TWEEDE BLAD. BINNENLAND. DEN HAAG, 4 Febr. — In een Zaterdag-avond gehouden vergadering van leden der ,,'s-Gravenh. Onderwijzers-Vereeniging" en genoodigden werd door mr. A. Kerdijk de bespreking ingeleid van „De onderwijzer en de maatschappij". De fraaie en zaakrijke rede werd door de talrijke aanwezigen met veel belangstelling aangehoord, die zeer zeker allen instemden met het woord van dank, door den voorzitter aan 't einde der vergadering uitgesproken, De heer Kerdijk bepaalde zich tot de beantwoording van de vraag: Wat staat aan de onderwijzers te doen, opdat zij tegenover de maatschappij zoo goed mogelijk hun plicht betrachten ? Hij beschouwde in zijn antwoord eerst de onderwijzers als zoodanig en daarna als leden van 't maatschappelijk geheel. De onderwijzer moet zijn ideaal zoeken in 't onderwijs. Zijn plicht tegenover de maatschappij kan hij echter in den tegenwoordigen tijd niet geheel vervullen in de school. De tijd ligt achter ons, toen de taak des onderwijzers zicli bepaalde tot het aanbrengen van kennis in de school. De maatschappij stelt thans meer eischen. De onderwijzer moet ook de kinderen voorbereiden voor het maatschappelijk leven; hij moet tevens karakters vormen. Hieraan kan slechts gebrekkig voldaan worden. Men draagt de zware taak der opvoeding op aan jongelieden, die voor opvoedig niet rijp zijn. Men spreekt vergoelijkend over dwaze handelingen der studeerende jongelingen aan de hoogescholen en zegt: „de jeugd heeft zoo haar eischen", terwijl men in do school van jongelieden van denzelfden leeftijd eischt, dat zij anderen zullen opvoeden. Allen, die deelnemen aan den strijd onzer dagen, teneinde tot betere toestanden te geraken, moeten er dan ook op aandringen, dat alleen volwassenen als onderwijzers in de school optreden en de klassen minder talrijk zijn. Groote klassen maken het bestudeeren van de karakters onmogelijk. Zoolang de toestand blijft zooals hij nu is, moet de onderwijzer roeien met de riemen, die hij heeft, en" zijne taak zoo verrichten, dat hij kan zeggen : ik doe, wat ik kan. Bij de opvoeding heeft hij vooral den kinderen voor te houden: Wees altijd waar. Doe uw plicht. Heb zooveel mogelijk over voor anderen. De tegenwoordige lagere school geeft geen voorbereiding voor 't leven; zij leert de kinderen niet arbeiden. Het is de taak des onderwijzers, de methodes voor handenarbeid te bestudeeren en in de school in te voeren. En hebben de kinderen de school verlaten, dan is te hunnen opzichte de taak des onderwijzers nog niet afgeloopen. Dan moeten zij verder geleid en ontwikkeld worden. Hoog noodig is het, dat leerplicht tot het 14e jaar ingevoerd worde, daarna voortgezet onderwijs tot het 16e, nog beter tot het 18e jaar. De heer Kerdijk gewaagde daarna van het Toynbee-werk in Engeland en meende, dat voor iets dergelijks bij ons vooral de onderwijzers de aangewezen personen waren. Niet alleen echter de onderwijzers; ieder bevoorrechte naar den geest is verplicht, van zijnen rijkdom iets aan minder bedeelden over te doen. Dat de onderwijzer, die in de school van zoo nabij kennis maakt met de kwalen van onzen tijd, zich werpt in den stroom van den strijd op maatschappelijk gebied, verwondert spreker niet. Alleen waarschuwde hij er voor, dat dit niet te vroeg geschiede. Kennis, nadenken en jarenlange studie (niet alleen uit boeken, maar ook uit het volle leven) zijn noodig, om met vrucht te kunnen medestrijden. Maar na studie en nadenken heeft de onderwijzer ten volle het recht, zich te mengen in de beweging onzer dagen. Zij, die zich bepalen tot de rol van onverschiilig toeschouwer, schieten te-kort in hun plicht tegenover de maatschappij. Maar heeft de onderwijzer het recht, zijne meeningen te belijden, dit mag niet op elke wijze. De stelling van sommigen, dat zij geen andere grens kennen dan die van de strafwet en het geweten, kan spreker niet onderschrijven. Waar zij het gezag aantasten of verkondigen, dat hunne idealen desnoods met geweld moeten verwezenlijkt worden, daar zijn ze strafbaar. Zij mogen zulks niet doen, en vooral niet, omdat zij zijn ambtenaren van de gemeenschap. Als ambtenaren dienen zij in acht te nemen, wat door den gewonen burger niet in acht behoeft genomen te worden. Tegen willekeur moet de openbare meening hen beschermen; aan het recht van vrije uiting hunner overtuiging mag niet getornd worden ; doch aantasting van wet en gezag is verboden. Op deze inleiding volgde een degelijk debat, waarin ook ter sprake kwam het deelnemen van onderwijzers aan verkiezingen voor gemeenteraad enz. De heer Kerdijk had hieromtrent de volgende mecning: Bij een verkiezing mag niet de behartingen deibelangen van één groep op den voorgrond treden, maar moet men in het oog houden de behartiging van de belangen der gemeenschap. Wanneer het echter een groot onderwijsbelang betreft, dan voorzeker zou hij den onderwijzers aanraden, zich tot den strijd aan te gorden. — Door de „Vereeniging tot Christelijko verzorging van krankzinnigen" zijn B. en W, in de gelegenheid gesteld, 16 mannen en 2 vrouwen, die verpleegd werden in het gesticht „Voorburg" te Vught, in de stichting „Bloemendaal" te Loosduinen ter verpleging te doen opnemen. Opdat dit achttiental plaatsen steeds beschikbaar zal zijn voor de arme krankzinnigen dezer gemeente, met het oog op de in de Raadsvergadering van 9 October jl. om praeadvies in handen van B. en W. gestelde adressen, hebben B. en W. den Gemeenteraad voorgesteld, hen te machtigen om met het bestuur van bovengenoemde vereeniging eene overeenkomst aan te gaan, waarbij dat bestuur zich verbindt tot het verplegen in het gesticht „Bloemendaal", in de derde klasse, van achttien behoeftige krankzinnigen uit de gemeente 's-Gravenhage (16 mannen en 2 vrouwen), tegen betaling van f 300 's jaars voor eiken lijder, en van f 4 per maand voor elke ongebruikte plaats. Geen andere lijders zullen worden opgenomen dan zij, van wie op voldoende wijze, ten genoegen van den geneesheer-directeur Yan het gesticht, bewezen is, dat zij tijdens de aanvraag tot plaatsing nog niet of niet langer dan één jaar achtereenvolgens als krankzinnig zijn verpleegd geweest. De geneesheer-directeur zal echter, wanneer hij in een bepaald geval dit wenschelijk mocht achten, van dezen regel kunnen afwijken, na daartoe door het bestuur te zijn gemachtigd. Geen lijder wordt opgenomen, tenzij ten genoegen van den geneesheer-directeur van het gesticht is gebleken, dat degene, ten wiens verzoeke de plaatsing van den lijder in een krankzinnigengesticht is toegestaan of bevolen, geen bezwaar heeft tegen de verpleging in een gesticht der vereeniging voornoemd, met het oog op de geestelijke verzorging der lijders, waarin uitsluitend vanwege de vereeniging wordt voorzien. Aan B. en W. is, met voorkennis van den geneesheer -directeur, ten allen tijde toegang vergnnd tot de gebouwen, waarin de krachtens deze overeenkomst opgenomen lijders verpleegd worden. Op de lijders zullen zoo min mogelijk dwangmiddelen op den lijve aangewend worden, in geen geval anders dan die, welke de behandelende geneesheer der inrichting voor elk geval in het bijzonder bij uitzondering noodzakelijk acht en persoonlijk toepast. Deze overeenkomst wordt aangegaan voor den tijd van tien jaren, in te gaan den ln Januari jl. --- FEUILLETON. DE TALISMAN. Roman van BALDUIN nÖLLIIAlSILV, DOOR HERMAN LIND. 148) In plaats van langs het fort naar het eèrste blokhuis te gaan, waar Vincenti zeker nog vertoefde, koos Laboux zijn weg door de magazijnen, daar hij zoo even goed, doch geheel onopgemerkt, zijn doel kón naderen. Uit jarenlange ervaring wist hij, waar hij de beide jongelieden te zoeken h&d, als zij hunne onschuldige samenkomsten aan de spottende blikken van ongewenschte getuigen wilden onttrekken. Ik zelf was vroeger reeds eenigermate bekend geraakt met al die sombere ruimten in het fort, zoodat ik, ondanks de duisternis, zonder al te veel geruisch te veroorzaken, Laboux vrijwel op den voet kon volgen. Weldra kregen wij op geringen afstand een soort van venstertje in het oog, dat, in plaats van met glas, met ijzeren traliewerk was afgesloten en blijkbaar diende om licht en lucht in 't pakhuis te brengen. Op dat venster toetredend, hadden wij h ®t uitzicht op een vrije ruimte tusschen de magazijnen en een voor de knecht van het fort bestemd blokhuis, dat aan die zijde evenwel een blinden muur had. Met de nimmer rustendei zorg voor zijn kind had Laboux dat pleintje met loof en banken tot een aardig tuintje voor Marioii ingericht. De avond was helder genoeg om bij den eersten blik naar buiten te kunnen zien, dat Marion daar reeds was. Op een onoverschaduwde bank zat ze — 't is mij, als zag ik het nog — het hoofd gebogen naar den kant, vanwaar zij denkelijk Vincenti's komst verwachtte. Slechts enkele schreden was zij van ons — hare stille bespieders — verwijderd. De woorden, op die plaats gewisseld, zouden wij natuurlijk wel moeten verstaan. Evenals Laboux, hield ook ik mij doodstil. Ik kon alleen zijn zware ademhaling hooren, die mij deed denken aan slechts met groote inspanning onderdrukte hartstochten. Ik zelf voelde liet bonzon van mijn slapen, want hoe zou 't mogelijk zijn geweest, na te gaan, wat er in een volgend oogenblik al niet gebeuren kon? Eindelijk hoorden wij het naderen van langzame schreden en het openen en sluiten van een poortje, dat op het binnenplein uitkwam. In een onverschillige houding, met zijne handen in de broekzakken, met een slependen tred schier, kwam Vincenti te voorschijn. Voor Marion, die inmiddels was opgestaan, bleef hij stilstaan. — Je hebt me laten roepen, zoo ving hij aan, en in mijne ooren dreunde het tandgeknars van Laboux, toen deze 't gewaar werd, dat hij zelfs niet eens ter begroeting de hand naar Marion uitstak. — Ja, Vincenti, klonk het van hare lippen terug; — zoodra ik had gehoord, dat ge waart meegekomen, spoedde ik mij hierheen! Ik wou je verzoeken om naar vader te gaan. Hij zal zeker blijde zijn, je weder te zien. 0 — Dat geloof ik niet, verklaarde Vincenti koel, — en al was het zoo, dan zou hij toch gauw genoeg berouw hebben van zijn blijdschap. Ook betwijfel ik het zeer, of gij zelf nu hier zoudt zijn, als je't geweten had, dat ik de zoon ben van een man, die wegens moord werd opgehangen! Daarmede is alles gezegd. Om uit eigen beweging, met zulk een geheim op het hart, voor u en voor uw vader te verschijnen, het kon immers niet van mij worden verwacht! Ziezoo, nu is 't er uit, en nu kan de heer Lionel zich de moeite besparen om hier als bemiddelaar op te treden! — Wij wisten alles reeds, antwoordde Marion angstig, — en juist daarom ben ik je gaan opzoeken! Ik wilde je geen minuut hierover in twijfel laten, dat ge voor uw persoon door die droevige omstandigheid in onze oogen volstrekt niet slechter geworden zijt! En daar Vincenti mokkend het antwoord schuldig bleef, voegde zij met hartroerenden aandrang er aan toe : — O, je hebt zelf niet kunnen gelooven, dat wij zoo onbillijk zouden wezen in ons oordeel, want, als je dat wèl had geloofd, dan zou je in 't geheel niet hierheen zijn gekomen. En wederom knarste Laboux op zijne tanden, toen Vincenti als ter loops zeide: — Ik wilde hier maar alleen omzien naar het graf van mijn moeder, en weten of de paarden en het vee er niet overheen loopen. — Dat is een lieve gedachte van j e geweest, mijn arme jongen, antwoordde Marion, hem opbeurend, gelijk ze dat waarschijnlijk in hare kinderjaren reeds had gedaan, en vertrouwelijk legde zij daarbij hare beide handen op zijn schouder, — en nog in dit uur wil ik met je meegaan, om je te laten zien, hoe ik, gedurende je lange afwezigheid, voor het graf van je moeder heb gezorgd, zoowel door het aanbrengen van versclie bloemen en planten, als door het in stand houden van de kleine omheining. (Wordt vervolgd.) --- GEMENGD NIEUWS. Een der geredden van de „Elbe", de heer Vevera, deed het volgende verhaal van zijne ervaringen bij het ongeluk : „Ik was gaan slapen in de koffiekamer, tegen half 3. Omstreeks half 6 word ik wakker. Het was rustig om mij heen en alles was in orde; ik hoorde niets dan het gedruisch der schroeven van het schip en het klotsen der golven. Onder het luisteren daarnaar viel ik opnieuw in slaap, maar na verloop van 10 minuten werd ik wakker door een vervaarlijk geraas. Ik stond op en vond alles in groote verwarring. „Alle menschen snelden naar boven, in zenuwachtigen haast; velen waren half naakt. Ik kwam op het dek en vroeg een van de bemanning, wat er gaande was. De man antwoorde zeer kalm, dat er niets gebeurd was. Maar ik bemerkte spoedig dat er iets zeer ergs was gebeurd. „Ik snelde nu naar beneden, om mijn nicht, met wie ik reisde, te halen. Maar ik kon niet bij haar kajuit komen ; de doorgang was versperd door stukken hout en allerlei wat bij den schok der aanvaring vernield was. Ik liep toen naar mijn eigen kajuit, nam mijn regenjas en een paar zwemgordels en en snelde daarmee weer naar boven. Er was een groot gat in het schip, en ik zag dat het snel zonk. „De sloepen waren uitgezet. Ik vroeg, om een plaats in een daarvan ; maar men weigerde mij die, omdat de sloep alleen voor vrouwen en kinderen was. Ik wachtte dus bedaard. De menschen om mij heen waren razend van angst. Verscheidenen, die zagen dat ik reddinggordels had, wilden mij die ontrukken ; maar ik wist hen van mij af te houden. „Nu waren dé booten vol en zij zouden wegvaren. Ik zag, dat er maar één kans op redding was voor mij. Ik klom over de verschansing en sprong in de boot die juist afvoer. „Een der mannen die erin waren, wilde mij overboord werpen. Maar ik klemde mij aan hem vast en riep : „Als ik eruit moet, zult gij met mij meegaan." Toen liet de man mij verder met rust. „Weldra zagen wij de „Elbe" zinken. Daarna dreven wij rond, totdat wij door de „Wildflower" werden gered." De Duitsche vice-consul heeft, na verhoor van de geredden, het volgende verslag van het gebeurde gegeven : Dadelijk na de aanvaring begon de „Elbe" te zinken. De stand van het schip, met de achterzijde onder water en de voorzijde hoog in de lucht, maakte het bereiken van sommige booten onmogelijk. Het gedrang der verschrikte menschen op het dek was oorzaak, dat de bevelen van den gezagvoerder niet konden worden opgevolgd. De booten die men bereiken kon, werden bestormd; maar de eerste die te water gelaten werd, sloeg onmiddellijk om. De tweede boot was door de hooge zee weldra uit het gezicht, en tot nog toe heeft men van deze niets meer vernomen. In de derde boot zaten 19 menschen opeengepakt; op het laatste oogenblik, toen het water reeds over het promenadedek stroomde, werd Anna Böcher nog in de boot geholpen. Terwijl alle vrouwen en kinderen zich nog verdrongen aan den eenen kant van het dek, verdween het schip plotseling in de diepte, alles wat er op was meesleurende in den maalstroom. Men heeft de opmerking gemaakt, dat van de 20 geredden 15 officieren en matrozen der „Elbe" zijn en onder de overigen slechts één vrouw en geen enkel kind is. De verklaringen der overlevenden geven het recht om te gelooven, dat alle vrouwen en kinderen zouden gered zijn, wanneer er tijd ware geweest om de stuurboordbooten te water te laten. De kapitein dacht, dat er tijd genoeg was; maar toen de eerste twee bakboordbooten waren uitgezet, bleek het schip zóó sterk over te hellen, dat het onmogelijk was, de stuurboordsbooten te gebruiken. Toen snelde men naar de andere booten, maar het was te laat; het schip was reeds aan het zinken, en in weinige minuten was het drama afgespeeld. Het beslag, dat de „Nordd. Lloyd" heeft doen leggen op de „Crathie", is de inleiding van het geding over de schadevergoeding; want daar de „Crathie" op hoogstens f96.000 wordt gewaardeerd, zouden eventueel de dertig Schotsche eigenaars moeten worden aangesproken. De „Board of Trade" schijnt een onderzoek omtrent de schuld Van de aanvaring te willen instellen, maar betwijfelt hare bevoegdheid, omdat de aanvaring plaats had buiten de territoriale wateren. De geredde manschappen der „Elbe" en vier geredde mannelijke passagiers spreken de beweringen der mannen van de „Crathie", dat zij langen tijd nabij de plek des onheils is gebleven, stellig tegen. De passagiers laken ook sterk de handelwijze van de bemanning der „Elbe"; volgens hen waren onbekwame en ruwe matrozen met het neerlaten van de sloèpen belast, en deden die mannen, in plaats van de passagiers te helpen, al het mogelijke om hen uit de sloepen te weren. In de Duitsche bladen wordt druk van gedachten gewisseld, wie de schuld der aanvaring draagt; men is algemeen van meening, dat de „Crathie" de grootste schuld heeft. Een zeeofficier schrijft daaromtrent in de „National Ztg.": „Overeenkomstig de internationale bepalingen tot voorkoming van aanvaringen ter zee moeten de stoomschepen drie lichten voeren : lo. een wit licht aan den voorsten mast, dat naar beiden zijden te zien is ; 2o. een groen licht, dat van recht vooruit naar de rechterzijde van het schip zichtbaar is, en 3o. een rood licht, dat van recht vooruit naar de linkerzijde van het schip zichtbaar is. Alle lichten moeten zoo ingericht zijn, dat zij van achteren niet te zien zijn. Deze lantaarns dienen om niet alleen de plaats van een schip te bepalen, maar ook ongeveer de koersrichting. „Wat nu de aanvaring zelve betreft, schrijft art. 16 der verordening van 7 Jan. 1880 voor: „Wanneer dé koersen van twee schepen elkaar zoo kruisen, dat er gevaar voor botsing ontstaat, moet dat stoomschip uitwijken, hetwelk het andere aan zijn stuurboordzijde (de rechterzijde) heeft." Art. 22 bepaalt: „In alle gevallen, waarin volgens bovenstaande voorschriften eon van de twee schepen moet uitwijken, moet dit laatste zijne koers behouden". „Daardoor is het duidelijk, wie hier de schuld heeft gehad. De „Elbe" stoomde met een Zuidwestelijken koers naar de straat van Dover. Zij was het vuurschip van Terschelling gepasseerd en had dat omstreeks 40 zeemijlen achter zich, tpen zij links het groene licht der „Crathie" zag. De „Crathie" zag daarentegen het roode licht der „Elbe" aan stuurboordzijde. Hieromtrent schijnt geen twijfel te bestaan. Dan moest ook volgens art. 16 de „Crathie" uitwijken en volgens art. 22 de „Elbe" haren koers behouden. De „Crathie" kon doen wat zij wilde: zij kon voor of achter om gaan, stoppen, achteruitgaan, de vaart vermeerderen, dat stond geheel in haar believen — maar zij moest uitwijken, en de „Elbe" moest haren koers behouden! „Nu nog een woord over de houding van den Engelschen kapitein. Het is bekend, dat deze bij het ongeluk niet aan dek was. Men stelle zich voor, dat deze man waarschijnlijk niet vóór twee uur op zijn bed is gekomen, dat hij in diepen slaap zal hebben gelegen, toen hij geroepen werd, dat hij zijn schip zwaar beschadigd zag en zich in de eerste plaats overtuigen moest, of hij het nog boven water kon houden. Men bedenke verder, dat deze kapitein'waarschijnlijk een arme duivel is, die misschien voor 100 of hoogstens 150 M. zijn huid waagde en zichzelf, zijn vrouw en kind moest onderhouden. Van zulk een man kan men met eenige billijkheid niet verlangen, dat hij rijk gezegend is met allerlei geestesgaven en karaktereigenschappen ; ook kan men niet verlangen dat zulk een man het bestuur van een boot worde geweigerd, want sedert jaren is er bij de regeering op aangedrongen, de eischen, aan deze soort van gezagvoerders te stellen, te vergemakkelijken." --- Advertentie ADVERTENTIËN. Verloren een gouden Broche, Cameesteen. Tegen goede belooning terug te bezorgen Korto Molenstraat 9. 5415 Verloren 7421 een gouden Ring met Steentje, gaande van de Koningstr. door de Slicherstr. over het Oranjeplein naar de Falckstr. en later terug. De vinder kan op flinke belooning rekenen door terugbezorging Koningstr. 9. In een klein, stil gezin wordt gevraagd, voor dag en nacht, een fatsoenlijk DIENSTMEISJE, van nette ouders. Loon 5 gulden per maand. Spreekuur 's avonds na 7 uur. Adres bureau van dit blad. 7412 Coiffeur. Een nette 2e BEDIENDE kan direct geplaatst worden, goed scheren is vereischte. Adres bureel van dit blad. 5429 Gevraagd een tweede Spekslagerskneeht. Adres : C. G. BEIJERSBERGEN, Nieuwe Haven No. 134. 5436 Men vraagt voor dadelijk, een flinke Dienstbode, voor dag en nacht, en een Meisje, geschikt met kinderen om te gaan, voor den dag. Adres : Loosduinsche weg 581a. 7418 Gevraagd een flink Meisje, voor halve dagen, ge» schikt voor 't werk. Zondags vrij. Adres : Cliasséstraat No. 39. 1214 GEVRAAGD voor dadelijk of 15 dezer in een burgergezin, eene flinke Dienstbode, P. G., loon f 80, waschgeld f 24. Zonder goede getuigen onnoodig zich aan te melden. Zich te vervoegen, in persoon, van Bylandtstraat 121. 1212 Fransche, Duitsche, Hollandsere taal en rekenen. In bovengenoemde vakken wordt door een gediplomeerd persoon onderricht aangeboden tot zeer billijke conditiën. Brieven onder No. 1025, bureau van dit blad. Depêtlionders. Een groote Broodfabriek vraagt op voordeelige voorwaarden, actieve en solide Depothouders, voor den verkoop van prima kwaliteit Brood en Beschuit, inden Haag en Scheveningen. Brieven onder No. 1156, bureau van dit blad. Wordt gevraagd te 's-Gravenhage, tegen 1 Mei een Gezel* seliapsjuf froiiw, boven de 30 jaar, bij ecu zenuwachtige, doch overigens gezonde dame, die bij een familie in huis is. Brieven met opgaaf, waar informaties zijn te verkrijgen, onder No. 1165 aan het bureau van dit blad. Te koop een BH.IK met vasten kap bijzonder geschikt voor IIH. Boterhandelaren en Kruideniers. Adres bureel van dit blad. 8420 Te koop ~ LAKfiE TURF AF TE HALEN 8CHENKSTRAAT 129a, f0.70 per ÏOO stuks. 1143 Ter overname aangeboden tegen Mei aanst. een ZAAK in Porcelein, Glas en Aardewerk, Blik, Borstelwerk enz. enz. Huishuur billijk. Brieven onder No. 5405, bureau v. d. blad. Te huur gevraagd voor een klein gezin, een Sovenliuisje, in het midden der stad. Huurprijs f 2.50 a f 3.— per week. Brieven onder No. 7400, bureau van dit blad. Gevraagd tegen 1 Mei, op netten stand, een klein Benedenhuis met Tuin, voor een echtpaar. Ook die, welke gemeubileerd verhuurd worden, komen in ' aanmerking. Brieven mot prijsopgaaf aan A. & D. WITTIG, Prinsestraat 38b. 5420 Geen geld of goederen af te geven aan mijne huisvrouw JOITANNA VAN MEURS, zal door mij niet betaald worden. 7394 J. J. LOOYENSTEYN. Schoonschrift. In enkele lessen volkomen verbetering van het slechte handschrift. Billijke voorwaarden. Adres: H. MOLL, Hofcalligraat van II. M. de Koningin, H ofsingel 8'. 7408 Haard- of Kachelblokkên per stuk 1 cent, 100 stuk voor f 1.—, wordt vrij aan huis bezorgd. 5431 Adres: Bestelhuis, Zuidwal 57. ---