KENNISGEVINGEN. Gevonden voorwerpen. Aan het hoofdcommissariaat van politie, Alexandersplein, zijn als gé-vonden aangegeven : een schop ; een kip (zwart en wit); een zwartlederen portemonnaie met 29 ets.; een portemonnaie, inhoudende f 4; een wit en bruin gevlekte jachthond; een lorgnet; een portemonnaie, inh. f 1.50; een huissleutel; een pennemesje; een grijsharige keeshond; een nieuw katoenen vrouwehemd. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen, van 's middags 12'/«—2 uur. --- IN- EN UITVALLEN naar aanleiding van de Raadszitting. Bijna zou ik zeggen : om er de gewoonte niet van te verliezen, — daar we elkander tegenwoordig op de Groenmarkt zoo zelden ontmoeten en dan nog meestal niets bijzonders te vertellen hebben, — laat'k ditmaal mijn overzicht van de Raadszitting niet achterwege. Want veel bijzonders was er weer niet. L»e groote vraagstukken stapelen zich op, tot ze ons weldra overweldigen('), en middelerwijl houden we de dageljjksche zaken gaande, alleen nu en dan iets opzoekende om er toch een klein beetje kleur aan te geven. Zoo althans vat ik de beteekenis op der lange toespraak, die d 'heer Polak Daniels roiwlig had om te wijzen op een kleine leemte in de concessie, welke men aan „het Ned. Tooneel" ging verleunen, nl. het ontbreken van de sedert eergister noodig geworden bepaling, dat die vereeniging het wegnemen van eenige zitplaatsen, ter wille van de veiligheid, - zal hebben te gedoogen. 't Meest piquante was de rede van den heer Van Malsen, naar aanleiding van het verzoek der „'s-Grav. Woningmaatschappij", toen de heer Evers daarvoor was in de bres gesprongen. Welwillendheid, zeer zeker! — zeide hjj, — maar in bijzondere mate is die noodig; want mishandeld of verongelijkt is die maatschappij niet. Zij wilde smallere straten aanleggen dan de verordening gedoogde; dus werd zjj een hofje; maar nu beeft ze ook geen recht om zich te beklagen, omdat ze ook in andere opzichten als een hofje werd behandeld. Ik heb zeer veel sympathie voor de pogingen om goede arbeiderswoningen te verschaffen, — zeide de heer Van Malsen, — en hoop dus dat men aan het verzoek zal kunnen vol doen; maar als lid der Commissie van fabricage mag ik niet nalaten te constateereti, dat de ambtenaren hun plicht hebben gedaan, en. hoogstens, voor de „'s-Gr. W.Sljj." welwillender waren dan eigenlijk het geval had mogen zijn. De Raad verwarde zich ook nog in een rechtsquaestie. Of neen, een quaestie was 't eigenlijk niet; daarvoor was de zaak te duidelijk; en de Burgemeester deed dan ook slechts een zwakke poging om e een quaestie van te maken, en stapte dadelijk op het plankje, dat de heer Polak Daniels — altijd gereed als er bemiddelend valt op te treden — hem toestak. De zaak ia deze. Met 15 Maart treedt de zomerdienst voor do vleeschkeuring in werking; doch daartegen is het personeel heelemaal niet opgewassen, daar er van die ambtenaren nu reeds ontzaglijk lange .normale arbeidsdagen" worden gevorderd; er moeten dus hulpkeurmeesters komen. Maar B. en vV. hadden, toen zij machtiging vroegen om die beambten te 1 enoemen. vergeten, te denken aan art. 145 der Gemeentewet: „Hij (de Baad) benoemt alle gemeente-ambtenaren en -bedienden, wier benoeming niet (') Waar blijft het voorstel tot regeling der leeraren-jaarwedden ? bij deze wet of plaatselijke verordeningen aan anderen is opgedragen", welke uitzonderingen in dit geval niet van toepassing waren. Dus — aldus betoogde de heer Hanlo — moet de Raad nu benoemen. Daartegen was niets in te brengen. Maar... de beambten moeten Zaterdag bepoemd zi.]n, en blijkbaar had men nog geen voordracht gereed. Wat te doen ? De Burgemeester probeerde 't eerst met de spitsvondigheid, dat men elk Raadsbesluit als een „verordening" kan beschouwen, — wat echter door art. 135 e. vv. zonneklaar wordt weersproken, evenals door het gezond verstand. Toen de heer Polak er een ander loopje op bedacht, was de Burgemeester dan ook dadelijk bereid, om zich op die manier uit het gedrang te redden, nl. do menschen niet te „benoemen", maar tijdelijk te „belasten" met de keuring. Blijkbaar was dit echter voor het juridisch geweten van den heer Hanlo ook niet in den haak, — en dat was 't dan ook niet, — maar... men wist er niet tusschenuit te komen, want... niemand had lust om, voor de benoeming van een paar keurmeesters, Donderdag een extra zitting te houden, daarop kwam 't neer. En het resultaat was, dat de zaak zoowat in de lucht bleef hangen. Die vleeschkeuring heeft wat'n bezwaren in, eer ze in orde is 1 Slechts tien minuten geheime zitting! En toen was men 't er over eens, het huis op de Nieuwehaven voor f15,000 te koopen van de Vereeniging voor Kinderbewaarplaatsen. De Gemeente mag in die buurt wel een huis hebben; en naast het politiebureau is deze nieuwe aankoop zeker zeer gelegen, •— als men 't nu maar bewaart tot het ergens voor noodig is, en 't niet gaat gebruiken (en verbouwen misschien er bjj) omdat men 't nu toch eenmaal heeftEn de heer Van Sandick is door zijne „maidenspeech" heen, in duplo zelfs, allebei over het Ververschingskanaal: — een ondeugende streek, omdat die verversching het „grand cheval de bataille" was van zijn tegencandidaat bij zijne verkiezing. Heel veel succes had hij echter nog niet; want op de vraag, welke maatregelen B. en W. zouden „in acht nemen" om herhaling van schade aan de gronden van Lunenburg en Snoek te voorkomen, kreeg hjj ten antwoord, dat die maatregelen al beraamd z ij n ; en toen hij daarna interpelleerde over eenoeverafschuiving, antwoordde de heer Lisman wederom, dat B. en W. hem al vóór waren geweest en al een onderzoek hebben ingesteld, maar tevens dat hij, hangende dit onderzoek, zou gebruik maken van art. 183 der Gemeentewet, dat hem wel de verplichting oplegt, „alle de door den Raad verlangde inlichtingen" te geven, doch .... zonder eenige bepaling dat er iets en wat er moet of kan gebeuren om hen te dwingen als ze weigeren. De heer Van Sandick berustte gaarne. Voor een eersten keer is 't dan ook al wèl, een vraag er vrjj goed te hebben afgebracht. V" Indisch nieuws. Omtrent de aanleiding voor het gaan van de „Java" naar Endeh op Flores, wordt uit Koepang aan de „Celebes Cfc." onder dagteekening van 20 December het een en ander geschreven. Het gold, zooals men weet, de uitlevering van Baranoeri. Zoodra toch bekend was, dat dit beruchte hoofd te Endeh was geland, werd besloten, den posthouder van deze afdeeling, die tjjdelijk was toegevoegd aan de tin-expeditie, met den meesten spoed naar zjjne standplaats terug te zenden. Deze ambtenaar volgde dien last dan ook onverwijld op, en begaf zich per lrruisboot van de Aimerebaai naar Endeh. Deze gewapende adviesboot zou voorloopig in de Endehbaai gestationeerd blijven, ter bescherming van het établissement aldaar. Tevens werd, ter verdere beveiliging van dit stukje grond, waarop het huis van den posthouder staat, gelijktijdig per mailboot van Koepang een dertigtal pradjoerits ontboden. Deze werden per kruisboot van Koepang naar Endeh aangevoerd, vergezeld van hun instructeur, die het militaire heft in handen zou hebben. Zoo doenlijk, moest met deze macht, en met behulp van de ons welgezinde bevolking, Baranoeri gevangen genomen worden. Alhoewel het op deze manier tot in het begin van December niet mocht gelukken, bovengenoemd hoofd in onze handen te krijgen, werd toch in ieder geval de rust niet verstoord. Gedurende dit tijdsverloop was de resident in het laatst van Juli, toen hij Je tinexpeditie verliet, ten einde op Larantoeka en Maumerie een pastoorszaak te onderzoeken, via Endeh gegaan. Nadat hier met den Radja Iman en eenige minder voorname inlanders, welke aan boord ontboden waren, een onderhoud had plaats gehad, werd een ultimatum gesteld, nl. om B. op te vatten en uit te leveren. Hiervan was echter niet veel goeds te verwachten, daar het te dien tjjde schjjn had. dat deze hoofden met B. heulden; in ieder geval kwam later de tijding, dat zij niet bjj machte (of niet genegen?) waren, aan dit bevel te voldoen. Daarom dan ook waarschijnlijk vertoonde de resident zich niet meer te dezer plaatse. In het laatst van November, toen deze hoofdambtenaar zich op Noord-Flores bevond, kwam de tijding, dat de „Java" en de „Zaluw" naar Endeh zouden «toornen, om aan den eisch tot uitlevering kracht bij te zetten. Laatstgenoemde bodem vertrok, nadat het bericht was ontvangen, dat de expeditonaire macht ook Noord-Flores zou verlaten, op 24 November naar Koepang. Instede van hier de komst van dien oorlogsbodem af te wachten, om dan in vereeniging met de „Zwaluw" een machtsvertoon ter reede van Endeh te houden, vertrok de resident den 4n December van Koepang naar laatstgenoemde plaats (waar men den 5n arriveerde), zonder oorlogsschip, doch vergezeld van een vijftiental gewapende politie-dienaren, die medegenomen werden om de daar nu ruim zes maanden aanwezige macht te versterken. Deze macht bestond thans uit een adjudant-onderofficier-instructeur en circa 50 inlanders, gewapend met trompladers en eenige van de kruisboot geleende achterladers. Hierbij zij aangeteekend, dat deze inlanders geen dienstverband hebben aangegaan; zij kunnen dus, wanneer zjjditwenschen, ten allen tjjde hun ontslag eischen. Bjj billijke behandeling zal dit zoo spoedig niet gebeuren; doch dit zou hier wel eens niet lang kunnen uitblijven, aangezien, door samenloop van omstandigheden, deze luidjes, die in bun eigen onderhoud moeten voorzien — waarvoor zü in zoo'n onherbergzaam oord als hier al zeer slecht in de gelegenheid zijn —, daargelaten de maanden, die ze zien bg gebrek van rijst met djagong hebben moeten voeden, thans ruim een maand van klappers hebben moeten leven. Waarom niet van gouvernementswege hierin voorzien? Vele manschappen had de instructeur dan ook waarschijnlijk niet overgehouden, indien hun de gelegenheid om naar Koepang terug te keeren niet ontnomen was, hetgeen maar tot einde Januari kon volgehouden worden, daar dan elke maand een mailgelegenheid zal bestaan. Maar genoeg hierover. Met deze macht dan moest na 5 December, de adjudant bijna iederen dag verkenningen doen. In den beginne werd dit door de ons reeds niet welgezinde bewoners lijdelijk aangezien; doch de veelvuldige herhalingen hiervan waren oorzaak, dat ze op onze „would be" soldaten begonnen te schieten, hetgeen met eenige salvo's beantwoord werd. Van den vjjand werd één uit een boom neergeschoten, terwjjl er nog twee opgemerkt werden, die vielen; aan onzen kant bekwam niemand eenig letsel. Bg deze verkenningen bleek al spoedig, dat de vijand (te Koepang was de komst van de „Java" aan iedereen bekend) niet onkundig was gebleven van de komst van een oorlogsschip. Dit is misschien na de komst van de „Zwaluw" met de pradjoerits als een loopend vuurtje rond gegaan, ten minste de vijand heeft thans een zeer goede gelegenheid gehad, buiten een groote benting, nog zeven kleinere, onderling met loopgraven verbonden versterkingen op te richten tegen de helling van een heuvel, waarop de kampong gelegen is, waarin Baranoeri zich bevindt. De „Java Bode" schrijft over deze zaak : Gelijk wg reeds vroeger hebben bericht, zal het oorlogsschip „Van Speyk" naar Endeh gaan. Daartoe moet het den 8n van Soerabaja vertrekken, daar het anders weer in geruimen tijd niet over de bank zou kunnen komen. De officieren die op dien bodem thuis behooren, gaan met de boot van den 5n van hier en met diezelfde gelegenheid wordt ook de noodige mondvoorraad gezonden. De kampong, die getuchtigd moet worden, ligt op een 4000 meters afstand van de reede. Het „Bat. Hbl." meent, dat bij dadeljjk krachtig optreden in die wateren het échec niet zou geleden zijn. Zijn wii wel ingelicht — zegt het blad, — dan heeft de vorige resident van Timor herhaalde malen aangedrongen op de aanwezigheid van één of meer oorlogsschepen in de wateren van zijn gewest, er op wijzende hoe, blijkens de ervaring, in vroegere jaren de tegenwoordigheid van oor logsschepen, met hun Europeesche bemanning, geschut enz., een zeer groot moreel effect heeft gehad, en dit noodig is, waar, gelijk ter hoofdplaats Timor Koepang, door een verkeerde zuinigheid het garnizoen tot een minimnm is gereduceerd. — Padang, 27 Januari. Na eene terechtzitting van vijf dagen, waarin 28 getuigen zjjn gehoord, werd gisteren door mr. J. Van Bosse voor den Raad van Justitie alhier het pleidooi gehouden in de welbekende zaak van den controleur Peltzer, beschuldigd van diefstal van koffie, voor welk misdrijf het openbaar ministerie een jaar gevangenisstraf heeft geëischt. De verdediger, die met warmte en overtuiging pleitte, concludeerde tot vrijspraak van den beklaagde, uithoofde de verklaringen van vele getuigen volkomen onvertrouwbaar zjjn, en m elk geval de kwade trouw niet bewezen is. De Raad reserveerde zgne uitspraak tot Maandag aanstaande. \* De moraal van het suikerdebat, in de Tweede Kamer gister en vorige dagen gevoerd, is treurig. Het „Hbl." geeft haar in znn Kameroverzicht ia deze woorden: „Het stemt zeker niet opwekkend, wanneer men een groot aantal leden der Nederlandsche Volksvertegenwoordiging zich ziet aangorden om de opbrengst van een algemeen schadelijk geachten accijns, in plaats van haar uitsluitend aan de schatkist ten goede te doen komen, voor de naaste toekomst, in nog hooger mate dan thans het geval is, te doen strekken om de beurzen te stijven van suikerfabrikanten en grondeigenaren. Aecijnzen op de eerste levensbehoeften dus niet alleen voor de schatkist, doch bovendien voor eenige bevoorrechte Nederlanders ! En te meer doet dit leed, wanneer wij aan dit werk zien mededoen door liberale volksvertegenwoordigers, wier verleden en tegenwoordig optreden iets anders zouden mogen doen onderstellen." Voor stemden de heeren: Okma, De Vries, Van Nunen, Djjckmeester, Vau Kempen, Seret, Van Kerkwijk, Cremers, De Ram, Land, Vermeulen, Borret, Van der Schrieck, Michiels, A. Van Dedem, Mutsaers, Travaglino, llaffmans, VanVelzen, Schaepman, Lambrechts, Lieftinck, Lucassen, Bevers, Harte, Van der Borcb, Viruly, Van Vlijmen, Goekoop, Borgeaus, Zijlker, Dobbelman, Schepel, Brantsen van de Zg'p, Kolkman, R. J. Schimmelpenninck, Van Gijn, Ruland, Mackay, Reekers, Van de Velde, Schreinemacher, Glindermann en Clercx, — en tegen de heeren: Engelberts, Van By'andt, Mees, Hintzen, De Beaufort, Van Alphen, Keuchenius, Huber, Zaajjer, Tak, Heldt, Sanders, Heemskerk, Rooseboom, Van Karnebeek, Guyot, W. K. Van Dedem, Brantzen, Geertsema, Van Delden, Cremer, Van Houten, Van der Kaay, Seyffardt, Van Wassen aer, Bool, Gildemeester. Boreel, Van der Oye, Levyssohn, Veegens. Rutgers, Smidt, Van Asch van Wjjck, Röell, De Geer, Gleichman, Oppedgk, Donner en Beelaerts. --- FEUILLETON. De strijd om het bestaan. Naar het Fransch van ALBERT DELPIT bewerkt voor de „Haagache Courant*. 48) Die man was dat lange verhaal niet beÏonnen, als hg niet een ontzettende ophelering had to geven. Plotseling huiverde zjj. Hij was nu gekomen aan den aanslag op het logement, aan den moord op mevrouw lïeeding. — Zjjt gij Franco is Joffrin ? riep zij met gillende stem uit. — Ge hebt een anderen naam «aangenomen, evenals de schuldigen, die een misdaad te verbergen hebben. — Neen, ik ben niet schuldig ! antwoordde hij met vuur. — 't Is juist omdat ik onschuldig ben, dat ik hier in huis wenachte te komen I Deze woorden klonken zoo zonderling, dat Alice hem met meer oplettendheid aankeek. Zij kon niet twijfelen aan de waarheid zijner woorden. Met schitterende oogen en bevende lippen stond hij voor haar: niet in de houding van een in den val geloopen boosdoener, maar fier, woest, gelijk een ongelukkige, die zich verdedigt tégen een leugenachtige aanklacht. Joffrin 's bekentenis verpletterde Alice. Hoe, hij beschuldigde Roland, haar Roland, de moordenaar te zijn van mevrouw Reeding! De jonge vrouw voelde zelfs geen zweem van toorn in zich opkomen. Zjj stelde baar broeder te hoog, dan dat een dergelijke verdenking hem zou kunnen bereiken. — Ge zijt gek, sprak zij schouderophalend; — wat ge zegt, is zoo onzinnig, dat ik nauweljjks meer aan uwe oprechtheid geloot •— Waarom, mevrouw, heb ik dan een betrekking aangenomen bij de Opera ? Om u te naderen. Ik heb een kapitaaltje van honderdduizend francs. Ik behoef niet te werken voor mijn brood. De naam Salbert had mg getroffen, en ik wilde . . . Alice begreep nu alles. — 't Is wel, sprak zjj. — Ga. Fran