden; men kan niet weten, tot welke middelen de haat van die vrouw haar in staat maakt. — Hebt gij Edda sedert die laatste ontmoeting nog gezien? — Neen, zij wordt streng bewaakt. En daarbij zou het voor ons beiden geen aangename herinnering zijn. — Mag ik u vragen, of dit portret uw eigendom is ? richtte Reichenbach zich nu tot den schilder. — J a, mijnheer! — Laat ik u dan de verzekering geven, dat ik uw talent bewonder. Wilt gij mij dat portret verkoopen? vroeg hij verder. — Alweer een kooper! sprak Eduard ; — heeft wellicht eene dame u opgedragen ... — Neen, ik doe die vraag voor mij zelvenj — Om bijzondere redenen ? — Ja, ze zijn van zuiver persoonlijken aard .... noem slechts de som .... — 't Spijt mij, ook u te moeten zeggen, mijnheer, dat het portret niet te koop is, viel Eduard hem op koelen, doch niet onvriendelijken toon in de rede. — Ik wil gaarne geloof slaan aan uw verzekering, dat de aanvraag niet voor een ander is; maar toch doe ik er geen afstand van. Mocht u echter begeeren dat ik uw portret schilder, dan wil ik dien arbeid gaarne op mij nemen. — Misschien spreek ik daarover later met u, antwoordde de oude heer, den jongeling vriendelijk aanziende. — Wilt gij dan een copie van dit portret voor mij maken? Eduard schudde nadenkend het hoofd; toenemende bevreemding spiegelde zich in zijne nekken af. — Ik ken de redenen niet, welke u doen haken naar het bezit van dit portret, hernam hij aarzelend. — Ook kan ik er niet voor instaan, dat een copie geheel en al met uwe wenschen zou overeenkomen; maar ... — Ik acht het verkieselijker, deze zaak in uw woning te bespreken, zeide Reichenbach. — Mag ik daartoe uw adres weten? De schilder nam een kaartje uit zijn portefeuille en schreef er zijn adres op, waarna hij het den ouden heer overhandigde, die zich met een beleefden groet verwijderde. — Ik zou gaarne willen weten, om welke reden hij het portret wenscht te koopen, prevelde Eduard. — Ik zal mijn best doen het van hem te vernemen, antwoordde George,hem de hand reikende. — Hij schijnt een vreemdeling te zijn ; ik geloof niet, dat de barones hem afgezonden heeft om over den verkoop te onderhandelen. Reichenbach was juist voornemens de zaal te verlaten, toen George hem ter zijde trad. — Is het uw plan ook heen te gaan? wendde hij zich tot den jongeling. — Ja mijnheer, sprak George. — Ik kwam alleen om het portret van het jonge meisje te zien. — Dat was met mij ook het geval, sprak Reichenbach. — Ik geloof dat wij denzelfden weg moeten gaan. Ik woon tegenover u, bij juffrouw Salberg, waar ik de kamers betrok, juist toen uw onn; begraven werd... Het portret schijnt nog 3; opzien te verwekken, vervolgde hij, zonder > -wre tijd te laten tot een antwoord.'-—Ik heb • is gisteren veel over hooren spreken, en . ie nieuwsgierigheid eenmaal gaande is gedan moet die bevredigd worden. — Het is zeker een zonderlinge geschiedenis, George thans het woord. — Een arme wees t . " f, na vijftien jaar opgeëischt door hare ss ■ uoeder, die intusschen eene voorname daim- geworden is, namelijk barones Von Blankenstein. Is u wellicht met haar bekend? — Ik heb dien naam ten minste gehoord. Was zij niet zeer bevriend met uw overleden oom ? — Bevriend geloof ik juist niet. Zij was hem een tamelijk groote som schuldig ... — Juist, en op denzeifden morgen dat zijn lijk ?evonden werd, vertoefde zij geruimen tijd ïn zijn abinet om hem het geld te brengen. — Hoe weet u dat ? vroeg George, hem verbaasd aanziende. — Men heeft mij zeer veel meegedeeld, zonder dat ik noodig had er naar te vragen. — Dus schijnt er veel over de barones gesproken te worden. Het is zoo, zij bevond zich op dien ochtend in het kabinet van mijn oom, en zeker moet het bevreemding wekken, dat zij er op een zoo vroeg uur kwam. Intusschen kan ik u de verzekering geven, dat de bestaande vordering vereffend is; ik heb haar zelf de schuldbekentenis teruggebracht. — Dan zult gij die dame ook wel kennen. Maar hetgeen ik over haar vernomen heb, is alles behalve gunstig. Niemand begrijpt de reden, waarom zij zich zoo krachtig verzet tegen de expositie van het portret harer stiefdochter. Mij dunkt, zij moest zich verheugen dat de jonge schilder daardoor zijn naam kan vestigen. — Dat komt, wijl mijn vriend Rothenburg zich haar ongenoegen op den hals gehaald heeft, viel George hierop in. — De bescheidenheid verbiedt mij echter, u daaromtrent nadere inlichtingen te geven. — Ik ken die reden maar al te goed. Mijnheer Rothenburg heeft het durven wagen, aanzoek te doen om de hand der jonge dame en is afgewezen. — Maar zeg mij toch eens, hoe dit alles u bekend is ? vroeg George met toenemende verbazing. {Wordt vervolgd.) --- BINNENLAND. DEN HAAG, 30 Jan. Boulanger heeft zijne kiezers bedankt in groote woorden, en voorts te kennen gegeven, dat hij spoedig Kamerontbinding wenscht. Floquet schijnt hetzelfde middel te willen toepassen, om door den „serutin d'arrondissement" (enkelvoudige kiesdistricten) Frankrijk te redden. De Hongaarsche Kamer heeft in beginsel de legerwet aangenomen. De Duitsche Rijksdag keurde reeds in tweede lezing het Oostafrikaansche ontwerp goed. De ultra-conservatieve „Kreuz.-Ztg." wordt bedreigd met een vervolging, wegens haar afkeurend oordeel over het proces-Geffcken. — De Zuid- en Noordhollandsche Bond van R. K. kies vereen igingen zal in de eerste dagen van Februari een vergadering houden van afgevaardigden der verschillende kiesvereenigingen, ter bespreking van de houding van den bond bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten en van de houding tegenover een mogelijk wetsvoorstel tot invoering van den persoonlijken dienstplicht. — Het bestuur der „ Vereeniging tot bestrijding van knoeierijen in den boterhandel" heeft in een adres aan de Tweede Kamer zijne bijzondere ingenomenheid betuigd met de indiening van het wetsontwerp tot voorkoming van bedrog inden boterhandel, doch daarbij betoogd, d^t de bepalingen gewijzigd moeten worden, wanneer zij aan het doel zullen beantwoorden, in dier voege: dat in art. 2 wordt opgenomen de algemeene bepaling, dat het verboden is surrogaten van boter ten verkoop aan te bieden, te verkoopen, te leveren of te verzenden, indien niet op de verpakking het woord „ Margarine" in duidelijke letters voorkomt, en dat aan de strafbepaling in art. 8 wordt toegevoegd, dat bij herhaling van de overtreding door denzelfden persnon binnen twee jaar altijd het maximum der straf moet worden toegepast. Bij het adres is een uitvoerige toelichting gevoegd. — De Ned. Vereeniging voor Gemeentebelangen heeft aan de Tweede Kamer een adres gericht ter zake van de Pensioenwetten. Tot haar leedwezen nl. zag de Vereeniging de burgemeesters, gemeente-secretarissen en ontvangers uitgesloten, wat h. i. niet billijk is. In haar adres betoogt zij dit uitvoerig. De onderstelde lasten wegens pensioenen van burgemeesters en ontvangers, en hunne weduwen en weezen, naar de in het ontwerp van wet gestelde grondslagen, bepalen zich tot een jaarlijksch bedrag, dat, met eene stijging van gemiddeld f1431 per jaar, 40 jaren na de instelling f 57.241 en 20 jaren daarna als maximum f114.482 zal hebben bereikt. De Vereeniging koestert de hoop, dat de Kamer bereid zal wezen, dien last op de schouders van den Staat te leggen. Oordeelt echter de Kamer, dat met dit bedrag de Staatskas in de toekomst te zeer bezwaard zal worden, dan geeft de Vereeniging in overweging, een fonds op te richten uit gelijke jaarlijksche bijdragen van Staat en gemeente van zooveel ten honderd van de jaarwedden als boven de 5 ten honderd korting noodig is om, na aftrek van de inmiddels uit te betalen pensioenen, een kapitaal te vormen, toereikend om uit de renten er van, plus korting en bijdragen, het bedrag der blijvende pensioenen te kwijten. — De ambtenaren der dir. belastingen enz., van de registratie en van het kadaster zijn namens den Minister van Finaniën uitgenoodigd, de landbouw-enquête-commissie voor te lichten. — Het Haagsclie departement der Ned.'Mij t. b. v. Nijverheid besloot Maandag-avond de volgende punten aan het hoofdbestuur toe te zenden, ter behandeling op het congres te Leiden: • I Vrije handel zonder eenige belemmering, o. a. opheffing van de tolkantoren over degansché wereld, is het ideaal, waar ieder degelijk economist naar zal streven. Invoerrechten, zoowel tot directe bescherming van inlandsche nijverheid als tot liet verkrijgen van Staatsinkomsten, zijn bepaald en zonder restrictie af te keuren. Maar is dit ook het geval, wanneer zij moeten dienen tot représaille tegen naburen of tegen andere Staten, die door het heffen van rechten den invoer van onze nationale voortbrengselen belemmeren ? Zal niet de invoering van een algemeen stelsel van représaille, goed geregeld en ook door de mogendheden die vrijhandel voorstaan aangenomen, heb spoedigste en het best ons nabij brengen aan de verwezenlijking van het ideaal ? II. De Itegeering uit te noodigen om het teekenonderwijs tot verplicht leervak te maken op de gymnasia. IlL Op welke wijze kunnen onze binnenwateren, slooten en grachten, welke thans worden doodgevischt, het best opnieuw bevolkt worden ? (De bedoeling is, eene prijsvraag uit te schrijven voor een boekwerk in de Nederlandsclie taal, en daarvoor uit te loven eene zilveren medaille met eene geldelijke belooning.) De onderwerpen werden resp. voorgedragen door de heeren kolonel Van Zuylen, A. W, Stortenbeker en dr. Louis Mulder. In die vergadering zette daarna de heer P. L. C. De Cliarro het nut van het huisvlijt-onderwijs uiteen, als middel ter bevordering van volkswelvaart. — De leden der coöperatieve afdeeling „Brandstoffen enz." van „Eigen Hulp" hebben gisteravond besloten tot het koopen van een perceel aan den Noordwal, groot ongeveer 800 M a , om daarop voor zoover noodig pakhuizen te doen bouwen. Het bestuur werd gemachtigd, een 4 pCt. ïeening van f30.000 te sluiten, waarvoor al dadelijk f24.300 werd ingeschreven. — Directeur der alhier opgerichte Kina-cultuurmaatschappij „Langan Ardjo", met een kapitaal van f250.000, is de heer J. A. Van Prehn, te 's-Gravenhage, en hoofdadministrateur in Indië de heer H. J. Van Prehn. — Te Rotterdam werd gisteren in veiling voor een aandeel van f 500 (niet gereorganiseerd) in het Gebouw voor K. en W. alhier 20 pet. geboden, en voor twee aandeelen van f 500 in de 4 V 3 pet. eerste hypoth. leening der coöper. "bouwvereeniging „Laan van Meerdervoort" 80 pet. Beiden werden opgehouden. — Bij de herstemming ter verkiezing van een lid voor den gemeenteraad van Delft kwamen gisteren 131 kiezers meer op dan vóór veertien dagen, nl. 1452 van de 1629. De heer V. Van Meerten (lib.) bleek heden te zyn gekozen, met 724 stemmen, tegen 714 op den lieer Fabius (antirev.) — Mevr. de weduwe mr. H. Jochems, geb. baronnes Van Reede van Oudshoorn, overleden te Wassenaar, heeft aan de Maatschappij van Weldadigheid f1000 gelegateerd. — De firma H. P. Gelderman en Zn. te Oldenzaal heeft ongevraagd de loonen harer wevers verhoogd. — „Het Centrum" meldt, dat Z. H. de Paus de volgende geschenken, afkomstig vandeVaticaansche Tentoonstelling te Rome, heeft gezonden : voor de R. K. metropolitaan-kerk te Utrecht «en kostbaar missaal in prachtband en voor het heiligdom van St. Bonifacius te Dockum een roodfluweelen koorkap; voor de kathedraal te Roermond het koperen met émail bewerkte kruis en de kandelaars, welke door de feestcommissie te Utrecht werden geschonken; voor de kathedraal van Breda een zilveren kelk, bisschoppelijke schenkkan en ampullen met blad ; voor de kathedralen te Haarlem en 's-Hertogenbosch een prachtige witte koorkap, en evenzoo voor de bedevaartplaatsen te Maastricht en Sint-Odiliënberg; voor de kerk der Martelaren van Gorcum te Brielle een rood kasuifel, en een wit voor de O. L. Vr. Basiliek te Sittard; de parochie Wessem in Limburg ontvangt voor de verloting welke ten behoeve van het nieuwe gesticht zal worden gehouden, een gebeeldhouwd wijwatersvat van palmhout, en de kerk van den H. Bonifacius te Amsterdam, waaraan de H. Vader zijn bijzondere toegenegenheid heeft willen betuigen, een "witzijden misgewaad. De meeste dezer kerkgewaden munten niet alleen door de kostbaarheid der stof, maar ook door kunstig borduurwerk uit. --- Aanbesteding. B. en W. zullen Vrijdag 8 Februari des nam. te een en een kwart uur, in net Raadhuis aanbesteden : het leveren en stellen van eenige meubelen enz., ten dienste van de hooldoppassers- en ojipasserslokalen, boven het keukjkSgebouvv van het Gemeente-ziekenhuis. Aanwijzing Woensdag 6 Februari te 10 uren. De voorwaardea zijn, tegen betaling van 10.IE, verkrijgbaar ter gemeente secretarie, 3e afd. --- Gevonden voorwerpen. Aan het hoofdcommissariaat van politie, Alexanders plein, zjjn als gevonden aangegeven: Een parapluie met steenen knop; een schilderstukje met vergulde lijst; een muntbiljet van f 10; een fluit; een blikken melkkan; een rood beursje met f2.25; eeu lederen vaandeldrager; een portemonnaie met 1 cent en 2 muntjes; een manteltje; een portemonnaie met f 0.50 ; een bontjë; een pnardendeken; een zilveren charivari; een bosje sleutels; een huurbord; een nickelen ketting. Als gevonden in de tram: een glacé handschoen; een feuilleton. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen van 12^2 uren. ---