S. P. Q. H. Toen in de raadszitting van 29 Mei 1888 de heer Hora Siccama aan B. en W. had gevraagd, wanneer nu eindelijk de waterverversching eens in werking zou komen, en de wethouder Lisman had geantwoord: over een niaaud zullen de werken gereed zijn, — weerspraken wij de dwaling van velen, dat gedurende de zomermaanden niet zou mogen worden gespuid. Maar wij voegden er bij: ,Een andere vraag is echter, of de gemeente in die* maanden zal w i 11 en uitloozen op de zee, waarvan de bloei der badplaats afhankelijk is. Want eerst de ondervinding zal kunnen uitmaken, of niet bet vnile water, dagelijks op het strand geworpen, daar tusschen de banken zal blijven hangen en het zeebad bederven. „Dat zullen we eerst moeten zien en onder vinden. * Toen twee dagen later het vermoeden werd bevestigd, dat het gemeentebestuur voornemens was, gedurende het badseizoen niet te spuien, schreven wij: .Vermoedelijk zal men zich dus voorshands met een proef moeten tevreden stellen; en hoe zeer wjj verlangen, van do geuren van het „eau de la Haye * bevrijd te geraken, toch komt het ook ons voor, dat men daarmede verstandig zal doen. .Evenmin als de vrouw van Ceaar, mag de badplaats Scheveningen van onreinheid zelfs maar verdacht worden." Vier weken daarna, den 26n Juni, kwam een bericht, dat toch inderdaad het rioolvocht wèl in zee zou worden uitgeworpen. Dat bericht heeft ons bezorgd gemaakt, zeiden wij toen. Want waar zal het riool vocht blijven ? W e e t men, dat het de zeebaden niet zal verontreinigen? vroegen wij. En wij voegden er bij : „Want dat moet men weten; niet alleen onderstellen of waarschijnlijk achten, maar weten. „Men moet het weten, omdat „Eén uur van onbedachtzaamheid „Kan maken dat men jaren schreit. „Men moet het weten, omdat vuile gi achten onaangenaam zjjn voor de neuzen der Hagenaars, maar een vuile reputatie van de zeebadplaats ruï neus zou wezen voor hunne beurzen, zoodat het beter ware, nog drie maanden den neus te moeten dichthouden, dan voor tien jaren den bloei van Scheveningen in gevaar te brengen. „Wat het zwaarste is, moet het zwaarste wegen. Zoo noodig kan men in negen maanden 'sjaars genoeg spuien. " Met vol vertrouwen echter lieten wjj de zaak aan B. en W. over, die, meenden wij, wel niet zoo tuk zouden zijn op populariteit, om de glorie der waterbeweging te koopen met levensgevaar voor Scheveningen Dat vertrouwen werd niet beschaamd; tot 5 October bleven de zeesluizen gesloten. Een maand later gaven B. en W., op verzoek van den heer Van Sjjpe->teyn, inlichtingen omtrent de werking. Daarin beweerden zij, dat, behalve op één dag, op het strand voor Scheveningen niets van de waterloozing was gemerkt. Maar zij voegden er bij: „Waarnemingen te dezen aanzien zullen intusschen worden voortgezet en beter kunrren ge schieden wanneer niet, zooals tot heden, andere zaken, het kanaal-zelf betreffende, veel aandacht en tjjd vereischen. 1 ' Vijf maanden verliepen, gedurende welke bij allerlei stroom en wind en getij werd gespuid. Werden de waarnemingen in dien tijd te beter voortgezet ? Het schijnt twijfelachtig. Want op 28 Februari wisten B. en W. alleen te vertellen: „Door voortdurende waarneming van de stroomrichting in zee en van het zoutgehalte zal, na een in het voorjaar te nemen proef, te zjjnertijd (!) gemakke lijk kunnen worden bepaald of en, zoo ja, boe des zomers de lozing moet plaats hebben om volkomen gewaarborgd te zjjn. dat de badplaats Scheveningen nooit eenigen hinder van de lozing zal ondervinden." Na vijf maanden nog beginnen met „een proef", die dan zal moeten beslissen, pf en, zoo ja, hoe, enz.! Geen wonder dat den belanghebbenden bij den bloei der badplaats de schrik um het, hart sloeg, — d. i. niet alleen hun, die millioenen in ondernemingen te Scheveningen hebben gestoken, maar heel het handeldrijvend 's-Gravenhage er bij, dat des zomers gedeeltelijk van de vreemdelingen leven moet. De Raad zweeg echter. Een week later, den 26n Maart, moesten wij in de „In- en uitvallen" constateeren: „Gelegenheid om eens te vragen, hoe B. en W. denken dat hun beslissing over het spuien gedurende het badseizoen waaischjjnljjk zal uitvallen, bestond er niet. 't Was half 5 geworden, eer wij aan het verver»chingskanaal gekomen w.iren, en dus verlangde men naar huis." Is het te verwonderen of te laken, dat toen de burgerij-zelve de handen aan het werk sloeg? De voorzitter der Kamer van Koophandel trok zich dan ook dit levensbelang van Scheveningen en Den Haag den lOn Maart aan. Op breede schaal stelde hij een onderzoek in, bij de belanghebbenden, maar ook ter zee. De eenige afdoende waarnemingen werden gedaan, nl. niet van het zoutgehalte of de theoretische waarschijnlijkheid, maar van het feit, het eenvoudige feit, of men vóór het Kurhaus vuil water zou vinden, ja of neen. Bij allerlei weer en wind, onder verschillende omstandigheden, werden daar in zee flesschen met badwater gevuld. En de meesten daarvan bewezen, dat. al is het theoretisch onmogeljjk, tóch practisch het water vuil is, — misschien niet bevuild met faecaalstof of rioolvocht, maar vuiltout de m ê m e, echt smerig. Geen wetenschappelijke waarnemingen van wege B. en W. kunnen dat feit wegcijferen. En al verklaarde nu de geheele wetenschap, dat het niet waar kan zijn en dat het vuil onschadelijk is, — het vuil is er, en in vuil water baadt men niet. Binnen- en buitenland liggen op den loer om te kunnen uitbazuinen, dat het zeebad Scheveningen vuil, ongezond, verpest is. Nu Scheveningen gereed staat, de zomercampagne te openen, moet het dus, urbi et or bi, kunnen verkondigen, dat gedurende het badseizoen niet zal worden gespuid. 't Is treurig voor Den Haag, maar — zooals wij den 26n Juni 1888 reeds schreven —y wat 't zwaarste is moet het zwaarst wegen. En datgzwaarste is de onbevlekt reine reputatie van Scheveningen. Mogen dan B. en W. niorgen, als het adres der Kamer van Koophandel bij den gemeenteraad inkomt, reeds een beslissing hebben genomen en dadelijk verklaren: dat gedurende het badseizoen niet zal worden gespuid. Uit de historie van de zaak, die wij hierboven herinnerden, zal hun gebleken zijn, dat zij van zulk een verstandig besluit bij de groote meerderheid der Hagenaars geen impopulariteit te vreezen hebben. --- Eigen Hulp. Na een overzicht te hebben gegeven van de uitkomsten der winkels van „Eigen Hulp" in 1888, maakt de schrijver der „Brieven uit de Residentie" in „het N. v. d. Dag" de volgende juiste opmerking: „Kan het dan verwondering wekken, dat de particulieren voortdurend heftiger tegen de coöperatie optreden ? Men zou de groote beteekenis van het maatschappelijk verschijnsel geheel moeten voorbijzien, om zich over de anti-coöperatieve coöperatie te verbazen. „En ziet men, dat gemiddeld elk lid der winkelvereenigingen op zijn vleesch f 26 en bp al het overige f 52, dus alles en alles te zamen f 78 'sjaars verdient — dan rijst ook wel eens de vraag, of zulke „lotsverbetering" eigenlijk wel al de nadeelen waard is, die direct en indirect uit „Eigen Hulp" voortkomen." --- Afsluiting van den openbaren weg. B en W. maken bekend, dat de Nieuwstraat 'ttn'3 April, tot nadere aankondiging voor het verkeer met rij- en voertuigen zal zijn afgesloten. --- Gevonden voorwerpen. Aan het hoofdcommissariaat van politie, AlexanJersplein, zijn als gevonden aangegeven : een bos sleutels ; een kinderbontje ; een mof; een paar glacé handschoenen; een gele hond ; een bruin lederen portemonnaie met 7 /» cent; >en overschoen; een zwarte bont. Als gevonden aan de Ascbstaal ï een zilveren theelepeltje (te bezichtigen bureau Openbare Beiniging, Varkenmarkt). Als gevonden in de tram : een zwarte mot; een grjjze mof; 4 klossen garen; eenparapluie; eenige handschoenen ; een tienstuiverstuk. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen van 12\«—2 uren. --- KENNISGEVINGEN. Jacht en visscherij. De Burgemeester maakt bekend, dat dagelijks, *on- en feestdagen uitgezonderd, van tien tot twee uren, voo? het seizoen 1889/90, ter gem.secretarie (le afd.) verkrijgbaar zjjn : Io. blanco verzoekschriften tot het bekomen van jacht- en viechakten en kostelooze vergunningen tot uitoefening van de visscherij met éen vischtuig, en , . 2o. vergunningen voor buitengewone machtiging tot het verdrijven van schadelijk gevogelte met pistoolschoten, het schieten van konijnen en ander schadelijk gedierte, en het visschen als bet water met ijs bedekt is. De uit te geven akten en vergunningen zullen worden voorzien van het nommcr 38. --- OFFICIEELE BERICHTEN. De offic. van adm. le kl. H. J. Van der Meer, uit Oost-Inilië teruggekeerd, is op non-act. gesteld. 8(j besch. van den Min. van Binn. Zaken, is : lo. met 1 April aan dr. J. C. J. C. Smits, op verzoek, eervol ontslag verleend als ads. voorde oatomie aan de Rjiks-universiteit te Utrecht; 'o. voor het tijdvak van 1 April tot 31 Dec. noemd tot ads. voor de anatomie aan genoemde ijks universiteit dr. K. F. Wenckebach. De Minister van Justitie zal Dinsdag a.s. geen audientie geven. --- Arbeiderspensioenen. Art. 1 van het wetsontwerp betreffende verzekering van arbeiders ter zake van ouderdom en invaliditeit, dat prins Von Bismarck zelf met kracht in den Duitschen Rijksdag kwam verdedigen, bepaalt dat aan de verzekering zullen zijn onderworpen: lo. personen, die als werkman, bediende, gezel, leerling of dienstbode voor loon of tractement in dienst zijn; 2o. bedrijfsbeambten, alsook handelsbedienden en leerlingen (met inbegrip van apothekersbedienden en leerlingen), wier geregelde jaarlijksche verdiensten het bedrag van 2000 mark (f 1200) niet te boven gaat; 3o. de voor loon of tractement in dienst zijnde personen der scheepsbemanning op Duitsche zeeschepen en binnenvaartuigen. De socialisten stelden voor, de verzekering ook uit te strekken over zelfstandige handwerkslieden en anderen, wier jaarlijksch inkomen niet meer dan 2000 mark bedraagt, terwijl drie andere leden (de heerenHitze, Hertling en Biehl) de bedoelde verzekering wilden uitstrekken over alle personen, die in de termen vallen van jle wet van 1884 op verzekering ter zake van ongelukken. Beide amendementen werden verworpen en het artikel in bovengemelden vorm aangenomen. Evenzoo werd art. 2 aangenomen, bepalende dat als loon ook tantièmes en naturalia gelden. De waarde van deze laatste zal bepaald worden naar de gemiddelde prijzen. Ook art. 3, bepalende dat staats- en gemeenteambtenaren niet onder den verzekeriugsplicht vallen, werd aangenomen. --- Twee zeerampen. De Duitsclie marine heeft weder een zwaar verlies te betreuren. Het onheilspellende bericht over een zeeramp bij de Samoa-eilanden wordt bevestigd. In den nacht van 16 op 17 dezer woedde daar een zware orkaan. Voor Apia, op het eiland Upalu, lagen voor anker de korvet „Olga" met 267, de kruiser „ Adler" met 127 man en de kanonneerboot „Eber" met 80, drie Amerikaansche oorlogsschepen, de Engelsche kruiser „Calliope" en een aantal koopvaardijschepen. Dit eiland wordt omgeven door een gordel van koraalriffen, deels zichtbaar, deels onder den waterspiegel verborgen. Een eng vaarwater tusschen de riffen geeft toegang tot de haven. Bljjkbaar zijn de schepen door den orkaan op de riffen geworpen. De „Adler" en de „Eber" strandden, zoodat zij geheel verloren gingen. Van de bemanning der „Adler" verdronken 20 man, terwijl allen die op de „Eber" waren, op negen na, omkwamen. De „Olga" liep op het strand en kwam er het best af; de bemanning leed geen verliezen, terwjjl er kans bestaat, dat de boot weer vlot komt. Het totaal der slachtoffers is 97, waaronder 7 officieren. Zoodra Keizer Wilhelm de tijding vernam, was het zijn eerste werk, zijnen broeder prins Heinrich, die te Kiel woont, er van op de hoogte te stellen. Zoodra de orkaan opstak, beproefden alle schepen terstond, de haven te verlaten en in open zee te komen. Dit gelukte echter alleen aan den Engelschen kruiser „Calliope", die met eenige schade behouden te Sydney aankwam. Den Amerikanen ging het niet beter dan den Duitschers; want ook de drie Amerikaansche schepen strandden, maar zij verloren minder manschappen, daar van de 600 matrozen en soldaten, die de drie Amerikaansche schepen bemanden, niet meer dan 30 werden vermist. Men vermoedt, dat de Eugelschen, die goed bekend waren met de gevaren, welke bij stormweer aan de haven van Apia verbonden zijn, uit voorzorg onder stoom hebben gelegen en zoo nog tijd hadden om te ontkomen Apia staat bij alle zeelieden bekend als een gevaarlijke naven, vooral in het roorjaar, wanneer de hevigste windendaar te wachten zijn. Een andere zeeramp had in het Kanaal plaats. De Belgische postbooten „Comtesse de Flandre" en „Princesse Henriette" zijn Vrijdag-middag om twee uur in botsing gekomen in 't gezicht van Duinkerken. Er heerschte een dikke mist. De „Comtesse de Flandre", die 's morgens om 10 uur uit Ostende naar Dover was vertrokken, scheen stil te liggen. De commandant Housman wist niet precies, waar hij zich bevond, en liet daarom stoppen Op hetzelfde oogenblik voer de „Princesse Henriette", welke denzelfden ochtend uit Dover was vertrokken, de boot midden in de flank en sneed ze letterlijk midden door. Ten gevolge van den schok barstte een der stoomketels, waardoor kapitein Housman en zijn luitenant Vermeulen terstond het leven verloren. Onmiddellijk zonk het geheele voorschip, met allen die er zich op bevonden, doch het achterste gedeelte werd boven water gehouden door de waterdichte schotten, waardoor de passagiers en de matrozen die zich daarop bevonden, nog tijd kregen zich te redden. Kapitein Waef felaere, de commandant der „Princesse Henriette", verklaart, dat hij geen geluid heeft gehoord, waaruit hij kon opmaken, dat zich een stoomboot in zjjn nabijheid bevond. Van beide zijden wordt beweerd, dat niets is verzuimd, wat men het oog op den dikken mist moest gedaan worden. De gezagvoerder van de „Comtesse de Flandre" liet de groene, gele en roode seinlichten uithangen, terwijl hij steeds de stoomfluit liet werken. Daarbij was de zee zeer kalm, zoodat in dit opzicht geen gevaar dreigde. Hetzelfde werd ook gedaan door kapitein Waeffelaere. Zoodra de mist opkwam — want het was helder, toen de boot uit Dover vertrok — kwam de kapitein met alle passagiers op het dek. Allen luisterden, of zij ook iets konden zien of hooren, en zonder ongeval gingen eenige booten voorbij. Plotseling hoorde men een stoomfluit ter linkerzijde en de „Princesse Henriette" antwoordde op dezelfde wijze, doch op hetzelfde oogenblik liep de boot tegen de „Comtesse de Flandre". Onmiddellijk werden de booten uitgezet, en zoo gelukte het, 19 van de 23 passagiers der „Comtesse de Flandre" behouden over te brengen. De heer Jeróme Bonaparte met zijn secretaris Brunet, die aan boord waren, werden nog bijtijds uit het water gered; 's prinsen bediende was zoo uitgeput, toen hij werd opgevischt, dat hij ondanks alle pogingen spoedig overleed. Het valies, waarin Bonaparte zijn geld had geborgen, werd ondanks den mist nog opgevischt. Overigens werd weinig van de „Comtesse de Flandre" gered. De mail, met een geldswaarde van bijna 500.000 francs, ging geheel verloren. De „Princesse Henriette", wier voorsteven vrij ernstig was beschadigd, zette zeer voorzichtig de reis voort en kwam na middernacht behouden te Ostende aan. De „Princesse Henriette", die 14 passagiers aan boord had, was eerst in het vorige jaar in Engeland gebouwd en is terstond naar Antwerpen gezonden om gerepareerd te worden. De „Comtesse de Flandre* was in 1871, eveneens in Engeland, gebouwd en werd in het vorige jaar vernieuwd. De stokers en machinisten van deze boot kwamen allen, met den gezagvoerder en den luitenant, bij de ramp om. bamen laten zij 9 weduwen en 32 onverzorgde kinderen na. Luitenant Vermeulen, die met den commandant Housman op de brug omkwam, was twee maanden geleden getrouwd. Kapitein Housman laat een weduwe met vier kinderen na. De matrozen werden op één na gered. Het geheele aantal der slachtoffers bedraagt 15, voor zoover men althans met juistheid heeft kunnen vaststellen. --- FEUILLETON. Het Halssnoer van de Koningin. Opnieuw bewerkt naar ALEXANDER DUMAS. 47) Johanna vestigde een doordringenden blik op hem. — Komaan, zeide zij, — waarom kijkt ge mij zoo verwilderd aan ? Hebt gij gisteren met de juweliers den koop niet gesloten ? Een Rohan liegt niet, zelfs niet tegen een vrouw. De prins zweeg. Daar zij zag, dat hij op het punt stond om te blozen, iets dat een man nooit vergeeft aan de vrouw, die hem deze onaangename gewaarwording veroorzaakt, haastte Johanna zich, hem bfl de hand te vatten. — "V ergeef mij, prins, zeide zij, — maar ik ben verplicht u te zeggen, waaromtrent fij u in mij vergist hebt. Gij hebt gedacht, at ik dwaas en boosaardig was? — Geen enkel woord meer; laat mij op mijn beurt spreken. Ik zal u wellicht overtuigen; want ik zie nu duidelijk met wie ik te doen heb. Ik dacht, in u een schoone vrouw, een verstandige vrouw, een allerliefste vrouw te vinden; gij zijt beter dan dat alles. Luister! Johanna schoof haar stoel nader bjj den prins en liet hare hand in de zijne rusten. -=• Gij hebt mijn vriendin wel willen zijn, zonder mij te beminnen. Gij hebt dit zeive verklaard, zeide de heer De Rohan, . — En ik herhaal het, sprak mevrouw De la Motte. — Gij hadt dus een doel? — Zeker. — En welk doel, gravin? Moet ik het u nog zeggen ? — Neen, want ik bevroed het. Gij wilt mijn fortuin maken. Want het is immers zeker, dat, zoodra dit is geschied, mijn eerste zorg zal zijn om ook uw fortuin te verzekeren ? Heb ik mij vergist ? — Volstrekt niet, edele heer, het is volkomen zoo. Maar dit kunt gij gelooven, en ik zeg het u zonder vleierij, dat doel heb ik niet met afkeer bereikt; de weg was aangenaam. — Gij zijt een bevallige vrouw, gravin, en het is zeer aangenaam met u over zaken te spreken. Ik zeide dus, dat gjj goed geraden hebt. Gij weet, dat ik iemand een eerbiedige genegenheid toedraag. — Ik heb dit op het bal in de Opera gezien, waarde prins. — Die genegenheid zal nooit beantwoord worden. De Hemel verhoede, dat ik het ooit zou gelooven! — Och, zeide de gravin, een vrouw is niet altijd Koningin, en voor zoover ik weet, zijt gij evenveel waard als Mazarin. Hij was ook een zeer knap man, antwoordde de heer De Rohan lachend. — En een uitmuntend eerste minister, hernam Johanna met de uiterste bedaardheid. — Gravin, het is geheel overbodig met u te spreken. Gij denkt en spreekt voor uw vrienden. Ja, ik streef er naar om eerste minister te worden. Alles spoort mij daartoe aan: geboorte, gewoonte, een zekere welwillendheid, mij door de vreemde hoven betoond, en de groote sympathie, welke het Fransche volk mij bewijst. — Alles, in één woord, zeide Johanna, — behalve één ding. — Behalve een afkeer, wilt gij zeggen. — Ja, van de Koningin; en die afkeer is de hinderpaal. Wat de Koningin lief heeft, moet de Koning eindelijk ook liefhebben; wat zij haat, verafschuwt hij al vooraf. — En zij haat mij ? Laten wij rondborstig spreken. Ik geloof met, gravin dat wij, nu wij zoo goed op weg zijn, mogen blijven steken. — Nu, edele heer, de Koningin bemint u niet. — Dan ben ik verloren! dan kan geen halssnoer baten. — Daarin zoudt ge u kunnen vergissen. — Het halssnoer is gekocht! — De Koningin zal ten minste zien, dat, indien zij u niet bemint, gij haar liefde toedraagt. — Gij zegt dus, dat gij er niet aan wanhoopt, mij eenmaal tot eersten minister benoemd te zien ? — Ik ben er zeker van. — En wat begeert gij dan ? — Dat zal ik u zeggen, prins, zoodra gij in staat zult zijn om er aan te voldoen. — Uitmuntend gesproken. Nu, op dien dag zult gij zien, wat ik doen zal. Hij nam hare hand en kuste die met zooveel eerbied, dat hij den spotachtigen lach niet bemerkte, welke om den mond der gravin speelde. Johanna stond op en geleidde den Prins tot aan de voorkamer. Daar bleef hij staan en fluisterde: -r- Wat moet ik doen ? — Niets. Wacht op mij. — En waar gaat gij heen ? — Naar Versailles. Morgen. — En wanneer zal ik antwoord hebben ? — Dadelijk. — Ik verlaat mij geheel op u. — Laat mij begaan. Zij verlieten elkander. De gravin begaf zich naar hare slaapkamer, legde zich ter ruste en fluisterde: — Het is bepaald waar: de vrijheid is beter. Johanna als beschermelinge. In het bezit van zulk een geheim, met zulk een schoone toekomst, door twee zulke aanzienlijke personen ondersteund, achtte Johanna zich sterk genoeg om de wereld te dragen. Zij nam veertien dagen uitstel alvorens het geluk te smaken, dat het lot haar aanbood. Aan het hof te verschijnen, niet meer als een verzoekster," niet meer als de bedelaarster, maar als een afstammelinge der Valois, in het bezit van honderdduizend francs inkomen, met een hertog en pair tot echtgenoot, gunstelinge der Koningin, en in deze tijden van kuiperij en woeling den Staat te besturen door over den Koning te heerschen door Marie Antoinette, dat was het verschiet, hetwelk hare onuitputtelijke verbeelding aan mevrouw De la Motte voorspiegelde. Toen de door haar bepaalde dag gekomen was, begaf zij zicluiaar Versailles. Zij had geen audientie-brief; maar haar vertrouwen op haar goed gesternte was zoo groot, dat Johanna niet twijfelde, of de étiquette zot} voor haar zwichten. Eu zij had gelijk. Al die hofbeambten, die zich zoozeer beijveren om de begeerten van den meester te raden, hadden reeds opgemerkt, dat Marie Antoinette behagen vond in het gezelschap van de schoone gravin. Dit was voldoende om een schrander bediende, die verlangde zich gedienstig te toonen, aan te moedigen, om zich op den weg der Koningin te plaatsen, toen zij uit de kapel terugkeerde, en als bij toeval aan den kamerheer van dienst te vragen: — Mjjnheer, wat kan er gedaan worden voor mevrouw de gravin De la Motte-Valois, die geen audientie-brief heeft ? De Koningin sprak zacht met de Prinses De Lamballe. De naam van Johanna, door den man uitgesproken, deed haar stilstaan. Zij keerde zich om en vroeg: — Hoor ik niet, dat mevrouw De la Motte-Valois hier is ? — Ik geloof' van ja, Uwe Majesteit, antwoordde de kamerheer. — Wie zegt dat? — Deze bediende, mevrouw. De bedienue boog nederig. — Ik zal mevrouw De la Motte-Valois ontvangen, zeide de Koningin en vervolgde haren weg. — Geleid haar na:v: Ce latkamer. Johanna, aan wie de bediende verhaalde, wat hij gedaan had, haalde har" t< voorschijn, maar hij hield haar ïegeu. — Mevrouw, zeide hij, wees zon pesv en laat dit rusten; gij zult mij weldra aez< schuld met interest kunnen voldoen. Johanna stak het geld weder in den zb. V en zeide: — Gij hebt gelijk, vriend, ik dank u. ..Zij dacht bij zichzelf: Waarom zou ik dien bediende' niet beschermen, die mij diensten heeft bewezen? Ik doe het een prins wel. Johanna bevond zich weldra in tegenwoordigheid van de Koningin. Marie Antoinette was ernstig en schijnbaar niet zeer goed gestemd, misschien wel omdat zij de gravin met een onverhoopte audientiê had begunstigd. — De Koningin verbeeldt zich, dacht de vriendin van den heer De Rohan, dat ik weer zal bedelen.... Voordat ik tien woorden zal hebben gesproken, zal zij beter gestemd zjjn of mg buiten de deur doen zetten. — Mevrouw, zeide de Koningin, ik heb nog geen gelegenheid gehad om den Koning te spreken. — Uwe Majesteit is al te goed voor mij geweest, ik verwacht niets meer, ik kwam.... — Waarom komt gij ? zeide de Koningin, die van dezen overgang gretig gebruik maakte. — Gij hebt geen audientie gevraagd. Wellicht bestaat er een dringende reden... voor u? — Dringende noodzakelijkheid .... ja, mevrouw; maar voor mij .... niet. — Voor mij dus... Welaan, gravin, laat hooren. En de Koningin geleidde Johanna naar de badkamer, waar hare vrouwen haar wachtten. Zooveel vrouwen bij de Koningin ziende, bewaarde Johanna een diep zwijgen. Toen de Koningin in het bad was, zond zij hare vrouwen weg. — Mevrouw, sprak Johanna, Uwe Majesteit ziet mg zeer verlegen. Uwe Majesteit is het hekend, ik meen ten minste het haar gezegd te hebben, met hoeveel welwillendheid mijnheer De Rohan mij helpt? De Koningin ironste de wenkbrauwen. — Ik weet het niet, antwoordde zij. — Ik meende.... — Het doet niets ter zake Ga voort. — Welnu, mevrouw, Zijn Genade deed mij eergisteren de eer mij te bezoeken, voor een genootschap van liefdadigheid, dat ik bestuur. — Zeer wel, gravin, ik zal ook voor uw genootschap bijdragen. — Uwe Majesteit vergist zich. Ik heb reeds de eer gehad Uwe Majesteit te zeggen, dat ik niets vroeg. Volgens zijne gewoonte sprak mijnheer De Rohan over de goedheid der Koningin, over hare onuitputtelijke weldadigheid.... — Wilde hg aat ik voor zijn beschermelingen iets doen zou? — Dit vooreerst, Uwe Majesteit. — Ik zal het doen, niet om mijnheer De Rohan, maar voor de ongelukkigen, die mij altjjd welkom zjjn, van welke zijde zij ook aanbevolen worden. Maar zeg aan Zjjne Genade, dat ik zeer beperkt ben in mjjn middelen. — Helaas! mevrouw, dat heb ik hem gezegd, en van daar de verlegenheid, waarvan ik straks tot Uwe Majesteit sprak. Ik sprak met den prins over de liefdadigheid van Uwe Majesteit bij het vernemen van eenig ongeluk, en over de edelmoedigheid, waarmede de Koningin hare steeds te beperkte middelen uitdeelt. — Goed, goed; het is wel! — Zie edele heer, zeide ik ah voorbeeld, Hare Majesteit maakt zich-zelve het slachtoffer harer goedheid. Zij offert zich voor de armen op. Het goed, dat zij doet, is haar zelf tot schade. En toen heb ik mjjzelve beschuldigd. — Hoe dat, gravin ? zeide de Koningin, die luisterde, hetzij dat Johanna haar in haar zwak had getast, of dat de geest van Marie Antoinette door deze lange inleiding een levendige belangstelling ondervond. — Ik zeide, mevrouw, dat Uwe Majesteit mg eenige dagen vroeger een aanzienlijke som had geschonken; dat dit binnen twee jaren aan de Koningin zeker reeds meer dan duizendmaal was overkomen, en dat, als Hare Majesteit minder gevoelig, minder edelmoedig ware, zjj nu twee millioen in kas zou hebben en dus in staat zou zjjn, zich dat fraaie diamanten halssnoer te koopen, hetwelk zij op zoo edelmoedige, maar, vergun injj het te zeggen, zoo onrechtvaardige wijze heeft afgewezen. De Koningin bloosde en keek Johanna weer aan. De slotsom der rede lag blijkbaar in deze laatste woorden. Was het een strik ? Was het alleen vleierij ? Maar Maria Antoinette vond op het gelaat van Johanna zooveel zachtaardigheid en onschuldige welwillendheid, zooveel waarheid uitgedrukt, dat niets valschheid of lage vleierij aanduidde. En daar de Koningin een ziel bezat vol ware edelmoedigheid, de edelmoedigheid steeds kracht schenkt, en de kracht logen doet verachten, sprak Marie Antoinette onder het slaken van een diepen zucht: — Ja, het halssnoer is schoon... was schoon wil ik zeggen, en liet verheugt mjj, dat een vrouw van smaak mij prijst, dat ik het heb afgewezen. — Indien ge wist, mevrouw, riep Johanna te gelegener tjjd de Koningin in de rede vallende, — hoe men de gevoelens van de menschen leert kennen, wanneer men belang stelt iu degenen, die zp beminnen! — Wat wilt gjj zeggen? — Ik wil zeggen, mevrouw, dat, toen hjj uwe edele opoffering vernam, ik den heer De Rohan zag verbleeken. — Verbleeken! — Zijne oogen schoten vol tranen. Ik weet niet, mevrouw, of het waar is, zooals velen beweren, dat de heer De Rohan een schoon 'man en een volmaakt edelman is; maar dit weet ik, dat zijn gelaat op dat oogenblik, door het vuur zj]ner ziel verhelderd en besproeid door de tranen, welke uw edelmoedige belangeloosheid, uw verheven onthouding hem ontlokten, dat dit gelaat nooit uit mijn geheugen zal worden gewist. De Koningin wendde zich even om ten einde het water uit den vergulden zwanenbek in de badkuip te doen stroomen. — Welnu, gravin, zeide zij, — indien de heer De Rohan u zoo schoon en zoo volmaakt toeschijnt, als gjj zegt, dan raad ik u niet aan, het hem te laten blijken. Het is een gevaarlijk man. — O, mevrouw. — Welnu, wat ? Belaster ik hem ? Is dat niet het gerucht, dat van hem rondloopt ? Stelt hjj er zelfs geen roem in ? De zegeteekenen van den prins zjjn talrijk. Eenige zelfs hebben ergernis verwekt. — Welnu, mevrouw, zeide Johanna, die door deze gemeenzaamheid en door de positie waarin de Koningin zich bevond, vrijmoediger geworden was, — ik weet niet, of de prins daaraan dacht, toen hij mij met zooveel vuur over de deugden van Uwe Majesteit sprak, maar dit weet ik, dat zijn fraaie handen toen op zjjn hart werden gedrukt. Lachend schudde de Koningin het hoofd. — Zóó, dacht Johanna, zouden de zakei» beter gaan dan wij denken ? Zou spijt ons te hulp komen ? Dan zouden wg het al tè gemakkelijk hebben. De Koningin hernam zeer spoedig haar edel en onverschillig voorkomen. — Ga voort zeide zjj. — Uwe Majesteit slaat mij ter neder; die bescheidenheid, welke zelfs den lof afwijst... — Van den prins! O ja! — Maar waarom, mevrouw ? — Omdat zjj verdacht is, gravin. — Het voegt mjj niet, hernam Johanna met den diepsten eerbied, iemand te verdedigen, die het ongeluk heeft gehad, bg Uw Majesteit in ongenade te vallen, en niemand kan er een oogenblik aan te twjjfelen, dat lig schuldig is; want hjj heeft de Koningin mishaagd. — De heer De Rohan heeft mjj niet mishaagd ; hjj heeft mjj beleedigd. Maar ik ben Koningin en Christin en dus geneigd om beleedigingen te vergeten. De Koningin sprak deze woorden met die verheven uitdrukking van goedheid, welke zjj alleen daaraan geven kon. Johanna zweeg. — Zegt gjj niets meer? — Ik zou mij bij Uwe Majesteit verdacht maken; ik zou hare ongenade op mij laden, indien ik een denkbeeld opperde, hetwelk met hare gevoelens strijdt. — Gjj gelooft het tegenovergestelde van hetgeen ik omtrent den prins denk? — Lijnrecht het tegenovergestelde, mevrouw. — Gjj zoudt zoo niet spreken, indien gji wist, waaraan prins Lodewijk zich jegens mg heeft schuldig gemaakt. ( Wordt vervolgd). --- BINNENLAND. DEN HAAG, 1 April. De Duitsche Keizer bezocht gisteren Posen, waar een overstrooraing groote verwoestingen heeft aangericht. Een gerucht over vervanging van den stadhouder van Elzas-Lotharingen wordt tegengesproken. Te Berlijn zijn vergaderingen gehouden om te protesteeren tegen het vervolgen van de „Volkszeitung". Tot de vervolging van Boulanger is nog niet besloten. Er bestaan bezwaren mn wettelijken aard tegen. Te Constantinopel is een ministerieele crisis ontstaan. — Het paleisbulletin van heden meldt: „De toestand van Z. M. den Koning blijft onveranderd. Hoogstdezelve gebruikt nog tfeinig voedsel en mist over het algemeen dé noodige rust". — Men schrjjft uit Apeldoorn aan het „Utr. Dbl.": „Omtrent Zr. Ms. toestand valt weinig nieuws te melden. Deze blijft bjjna onveranderd, al sloopt de bjjna voortdurende onrust langzamerhand noodwendig de krachten, die niet door het gebruik van veel voedsel geholpen worden. De voedselopname wordt evenmin beter. Nu en dan doen zich ongunstige verschijnselen voor. „Dr. Yinkhuijzen was van Dinsdag tot Vrijdag ten Paleize en vertrok toen weder naar 's-Hage." — De Luxemburgsche Staatsraad vergaderde Zaterdag-avond en besloot tot het instellen van een regentschap. Dit zal geschieden door eene proclamatie, waarna de regent den eed zal afleggen voor de Kamer. De Hertog van Nassau heeft aau den minister Eyschen verklaard, dat hij bereid is, het .egentschap te aanvaarden, zoodra door de Regeering en de Kamer de noodige stappen jjjn gedaan, om te verklaren, dat de Koning-Groothertog buiten staat is, de regeering waar te nemen. - Zooals men weet, zijn de verschillende telegraafkabels tusschen Engeland en het vasteland in handen der regeeringen overgegaan. Dit is zoodanig geregeld, dat elke Staat zijn eigen kabel neeft. Zoo zijn ook de twee kabels, welke Lowestoft met Zandvoort verbinden, eerlijk gedeeld, Engeland behoudt er een en de andere zal door Nederland worden aangekocht. De nieuwe Engelsch-Hollandsche telegraaf-overeenkomst, die ten gevolge dezer regelingen nu reeds eene wijziging moet ondergaan, voorziet in het gemeenschappelijk bezit niet alleen van de twee genoemde kabels, die tot dusver door de „Submarine Telegraph Company" geëxploiteerd werden, maar ook van andere, die nog gelegd moeten worden, zoo verneemt de Londensche correspondent der „N. R. Ct." — De heer Bichon van IJsselmonde wenscht, te Ridderkerk, niet herkozen te worden als lid der Staten van Zuid-Holland. — Bij de Zaterdag te Delft gehouden aanbesteding door Delflands bestuur werd voor het afbreken, verbouwen en tot schutsluis inrichten van de Monstersche sluis te Maassluis ingeschreven als volgt: 6. v. d. Drift, 's-Gravenhage, f47,570; L. De Neef Lz., Brielle, f47.500; L. v. Houwelingen, Hardinxveld, f46,200; J. Visser, Papendrecht, f 45,523, C. v. d. Wiel, Dubbeldam, f 44,940; H. J. Nederhorst, Gouda, f 44.800; Ph. Verbrugge, Waddinxveen, f44,344; G. Key, Rotterdam, f 42,390; H. Wienhoven, Schiedam, f41,570, Hartman Kus vellen, Stavoren, f41,483. — Het hoofdbestuur der schippersvereeniging „Schuttevaer" heeft aan de directie der Rhijnspoorweg-maatschappij te Utrecht verzocht, de spoorbrug over de Vliet bij Voorburg des nachts zoodanig te verlichten, lat de schippers de doorvaartruimte kunnen iien. De scheeve ligging der brug en de jeringe doorvaartwjjdte, 5.38 M., maken haar thans lastig en gevaarlijk. — Mr. M. W. baron Du Tour van Bellinchave is, ter vervanging van jhr. C. Hartsen, tot commissaris van het „Dagblad* benoemd. — De aandeelhouders der „Oost Sumatra Tabak-maatschappij", die vroeger door „geflatteerde" rapporten de beste verwachtingen koesterden omtrent hunne geldbelegging, maar nu de oprichters vervolgen wegens onware voorspiegelingen, hebben Zaterdag voorloopig met het bestuur afferekena. Dit stelde nl. voor, de heeren [. G. Blickman en G. Birnie tot directeur en commissaris te benoemen; maar de algemeene vergadering koos, op aanbeveling van mr. Calisch, de heeren A. Van Roosendaal en J. H. Moorrees, met groote meerderheid. — De aandeelhouders der Amersfoortsche Beiersch-Bierbrouwerij hebben besloten, over het jaar 1888 geen dividend te deelen, — vermoedelijk omdat er niets te deelen was. — De heer W. A. Scholten, te Groninen, zal eene suikerfabriek oprichten nabij et kruispunt van de vaarwaters naar Peize De Leek en Aduard. — In de Betuwe, gemeente Hemmen, zullen proeven worden genomen met de cultuur van hop. — Wanneer men de benoodigde f 800 000 vinden kan, zal buiten Deventer een modelkrankzinnigengesticht worden gebouwd, naar het paviljoensysteem, voor 450 lijders het zal uit 12 paviljoenen bestaan. — B. en W. van Rotterdam hebben den Raad voorgesteld, te besluiten tot het aanschaffen van een derde dok van 65 M. lengte, en daarvoor toe te staan f435.000, waaronder begrepen f 45.000 voor veranderingen in de Dokhaven, en tot het aanbrengen van elektrisch licht op het bestaande dok, ad f 3500. — Te Vlissingen is niet ver van het huis waar de eerste personen werden aangetast, weder een geval van pokziekte uitgebroken, bij een kindje van 14 maanden. — De adjunct-ingenieur bij de Ned. Zuidafrikaansche Spoorweg-maatschappij J. F. L. Van Hasselt is naar Pretoria vertrokken. Bij dezelfde maatschappij is tot tijdelijk opzichter, standplaats Joliannesburg, benoemd de heer K. Hartog. De civiel-ingenieur K. Burger, te Nijmegen, is benoemd tot ingenieur der „HollandischeLandwirthschaftlicheGesellschaft" te Versecz in Zuid-Hongarge. — Met het stoomschip „Afrikaan" werd Zaterdag te Rotterdam aangebracht het stoffelijk overschot van den heer D. D. Veth, die den 19n Mei 1885 nabij Benguella overleed en daar door zijne reisgenooten Van der Keilen en Goddefroy begraven werd. Toen laatstgenoemde, tot het bijeenbrengen van een gezelschap negers en eene verzameling ethnologische voorwerpen voor de Parjjsche tentoonstelling, in September 1888 opnieuw naar Afrika vertrok, nam hij zich voor, het graf van zijn overleden chef te bezoeken, daarvan eene photografische afbeelding te maken en, zoo mogelijk, het stoffelijk overschot van den jeugdigen reiziger naar diens vaderland over te brengen. En ofschoon het met vele moeilijkheden gepaard ging, heeft de heer Goddefroy dat doel bereikt; heden is het gebeente van den lieer Veth te Dordrecht in vaderlandschen grond begraven. — Op de voordracht voor hoogheemraad van de Krimpenerwaard zijn geplaatst de heeren A. Vonk Noordegraaf te Ouderkerk a- d. IJssel, N. Dogterom te Stolwijk, en E. Boere te Haastrecht. — De gemeente-onva nger van Andel, de heer C. Noorloos, heeft de hand aan zichzelven geslagen, volgens de „N. R. Ct.", wegens een niet onbelangrijk tekort op de onder zjjne berusting zijnde gelden. ---