Dit nummer bestaat uit TWEE BLADEN. EERSTE BLAD. BINNENLAND. DEN HAAG, 29 Mei. _ Men verzocht ons, de aandacht van belanghebbenden te vestigen op de volgende bijzonderheden betreffende de opleiding en den dienst bij het Reservekader. Zoodra in eene gemeente, ook waar geen garnizoen is, vijf of meer jongelieden wenschen, zich voor te bereiden voor het Reservekader, is het mogelijk, dat zij kosteloos onderricht ontvangen in den wapenhandel. Het verzoek daartoe moet worden ingediend bij den hoofdofficier voor het Reservekader, luitenant-kolonel J. van Dam van Isselt. Het belang van ieder, die zich bij het Reservekader wenscht te verbinden, eisclit, dat hij tijdig, d. w. z. vóór hij wordt ingeschreven voor de militie, in het bezit is van een der bewijzen B of D, die eene verbintenis mogelijk maken. In Januari 1896 worden zij ingeschreven, die in 1877 geboren zijn, dus dit jaar den leeftijd van 18 jaar bereiken. Het bewijs B wordt uitgereikt aan hen, die aan het toelatingsexamen hebben voldaan. Dit jaar moeten belanghebbenden, om tot dat examen te worden toegelaten, zich vó<5r 12 Juni hebben aangemeld bij den hoofdofficier voor het Reservekader. Het bezit van bewijs B of D verplicht tot niets: het maakt slechts te allen tijde het sluiten van eene verbintenis m o g e 1 ij k. Het is zeer aan te bevelen, tijdig een der bewijzen B of D te verwerven, ten einde zich bij het Reservekader te kunnen verbinden, zoodra de omstandigheden dat wenBchelijk maken. Die verbintenis toch kan vrijstelling verzekeren van den militiedienst niet alleen aan liein, die haar sloot, maar bovendien aan één, soms zelfs aan twee zijner broeders. Verder opent de dienst bij het Reservekader verschillende andere belangrijke voordeelen, niet alleen van i n m ieelen, maar ook van anderen aard. Bij het verlaten van de school kan het zeer nuttig zijn, eenigen tijd in het leger te dienen, niet het minst in liet belang der lichamelijke ontwikkeling. Gedurende den diensttijd in het leger heeft de vrijwilliger bij het Reservekader bovendien in den regel de meeste avonden te zijner beschikking. Hij kan die in het belang zijner studie benutten. Sommigen deden dat reeds met goed gevolg. De dienst bij liet Reservekader kan ook aanbeveling verdienen voor hen, die neiging gevoelen voor de militaire loopbaan, doch bezwaren hebben tegen eene dienstverbintenis, die zich over minstens 6, soms zelfs Over 8 jaren uitstrekt; zij kunnen beginnen met den dienst bij het Reservekader en daartoe verzoeken, b.v. twee, drie tot acht maanden, en ook langer, onafgebroken onder de wapenen te blijven. Op die wijze bekomen zij in elk geval vrijstelling van militiedienst. Indien de militaire loopbaan hen blijft aantrekken, kunnen zij in het leger hun weg voortzetten naar den officiersrang. Doch al geschiedt dat niet, dan nog kunnen zij in den graad van vaandrig, op eene bezoldiging van f 900 per jaar, eenigen tijd in het leger dienen. Dit laatste kan b .v. hun te stade komen, die, in het bezit van een diploma of titel, nog uitzien naar eene maatschappelijke betrekking. Voorts geniet de reserve-onderofficier eene jaarlijksche toelage van f50, de vaandrig eene van f 200, ook dan, wanneer elk van hen geen werkelijken dienst in het leger verricht. Aan de vrijwilligers bij het Reservekader wordt reeds hier en daar de voorkeur toegekend, waar door een vergelijkend examen naar eene betrekking wordt gedongen. Dat kan o. a. blijken uit art. 2 van het programma der voorwaarden, verbonden aan de toelating tot het examen voor surnumerair bij de Staatsspoorwegen. Dat artikel luidt nl.: „Voor eene benoeming tot surnumerair genieten de voorkeur de bij het examen geslaagde, of op grond van art. 5 van het examen vrijgestelde candidaten, voorzien van een bewijs dat zij bij het Reservekader gediend, en daarbij een graad verkregen hebben." Ten slotte zij vermeld, dat de tijd, tot het erlangen van een graad gevorderd, aanmerkelijk kan worden beperkt door goede militaire voorbereiding en veel diem stijver. Enkele aspiranten-vaandrigs werden in drie weken, andere in twee maanden tot reserve-korporaal bevorderd. Gemiddeld volgde die bevordering na een diensttijd van zes weken. Nadere inlichtingen omtrent den dienst, de verdeeling van den diensttijd, de vooruitzichten en andere bijzonderheden kan men inwinnen bij den hoofdofficier voornoemd, te Utrecht. — In het 48e Landliuishoudkundig Congres, dat gehouden zal worden te Dordrecht op 5, 6, 7 en 8 Juni, zullen o. a. worden behandeld de volgende vraagpunten, in te leiden door de daarbij genoemde heeren: Is het waar, dat de prijsverlaging der voornaamste landbouw-artikelen is toe te schrijven, zoo niet uitsluiten, dan toch hoofdzakelijk aan de uitstooting van het zilver als muntmetaal? — Jhr. mr. W. F. Rocliussen. In hoever en op welke wijze is uitbreiding van het verzekeringswezen wensclielijk voor den landbouw in den uitgebreidsten zin, ten aanzien van schade: a. door hagelslag, b. door overstrooming of andere groote rampen, c. door verlies van vee, tengevolge van ziekte of andere oorzaken ? Behoort niet de verhuurder, met het oog op de gewoonte om den huurder afstand te laten doen van de bepaling van artikel 1628 B. W., bovenbedoelde verzekeringen, zoo niet geheel, dan toch voor het grootste deel, voor zijne rekening te nemen? — W. A. Coolen, te Helvoirt. Is het wensehelijk, dat de gemeentebesturen zich in sommige omstandigheden ten taak stellen, den landbouw rechtstreeks te bevorderen; zoo ja, in welke omstandigheden en op Af'elke wijze? — Dr. Vitus Bruinsma, te Gorredijk. Op welke wijze zou de openbare controle ook voor voedermiddelen meer algemeen kunnen worden gemaakt? —Prof. dr. Ad. Mayer, te Wageningen. Is uitbreiding van het tarief van invoerrechten ook tot sommige landbouwproducten bevorderlijk aan verbetering van den gedrukten landbouwtoestand ? — U. G. Schilthuis Jzn., te Groningen, en jhr. mr. W. Th. Gevers Deynoot, te 's-Gravenhage. De „Oranjebond van orde" heeft sedert einde 1893 een 32-tal arbeiderswoningen, ieder met eene hektare gedeeltelijk bewerkten heidegrond, ter beschikking gesteld van even zooveel oppassende gezinnen. Wat leert aanvankelijk de ervaring omtrent deze handelwijze, en verdient het aanbeveling, dergelijk doel meer algemeen na te streven ter bevordering van klein grondbezit, ook onder den arbeidersstand ten platten lande ? — Jhr. J. Hora Siccama van de Harkstede, te Driebergen. Is het wensehelijk, den afkoop van tienden te vergemakkelijken; en, zoo ja, wat is daarvoor de beste weg? — G. M. A. Groeneveldt, te Breda. Is het gewenscht, den afkoop der heerlijke jacbtrechten te vergemakkelijken ; en, zoo ja, is dit uitvoerbaar? — Mr. H. P. de Kanter, te Haarlem. Naar welke beginselen behoort een nieuwe wet, houdende bepalingen betreffende den accijns op de suiker, in het belang van den landbuow te worden geregeld ? — Dr. A. J. Swaving, te Goes. — De „ Vereeniging ter bevordering van de duinbeplanting" alhier hield Maandag-avond eene vergadering. Door den voorzitter werd medegedeeld, dat bij een bezoek, onlangs onder leiding van de heeren Schuurman en de Menthon Bake aan de duinen gebracht, is waargenomen, dat de dennenbeplanting veel succes heeft opgeleverd en men met goeden moed kan voortgaan. De heer Schuurman deelde nader eenige bijzonderheden mede en zeide, dat, hoewel men met de beplantingen op den goeden weg is, de uitkomst toch nog moet blijken. In navolging van de beplanting onder Schoorl, waar de bebossching van de duinen door leden van de vereeniging werd bezichtigd, is in het najaar van 1894 voor 't eerst gewerkt met de Deensche plantschop, gewijzigd door den heer Lovink, directeur der „Heidemaatschappij"; het werktuig bleek evenwel nog niet geheel voldoende voor de duinen om den Haag. Er wordt eene plaatselijke grondbewerking mede verkregen van circa 75 c.M. De heer Lovink had, gewapend met de ervaring in Denemarken opgedaan, de aan' dacht gevestigd op eene omstandigheid, welke zich vrij algemeen in de duinen voordoet en nog niet algemeen bekend is, nl. de aanwezigheid van een harde grondlaag, een zg. bank, op 20 tot 40 1 duim beneden de oppervlakte, welke evenwel meer op de lage plaatsen en onder aan de hellingen dan op de hoogten wordt gevonden. Naar de nieening van den heer Lovink kan het mislukken van vele duinbeplantingen veilig aan het niet verbreken van die vaste laag worden toegeschreven. Het ontdekken daarvan had tengevolge, dat naar middelen werd omgezien om haar op de plaats waar de jonge plant zou komen, te verbreken, zonder genoodzaakt te zijn tot gedeeltelijke of geheele grondbewerking, wat groote kosten na zich sleept. In de kweekbedden en in de duinpan werd een proef genomen met de naj aarsen voorjaarsbeplanting, welke beiden dit jaar, voor zoover er nu over te oordeelen valt, uitstekend zijn geslaagd. Uitgepoot in de kweek werden in het najaar 3000 Pinus Sylvestris en 3000 Austriacas, en in het voorjaar 8000 Pinus Austriacas ; gemest met 5 kilo kunstmest en gezaaid 2 kilo Austriaeazaad. De zaadbedden staan goed. In «iv pan werden 4-jarige Austriacas uit eigen kweekbed uitgepoot. Men was genoodzaakt, de bepote terreinen met ijzergaas af te zetten, om schade door de konijnen tegen te gaan. Na deze mededeelingen werd besloten, dat de werkzaamheden zich dezen zomer zullen bepalen tot het schoonhouden van de terreinen. Het bestuur, dat voor één jaar is gekozen, werd in deze vergadering herbenoemd. Ten slotte werd nog medegedeeld, dat de vereeniging weder een subsidie van 30 a 40 gulden van de „Heide-Maatschappij" zal kunnen ontvangen. — Men schrijft aan de „N. R. Ct.": Naar wij vernemen, zal mevrouw de douairière van Sndnia, woonachtig op „Stania-State" te Oudkerk, in den herfst van dit jaar de gemeente Tietjerksteradeel verlaten, om zich in de residentie te vestigen. Dit heengaan is voor de gemeente, in de eerste plaats uit financieel oogpunt, een zeer zwaar verlies, daar mevrouw van Sminia, hoogst aangeslagene in den hoofdelijken omslag, voor een zeer aanzienlijk bedrag in de gemeentelijke lasten deelde. Tietjerksteradeel, bovendien reeds noodlijdend, heeft het zich in de laatste jaren moeten getroosten, dat de meestgegoede ingezetenen haar een voor een ontvielen. Alleen door den dood van mr. A. Looxma Ypey en het vertrek van mevrouw van Sminia ontvalt der gemeente aan lioofdelijken omslag een goede f 10.000. Van de draagkracht der ingezetenen wordt reeds zeer veel gevergd, en toch zal het procent van het belastbaar inkomen voor het volgend jaar onvermijdelijk nog hooger opgevoerd worden. — De „Vereeniging tot opvoeding van halfverweesde, verwaarloosde of verlaten kinderen in het huisgezin" hield, onder voorzitterschap van den heer G. Vas Visser, gister te Amsterdam hare algemeene vergadering. In zijn verslag herinnerde de secretaris, de heer Joh. J. F. Dietz, dat de eerste bijeenkomst plaats had op 8 Mei van het vorige jaar, toen een commissie van tien leden zich belastte met de vorming van de vereeniging, welke door de loge „la Charité" werd gesteund. Den 20n Juli werden de statuten onderworpen aan koninklijke goedkeuring, en thans telt de vereeniging 317 leden, 110 begunstigers en 36 beschermers. Spoedig was men in staat, praktisch de werkzaamheden te beginnen. Te Soesterberg werd een doorgangshuis ingericht, waar kinderen kunnen worden opgenomen; het kon op 19 April worden geopend en twee verwaarloosde kinderen vonden er spoedig een plaats. Een derde wordt binnenkort verwacht. De inkomsten bedroegen in het afgeloopen jaar f 1874, waarbij f 488 aan giften. De uitgaven bedroegen f 363. Na lezing van het verslag kwam aan de orde de behandeling van een concept-overeenkomst met het „Ned. Genootschap tot zedelijke verbetering der gevangenen". Daarbij verbindt zich dat genootschap: a. lid-beschermer der vereeniging te worden met een bijdrage van f 10; b. jaarlijks aan de vereeniging te schenken een bijdrage van f 90; c. aan de vereeniging voor de opvoeding en verzorging van een geplaatsten ontslagene eene vergoeding te geven van tenminste f 150 's jaars, benevens kosten voor kleeding, onderwijs enz. Hiervoor wordt het recht verkregen, ontslagen jonge gevangenen, die daarvoor in aanmerking komen, ter verpleging in de inrichtingen van de vereeniging te plaatsen. Mr. L. W. van Gigh wees op een leemte in het contract, aangezien niet is bepaald, wanneer de verbintenis tot verpleging van een ontslagene zal ophouden, voor het geval deze in het geheel niet voor verbetering vatbaar blijkt. Onder voorbehoud van eene overeenkomstige redactiewijziging, werd het concept-contract goedgekeurd. --- FEUILLETON. EENE HELDIN. Naar het Duitseh. 28) Zooals zij gaarne deed, maakte Walburga ook heden weer een spelletje van hare wandeling: in slingers aan de rechterzijde der laan blijvende, liep zij zoo, dat Zl J bij afwisseling nu eens een linde rechts en dan een linde aan hare linkerhand had. Er scheelde niet veel aan, of zij had een wijsje geneuried, zóó vroolijk was zij gestemd. Zij sloeg geen acht op de menschen, die °P den weg waren, en hierdoor stiet zij êeheel onverwacht tegen Heribert von Hollen aan. Zij had veel pret over deze ontmoeting; maar toch werd dit tegen elkan~ ei ' stooten van hare zijde instinctmatig a °or een terugtreden gevolgd. Daar stond Heribert voor haar, de haken zijner laarzen tegen elkander slaande, 'jn afgenomen hoed met strakken arm °ven zjjn hoofd houdend. rr Altijd beleefd en aardig; en hoe keurig ëe vloed! dacht zij, hem in stilte bewondeer >uo. Zij had een bijzonder zwak voor ede manieren en sierlijke kleeding. v Waarheen gaat uw weg, juffrouw? °eg Yon Holten, die door de jongens °mpt op de hoogte van Walburga's les8n gehouden werd. 0 Naar school: — Latijn, antwoordde zij, di e eigenaardigen toon van iemand, 8t „„ e , eile treurige, maar onwrikbaar vast'ide waarheid verkondigt. — Mag ik een eindje met u meeloopen ? — Natuurlijk; met pleizier! luidde hare onvoorwaardelijke toestemming. Voor die gevallen had men haar geen bepaalden regel voorgeschreven; het gezelschap van Heribert von Holten vond zij al even prettig en even natuurlijk als dat van eene van hare schoolkennissen. Dus wandelde zij eenvoudig naast hem voort, evenals straks een weinig met de schooltasch slingerende en den weerspannigen hoed tusschenbeide een duw gevende. — Ik zal u maar dadelijk bedanken, mijnheer, voor iets, dat u waarschijnlijk volstrekt niet weet, en dat u zeker niet voor mij bedoeld zal hebben. De jongens hebben mij al driemaal eene doos met chocolade gegeven, die van u kwam. — Zoo—oo, dacht hij. — Zij komt mij heel behendig halfweg te gemoet. Die tegenwoordige jonge meisjes houden er eene alleraardigste, slimme manier op na . .. — Maar, juffrouw Walburga —pardon, maar ik hoor uw naam zoo dikwijls door mijne neven — u heeft toch zeker gegist, dat de zaak in omgekeerden zin op te vatten is; dat de jongens integendeel het lekkers alleen aan u verplicht zijn, want dat mijne mildheid tegenover die bengels eenvoudig het doel was, om een weg tot u voor mij te openen ? ijverde von Holten. — Zoo? Walburga zag hem werkelijk verbluft aan. — En waarom zou ik het ook geheim houden, vervolgde hij, — alleen om u ben ik bij uwe ouders aan huis gekomen. Ik had niet den minsten lust om mij met die neven van mij te bemoeien. Maar toen zag ik u eens op de straat. Ik ben u dikwijls tegengekomen — nageloopen ook! Maar u scheen er hoegenaamd niets van te vermoeden, dat ik u volgde. Misschien wel aan een dozijn menschen had ik reeds gevraagd, wie toch dat mooie, jonge meisje was, toen ik eindelijk iemand vond, die inij antwoordde: „Dat is de mooie Walburga Steiner; maar hare euders leiden een zeer afgezonderd leven, en dr. Steiner is een despoot; hij was onderwijzer in mijne klas". Steiner ?.. Steiner ? Die naam klonk mij bekend in de ooren, en toen bedacht ik opeens, dat bij hem mijne neefjes in huis waren. Reeds den volgenden dag kwam ik bij u. Dat ik mijn bezoek niet spoediger herhaald heb, was uit voorzichtigheid en met degelijk overleg. Walburga stond stil. Zij waren bij de stadspoort gekomen en de zwart-met-roode muur en het grijze dak kwamen scherp uit tegen den helderen zomerhemel. Rechts en links van den vierkanten toren van het gebouw trokken de lompe, zware stadsmuren aan weerszijden hunne lijn: hier naar de kaai aan de rivier, die als handelsweg naar zee leidde, ginds tot aan de kalme watervlakte van een meertje, waarover een wit zeil voortgleed. En op den smallen, hoogen dijk tusschen de rivier en het meertje, die hier elkander bijna raakten, prijkte de lente in hare volle pracht van bloemen en groen. Voor de donkere stadsmuren stonden twee overoude kastantjes, die met een aantal witte „kaarsen" prijkten. Door de kleine, ronde poortgang had men het gezicht in de stad. Ginds lag de zonneschijn op het plaveisel ; de tram kwam juist aangereden en gleed als een stuk speelgoed licht en gemakkelijk door den middelsten boog der poort. Heribert von Holten zag, na zijne lange toespraak, Walburga vragend aan. Hij verwachtte een vriendelijk glimlachje van gevleide ijdelheid, misschien wel een verrukten blos te zullen zien. Maar, als uit eene onuitsprekelijke verbazing tot bezinning komend, zeide zij eenvoudig : — Dus met eene leugen is u bij ons in huis gekomen? Hoe kan, hoe durft iemand mijne moeder beliegen! Nu was Heribert de verbaasde. Neen, dit antwoord was geen vrucht van de sluwe behendigheid, die von Holten aan de jonge meisjes van onze dagen placht toe te schrijven. Zijn hart klopte sneller. Eene voor hem buitengewone bedeesdheid overviel hem: eerbied voor de majesteit der onschuld. Edoch, tegelijk met dit ontzag groeide zijne begeerte, om deze nog ongerepte ziel te veroveren; de eerste te zijn, die haar ten leven, tot de liefde deed ontwaken. — Leugen, — u gebruikt een hard woord, juffrouw, hernam hij op een eigenaardigen toon van gemengde bescheidenheid en vertrouwelijkheid. — Waarom zouden wij het niet liever een kleine list noemen, één van de vele onschuldige hulpmiddeltjes, die wel altijd te baat worden genomen door een man, die anders geen kans ziet haar, naar wie zijn hart vurig verlangt, te ontmoeten; kennis te maken met het bekoorlijke wezen, dat hem betooverd heeft. Walburga greep naar een kastanjeblad aan een der laag neerhangende takken van den boom, waaronder zij stond; zij brak het af, en terwijl zij het steeltje, met het groote, waaiervormige blad spelend tusschen hare vingers liet draaien, hernam zij met eene voor haar ook zeer ongewone verlegenheid in stem en houding; — Och, aan mij is niet veel kennis te maken. Ik ben maar een dwaas, dom meisje en ik zal ook stellig bij het examen „druipen". — Dat hoop ik, antwoordde hij lachend. — Hoe bedoelt u dat? — Wel, juffrouw Walburga is toch voor iets beters geroepen dan om kleine kinderen het A-B-C te leeren! In de plaats eener schooltasch behoorden uwe mooie handjes alleen den steel van een waaier te dragen; dit fiere kopje is in mijne oogen geschikt om met een tooisel van diamanten te prijken, en uwe rijzige, prachtige figuur behoorde in vorstelijke kleeding door het leven te gaan. Walburga staarde hem in de uiterste verbazing aan. In eene seconde schoot de gedachte haar door het hoofd, hoe zij als heel klein meisje reeds gewenscht had, een sleep te mogen dragen, en hoe zij den boezelaar der keukenmeid als „manteau de cour" had omgebonden. Ja, waarlijk, zij waren wel te benijden, die op zulk een hoogen trap in de maatschappij geplaatst waren, dat zij al deze kostelijke dingen mochten hebben! Maar hare moeder had vaak gezegd, dat rijkdom alléén niet gelukkig maakt en dat achter uiterlijke pracht en sierlijke namen dikwijls bitter leed verborgen is. En hieraan dacht Walburga nu juist bijtijds. — Mijne moeder zegt, dat glans en rijkdom niet gelukkig kunnen maken, zeide zij, bijzonder verstandig. — Maar de liefde maakt wèl gelukkig, en dan ook de weelde, die een beminnend man voor de koningin van zijn hart zoekt «4 verwerven ! riep hij uit. (Vervolg 2e blad.) --- GEMENGD NIEUWS. In eene discussie over de al of niet wenschelijkheid van de polemiek tusschen „geestverwante bladen", beweerde dezer dagen „de Stand.", dat het begrip „geestverwant" nog heel wat nadere bepaling vergt. „Zoo o. a. — zei het blad — of „geestverwant" graden toelaat. Of „geestverwant" zeggen wil geestverwant zooals „de Roode Duivel" geestverwant is van „Recht voor Allen", en „Recht voor Allen" geestverwant van de „Baanbreker", en de „Baanbreker" van de „Volksstem", en de „Volksstem" van de „Amsterdammer", en de „Amsterdammer" van de „Telegraaf", en de „Telegraaf" van het „Handelsblad" en het „Handelsblad" van de „N. Rott. Ct." Dit overnemend, merkte „de Amst." op : „Men voelt lust, die lijn verder door te trekken en zou dan van de „N. Rott. Ct". bijv. op de „Liberaal", van deze op „de Vaderlander", voorts op de anti-rev. „Nederlander", dan op „de Standaard"-zelve kunnen komen. „Wie weet of volkomen bekendheid met de vaderlandsche journalistiek, in al hare nuanceeringen, wat nu het aanzien van een opgaande lijn heeft, niet over „de Standaard" heen en langs „Patrimonium", „Boodschapper", „Extra-Tijding" enz. tot een cirkel zou doen ombuigen, zoodat men weer in de buurt van „de Roode Duivel" terecht kwam. Dan zou tweeërlei zijn bewezen : lo. dat wij allen broeders zijn, en 2o. dat de uitersten elkander raken". De „Tel." geeft het volgend» schetsje van „Oud-Holland": Voor een deel zal liet wel zijn, doordat de studenten, die uit Haarlem kwamen, bijna allen er gekomen waren, maar het was gister-avond op de tentoonstelling bijzonder aardig. Het was er wat men „een goeie boel" noemt. In Oud-Holland werden, als de muziek „Hei 't was in de Mei" aanhief, reusachtige paters gedanst. Dan kwam er weer „Io-vivat" of „Al is ons prinsje nog zoo klein", en dat werd lustig meegezongen, ook door de eerzame burgers, die hun potteken biers voor een der herbergen dronken. Voor afwisseling werd er ook nu en dan geklopt, wanneer de inter-academiale rivaliteit niet langer was te verkroppen; maar de schout met zijn rakkers maakte daar gewoonlijk weldra een krachtdadig einde aan, wanneer een oud „Wilhelmus" de gewenschte afleiding niet reeds had bezorgd. Bakeleien, drinken en zingen dat was te-zamen echt oud-Hollandsch, en waarom zouden wij versmaden, waarbij Teniers en Adriaen Brouwer en Jan Steen het leven hielden ? In 1893 werd bepaald, dat aan de Artillerie-schietschool zou worden beproefd een scherm tegen granaatkartets-vuur. De kommandant der vesting-artillerf* wenschte hierover ook het oordeel te vernemen van de regimentskommandanten; deze dat der seriekommandanten, en de laatsten weder dat der kompagnies-kommandanten. Die rapporten klommen op tot den kommandant der vesting-artillerie, die daarna eenige wijzigingen in het scherm aanbracht en het in 1894 deed beproeven, waarover rapporten als boven. Als het scherm nu in 1895 definitief wordt ingevoerd, zullen er — zegt „de Landsverdediging" — 420 vellen papier over volgeschreven zijn. Is dat niet typisch voor onze defensiezaken ? Op de 7e internationale hondententoonstelling, welke door de vereeniging „Cynophilia" in het Paleis voor Volksvlijt te Amsterdam wordt gehouden van 31 Mei tot 3 Juni, zal men eenige wereldberoemde honden kunnen zien, nl. de fox-terrier „Stipendary" van den Engelschen keurmeester Stephens, die met dat dier reed3 meer dan f 70.000 aan dekgeld maakte, en de twee beroemde Iersche terriërs „Helga" en „Hypatia", beide hier te lande gefokt, eigenaar de heer M. J. Hulscher, die in de zes laatste maanden in Engeland meer dan 20 eerste-prijzen behaalde. In 't geheel zijn er 1000 a 1100 inzen- dingen aangegeven, waaronder 80 uit Duitschland en 80 uit Engeland. Uit het depot van discipline te Vlissingen zijn Zaterdag weer vier soldaten weggeloopen. Een hunner werd — naar de „Midd. Ct." verhaalt — spoedig gevat, maar de overige drie ontkwamen en bezochten het bosch om het slot „Ter Hooge", waar zij werden gesignaleerd. Na een tocht door eenige slooten en wateringen werd een hunner gearresteerd en door den veldwachter druipnat in de kazerne te Middelburg gebracht. Zondag-morgen werd hij onder geleide naar Vlissingen teruggebracht; doch het bleek, dat hij daarin weinig aantrekkelijks vond, althans hij ontsnapte weer aan zijne geleiders, en sprong te water aan den nieuwen Vlissingschen weg en zwom enkele malen de leiding over. Hij werd ten slotte echter weder op het droge gehaald. In Vlissingen gekomen, weigerde hij verder te gaan, werd echter door zijne geleiders met veel moeite daartoe genoodzaakt en in de bomvrije kazerne bezorgd, waar men hem het passagieren zeker wel zal afleeren. Twee der deserteurs kwamen Zondagnacht te Wemeldinge en werden daar gepakt. Zondag-ochtend deserteerde weder een dier „klassianen", ditmaal terwijl de troep onder geleide naar de kerk ging. Onmiddellijk liepen een sergeant en twee soldaten hem achterna; doch door zijstraatjes wist hij te ontsnappen. Hij eindigde echter met toch, tijdens de godsdienstoefening, in een kerk in den val te loopen. Hij liep daar nl. in, om door de kosterswoning verder te gaan, omdat de straat, waarin de kerk staat, doodloopt; doch hij kreeg bevel, zich gedurende den dienst stil te houden, en voldeed daaraan, in de hoop daarna zijn vlucht te kunnen vervolgen; maar bij het uitgaan van de kerk stond de patrouille klaar om hem te arresteeren. Uit Kopenhagen schrijft menaan de „Frf. Ztg.", dat daar ondekt is, dat er sedert vele jaren een formeele handel in „blanke slavinnen" op Rusland wordt gedreven. Jonge meisjes worden door zg. artiste'nagenten als zangeressen geëngageerd, om in Russische steden op te treden, waar zij dan een prooi van de ontucht worden. Andere worden als onderwijzeressen of naaisters naar Rusland gelokt en komen dan in slechte huizen terecht. Kopenhagen is de stapelplaats van deze menschelijke koopwaar, die naar Riga geëxpedieerd wordt, om van daar over de verschillende Russische steden te worden verdeeld. De politie weet dat alles, zonder er een eind aan te maken; toen onlangs een hooggeplaatst Deen, die te Moskou woont, de aandacht der politie-autoriteiten op dezen handel in vrouwen vestigde, kreeg hij ten antwoord, dat er niets aan was te doen. Te Danville, in den Amerikaanschen staat Illinois, zijn twee jongelieden, die gevangen genomen waren wegens ergerlijke aanranding van een jonge vrouw, door de volksmenigte uit de gevangenis gehaald en opgehangen. Het merkwaardige dezer toepassing van de lynchwet is, dat er een aantal geachte burgers waren onder de menigte en dat deze bijna door een rechter van haar voornemen was afgebracht. Terwijl op de deur der gevangenis met een telegraafpaal werd gerammeld, vermaande die rechter het volk, aan het recht zijn loop te laten, en zijne woorden maakten indruk. Maar eensklaps riep een: „Ja, de jury zal rechtvaardig uitspraak doen en de gevangenen zullen streng gevonnisd worden; maar gouverneur Altgeld zal hun gratie schenken, zooals onlangs aan drie anderen, die hetzelfde misdrijf pleegden. Als een ander dan Altgeld gouverneur was, zouden wij niet lynchen ; maar wij willen hem geen kans geven, deze gevangenen vrij te laten." En na die woorden was er geen houden meer aan. Het verhaal klinkt 'n beetje verdacht. Zooals men weet, is de gouverneur Altgeld, wiens demokratische gevoelens bekend zijn, en die bij verschillende gelegenheden opkwam voor den kleinen man, in veler oogen de verpersoonlijking van alle wetteloosheid. Dat er „geachte burgers" deelnemen aan 't lynchen, kwam meer voor, en is bij de onzekere rechtstoestanden in Amerika verklaarbaar. ---