KENNISGEVINGEN. Gevonden voorwerpen. Aan het hoofdcommissariaat van politie, Alexandersplein, zyn als gevonden aangegeven : een sleutelbos; een koekepan; een pak boeken; een houten winkelbak; een zweep; een wandelstok; een Proteetantsch kerkboekje; een portemonnaie met f 0.2S V»; een zwarte doek; een keeshond, donkerbruin. Als gevonden in de tram: een wollen doek; een gouden potlood; een taschje met toilet-benoo digdheden; een leesboekje; een parapluie; een handschoen. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen van 12 */•—2 uren. --- OFFICIEELE BERICHTEN. Daar Z. M. de Koning bjj voortduring buiten staat is besluiten te teekenen, moest de „Staatscourant" van heden wederom worden aangevuld met een oude oproeping van den Minister van Marine, gedagteekend van 11 Februari. --- Stilstand der regeeringszaken. De ietwat heftige en niet geheel juiste aanval, door de Paleis-autoriteiten Zaterdag tegen de dagbladpers gericht, die omtrent 's Konings toestand vollediger mededeelingen zocht (en verkreeg) dan de officieele berichten, even schraal van inhoud als klein in getal, — heeft aan „het Vaderland" het verzoek in de pen gegeven aan de Tweede Kamer, om er thans bij de Regeering op aan te dringen, dat eindelijk een einde kome aan den onnoudbaren toestand. Want wat de officieele bulletins dan ook Terhalen omtrent de „voedselopname " en andere verschijnselen, — dit kan men ten flove toch niet loochenen dat honderden lands- en particuliere zaken hoogelijk geschaad worden, doordien Z. M. sedert 16 Februari buiten staat was, de regeering waar te nemen. En evenmin, dat art. 38 e. vv. der Grondwet in dat geval voorzien. Dat wij, die den 4n dezer 't eerst openlijk ie noodzakelijkheid van een tijdelijk regentschap betoogden, nu ook met dezen aandrang van „het Vad." volkomen instemmen, behoeft zeker nauwelijks vermelding. --- FEUILLETON. Het Halssnoer van de Koningin. Opnieuw bewerkt naar ALEXANDEB DU3IAS. 83) .. Na eenige oogenblikken zwijgens zeide Je graaf: — Tel ze goed, of de duizend exemplaren er wel zijn; of er niet één aan ontbreekt, en verbrand ze zelf tot het laatste toe. Een nameloos gevoel van vreugde overmeesterde Philip; hij snelde naar de kast nam er de bladen uit en wierp ze alle in het vuur, dat onder den breeden schoorsteen brandde. ... — Vaarwel, mijnheer, vaarwel, zeide hij, Cagliostro's hand hartelijk drukkende, — duizendmaal dank voor hetgeen gij voor mij deedt. .Monsieur'. Terwijl dit een en ander te Parijs voorviel, zat de Koning, sedert de winter voorbij was en hij geruststellende tijdingen van zijn oorlogschepen bekomen had, als naar gewoonte te midden van land- en wereldkaarten rustig in zijn kabinet; hij dacht er juist over na om aan Lapeyrouse nieuwe, onbekende vaarten langs den Oceaan aan te wijzen, toen een bescheiden kloppen aan de dear hem aan deze aangename overpeinzingen onttrok.. — Mag ik binnenkomen, broeder? vroeg een stem. .— Mijnheer van Provence! Hij kon mij niet slechter gelegen komen, mompelde de Koning, een voor hem liggend opengeslagen astronomisch boek wegschuivende. — Binnen! riep hij vervolgens. Een dikke, korte gestalte met een levendigen blik trad binnen. — Gij verwachtte mij zeker niet, broeder, zeide hij. — Inderdaad,neen, antwoordde de Koning. — Stoor ik u ook ? — Och neen; maar hebt gij mij iets bijzonders te zeggen ? — Ja, een zeer zonderling en overdreven gerucht.... — Weder de een of andere laster. — Dat zal wel zijn, broeder. — Die u vermaakt heeft ? — Om de zonderlingheid, ja. — Een of andere streek tegen mij ? — God is mijn getuige, dat ik dan niet lachen zou. — O! dan is het tegen de Koningin. •— Verbeeld u, dat men mij ernstig, zeer ernstig verzekerd heeft.... Ik geef het u in honderd, ja, in duizend te raden, en ik wed, dat het u niet gelukken zal. — Ik ben geen liefhebber van raadsels. — Welnu! zeide de Graaf van Provence, door dezen uitval eenigszins onthutst, —men zegt, dat de Koningin eergister-nacht buiten het paleis geslapen heeft. Ha, ha, ha! lachte hg met zekere gemaaktheid. — Dat zou waarlijk bedroevend zjjn, als het waar was, zeide de Koning deftig. — Is het dan niet waar, broeder ? — Wel neen. — Dan is het evenmin waar, dat men de Koningin aan den zijingang heeft zien wachten ? — Evenmin. — Dien dag, toen gij het bevel uitvaardigde om tegen elf uur alle deuren te sluiten? — Daarvan herinner ik mij niets meer. — Wel! verbeeld u, dat het gerucht wil... dat men de Koningin met den Graaf van Artois om half één 's nachts gearmd heeft gezien. — Waar ? — Zij gingen naar een huis, dat aan den Graaf behoort. Zou Uwe Majesteit niets van dat schandaal vernomen hebben ? — Ja, ik heb er óók van hooren praten ; dat kan niet anders. — Hoe dat, Sire ? — Wel, gijzelf hebt immers óók iets gemaakt, opdat het mij ter ooren zou komen. — Ik? — Stellig, gij. — Wat heb ik dan gedaan, Sire ? — Een versje vervaardigd, dat in den „Mercurius" opgenomen is. — Een versje? herhaalde de Graaf, nog rooder dan bij zijn binnenkomen. — Een versje, dat met dezen regel sluit": „Heieen sprak niet één woord tot Koning Menelaus." — Ik, Sire! — Ontken het niet, het zou u toch niets baten, Monsieur! Hier is uw schrift, en hoewel ik geen kenner ben om de vruchten van uw dichterlijk genie te beoordeelen, ben ik in handschriften des te beter ervaren. — Uwe Majesteit is zeer gestreng tegen mij. — Het recht van wedervergelding, broeder. In plaats van uw gedichje te maken hadt gij bij uw schoonauster -moeten gaan en naar het voorgevallene vernemen, en dan hadt gij, in plaats van een schimpdicht op naar, en bijgevolg ook op mij, zeker een loflied te harer eere gemaakt. Gij zult mogelijk zeggen, dat het onderwerp u niet geinspireerd zou hebben; maar ik houd nog meer van een slecht gedicht dan van een goede satire. — Sire, gij bedroeft mij zeer. — Indien gij u niet, zooals ik, van de onschuld der Koningin overtuigd hieldt, zeide de Koning streng, — hadt gij in elk geval verstandig gehandeld uw Horatius nog eens over te lezen. Is hij het niet, die deze schoone woorden gezegd heeft: Rechtvaardigheid is de grond tot alle deugden; die zich zelf gestreng beoordeelt, zal toegevend jegens de misstappen van zijn naasten zijn. '— Uw vertaling is bevallig en geestig, broeder! Na deze les meer als een vader dan als een broeder en Koning gegeven te hebben, verwachtte de goedhartige Vorst een ver ontschuldi ging. „Monsieur* overdacht een poos wat hij antwoorden zou; niet omdat hij verlegen was, maar als een redenaar, die de zaak op kiesche wyze wil ten einde brengen. — Sire, zeide hij eindelijk, — hoe streng het oordeel van Uw Majesteit over mij moge wezen, hoop ik mij genoeg te kunnen verontschuldigen om uw vergiffenis te verwerven. — Ik luister. — Gij onderstelt, dat ik al te haastig in mijn oordeelvellingen ben en dus licht bedrogen kan worden; toch niet, dat ik er een slechte bedoeling mee heb, niet waar ? — Toegestemd. — Indien Uwe Majesteit mij toestemt, dat ik mij anders zelden bedrieg, maar geen mensch onfeilbaar is, dan heb ik mij ditmaal te goeder trouw kunnen vergissen. — Gij hebt een groot en buitengewoon verstand, broeder, dat betwist ik nooit. — Welnu, Sire, hoe is het mogelijk, zelfs bij de gave, die gij mij toekent, niet door al de praatjes, die men hoort, misleid te worden? Vorsten ademen een lucht in, die als het ware met de smetstof van den laster verpest is. Ik zeide niet, dat ik er geloof aan sloeg, maar dat men het mij verteld heeft. — Nu, dat zou er nog door kunnen, maar .... — Mijn versje, meent gij. Och ! dichters zijn wonderlijke wezens, en is het niet beter door een zachte kritiek, die tot waarschuwing strekken kan, een gerucht te beantwoorden, dan met gefronste wenkbrauwen hem, dien men verdenkt, te gemoet te komen ? Gedachten, in verzen uitgedrukt, kunnen niet beleedigen. Maar mijn eigenlijk doel, toen ik hier kwam, was u te verzoeken, een wet uit te vaardigen, die het verschijnen van zulke vlugschriften, als ik de eer zal hebben er u straks een te toonen, kan tegengaan. — Een schotschrift! — Ja, Sire; er moet volstrekteen bevel tot hei in hechtenis nemen van den ellendigen schrijver uitgevaardigd worden. Ongeduldig stond de Koning op. — Laat zien, zeide hij, de hand uitstekende. — Ik weet waarlijk niet, of ik het wagen durf, Sire.... — Zeker durft gij. Men behoeft niemand to ontzien. Hebt gij het prul? — Ja, Sire. — Geef het dan hier. Toen haalde de Graaf van Provence een exemplaar der geschiedenis van Etteniotna uit zijn zak; dit exemplaar was, ondanks (ft stokslagen van De Charny, den degen vaB Philip en den haard van Cagliostro blijven bestaan. Als iemand, die gewoon is vlug het belangrijkste in boeken of couranten op te spören, doorliep de Koning het schotschrift. — Schandelijk! riep hij, — schandelijk! — Zooals gij ziet, Sire, durft men zeggen, dat mijn zuster bij Mesmer geweest is. — Zij is er inderdaad geweest. — Ie het mogelijk! riep de Graaf van Provence, ten hoogste verbaasd. — Met mijn toestemming. — Hemel! — En uit haar tegenwoordigheid bij Mesmer kan ik geen valsche gevolgtrekking ten opzichte van haar zedigheid malen ; want ik zelf vergunde haar, naar de place Vendöme te gaan. — Doch Uwe Majesteit heeft onder dit verlof zeker niet begrepen, dat de Koningin zich in het publiek onder behandeling zou stellen. De Koning stampvoette. Lodewijk XVI stiet juist op de plaats, waarin onder de beleedigendste uitdrukkingen van de crisis, ipt verwringen der leden, de achtelooze houding en kleeding der gewaande Marie itirtoinette, in het kort, van alles wat de geïuchtbarende verschijning van Oliva bij Mesmer had gekenmerkt, werd gewag gemaakt, toen de Graaf deze verpletterende woorden uitte. — Onmogelijk, ongeloofelijk! zeide de Koning, verbleekende. De politie dient wel van dit alles in het bijzonder onderricht te wezen. Hij schelde. — Mijnheer De Crosne! zeide hij tot den binuentredenden kamerheer, — men moet oogenblikkelijk naar De Crosne zenden. Laat hem onmiddellijk hier komen. — Zal ik heengaan P zeide de Graaf van Provence op huichelachtigen toon, terwijl hij een beweging maakte als wilde hij vertrekken. — Blijf! zeide Lodewjjk XVI, — gij behoort tot de familie, Monsieur, en indien de Koningin schuldig is aan deze onwelvoegelijkheid, dan moet gij er even goed van onderricht zijn als in het tegenovergestelde geval; want gij zijt het, die haar schuldig waant. De Crosne kwam binnen. — Het rapport is gereed, Sire! zeide hg. — Alvorens tot iets anders over te gaan, mijnheer, zeide de Koning, — moet gij mij eens verklaren, hoe het mogelijk is v dat zulk een schandelijke laster tegen de Koningin het licht heeft kunnen zien. — Etteniotna? vroeg de Crosne. — Ja. — Het is door den courantier Reteau uitgegeven. — Wat raakt het, of gij zijn naam weet, daar gij hem niet verhinderd hebt dit schandalig schotschrift in de wereld te sturen, of hem ten minste niet hebt doen gevangen nemen. — Niets was gemakkelijker, Sire, dan dien man te vatten; ik kan u zelfs een daartoe gereed gemaakt bevel vertoonen; want ik heb het hier in mijn portefeuille... — Waarom er dan mee gedraald? De luitenant van politie wendde zich met een verlegen houding tot den Graaf van Provence. — Uwe Majesteit veroorloove mij heen te gaan, zeide deze. — Neen, neen, hernam de Koning ongeduldig, — ik zeide u te blijven; blijf! .Monsieur" maakte een buiging. — Spreek, mijnheer De Crosne, verklaar u duidelijk. — Het zij dan zoo, hernam de luitenant van politie; — ik heb den courantier Reteau niet in hechtenis willen nemen, alvorens mij bij Uwe Majesteit over deze zaak nader verklaard te hebben. — Ik verlang er hartelijk naar. — Het ware mogelijk beter, Sire, dien lerel met. een zak geld ver weg te zenden opdat hij elders een galg moge zoeken. — En waarom ? — Omdat het volk gaarne ziet, als deze ellendelingen lasteren, dat men hen geeselt, opsluit of zelfs ophangt; maar als ze bij ongeluk de waarheid zeggen... De waarheid? De Crosne boog toestemmend. — Nu ja, ik weet dat de Koningin bij Mesmer geweest is. Het is jammer; het is wel ongelukkig, inderdaad; maar er is niets aan te doen. Ik zelf gaf haar mijn toestemming. — Sire! mompelde de luitenant van politie alsof hij zeggen wilde: — ware dat maar niet geschied. Den Koning trof deze uitroep van zijn getrouwen onderdaan meer dan vroeger die van zijn broeder. — Ik onderstel, dat de Koningin daarom niet verloren is, zeide hij eenigszias geraakt. — Dat juist niet, maar haar goede naam ïeeft er zeer onder geleden. — Kom, laat dan eens hooren, mijnheer ' 3e Crosne, wat uwe agenten u meegedeeld hebben. — Zeer veel, Sire, dat behoudens den eerbied voor Uwe Majesteit en de achting voor mijn beminde Koningin, groote overeenkomst heeft met het verhaal van dit vlugschrift. — Overeenkomst, zegt gij ? — Ja, en wel daarin: een Koningin van Frankrijk, die als een gewone vrouw gekleed zich te midden der menigte begeeft, welke, door de magnetische proeven verlokt, uit alle klassen derwaarts stroomt, en dan nog alleen... — Alleen! riep de Koning. — Ja, Sire. — Gg vergist u, manheer De Crosne. — Ik geloof het niet, Sire. — Gij zijt slecht ingelicht! — Integendeel, zeer juist, Sire; ik kan u de minste bijzonderheden van het toilet van Hare Majesteit, haar geheele persoon, haar schreden, haar gebaren, kreten enz. allernauwkeurigst beschrijven. — Haar kreten! riep de Koning, doode_ijk bleek, terwijl hij het schotschrift in elkander frommelde. — Haar snikken zelfs zijn door mijn agenten aangeteekend, vervolgde De Crosne beschroomd. — H-aar snikken! ... zoover zou de Koningin zich vergeten hebben... Zij zou met de eer van haar Koning en met haar eigen eer zulk een spel gedreven hebben! — Dat is onmogelijk, zeide de Graaf van rovence, — dat zou een ongehoord schandaal zijn, en Hare Majesteit is daartoe niet in staat... — De Koning gevoelde zeer wel,p at dit gezegde eerder een verhoogde beschuldiging dan een verschooning voor de Koningin was, en diepe verontwaardiging maakte zich van hen meester. — Mijnheer, zeide hij, zich tot den luitenant van politie wendende, — gij houdt hetgeen gij zoo even zeide vol, nietwaar? — Tot het laatste woord, helaas! — Aan u, broeder, zeide Lodewijk XVI, het met koud zweet bedekt voorhoofd met zijn zakdoek afwisschende, — aan u ben ik een bewijs schuldig. De eer van mijn huis zoowel als die der Koningin is er mede gemoeid. Ik vergunde de Koningin, voor ééns de magnetische kuur bij Mesmer te gaan zien, doch met het uitdrukkelijk verzoek om iemand van onbesproken karakter en beproefde trouw mede te nemen. — Ach ! zeide De Crosne, — was dat maar geschied! ... — Ja, zeide de Graaf van Provence, —■ als mevrouw DeLamballe bijvoorbeeld... — Juist; mevrouw de Lamballe zou de koningin vergezellen. — Jammer maar dat dit niet gebeurd is, Sire. — Dat zullen wij zien, zeide de Koning bevende; — en indien mijn bevel zoo onbeschaamd in den wind geslagen is, dan zal ik straffen — gestreng straffen. Een diepe zucht smoorde deze woorden. — En toch, zeide hij bijna onhoorbaar, twijfel ik nog; gij niet meer, en dat is natuurlijk; gij zijt noch de echtgenoot noch de vriend van de beschuldigde .... Maar ik wil licht in de zaak hebben. Hij schelde; een kamerheer trad binnen. " A --- Eene jaarwedde. Toen dr. Vigelius onlangs aan het Haagsche hooger onderwijs ontvallen was en in de vacature van leeraar aan het gymnasium moest worden voorzien, stelden B. en W. aan den gemeenteraad voor, den nieuwen leeraar te benoemen op eene jaarwedde van f1400, terwijl dr. Vigelius f1650 had genoten. Deze dorperlijke manier om van toevallige omstandigheden gebruik te maken, ten einde een paar honderd gulden uit te zuinigen op een onderwijzerstractement, lokte in den gemeenteraad een zacht protest uit. De heer Van Geuns zeide nl., in de zitting van 5 Februari: „Het zal wel niet ongepast zijn hier te zeggen, dat de Commissie van bijstand in het beheer van het Gemeenteonderwijs en B. en W. alsnog trachten, op bescheidener schaal dan door Curatoren en de Commissie voor het Middelbaar onderwijs verlangd werd, een ontwerp-verordening tot regeling der jaarwedden samen te stellen. Ik weet echter volstrekt niet, of deze pogingen zullen gelukken, en daarom wensch ik al dadeljjk de aandacht er op te vestigen, dat wij hier juist een geval hebben van eene jaarwedde, die aanvankelijk op het voorgedragen cijfer kan worden bepaald, maar ongetwijfeld na weinige dienstjaren van den te benoemen leeraar verhoogd zal moeten worden. Als men het aantal lesuren van den leeraar in natuurlijke historie aan de H. B. school met het aantal aan het Gymnasium vergelijkt, dan is het duidelijk, dat eene wedde van f 1400 voor den leeraar aan het Gymnasium niet op den duur houdbaar is. Jonge mannen, bezield met den lust om eene betrekking te aanvaarden, waarin zij hun ijver en talenten kunnen toonen, zuilen voorshands tegen eene lage wedde daarvoor te vinden zijn; maar een leeraar te houden op dattractement, is een illusie. Ik heb er dus geenszins tegen, dat de wedde thans op f1400 vastgesteld worde; maar de Raad moet er op voorbereid zijn, dat, als de te benoemen persoon tot tevredenheid van Curatoren werkzaam is, zeker reeds na twee- of driejarigen diensttijd verhooging zal worden in overweging gegeven". Gedep. Staten van Zuid-Holland echter hebben, naar wij vernemen, gemeend verder te moeten gaan dan de heer Van Geuns; zij hebben nl. hunne goedkeuring aan het raadsbesluit tot verlaging van de leeraarsjaarwedde onthouden. --- LEGER EN MARINE. De ofï. van gez. le kl. bjj de zeemacht B. N. Bersuia, uit Oost Indië teruggekeerd, is op nonactiviteit gesteld. Blijkens een bij het departement van Marine ontvangen telegram, is het schroefstoomschip „Atjeh", onder bevel van den kapitein ter zee J. P. Mercier, den 17n dezer te St.-Vincent aangekomen. Aan boord was alles wel. De le luit. J. G. W. Bolomey, van de werkplaatsen voor draagbare wapenen te Delft, is gedetacheerd naar Maastricht, om bij de controle op de transformatie der geweren werkzaam te zjjn. Drie torpedobooten zouden Zaterdag te Hellevoet in dienst worden gesteld. Aan dat plan is echter geen uitvoering gegeven, vermoedelijk omdat de Koning er zijne machtiging niet toe verleend had. Onder bevel van den kapt. der inf. G. C. Nieuwenhujjs en medegeleide van den le-luit. der art. A. P. Adama van Scheltema en den 2n luit. der inf. A. H. Van der Hoeve, moet den 13n April een detachement suppletietroepen, sterk 4 onderofficieren en 40 minderen, met het stoomschip „ Piins Frederik* naar Oost-Indië vertrekken. --- BERICHT. Met 1 April begint een nieuw kwartaal der Haagsche Courant. Nieuwe abonnés gelieven zich nu reeds te laten inschrijven, opdat de rondbrengers zich van lieverlede met de nieuwe adressen vertrouwd kunnen maken. --- Kinderarbeid. De heeren Kerdjjk en Zaaijer hebben op de wetsvoordracht omtrent den arbeid van kinderen en vrouwen, vier amendementen voorgesteld, strekkende om: lo. voor kinderen het verbod van arbeid uit te strekken tot den dertienjarigen leeftijd, behoudens vrijstelling van 12jarige kinderen, mits dezen ten minste twee uren daags onderwijs ontvangen; 2o. den veldarbeid voor kinderen boven 10 jaren toe te laten gedurende ten hoogste acht weken van elk jaar, met machtiging van Gedep. Staten, op verzoek van den §emeenteraad, tenzij het besluit van Gedep. taten door den Koning wordt vernietigd, als wanneer het verbod tot het verrichten van arbeid op dien leeftijd herleeft. --- Militiedienstplicht. Zaterdag is, zoo meldt „de Tijd", het bestuur van den Algemeenen Bond van R. K. Kiesvereenigingen te Utrecht ter bespreking van den persoonlijken dienstplicht vergaderd geweest. Hoewel het blad nog geen vrijheid heeft het genomen besluit mede te deelen, spreekt het toch reeds de verwachting uit, dat het bekend worden van dit besluit veel tot bevrediging zal bijdragen en, naar het hoopt, aan alle disputen tusschen Katholieken onderling over het vraagstuk een einde zal maken. --- De raadsvacature. De kiesvereeniging „De Grondwet" zal op 23 Maart, des avonds te 8 uren, in „Diligentia" vergaderen tot het stellen van een candidaat voor den Gemeenteraad. Als voorloopige candidaten zijn voorgesteld de heeren: J. A. De Gelder, H. Linse, C. Van Aken, I. L. Heldring en mr. J. P. Vaillant. De heer J. F. W. Conrad was van verschillende kanten aangezocht, maar had verklaard, wegens drukke bezigheden eene eventueele candidatuur niet te kunnen aannemen. --- BINNENLAND. DEN HAAG, 19 Maart. Het nieuwe Italiaansche ministerie deed zijn intrede in de Kamer met de belofte van 't financieel evenwicht te zullen herstellen. Een interpellatie over de buitenlandsche politiek is aangekondigd. Het bestuur der Panama-kanaalmaatschappij richtte een optimistische circulaire tot de aandeelhouders. Koning Milan vertrekt heden naar Weenen. Te Berlijn heerscht veel sensatie over het verbieden van de radicale „Volkszeitung". — Het „Dagblad" verneemt, dat in het nieuwe hotel der Duitsche legatie op den Langen Vijverberg, het „Witte Huis" van de familie Scnuylenburch, eerlang apartementen worden betrokken door den 15jarigen prins Wilhelm Ernst Alexander Frederik Hendrik van Hohenzollern, oudsten zoon van Prins Albert van Pruisen, die hier te lande zijne studiën komt voltooien. — De dood nam in de laatste dagen een geheele reeks bekende mannen weg. Ook de heer J. H. Van Sillevoldt, tot vóór een 15tal jaren directeur der 5jarige H. B. school hier ter stede, is — te Oegstgeest — in den ouderdom van 83 jaren overleden. De heer Van Sillevoldt, bekwaam wiskundige, was e<>n man van den ouden stempel, gemoedelijk en welwillend voor allen, maar tevens begaafd met veel tact om een onderwijs-instelling le leiden, zoo eigenaardig ingericht als eene 5jarige H. burgerschool. Geen der honderden mannen, die onder zijn bestuur de school bezochten en thans in verschillende betrekkingen in de maatschappij werkzaam zijn, zal deze doodstijding van den vriendelijken grijsaard zonder leedwezen vernemen. — In de Vereeniging ter beoefening van de Krijgswetenschap zal op Donderdag 28 Maart als spreker optreden W. F. ridder Van Rappard, kapitein der artillerie alhier, met eene voordracht over „mitrailleuses en snelvurend geschut". — Blijkens het verslag der rapporteurs over het onderzoek van de ontworpen Provinciale Kiestabel, had de groote meerderheid in de afdeelingen der Staten van NoordHolland de volgende principieele bezwaren tegen elke verdeeling van Amsterdam: a. De gemeente in het algemeen is een eenheid volgens onze staatsrechtelijke begrippen, en zeker geldt dit van een groote stad als Amsterdam, die ook historisch beschouwd een eenheid is. Waar men als ginsel aanneemt, dat bijeenvoeging van hetgeen niet bij elkander behoort, waar mogelijk, moet worden vermeden om elke eenheid zooveel mogelijk tot haar recht te doen komen, is liet volkomen onlogisch, een werkelijk bestaande eenheid kunstmatig te splitsen. b. Van 1850 tot 1852 heeft de splitsing van Amsterdam in districten bestaan. In de wet van 5 November 1852, waarbg de definitieve tabel is vastgesteld, is men daarop teruggekomen en daarmede het sub a gesteld beginsel gehuldigd. c. Er zijn geen v erschillende belangen of groepen van belangen in Amsterdam aan te wijzen in verband met het richtig beheer der provincie. d. Al bestonden die verschillende belangen, zij zijn daarom nog niet territoriaal verdeeld, en de verdeeling die de Regeering voorstelt, is eene zuiver territoriale; een andere, waarbij de belangen zich groepeeren kunnen, is niet door wijziging van de tabel te verkrijgen. Ook de voorstanders van enkelvoudige en dus in het algemeen van kleine districten, verklaarden, dat zij toch altijd van meening blijven dat een district op zijn minst uit een gemeente moet bestaan, en dat Amsterdam moet worden beschouwd als een §eheel, dat als zoodanig één belang in de taten heeft te vertegenwoordigen. De conclusie der rapporteurs stelt voor, te besluiten dat geen der aangevoerde motieven aanleiding geeft, tot uitbreiding van het getal leden der Staten van NoordHolland en wijziging van de kiestabel, en deze ten krachtigste moet worden ontraden. — De rijkscommissie voor de examens ter verkrijging van een diploma als stuurman aan boord van koopvaardijschepen zal den 9n April en volgende dagen zitting houden te Amsterdam, in het raadhuis. Om tot een van die examens toegelaten te worden, zal de candidaat, onder overlegging van zijn geboorte-akte en met opgave van woonplaats, zijn aanvraag vóór 2 April schriftelijk en portvrij bij den voorzitter der commissie moeten inzenden, waaruit dan tevens moet blijken, voor welke vaart, groote of kleine, voor welk diploma, zeil of stoom, en voor welken rang hij verlangt geëxamineerd te worden. Mocht de candidaat het examen volgens een der programmas B of nog in dezelfde zitting een aanvullingsexamen wenschen af te leggen, dan zal hij ook dit moeten vermelden. Voorzitter der commissie is de heer J. H. P. E. Kniphorst, te 's-Gravenhage. — Gedep. Staten van Noord-Brabant hebben, onder toezending van een gewijzigd model procesverbaal, de aandacht deigemeentebesturen gevestigd op hunne groote verantwoordelijkheid om de kasopnemingen bij hun ontvangers met zorg en nauwgezetheid te doen, daarbij de boekhouding des ontvangers nauwkeurig op te nemen, de bewijsstukken te onderzoeken en de gelden behoorlijk na te zien. ■— Omtrent het tekort van den ontslagen gemeente-ontvanger van Wolvega en de wijze waarop dit zal worden gedekt, heeft de commissie, met het onderzoek belast, haar verslag ingediend. B. en W. stellen thans nog een onderzoek in. Het tekort bedraagt eenige duizenden. — De drie poklijders te Middelburg zijn herstellende en geen nieuwe gevallen hebben zich daar voorgedaan. Te Vlissingen echter breidt zich de pokziekte langzaam uit. Ook te Tilburg is in de Heikant weder een geval voorgekomen. — De gemeenteraad van Wageningen heeft een extra ambtenaar van den B. S. benoemd, omdat de burgemeester morgen, wegens het afloopen van den termijn zijner benoeming, ophoudt als zoodanig te fungeeren en zijne herbenoeming door Z. M. den Koning voorshands niet te wachten is. — De commissie, die dezen winter aan behoeftigen te Amsterdam kosteloos tweemaal daags een stuk brood en een kom koffie verstrekte, heeft B. en W. bedankt voor den verleenden steun, door het kosteloos ter beschikking stellen van het lokaal, waar de^uitdeeling plaats had. Het schrijven bevat niets dat over het meer of min raadzame van deze wijze van armenzorg licht verspreidt, en evenmin over het gehalte der bezoekers en de oorzaken hunner nooddruft. Den 4n December werd de gelegenheid voor kostelooze voedselverschaffing geopend op 1 April zal zij worden gesloten. Tot heden werden uitgedeeld 127,885 porties koffie en brood, dagelijks gemiddeld 1253. Het is moeilijk, zegt de commissie, een voldoend antwoord te geven op de vraag, of personen, die niet bepaald behooren onder de categorie der behoeftigen voor wie de instelling geopend werd, van haar gebruik hebben gemaakt; doch zoo dit het geval geweest is, zal men het tot de uitzonderingen moeten rekenen. Ook bedelaars van professie behoorden niet, of hoogst zelden onder de bezoekers. De menschen, die bedeeld werden, waren over het algemeen leden van gezinnen, personen die öf door tijdelijk gebrek aan werk, öf door ziekte van den kostwinner buiten verdiensten w,.ren. De commissie geeft als hare overtuiging te kennen, dat zij een nuttig werk gedaan heeft, de proef volkomen gelukt is, en het aanbeveling verdient, in volgende winters, onder gelijke omstandigheden, met het werk voort te gaan. De kosten der instelling werden ditmaal bestreden uit gelden, door eene nuttige instelling ter beschikking gesteld. — De heeren D. Cerlijn & Zn. en A. J. De Haan, te Amsterdam, hebben den bouw van het burgerzi> kenhuis aldaar aangenomen voor f276.800. De hoogste der 39 inschrijvers vroeg f335.000. — De onderhoudswerken op de Hollandsche spoorlijnen in Noord-Holland en Utrecht-Gelderland zijn aangenomen door de heeren T. Verbrugge te Waddinxveen en H. Van der Kooy te Amersfoort, voor f29.786 en f28.800. — Er is sprake van dat, wanneer de spoorweg Amsterdam—Kesteren zal doorloopen, de grensvisitatie van Groesbeek naar Nijmegen verplaatst zal worden, op aandringen van de Holl. IJz. Spoorwegmaatschappij. --- GELENGD NIEUWS. Men verwijt, en niet ten onrechte, aan Zöla en, meer nog, aan hen die hem trachten na te doen, dat zij bij voorkeur hunne onderwerpen zoeken op de mestvaalt. Nu beveelt Wolfgang in „de Spectator* — geen van naturalisme verdachte autoriteit dus — aan een jeugdig auteur aan, „alvorens verder te gaan met zijne cultuur, een goede dosis compost te mengen onder zijne teelaarde". De bedoeling is, dat de schrijver te sentimenteel is naar Wolfgang's smaak. Maar waar de beeldspraak den mensch al niet toe brengen kan: — een aanbeveling om ter yuilnisstaal te trekken! Een officier heeft, naar men van hier aan de „Midd. Ct," schrijft, een Raar weken zitten wachten tot een Koninklijk besluit hem verlof zou geven te v&ldoen aan den dringenden raad zijner geneesheeren, om zich onverwijld in' het belang zijner gezondheid naar bet Zuiden te begeven; de man offerde liever zijne gezondheid verder op dan met onderhandsch verlof van den Minister deserteur te worden. Een 2 5tal leden van het Haagsche departement der Maatschappij t. bev. van Nijverheid brachten gisteren een bezoek aan de tapijtfabriek „Werklust" van de heeren W. Stevens eu Zoon te Kralingen. Met groote belangstelling werd in 't bijzonder de bewerking van de Smyrnatapijtên nagegaan, waarin deze fabriek specialiteit is geworden. Deze tapijten worden geheel uit de hand vervaardigd op getouwen, waaraan vrouwen en meisjes werken. De wollen draden, in de fabriek gewassclien en gekleurd in de meest mogelijke verscheidenheid, worden op vernuftige wijze in stukjes van dezelfde lengte verdeeld, die dan met groote vaardigheid door de arbeidsters naar patroon als inslag op de schering worden aangebracht, zóó dat cfe twee uiteinden even ver naar buiten steken. Inslagdraden over de geheele breedte van dé stof worden boven elke rij van die stukjes wol aangeklopt, om aan de stof vastheid te geven. De teekeningen worden eveneens in de fabriek vervaardigd. In een andere afdeeling werd het vervaardigen van tapijten en loopers van cocos en andere stoffen eveneens met veel aandacht bezichtigd. Daarna werd door het gezelschap een bezoek 'gebracht aan de Kralingsche katoenürukkerij de heeren Van Sillevoldt en Kesci«g. Voor elke bewerking zijn afzonderlijke toestellen noodig, zoodat deze labriek zeer uitgebreid is en de bezoekers wegens tijdgebrek verhinderd waren, al liet merkwaardige te bezichtigen; bijzonder werd echter gelet op de zeer getrouwe nabootsing van de patronen, in lndië zoo geliefd voor kleedingstoffen der inlanders. In het lokaal der werkliedenschaakvereeniging te Utrecht heeft jhr. B. E. \ r an Poreest, uit Amsterdam, Zondagavond 36 partijen te gelijk f^peeld, waarvan hij er 34 won. Te IJ muiden is gisteren een 65jarige wisselwachter door een zandtrein overreden. Het .Panopticum" te Amsterlam werd in het vorig jaar door 95,000 personen bezocht, d.i. ongeveer 10,000 meer dan 't vorig jaar, en leverde — met het koffiehuis — f34,545 winst op, waaruit 3 pet. dividend wordt uitgekeerd. De kunst verbroedert. Me> vrouw Materna zong te Parijs de slotscène 5 >ii, „Götterdammerung" in 't Duitsch. De Pranschen maakten geen schandaal, maar juichten stormachtig toe. Te Oosterbeek is een kind in een pot met kokend water gevallen en eenige uren daarna onder de hevigste pijnen bezweken. De twee inbrekers, die uit de gevangenis te Wesel waren ontvlucht, zijn ?ibter %n te Zevenaar aan de Duitsch epolitie overgeleverd. Het „Comptoir d'Escompte'te Parijs is gered, en daarmee het gevaar voor een „Krach" voorkomen, die een aantal personen met groote schade dreigde. Maar 't heeft heel wat gekost. De raad van bestuur der Fransche Bank heeft bij de reeds aan het,Comptoir" voorgeschoten 100 millioen frs. nog een ondersteuning van 20 millioen verleend, op voorwaarde dat de overige nog ontbrekende 20 miBioen van andere zijde zouden worden verkregen. Dit is geschied. De heeren Rofhschild gaven 3 millioen, het „Crédit Fpncier" 2 en de Syndicale kamer van makefaars 3 millioen frs., terwijl uit andere broüilen de resteerende 13 millioen werd en aangevuld. Tot de slachtoffers van het zweetstelsel behooren ook de talrijke Isr - lieten in Londen. Vrijdag hielden zij, 600 in getal, een demonstratie in 't Eastend. Zij trokken naar de synagoge, daar zij den rabbijn dr. Adler hadden uitgenoodigd, een rede te houden over de sociale quaesti#. De rabbijn wilde hieraan niet voldoen, omdat zij in optocht kwamen. Zij liepen toen rond, met vaandels, en zongen'de „Marseillaise", terwijl socialistische redevoeringen werden gehouden. Ongeregeldheden kwamen niet voor. Als een muis in een pot met melk valt, welk middel heeft zij dan om er uit te komen ? Antwoord: Zoo lang rondzwemmen tot de melk gekarnd is en de muis op de boterkluit vasten poot kan krijgen om haren sprong te nemen. 'tMoet te Zwolle of daar ergens gebeurt zijn. ---