FEUILLETON. ONSCHULDIG VEROORDEELD. Naar het Fransch van JULES MARY. 48) — Er staat wel een tehuur; maar waar het eigenlijk is, weet ik niet. -—- Dat zal ik wel onderzoeken. Maar ik moet nu eerst Haudecoeur waarschuwen. Gaat n nu heen en houdt den agent een paar minuten bezig. Als ik boven geweest ben, ga ik de (leur uit. Als ik 11 noodig heb, zal ik u dat wel laten weten, zonder dat Loiseau zijn neus er in steekt. Het bedaarde, besliste optreden van den jongen man kalmeerde de vrouwen. Juffrouw Léon ging naar haar kamer onder bij de trap en begon dadelijk een praatje met Loiseau, die al beneden was. Gerard schreef haastig met potlood op een blad van zijn zakboekje: „Blijf van-nacht wakker en op alles voorbereid. Maar voorzichtig. Er zijn agenten om en in het huis. We zullen probeeren, u wat eten te brengen. Uw vrouw en dochter zijn wel." Hij snelde de zoldertrap op en schoof het papiertje onder de deur van het aangeduide kamertje. Hij voelde, dat er dadelijk vingers naar grepen. Een paar seconden later was hij beneden aan de trap en gaf juffrouw Léon een licht teeken, dat haar moest ze^^en: „Haudecoeur is gewaarschuwd." °° Toon ging hij in 't aangrenzende huis en vroeg, of hij een dakkamer kon huren voor een zijner bedienden. Men liet hem een vertrekje zien, dat leeg was. Gerard keek eens naar buiten en bemerkte spoedig een venster, dat moest behooren aan 't kamertje, waar Haudecoeur zat. De vensters lagen niet op dezelfde hoogte; dat maakte de zaak moeilijk. Maar met behulp van een touw zou men misschien van 't eene naar 't andere kunnen komen. Haudecoeur, die sterk en moedig was en al zooveel liad gewaagd, zou ook hiertegen niet opzien. Gerard huurde de kamer, verliet het huis, ging naar een café en schreef een kaarttelegram voor juffrouw Léon: „Van-avond zal 't gebeuren. Zeg dit aan haar ter geruststelling." Zelf deed hij 't bericht in een bus en reed toen naar den boulevard Malesherbes, waar hij zijne vertrekken had in de woning van Jean Demarr. Jean en Marguerite waren op hun landgoed in Normandië. De arme vrouw was kalmer geworden, maar het verstand was niet teruggekeerd; Demarr had zijn praktijk opgegeven, om zich geheel aan haar te kunnen wijden. Gerard was in 't groote huis dus vrij in zijne bewegingen. Toen hij thuis kwam, trad een knecht hem tegemoet. teg Me Leneer, er is iemand om u te spreken; hij wilde volstrekt wachten, tot u kwam. — Hoe heet die meneer? — Collivet. Gerard kon een gebaar van groote verrassing niet onderdrukken. — Ha! Collivet eindelijk! Hij spoedde zich naar de salon, waar Collivet zat, iii een fauteuil, met opgetrokken knieën, de kin rustende op de handen, welke gevouwen waren over den knop van zijn stok. Beleefd, onderdanig stond hij op, zoodra Gerard de deur opende. Zonder verdere inleiding zei de jonge man verheugd: — Collivet, wij hadden ons vergist. Het plan is niet mislukt. Haudecoeur leeft... en hij is hier te Parijs! De oud-boekhouder kon zeer koelbloedig zijn. — Dat wist ik, meneer. Zelf ben ik pas eergister gearriveerd; ik informeerde of u al te Parijs was, en ik kwam u juist de tijding brengen. — Hoe wist ge het? Collivet haalde eenige kranten uit zijn zak. - — Alle kranten hebben er iets over. — Ei! Nu, ik ben beter ingelicht dan zij; want ik weet, waar Haudecoeur verborgen is... ik heb hem zelf een briefje doen toekomen. Collivet had een gebaar van vreugde. — Zoo! Kent u zijn schuilplaats, meneer ? — Ja... ik zal u meteen alles vertellen. Maar eerst moet ge weten, dat de arme man groot gevaar loopt, weer in handen van de politie te vallen... Ik alleen kan hem misschien redden... Colliyet, kan ik nog rekenen op uw steun? — Ik geloof, meneer Gerard, dat ik u mijn toewijding bewezen heb door u zoo ver te volgen. U kunt op mij vertrouwen als op u zeiven! — Heel goed; dank u, Collivet. En beide mannen drukten elkaar de hand. Toen vertelde Gerard al wat hij in 't gezin van Haudecoeur had vernomen. Collivet toonde volstrekt geen verbazing; hij scheen erg in zijn schik met hetgeen hij vernam. — En wat denkt u nu te doen, meneer ? vroeg de trouwe vriend. — Ik moet maken, dat Haudecoeur in het aangrenzende huis komt. Daar heb ik een dakkamer gehuurd. Tusschen beide vensters is een afstand van drie of vier meter. Wij maken aan ons raam een stevig touw vast en werpen het andere uiteinde toe aan Haudecoeur. — Hij zal den nek breken! — Hij is sterk en handig, en wij kunnen hem helpen. — Maar de agenten, die beneden op straat surveilleeren, kunnen ons zien! — Natuurlijk wachten wij tot 't nacht is — Zij loopen er nacht en dag. Om tegen eiken overval beveiligd te zijn, is 't het best, dat u beneden in de straat op den uitkijk gaat, meneer. Ik kan dan het touw vastmaken en verder Haudecoeur helpen. Zoodra u onraad ontdekt, waarschuwt u, en wij zullen zorgen, dat we ons niet verroeren of geen kik geven. — Maar voelt gij u sterk genoeg, hem te helpen, als de kracht hem eens mocht begevenP — Dat zweer ik u. — Goed. Collivet hield de hand tegen het voorhoofd en de oogen gesloten, als iemand, die nadenkt: hij wilde de vreugde, die hem bezielde, voor den ander verborgen. Er werd afgesproken, dat 's avonds om elf uur het avontuur zou worden ondernomen. Toen de oud-boekliouder den heer de Beaupréault verliet, wreef hij in de handen van pleizier. Ditmaal was Haudecoeur verloren: hij was in de macht van Collivet. Zou hij, wat 't eenvoudigste was, dadelijk de politie waarschuwen? Neen; dan bleef Haudecoeur in leven; en zoo lang hij leefde — vrij of gevangen — vreesde Collivet hem. toch op den een of anderen dag dreigend voor zich te zien. Haudecoeur moest dus sterven! Dan verdween voor Collivet elk gevaar; niemand zou dan verder zoeken naar den waren moordenaar van de Beaupréault; dan was er geen onscliuldige straffeling, die riep om wraak en gerechtigheid! Collivet ging een stevig touw koopen, zeven a acht meter lang, en sloop des avonds naar 't huis, waar Gerard de dakkanier had gehuurd. — Ik ben de bediende van meneer de Beaupréault, zei hij tegen den portier; — ik heb een pakje in mijn kamer te brengen. Morgen komen de meubels. Men wees hem den weg en hij klom naar boA r en. (Wordt vervolgd.) --- EERSTE BLAD. KENNISGEVINGEN. Gevonden voorwerpen. Io. Aanwezig aan bet Hoofdcommissaris at van rolitio aan het Alexandersplein 15b en te zien óp aïle werkdagen tusschen 12 1 /« en '2 uur: handwagens No. 6378 en No. 5170; een speldekussen; een roode sjerp; oen portemonnaie niet f0.28: een plumeau; vijf spellen kaarten; een Oorbelletje; een huissleutel; een ring met vier éleutels; 2o. Gevonden in trams: handschoenen: mollen; ;ortomonnales met f 0.16, 10.76 en f0.87; een danesparapluie; een armband; 3o. Gevonden in Haagsche omnibussen: handSchoenen ; een damesportemonnaie, inh. f 0.32, sleuteltje en naalden; een damesparapluie; 4o. een bloedkoralen halssnoer met gouden sluiting, van-Swietenstraat 131; een portemonnaie, inh. f 1.027?, een gouden ring enz., Obrechtstraat, 117; een portemonnaie, inh. f 1.40, Vv'agenstraat 115; een zwart katje en een zwarte langharige hond, Asyl, Ammunitiehaven; een offioiersdragon <511 een wollen kinderhandschoen, Kalvermarkt ÈO; een zilveren horloge, Hemsterhuisstraat 212; ëen bankbiljet, Nassaulaan 11a. I --- Werkliedenpensioenen. Mr. E. Fokker, lid der Tweede Kamer voor liet district Alkmaar, heeft in een dorp in zijn district gesproken over „Verzekering tegen den ouden dag en invaliditeit, in verband met het rapport der Staatscommissie". Da ongnnstige uitslag, waartoe de commissie is gekomen, was, zei spr., te voorzien. Uit do wijze van samenstelling cler commissie en do toespraak van den minister vasi der Sleyden, tot haar gehouden, bleek reeds, dat men tot een ongunstige uitkomst moest komen. Dit neemt echter niet weg, dat het rapport veel wetenswaardigs bevat en verscheiden uitspraken inhoudt, waarmede men zijn voordeel kan doen. Zoo is de commissie eenstemmig in haar oordeel, dat de toestand, waarin de Nederland sche arbeider verkeert, treurig is en liet loon to gering om den arbeider zelf de premie voor de verzekering te kunnen laten betalen. De vrijwillige verzekering, dit is ook gebleken, is geheel mislukt. Het ,,Ned. WerkJiedonfonds" is daar om dit to bewijzen. Jaarlijks worden een 100 polissen gesloten, welk getal bij aJgemeene deelneming wel 30.000 moest zijn. Wo hebben te kiezen tusschen verplicht e verzekering of geen verzekering. En nu ia deze .uitspraak der commissie van belang, dat de Staat bevoegd is, den arbeider de verplichting op to leggen om zich te verzekeren. De heer Fokker verklaarde, ook een voorstander to zijn van invaliditeitspensioen; deskundigen toch hebben berekend, dat de Rijksbijclrago daarvoor met slechts 2 millioen zou moeten worden verhoogd. De commissie verklaarde zich er tegen, omdat de daarvoor noodige premie niet bij benadering was te bepalen; maar wanneer in Duitschland in acht jaren een batig saldo is gemaakt van 4 millioen mark, waarom zou die verzekering dan in.ons land óók niet kunnen worden ingevoerd? De heer Fokker kan zich ook niet vereenigen met de berekeningen der commissie. Do wiskundigo leden moesten zorgen, dat de berekening nooit zou kunnen tegen-, vallen; maar zij zijn daarbij ai te sekuur geweest en werden daarbij een handje geholpen door do tegenstanders der verzekering. Zoo rekent de commissie op een rente van 3 pCt., terwijl de berekening in Duitschland is gegrond op een rente van 3£ pCt. on do statistieken van verschillende levensverzekering-maatschappijen 3.8 a 4.3 pCt. rente aangeven. Veilig had men dit op 3.3 pCt. kunnen stellen. Ook is" door de commissie het getal verzekerden veel te hoog genomen, waar zij dit stelt op 1 .100.000; waar dit getal in Duitschland met een nog hoogere loonklasae 11 millioen bedraagt, waaronder verschillende groepen van personen behooren, die hier niet in aanmerking zouden komen, zou het in ons land beneden 1.000.000 blijven. Voorts heeft de commissie de sterftekans 10 pCt. hooger gesteld dan de statistieken aanwijzen, terwijl de rijksbijdrage voor de militieplichtigen is berekend naar een diensttijd van een jaar, hetgeen veel te lang is genomen. En dan nog zijn de administratiekosten te hoog berekend. Wanneer men gedurende den overgangstijd de hoogste loonkasse (f 800— -f 1000) ophief, zou dit weer een aanzienlijke besparing geven. Dit alles samen genomen, zou, zei spr., de jaarlijksche rijksbijdrage van 8 a 9 millioen slinken tot 5 a 6 millioen. Maar al moest deze wat hooger zijn, de pensionneering moet komen. Het betreft een eéreschuld, die de maatschappij aan den arbeider lieeft te voldoen. Waar moeten nu de middelen worden gevonden ? In de eerste plaats in eene vcrliooging van do Vermogens, en Bedrijfsbelastingen met 10 pCt.; dan in eene verhooging van het Successierecht van groots vermogens; vervolgens in verhoogde invoerrechten van bv. manufacturen en in do belastingen op wijn en gedestilleerd, terwijl ook eene belasting op tabak in aanmermng zou kunnen komen. Op de vraag, hoe het zou gaan met de bijdragen van patroons voor losse werklieden, wees de heer Fokker op het in Duitschland gevolgde stelsel, waar bij elko uitbetaling van plak zegels wordt gobruik gemaakt en 47 wekelijksche bijdragen per jaar voldoende zijn. Op de vraag, of de invalide werklieden de loonen niet zouden doen dalen, daar menig werkgever, evenals nu het geval is, aan een geponsionneerde do voorkeur zou geven, antwoordde do heer F., dat daarvoor do werkliedenvsreenigingen Kunnen waken; en bovendien houdt de invaliditeit op, wanneer iemand een derde van het gewono loon verdient. --- Atjeh in exploitatie. Aan een Atjehbrief in de „Deli Ct." is het volgende ontleend: „Van de kolonne van de Westkust kwamen weinig berichten. Nadat het gebied langs de Boeboen-rivier was afgepatronilleerd en men te Semareuh eenigo loopgraven en bentings liad geslecht, trok de kolonno naar Melaboe, om verder in de bovenstreek te ageeren en wegen aan té leggen. Nn en dan werd er een weinig gevochten, onder anderen bij kampong Marit, waar wij een doode en een gewonde kregen, terwijl de vijand twee dooden in ouzo handen liet. Intusschen heeft Oemar in Tenom vrij spel gehad, en is het hem gelukt, den radja van Tenom uit zijn sterke stelling te Lho Oetjie. te verdrijven. Alleen vergezeld van den kedjoeroean van Kroeng Sabil, kwam de radja te Poeloe Jlaja aan, om zich daar ouder bescherming onzer bajonetten te stellen. V olgens zijn verhaal had hij het vijf dagen lang tegen Oemar en zijn bent volgehouden, doch had hij eindelijk den ongelijken strijd opgegeven. Oemar speelt nu in Tenom den baas, en zal de radja van Tenom daar weer door ons op 't kussen moeten worden geplaatst. Dat de radja nu een heel toontje lager zingt dan indertijd met de Nisero-quaestie laat zich begrijpen. „Om verder de zaken te regelen en eens een kijkje te uemen op de Westkust, vertrok de gouverneur, vergezeld door den chef van den staf en dr. Snouck Hurgronjp, met zijn adjudant en vier brigades maréchaussee naar Poeloe Raja, waar de radja van Tenom aan boord kwam. „Ware de Westkust even rijk als de Oostkust, dan zou het ons ook hier gemakkelijk genoeg vallen, de kosten van den oorlog door den Atjeher zeiven te doen betalen ; doch sedert den totalen ondergang van de pepercultuur valt hier weinig te halen. „Voor allerlei cultures zal deze kust evenwel geschikt blijken. Meer naar het zuiden voorbij Kroeng Sabil is de vlakke kuststrook veel grooter dan die in het Delische. Alleen bij zeer helder weer zijn de bergen van uit zee te zien. Voordat hier aan exploitatie kan gedacht worden, zal evenwel Oemar van het tooneel moeten verdwenen zijn; en dat kan nog een poosje duren. „Oemar heeft langzamerhand een groot gedeelte zijner beuden verwisseld. Volgens beweren van sommigen zou dit gedaan zijn wegens de groote vermoeienissen, in Pedir en op den terugmarsch naar de Westkust doorstaan; volgens anderen zouden de meesten Oemar hebben verlaten omdat zij niet of bijna niet meer betaald hebben. „Hoe dit ook zij, Oemar heeft zijne achterladers allen behouden; zij werden bij vertrek behoorlijk ingeleverd. De nieuwe elementen. in zijn bende opgenomen, zijn meestal afkomstig uit de bovenstreken van AVaila, Boeboen en Melaboe. „In intrinsieke waarde zal het legioen hierdoor niet verbeterd zijn; want de meesten, die hem naar Pedir volgden, vochten met hem voor ons in de XXV en XXVI moekim3 en een groot deel hunner kregen schietonderrickt op onze banen. „Zij, die afkomstig zijn uit de VI en IV moekims en uit Lepong lieten zich neder in Lhong. „Goudzoekers en dergelijke zullen hun hart nu kunnen o;;h Jen in Atjeh. De geheele XXVI moekims en de XXV tot en met Lepong ziju opengesteld voor mijubouwknndige onderzoekingen. Geheel Atjeh is eigenlijk reeds aangevraagd; wij waren in de gelegenheid, de kaart, waarop de aanvragen voorkomen, to zien. „Alles is daarop verdeeld in vierkante blokjes, welke blokjes allen toebehooren aan een zelfde Bataviasche kongsie. Of die evenwel bij machte zal zijn om al die concessieaanvragen to entameeren, valt te betwijfelen. „Na verschillende tegenvallers op dat gebied is de gouddorst wat gekalmeerd en zal het zeer moeilijk vallen om do fondsen bij elkaar te krijgen, noodig voor de exploratie. Alleen in Lliong on Waila wordt werkelijk goud gevonden; exploitatie met Ghineezen was op beide plaatsen loonend; of er evenwel aders zijn, die eene meer uitgebreide exploitatie waard zijn, zal nog nader onderzocht dienen te worden. „Als laatste aieuws kunnen wij mededeelen, dat Lho' Nga is gepromo veerd tot g e z o n dheidsetablissement. koortslijders, die anders naar Padang moesten worden gezonden, gaan nu daarheen om op te knappen. Hierdoor wordt het gouvernement een heel duitje bespaard aan passage-kosten." --- BINNENLAND. DEN HAAG, 23 Januari — Naar aanleiding van de oprichting van vereenigingen tot bevordering van vrijwillige dienstneming bij de militie in Lrabant (vinding-Gooien) vestigde men in verschillende afdeelingen der Eerste Kamer bij de behandeling der Staatsbegrooting de aandacht op de bepaling, dat, „de gemeentebesturen alle middelen in het werk stellen, welke hun geschikt voorkomen, om het door de gemeente in de jaarlijksche lichting te leveren aandeel zooveel mogelijk samen te stellen uit vrijwilligers". Men begreep niet recht, hoe daarmede to rijmen was de schorsing der goedkeuring van sommige gemeentebegrootingen door Gedep. Staten van Noord-Brabant wegens het onder de uitgaven voorkomen van een post tot bevordering van het dienst nemen door vrijwilligers. Volgens een aantal leden is het bedenkelijk, dat het recht van schorsing, voor geheel andere doeleinden gegeven, gebruikt wordt om een maatregel op of tegen te houden, dien de Regeering niet gewenscht acht. Er waren leden, die den tegenstand tegen de invoering van den persoonlijken dienstplicht van de zijde van gemeenten, wier besluiten geschorst zijn, betreurden, maar niettemin de houding der Regeering ten aanzien deischorsing niet konden goedkeuren. Sommige leden verdedigden daarentegen de schorsing. Wat nu, afgescheiden van de bovenvermelde subsidievraag, de zaak zelve betreft, zonder do wettigheid van hetgeen in Brabant is begonnen en elders navolging vond te willen ontkennen, gaven sommige leden als hunne meening te kennen, dat het toch onbillijk was, dat de ingezetenen van kleine plaatsen zich op die wijze aan de persoonlijke vervulling van hun dienstplicht konden onttrekken. Andere leden waren van oordeel, dat in geen geval aan deze zoogenaamde vrijwilligers bij de militie het voordeel mag worden toegekend, ingelijfd te worden bij het korps hunner keuze. Overigens was het, naar de overtuiging van een groot aantal leden, de plicht der Regeering, to zorgen, dat de persoonlijke dienstplicht, bij de wet ingevoerd, gehandhaafd worde en daaraan niet door eene verkapte plaatsvervanging worde tekort gedaan. — Bij de behandeling der Staatsbegrooting in de afdeelingen der Eerste Kamer spraken verscheidene leden hun verwondering uit over de houding, welke twee leden van het Kabinet, te vens leden der T weede Kamer, hadden aangenomen bij de stemming over de voorgestelde amendementen op onderartikel 4 van de Vestingbegrooting. Men vroeg, hoe dit te rijmen was met de solidariteit der leden van het Kabinet. Stellig bleek naar veler maening ook hieruit, hoe onraadzaam het is, de betrekking van minister en lid der Volksvertegenwoordiging in één persoon te vereenigen. Een opinie, die, dunkt ons, „vele" leden der Eerste Kamer voor zich hadden kunnen houden tot zij weer eens geroepen mochten worden, de Grondwet te helpen herzien. ' — De heer Röell, lid der Eerste Kamer, heeft aan het afdeelingsverslag over de Staatsbegrooting een nota toegevoegd over den toestand van 's Rijks financiën. Zijn slotsom is deze dat, indien inderdaad: „onverwijld maatregelen behooren te worden genomen om tegenover de grootere uitgaven middelen te stellen, die haar volkomen dekken", ot wel indien werkelijk „de financieele toestand minder ruim is dan hij was", die noodzakelijkheid of mindere ruimte alsdan in ieder geval niet — zooals de Regeering aangaf — zouden zijn veroorzaakt door de financieele maatregelen van 1894—1897, maar nagenoeg alleen, zooal niet uitsluitend, door ie stijging van uitgaven, die heeft plaats gehad of werd toegestaan na 1897". — Wat is „christelijk historisch"? Deze vraag werd dezer dagen te Middelburg beantwoord door dr. de Visser en mr. Verkouteren, twee stichters van die in 1897 geboren nieuw-conservatieve partij op kerkelijken grondslag, in voordrachten over de beginselen van hun „Christ.-Historischen Kiezersbond". Volgens het verslag in de „Midd. Ct." zeide mr. Verkouteren, het te betreuren, dat de Grondwet den Koning niet meer verplicht, tot de Ned.-Herv. Kerk te behooren. De overheid, als dienaresse Gods, is z. i. verplicht, voor het godsdienstig karakter deinatie te walcen, en kon dit alleen zoeken in den kerkvorm, waarin het godsdienstig gevoel der massa zich uit. Verder kwam hij op tegen de aanmatiging en de onverdraagzaamheid der Joden, die, hoewel slechts 100.000 in getal, toch verlangen dat het Nederland van 5 millioen zielen de christenvlag neerhaalt, terwijl zij toch geen ander recht hebben dan een vrije uitoefening van hun godsdienst. Hoewel niet exclusief, wil de „Chr.-Hist. partij" niet toegeven aan veel wat anti-historisch is. Zoo het ontvangen van den nuntius, als vertegenwoordiger van iemand, die volgens zijn eigen geestverwanten eeu gevangene is in zijn paleis en toch, als ware hij een wereldlijk souverein, een nuntius zendt, die spionneerfc, die zich inmengt in binnenlandsche aangelegenheden, op een wijze welke elk ander gezant zijn paspoort zou doen krijgen. Want de nuntius spionneert de bisschoppen en is de ziel van elke samenzwering, soms zelfs tegen het Vorstelijk Huis, zou — volgens de „Midd. Ct." — mr. Verkouteren hebben gezegd. Voorts klaagde spr. over het verzet tegen de Zondagswet van 1815, die — volgens den heer Verkouteren — is de uiting van het besef onzer vaderen, dat men moest terugkeeren tot God en in Hem kracht zoeken tegen de moeilijkheden, welke men destijds had te overwinnen. De Zondagswet, hoewel verouderd, is z. i. beter dan hare toepassing. Deze verbiedt het uitstallen en veroorlooft het verkoopen; de praktijk is juist andersom. De openbare school wil mr. V. niet afbreken, maar hij ontkende dat zij neutraal is; zij vermoordt, zei hij, het christelijk element in de jeugd. Daarom moest alle bevoorrechting verdwijnen en moesten de subsidies voor het bijzonder onderwijs worden verhoogd. Ook verlangde men te veel van het onderwijs; men moest z. i. de kinderen meer vrijlaten ; vier uren school per dag acht de Christ.Hist. partij genoeg. Op een vraag van een socialist of men ook subsidieering voor socialistische scholen wilde, antwoordde dr. de Visser: Ja — als de school niet geleid ■wordt door beginselen, welke vijandig staan tegenover de Grondwet, tegen het vaststaande recht; maar neen, — als het anders is, als de beginselen der school tegen den Staat zijn gericht en deze verplicht is, aan zelfbehoud te denken. — Een wetsontwerp is ingediend tot goedkeuring eener dading met den heer M. P. Ph. Prévinaire c. s., nopens den eigendom van het duin onder Callantsoog, benoorden de Groote Keeten en de grens van dit duin met den Koegrasdijk. Een onderzoek naar de geschiedenis van het duin onder Callantsoog, dat de heer Prévinaire in 1876 bij openbare veiling van derden had gekocht, leidde tot de slotsom, dat het geheele duin oorspronkelijk was aangestoven of aangewassen aan den Zanddijk, evenals deze, Staatseigendom was, maar dat de familie Prévinaire en hare voorgangers het zuidelijk deel van het bewuste duin vrij langdurig hebben bezeten en ook op het noordelijk gedeelte veel daden van bezit hadden uitgeoefend. Wat den Koegraszanddijk betreft, het verschil daarover kwam hierop neer, dat de jfkmilie Prévinaire hem aan den zeekant begrensd achtte binnen zijne oorspronkelijke afmetingen, terwijl de Staat meende, dat zijn begrenzing moest worden bepaald naai' den tegenwoordigen toestand van den dijk. Op beide punten is de familie Prévinai re meegaande geweest. Zij heeft namelijk, mite de Staat zijne eigendomsaanspraken op het zuidelijk deel uitdrukkelijk liet varen en onder beding, dat haar gedurende 20 jaren de pacht der jacht en konijnenvangst in het noordelijk deel van het duin en op den dijk gelaten werd, den Staat erkend als eigenaar van het noordelijk deel, tegen vergoeding van de helft der door den heer Prévinaire daarvoor in 1876 betaalde koopsom, terwijl zij verder het standpunt van den Staat aanvaard heeft, dat de Koegraszanddijk zich zoover uitstrekt, en dus eigendom van den Staat is, als hij zich thans op het terrein feitelijk als duinketen vertoont. De vergoeding, door den Staat uit te keeren bedraagt nu f 1407. — Dr. B. J. Kouwer aanvaardde Vrijdag het hoogleraarsambt in de faculteit der geneeskunde aan de universiteit te Utrecht, ter vervulling der plaats, opengevallen door het overlijden van prof. Halbertsma, met een rede, waarin hij eerst uiteenzette, dat en waarom in onzen tijd van reusachtige uitbreiding der wetenschap ©p elk gebied speeiaiiseeren onvermijdelijk geworden is, en byna iedere specialiteit haar goed recht van bestaan heeft, maar met dat recht ook het groote gevaar aanvaardt, dat zij de voeling verliest met het groote geheel, waarvan zij slechts een klein, zij 't ook nog zoo belangrijk, onderdeel uitmaakt. Reeds te veel — meent spr. — heeft de jeugdige gynaekologie (leer der vrouwenziekten) ervaren, dat zij zich niet losmaken mag van haar moederbodem. Zij zelve hebbe er voor te waken, dat zij zich niet zoodanig afsoheide, dat hare zustemi haar vergeten of althans niet die waardeering schenken, die alleen het gevolg kan zijn van een dagelijksch en intiem onderling verkeer. Zij hoede zich voor eenzijdigheid, voer overdrijving, die daarvan zoo licht het gevolg wordt. De gynaekoloog houde rekening met de vorderingen, op ieder ander gebied der geneeskunde gemaakt; omgekeer 1 stelle zich de zoogenaamde interne medicus niet tevreden zonder een ruime mate van kennis op gynaekologisoh gebied — en wel voornamelijk van diagnotische kennis. Het zijn niet de grovere afwijkingen, do heftige ontstekingen, de groote gezwellen, die de kans loopen, miskend te worden; de kleinere veranderingen, die niet onmiddellijk in het oog springen, en niet door den aard der bezwaren, welke zij veroorzaken, haar zitplaats dadelijk verraden, die zijn het, welke, tot schade van de zieke, zoo dikwijls over het hoofd worden gezien. De algemeene invloed van gynaekologische afwijkingen op het geheel, meer nog dan de omgekeerde verhouding, wordt door velen als overdrijving beschouwd; spr. wilde trachten, hot tegendeel aan te toonen. Op het geheele organisme der vrouw toont zich die algemeene invloed het geheele leven door. Neus-, keel- en oog-artsen hebben daarmee rekening te houden. Naast die duidelijk waarneembare constante invloeden der generatie-organen op het geheel, blijkt er nog menig auder verband met verschillende organen te bestaan. Na dit te hebben uiteeugezet, wees spr. op den invloed van een der gewichtigste factoren in ons sociaal bestaan: het huwelijk (waarbij, nu reeds bij het sluiten vau een huwelijk de lieule niét altijd alleen aan 't woord is, het verstand ook luid moet meespreken, opdat komende geslachten het in kracht en gezondheid mogen winnen van hun voorgangers), alsmede op de vele nooden der vrouw, waarvan eon deel zou kunnen voorkomen worden, als de vrouwen zei ven verstandiger wilden zijn, in de eerste plaats door afschaf'fiing van het korset, waarvan het dragen, reeds te vroeg begonnen en jaar in jaar uit voortgezet, wel het gewenschte doel doet bereiken — maar .. . ook het ongewenschte doet verkrijgen. In dit opzicht zou spr. wel wenschen, dat in handen van iedere vrouw, van ieder meisje kwam een onlangs verschenen boek van dr. Stratz, getiteld: „Die Schönheit des weiblichen Karpers", omdat daarin wordt aangetoond, dat door alle eeuwen heen het ideaal van menschelijke schoonheid voor den kunstenaar samenviel met het ideaal van den normalen, gezonden lichaamsbouw. Als schoonheid in dien zin wordt opgevat, laat dan iedere vrouw hare schoonheid, d. w. z. haar normalen lichaamsbouw koesteren met teedere zorg, niet uit behaagzucht alleen, maai- in de eerste plaats uit goed begrepen eigenbelang. ---