FEUILLETON. De Graaf de Monte Cristo. NIEUW BEWERKT naar den beroemden roman van DUEföAS. 64) Het was niet moeilijk "hem te dooden; want honderd malen had ik hiertoe de gelegenheid; maar ik moest dit doen, zonder ontdekt en vooral zonder gevangen genomen te worden. Ik was van toen af niet meer vrij, daar ik mijne schoonzuster te beschermen en te onderhouden had. Gedurende drie maanden bleef ik den heer de Villefort bespieden; gedurende drie maanden verzette hij geen voet, geene schrede en deed geenewandeling, of mijn blik volgde hem, waar hij zich ook begaf. Eindelek ontdekte ik, dat hij op eene geheimzinnige wijze naar Auteuil ging; ik volgde hem weder, en zag hem in het huis binnentreden, waar wij ons thans bevinden; maar, in plaats van zoo als gewoonlijk, door de voordeur binnen te gaan, liet hij zijn paard of rijtuig waarmede hij gekomen was, bij de herberg achter, en ging door die kleine deur, die gij daar ziet. Monte Cristo knikte met het hoofd, ten teeken dat hij, niettegenstaande de duisternis, volkomen de deur zag, welke Bertuccio hem aanwees. — Ik had te Versailles niet meer te doen, en vestigde mij dus te Auteuil, waar ik berichten inwon. Indien ik hem overvallen wilde, was het daar, dat ik met vrucht mijn valstrik moest leggen. Het huis behoorde, zoo als de portier het uwe Excellentie gezegd heeft, aan de Saint-Méran, schoonvader van de Villefort. De heer de SaintMéran bewoonde Marseille, zoo dat dit buitenverblijf hem nutteloos was; men zeide ook, dat hij het aan een jonge weduwe verhuurd had, die men slechts onder den naam van de barones kende. En inderdaad, op zekeren avond, dat ik over den muur zag, ontwaarde ik eene schoone jonge vrouw, die alleen in den tuin wandelde, waarop niet een enkel venster van een ander huis uitkwam; zij zag alle oogenblikken naar den kant der kleine deur, en ik begreep, dat zij dien avond den heer Villefort wachtte. Toen zij mij dicht genoeg genaderd was, om ondanks de duisternis hare trekken te onderscheiden, beschouwde ik eene schoone jonge vrouw van achttien of negentien jaren, van eene schoone, rijzige gestalte en blond. Kort daarop werd de kleine deur geopend, een man trad binnen en de jonge vrouw snelde hem zoo haastig zij kon te gemoet; zij wierpen zich in elkanders armen, omhelsden elkander teeder, en traden te zamen het huis binnen. Die man was de heer de Villefort. Ik oordeelde, dat hij, vertrekkende, vooral indien zulks des nachts plaats had, den geheelen tuin moest doorgaan. — En, vroeg de graaf, hebt gij den naam dezer vrouw later vernomen? — Neen, Excellentie! antwoordde Bertuccio; gij zult straks hooren, dat mij de tijd niet overbleef er naar te onderzoeken. — Ga voort. Dienzelfden avond, vervogde Bertuccio, had ik misschien den procureur des konings kunnen dooden; maar ik kende nog niet voldoende den tuin en zijne paden; ik vreesde hem niet met éénen stoot te dóoden en dus, indien op zijn hulpgeschrei iemand mocht toesnellen, niet te kunnen ontvluchten. Ik stelde het dus tot eene volgende bijeenkomst uit, en ten einde mij niets mocht ontsnappen, huurde ik een kamertje, dat aan de straat uitkwam, waarlangs de tuinmuur liep. Drie dagen later, tegen 7 uren 's avonds, zag ik uit het huis een bediende te paard komen, die in galop den weg insloeg. Ik vermoedde, dat hij naar Versailles ging, en ik bedroog mij niet. Drie uren daarna kwam de bode met stof bedekt terug; zijne zending was volbracht. Tien minuten later opende een ander man te voet, in een mantel gewikkeld de kleine tuindeur, die achter hem toeviel. Ik ging haastig naar beneden. Hoezeer ik het gelaat van de Villefort niet gezien had, herkende ik hem aan het klopen van mijn hart; ik ging de straat over en klom op een paal, die aan den hoek van den muur stond, en van welk middel ik mij reeds den eersten keer bediend had, om in den tuin te zien. Maar thans bepaalde ik mij niet tot een eenvoudige beschouwing, ik haalde' mijn dolk te voorschijn, beproefde de scherpte van de punt en sprong over den muur. Het eerste wat ik deed, was naar de deur te loopen; de sleutel stak nog op het slot en dit was slechts tweemaal omgedraaid. Niets belette mij dus, langs die zijde de vlucht te nemen; ik onderzocht vervolgens de ligging van den tuin, die een langwerpig vierkant vormde, in welks midden zich een zacht Engelsch grasperk uitstrekte; aan de hoeken er van stonden kleine boschages, tusschen welker dicht gebladerte een aantal herfstbloemen prijkten. Men was op het einde van September; de wind was hevig; een flauw maanlicht, dat elk oogenblik door snel voorbijvliegende wolken werd omsluierd, scheen op het zand der paden, die naar de woning geleidden, maar afchter de dichte boschages niet doordrong, in welke een mensch zich kon verbergen, zonder vrees van ontdekt te worden. Ik verborg mij in het boschje, waarlangs de heer de Villefort moest terugkeeren. Nauwelijks bevond ik er mij in, of boven de windvlagen uit, welke de boomstammen boven mijn hoofd deden buigen, meende ik een gekerm te hooren. Maar gij weet, of liever gij weet het niet, mijnheer de graaf! dat hij, die op het punt staat een moord te begaan, altijd een dof gerucht in de lucht meent te hooren. Twee uren verliepen alzoo, gedurende welke ik mij verbeeldde, herhaalde malen hetzelfde gekerm te hooren. Het sloeg middernacht. Terwijl de laatste slag nog doodsch en schel door het luchtruim zijn naklank deed trillen, ontwaarde ik een flauw schijnsel, dat de vensters van de geheime trap verlichtte, welke wij zoo even zijn afgeklommen. De deur werd geopend, en de man met den mantel verscheen opnieuw. Het vreeselijk oogenblik was nu daar; maar ik had er mij reeds zoo lang op voorbereid, dat niets mijn voornemen deed verflauwen; ik trok mijn mes, opende het, en hield mij gereed. De man met den mantel kwam recht op mij af; maar naar mate hij over het grasperk naderde, meende ik te bemerken, dat hij een wapen in de rechterhand hield; ik werd bevreesd, niet voor eene worsteling, maar dat ik mijn slag niet zou kunnen waarnemen. Toen hij intusschen niet meer dan eenige stappen van mij af was, herkende ik, dat hetgeen ik voor een wapen had aangezien, niets meer dan eene spade was. Ik had nog niet geraden, met welk oogmerk de heer de Villefort eene spade in de hand hield, toen hij aan den zoom van het boschje gekomen zijnde, daar bleef stilstaan, een blik rondom zich wierp en een gat in den grond begon te graven. Nu zag ik eerst, dat hij iets met zijn mantel had bedekt, welken bij op het gras legde om vrijer in zijne bewegingen te zijn. Ik beken het, dat een weinig nieuwsgierigheid zich in mijn haat mengde; ik wilde zien, wat de Villefort daar ging uitvoeren en bleef onbeweeglijk, ademloos wachten; vervolgens verwezenlijkte zich een denkbeeld, dat bij mij was opgekomen, toen ik den procureur des konings van onder den mantel een klein kistje van twee voet lang en zes of acht duim breed zag opnemen. Ik zag hem het kistje in het gat zetten, hetwelk hij weder met aarde vulde, ae versche aarde met zijne voeten indrukkende, ten einde elk spoor van dit nachtelijk bedrijf te doen verdwijnen. Ik wierp mij toen op hem, en stiet hem mijn mes in de borst, met de woorden: — „Ik ben Giovanni Bertuccio! Uw dood voor dien mijns broeders, uw schat voor zijne weduwe; gij ziet wel, dat mijne wraak vollediger is, dan ik durfde hopen. Ik weet niet, of hij deze woorden hoorde; ik geloof het niet; want hij viel zonder een enkelen kreet te slaken, neêr. Ik voelde de golven van zijn bloed brandend op mijne handen en mijn gezicht spatten; maar ik was dronken, waanzinnig; dat bloed verfrischte mij, in plaats van mij te branden. In eene seconde had ik, met behulp der spade, bet koffertje opgegraven, en toen, opdat men niet bespeuren zou dat het was medegenomen, vulde ik het gat weder, wierp ik de deur van buiten op het nachtslot, waarvan ik den sleutel medenam. — Fraai! riep Monte Cristo; ik merk, dat het een kleine moord, vergezeld van diefstal is geweest. — Neen Excellentie! antwoordde, Bertuccio, het was eene Vendetta, door eene teruggave gevolgd. . En was het ten mmste nog al eene ronde som? Het was geen geld. O ja, het is ook waar, ik herinner mij, dat gij mij eens van een kind hebt gesproken. ' 'Juist, Excellentie! Ik begaf mij naar de rivier, zette mij aan den kant neder en, ongeduldig om den inhoud van het koffertje te weten, brak ik bet slot met mijn mes open. In een fijn batisten sluier was een pasgeboren kind gewikkeld; zijn purperen gezichtje zijne violetkleurige handjes bewezen dat het verstikt was door een koord, dat om zijn halsje gekneld was; maar nog niet koud zijnde, aarzelde ik het in het water te werpen, dat aan mijne voeten liep; en waarlijk, na een kort oogenblik meende ik nabij het hart een flauw geklop te voelen. Ik maakte zijn halsje van den streng los, die het beknelde, en daar ik ziekenoppasser in het gasthuis van Bastia was geweest, deed ik, wat in dergelijke omstandigheden een geneesheer zou gedaan hebben, namelijk het krachtig nieuwe lucht in de longpijpen blazen, en na een kwartier van ontzaglijke inspanning, zag ik het ademhalen, en hoorde een zwakken kreet ziju boezem ontglippen. Ook ik slaakte een kreet, maar het was van vreugde. God vervloekt mij dus niet, zeide ik tot mij zeiven, daar Hij mg vergunt een menschelijk schepsel het leven weder te geven voor dat, hetwelk ik een ander ontnomen heb. — En wat deedt gij met dat kind? vroeg Monte Cristo ; het was eene tamelijk lastige vrucht voor iemand, die vluchten moest. — Ik had ook uit dien hoofde geen den minsten lust het te behouden, en daar ik wist, dat er te Parijs een vondelingenhuis voor dergelijke rampzalige schepsels bestaat, verklaarde ik aan de Barrière, dat ik het kind op den weg gevonden had, en ik deed verder onderzoek. Het koffertje strekte tot staving mijner opgave, en de batisten doek, dat het kind van rijke ouders afkomstig was; het bloed, waarmede ik was bezoedeld, kon even goed van het kind als van elk ander persoon zijn geweest. Men maakte geene aanmerkingen, en wees mij het vondelingenhuis, dat aan het einde der straat de 1'Enfer gelegen was. Na de voorzorg genomen te hebben, den doek in tweeën te snijden, en derwijze dat eene der beide lettters, waarmede hij geteekend was, aan dat gedeelte bleef, hetwelk het kind bedekte, terwijl ik het andere behield, bracht ik het kind in de rol, ik schelde, en verwijderde mij zoo spoedig ik kon. Veertien dagen daarna was ik te Rogliano terug en zeide tot Assunta: — Troost u, zuster! Israël is dood, maar ik heb hem gewroken; en ik verhaalde haar het gebeurde. — Giovanni! zeide mij Assunta, gij hadt dit kind moeten medebrengen, wij zouden voor zijne ouders die het verloren heeft, in de plaats zijn getreden, en het Benedetto genoemd hebben; en voorzeker zouden wij door God voor deze goede daad gezegend zijn. Tot antwoord gaf ik haar de helft van den doek, welken ik bewaard had, ten einde het kind te eeniger tijd te kunnen opeischen, wanneer onze toestand gunstiger zou wezen. — En met welke letters was die doek geteekend? vroeg Monte Cristo. — Met eene H en N, waarboven het gekronkelde koord van eene baronnenkroon. — Ik geloof zoo waar, dat gij u van wapenkundige termen bedient, mijnheer Bertuccio! Waar duivel, hebt gij uwe blazoenkundige studies volbracht? — In uw dienst, mijnheer de graaf, waar men van alles leert. — Ga voort; ik wenschte twee dingen te weten. — Welke, uw Excellentie? — Wat er van dien kleinen jongen geworden is; gij hebt mij immers gezegd, dat het een jongen was, mijnheer Bertuccio? — Neen, Excellentie, ik herinner mij niet hiervan gesproken te hebben. — O! ik meende het verstaan te hebben; zeker heb ik mij bedrogen. — Neen, gij hebt u niet bedrogen; want het was inderdaad een jongen ; maar uwe Excellentie wenschte twee dingen te weten; welke is het tweede ? — Het tweede was de misdaad, waarvan gij beschuldigd werdt, toen gij een biechtvader vroegt en de abt Busoni u, op uw verzoek, in de gevangenis van Nimes een bezoek bracht? — Misschien zal dit verhaal u te lang vallen, Excellentie! — Dat is niets; het is nauwelijks tien ure; gij weet, dat ik niet slaap, en ik veronderstel, dat gij ook weinig lust tot slapen zult hebben. Bertuccio boog zich en vervolgde zijn verhaal: — Gedeeltelijk om de herinneringen te verwijderen, die mij bezwaarden, gedeeltelijk om ia de behoefte der weduwe te voorzien, vatte ik met nog meer vuur het beroep van sluikhandelaar weer op, dat nog gemakkelijker was geworden door de veronachtzaming der wetten, welke steeds op omwentelingen volgt. Vooral de kusten der Middellandsche Zee werden slecht bewaakt, ten gevolge der altijddurende oproeren, die achtereenvolgens te Avignon, te Nimes en te Uzés plaats hadden. Wij maakten van deze soort van wapenstilstand gebruik, welke ons door het gouvernement verleend werd, om betrekkingen langs de geheele kust aan te knoopen. Sedert de vermoording mijns broeders in de straten van Nimes, had in ik deze stad niet weder willen terug komen. Hieruit vloeide voort, dat de herbergier, met wien wij zaken deden, ziende dat wij niet bij hem kwamen, ons kwam opzoeken, en eene tweede herberg opzette, op den weg van Bellegarde naar Beaucaire, voor welke als uithangbord hing: „De brug van de Gard." (Wordt vervolgd.) --- TWEEDE BLAD. BINNENLAND. DEN HAAG. 5 Febr. Het paleis , Oranje Nassau's Oord" is reeds vóór eenigen tijd aanzienlijk verfraaid; het werd geheel van de pleisterlaag ontdaan en in kleuren geschilderd. Ook het landgoed is in den laatsten tijd nog aanzienlijk verbeterd; behalve in een der lanen, zijn nog op andere plaatsen Amerikaansche notenboomen van de zeldzaamste soorten geplant. — Blijkens een van den Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indië ontvangen telegram, wordt de gouvernementskoffieoogst op Java voor dit jaar, volgens zeer voorloopige raming, geschat op ruim 441,000 pikols. •— De Heer Mr. L. W. C. K e u c h e n i u s, lid der Tweede Kamer, is ernstig ongesteld ten gevolge van een beenbrandwond. •— In de nieuwe R. K. Kerk van den Heiligen Nicolaas (binnen de veste) aan de Prins Hendrikkade is Amsterdam, ja heel Nederland, een gebouw rijker geworden, waarop de Nederlandsche Bouwkunst roem kan dragen en dat met eere in het buitenland genoemd kan worden. Trok het uitwendige van dit groote gebouw met zijn 60 m. hoogen koepel reeds eenigen tijd de aandacht, inwendig maakt het, nu ook daar de steigerwerken zijn weggenomen, een verheven, verrassenden indruk. De muren en zijbeuk-gewelven, met grijzen kunstzandsteen, uit de fabriek der heeren Lindo te Delft, bekleed, hebben een aangenaam warme kleur, terwijl de kolommen en pilasters van gepolijst Belgisch graniet met bronzen kapiteelen, de hoofdschinkels dragen van het gebogen houten plafond, welks toppunt zich 22 M. boven den vloer bevindt. Het houten plafond is eenvoudig, doch rijk in vakken beschilderd. Uit de vier transept-kolommen ontwikkelt zich op schelpvormige overmetselingen de inwendige koepelbouw van 12 m. middellijn, welks metselwerk, een hoogte van 40 m., een stoute constructie is, vooral voor den Amsterdamschen drassigen grond. Elk der vier kolommen rust op 29 heipalen. In het fries van den koepel prijken drie met vergulde letters kunstig bewerkte spreuken als: Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus Sabaoth; en boven het altaar: Gloria in excelsis Deo, en een boven het zangkoor: Cantate et exultate et Psalite. In het priesterkoor zijn drie ramen, met in kleuren gebrand glas bezet, voorstellende de geboorte, de kruisiging en het H. avondmaal van Christus, een geschenk van pastoor Born en A. J. Naber, lid des kerkbestuurs. Overigens zijn alle vensters bezet met mat en blank broeiglas, waardoor een zacht licht in het schip der kerk stroomt. De torens aan de IJzijde staan niet op geljjke lijn, waarvan de oorzaak aan het scheeve bouwterrein toegeschreven moet worden, doch dit geeft eer levendigheid dan stijfheid aan het geheele gebouw, dat zoowel van de Oudezijds-Kolk als van het IJ gezien, een schilderachtig majestieus aanzien heeft.|s De kleur van den Beierschen zandsteen, uit Aschaffenburg atkomstig, en waarvan de lijsten, afdekkingen en hoofdconstructiedeelen zijn vervaardigd, verleveudigt de kleur van den baksteen, het hoofdmateriaal der buitenmuren, terwijl het ondergedeelte des gevels, met zijn monumentale ingangen en overdekt portiek geheel van blauwen hardsteen is opgetrokken. In het groote kruisvormige radvenster aan den voorgevel, is een zittend Christusbeeld en op de kruisvormen de zinnebeelden der vier Evangelisten aangebracht, door de beeldhouwers Van den Bossche en Creveld niet minder artistiek gebeiteld, dan het beeld van den Schutspatroon der Kerk in vol ornaat daarboven, door Bart Van Hove. Ontwerper en bouwmeester van deze fraaie kerk, die, naar men zegt, de cathedraal der katholieke kerk alhier zal worden, is de heer A. C. Bleijs; aannemer de heer H. R. Hendriks te Osch. Aanstaanden Maandag zal het gebouw door een groot aantal geestelijken plechtig worden ingewjjd, ofschoon er nog wel eenigen tijd zal verloopen, voor het in gebruik wordt genomen, aangezien vloersteen, gasornamenten en verder ameublement nog ontbreken. Jammer van het gebouw is, dat het geen paar vakken langer is, en dat het doodeenvoudig spreekgestoelte niet volkomen in rapport is met den kalmen, statigen, doch rijken bouw van heel het inwendige. — Wij ontleenen het volgende aan het verslag over 1886 betreffende de Werkinrichting voor hulpbehoevende blinden, gevestigd in het Westeinde no. 201 alhier. In overeenstemming met hetgeen in het voorgaand verslag daarover werd gezegd, werden de verdiensten der werklieden eenigszins verbeterd, zoowel door het uitbetalen van dagloon ook gedurende de Christelijke feestdagen, als door net toekennen van premiën, met het doel de hulpbehoevende blinden van bedelarij af te houden en daardoor de Yereeniging aan haar hoofddoel te doen beantwoorden. Ook de werkbaas genoot de toegezegde lotsverbetering. Dientengevolge, alsmede wegens het vermeerderen van het aantal blinden met één — zoodat het thans 17 bedraagt — zijn de uitgaven voor arbeidsloon en salaris niet onbelangrijk vermeerderd. Anderzijds bedroeg het cijfer der contributiën en giften, door overlijden, vertrek uit de gemeente, verminderig of opzegging van bijdragen als anderszins, ongeveer f200 minder dan ten vorige jare, terwijl ook de slapheid, die allerwege in het vertier heerscht, niet zonder invloed op den afzet bleef. Dat niettemin de Yereeniging ook ditmaal met een — zij het dan ook gering — batig saldo hare rekening kon sluiten, ligt hoofdzakelijk aan den minderen aankoop van materialen en aan het grooter bedrag dat van het Departement van Marine werd ontvangen. Als een verblijdend teeken, als bewijs der degelijkheid van het vervaardigde werk, kan het Bestuur er op wijzen, dat ook door eenigen der werklieden werd deelgenomen aan de tentoonstelling, in den afgeloopen zomer te 's-Gravenhage gehouden, van door den werkman zeiven vervaardigde voorwerpen, en dat daarbij aan niet minder dan 5 blinden een bekroning mocht ten deel vallen. Voor de ijverige en oordeelkundige behartiging der belangen van de Inrichting en hare werklieden door den Werkbaas H. Van Straten, heeft het Bestuur niets dan lof over. De Evangelist Van 't Hakt bracht den blinden weder menig goed woord uit het Evangelie over. Moge de ziekte, die hem gedurende het laatste gedeelte des jaars daarin verhinderde, spoedig geheel geweken zijn. Na hetgeen hierboven over den financiëelen toestand werd opgemerkt, zal het geen verwondering baren, dat het Bestuur een dringend beroep blijft doen op de weldadigheid en belangstelling onzer stadgenooten. Het behoeft toch geen betoog dat, waar velen, hoewel in het volle bezit hunner zintuigen zijnde, slechts met moeite den kost verdienen, dit voor blinden bepaald niet mogelijk is. Zonder de hulp der christelijke liefde kan de Vereeniging niet bestaan. De ontvangsten bedroegen in het geheel f6071.12 (waaronder een bedrag van f2037 aan jaarlijksche contributiën), de uitgaven f5965.25*/» (waaronder f3860.40 aan arbeidsloon en salaris), zoodat er slechts een saldo is van f105.86 1 /». — De hoogleeraar dr. A. W. T. Juijnboll, die meer dan 20 jaar op de meest verdienstelijke wijze aan de instelling voor onderwijs in de taal-, land- en volkenkunde van Ned. Indië te Delft werkzaam was, is overleden. — Hoewel het nog niet officieel is, hoopt men te Deltt toch, dat de opening van de waterleiding op 21 Februari a. s. zal plaats hebben. — Blijkens bij den burgemeester van Delft ontvangen bericht van den inspecteur van het geneeskundig staatstoezicht in Zuid-Holland, heeft de epidemie van roodvonk in die gemeente opgehouden. — De ,Nieuwe Sprokkelaar" meldt: Een jong mensch solliciteerde naar debetrekking van hulponderwijzer aan eene christelijke school en kreeg uit naam van het bestuur de volgende vragen ter beantwoording: 1. „ Bij welke kerkelijke gemeente zijt gij aangesloten ?" 2. „Zoo gij tot het Ned. Herv. kerkgenootschap behoort, aan welke zijde schaart gij u dan, wat de gewichtige vraagstukken van den laatsten tijd betreft?" „ Van onze zijde scharen we ons geheel aan de zijde der afgezette broeders." — Gisteren avond is alhier overleden de heer Jhr. W. G. De Jonge van Zwijnsbergen van Dreischor. Vele jaren was de overledene majoor-commandant van de dienstdoende schutterij te 's-Hertogenbosch, zijne geboorteplaats. Hij was officier der Orde van de Eikenkroon en tot aan zijne benoeming tot dienstdoend kamerheer des Konings, majoor-commandant van het koninklijke corps 's-Gravenhaagsche scherpschutters. — Op voorstel van B. en W. te Alkmaar heeft de gemeenteraad aldaar besloten, de verleende vergunning tot het houden van het 40ste Landhuishoudkundig congres te Alkmaar in te trekken, naar aanleiding van het weigeren van de leden der commissie, die het vorige jaar te Leeuwarden zijn benoemd tot regeling van het 40ste congres te Alkmaar, die benoeming te aanvaarden, omdat zij nimmer officieel van die benoeming mededeeling hebben ontvang en. — Aan de „Dorrepaalsche bank der Vorstenlanden" is door den Hoogen Raad gisteren definitieve Surséance van betaling verleend, tot 1 Aug. — Blijkens het maandbericht van het Nederlandsche Zendelinggenootschap, is bij de kwartguldenvereeniging in 1886 ingekomen van het Haagsche comité f 1393.50. In het geheeel bedroeg de ontvangst f3403,24 1 /». — Bij de godsdienstige wijding van het Koningsfees op 19 dezer, des voormiddag te 10 uren in de oote Kerk alhier, zal voorganger zijn dr. Van der Plier. — Er is geen schikking tusschen de gemeente en den Heer J. Van Lith Jr. totstandgekomen, wegens de vorderiDg van den laatste aan de gemeente, voor zijne werkzaamheden als expert bij het onderzoek van het Kurhaus, maar de gemeente heeft den Heer J. Van Lith Jr. ten volle voldaan. — Morgen zal dr. G. J. Van der Plier alhier in de Herv. kerk te Leiderdorp optreden. — Door mevrouw de weduwe dr. Hermann Schlegel, geb. Pfeiffer, is dezer dagen aan 's Rijks museum van natuurlijke historie te Leiden het in olieverf geschilderde, levensgroot portret van haar overleden echtgenoot ten geschenke gegeven. Aan dat portret, dat door sprekende gelijkenis den vervaardiger, den heer J. H. Neuman tot grooten lof strekt, is in de kamer van den tegenwoordigen directeur van het museum eene plaatsje aangewezen, zijnde het lokaal, waar de overledene gedurende tal van jaren zijne beste levenskrachten aan den bloei der instelling, die hem zoo nauw ter harte ging, heeft mogen wijden. Mevrouw de wed. Schlegel heeft door genoemd geschenk niet alleen onze rijksinstelling, maar evenzeer alle daaraan verbonden ambtenaren ten hoogste aan zich verplicht. --- LEGER EN MARINE. Naar wij vernemen wordt de majoor jhr. P. Gevaerts overgeplaatst van Zutfen naar üerenter, om daar als overste te fungeeren. Aan den wachtmeester Sterk van het 3e regiment veldartillerie te Breda is gisteren de zilveren medaille wegens 24-jarigen trouwen dienst roor het front der troepen uitgereikt. De ontwapening te Nijmegen der forten Boven- en Beneden Lènt en Krayenhoff is thans afgeloopen. Het detachement vesting-artillerie, dat daarmede belast is geweest, zal over eenige dagen naar zijn garnizoen terugkeeren, terwijl het artillerie- en genie-materiaal, dat voor den dienst ongeschikt is verklaard, publiek zal worden verkocht. Met deze ontwapening is Nijmegen dus geheel als versterkte plaats opgeheven. Luitenant-generaal Kretzer, inspecteur der artillerie, heeft zijn pensioen aangevraagd. Blijkens een bij het departement van marine ontvangen telegram, is Zr. Ms. schroefstoomschip le kl. , Zilveren Kruis", onder bevel van den kapt.-ter-zee D. J. Weys, in den voormiddag van 4 dezer van Kaapstad vertrokken, ter voortzetting der reis. Aan boord was alles wel. — Te Amsterdam is overleden de kolonel militiecommissaris J. De Vries. --- GEMENGD NIEUWS. Men deelt ons van bevoegde zijde mede: De berichten omtrent de deelname door de ' M — irri BiM re fflWMMffi Turfdragers aan de festiviteiten, ter gelegenheid Zijner Majesteits verjaardag, zijn niet alleen voorbarig geweest, maar ook de nadere inlichting, door het Dagblad gegeven, als zouden zij zich tot de feestcommissie gewend hebben, om voor haar rekening hun eenig overgebleven eerepoort te mogen oprichten, is geheel bezijden de waarheid. Het aloude Turfdragers-gilde is totaal uiteen gegaan, toen bekend onder den naam Medusa; doch later is er een nieuwe vereeniging opgericht in 1880, 's-Gravenhaagsche Turfdragers-vereeniging geheeten, welke geen eerepoort in haar bezit heeft, geen tien, maar zeven en twintig leden talt en hare vergaderingen houdt bij I. W. Zuiderwij k, Am munitiehaven 64; doch door deze vereeniging is hoegenaamd nog geen initiatief genomen omtrent een of ander plan van feestviering, wat grootendeels aan de heerschende malaise moet worden toegeschreven, daar hunne liefde voor het Oranjehuis bij lange na niet vermolmd is. In de 's-Gravenhaagsche volksgaarkeukens zijn in de maand Januari 1887 verbruikt: No. 1 Mo. 2 Torenstraat Stationsw. Portiën diverse spijs afgehaald . 16617a — 714 Portiën diverse spijs op bons afgehaald 1102 — 883 Portiën diverse spijs in de eetzaal gebruikt 9775 1 /a — 5819 waaronder aan behoeftige schoolkinderen 6131 —3565 Portiën vleesch, karbonade, gehakt en spek 1814'/2 — 899 Va Portiën visch 231 — — Stuks broodjes 654 — 360 „ eieren 288 — 92 V j fl. bier 225 — 257 De toestand van de mishandelde vrouw op de Ammunitiehaven is, zooals wij tot ons leedwezen vernemen, nog van dien aard dat zij steeds bedlegerig is en aan hevige pijnen lijdt. Gisteren avond werd door de politie een persoon opgebracht, verdacht van pogingen in 't werk gesteld te hebben, om langs de straat minderjarige meisjes tegen aanbieding van geld over te halen, tot het plegen van onzedelijke handelingen. Een drietal studenten maakte het heden morgen in deze stad nog al onrustig, zoodat de politie het noodig oordeelde, een er van naar het bureau op de Nieuwe Baven, te brengen. Zijn beide makkers vergezelden hem daarheen, dóch heil werd de toegang geweigerd, waarop zij op de stoep een zitplaats namen. ' Deze handelwijze gaf aanleiding tot een oploop van menschen, zoodat zij ten slotte hun zin kregen, en ook ingerekend werden. Daarna werden zij vrij spoedig ontslagen en gingen in een open rijtuig toeren, waarbij zij door hun dronkemansgedrag opzien baarden. Regenten van het Ned. Isr. Jongensweeshuis te Amsterdam hebben besloten op 's Konings aanstaanden verjaardag twee weezen boven het gewone getal op te nemen in dat gesticht. In het gehucht Heene, onder Steenbergen, stelt men zich voor, behalve andere feestelijkheden, op 19 dezer, „den persoon des Konings" door een eerewacht te paard, aan het Heemsche Sas af te halen. De pseudo-koning komt aldaar rechtstreeks van Den Haag per stoomboot aan! Een horlogemaker te Rotterdam, een achtenswaardig man, maar niet mee „doleerende," had jaren achtereen de uurwerken verzorgd bij een thans „doleerend" ouderling; onlangs kreeg hij echter het bericht, dat hij in genoemd werk door een ander zou vervangen worden. Naar aanleiding der tochten van „werkeloozen" door Amsterdam, wordt eraan herinnerd, dat die wijze van hulp vragen is in strijd met het Wetboek van Strafrecht, dat de volgende bepalingen bevat: Art. 432. Met inhechtenis van ten hoogste 12 dagen wordt gestraft: lo. als schuldig aan bedelarij hi], die in het openbaar bedelt. Art. 433. Bedelarij, gepleegd door drie of meer personen boven den leeftijd van 16 jaar, wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste driemaanden. Art. 434. De schuldige aan een der in beide vorige artikelen omschreven overtredingen kan bovendien, zoo hij tot werken in staat is, tot plaatsing in eene rijkswerkinrichting worden veroordeeld, voor den tijd van ten hoogste drie jaren. Gister morgen is onder Haarlemmerliede uit de Amsterdamsche vaart opgehaald het lijk van een 40-jarig manspersoon. Eene commissie v a n i n g e z e t e n e n te Groningen heeft een stuk land aangekocht, met het doel, daarop een zestigtal knappe woningen te bouwen, welke tegen matigen prijs aan oppassende werklieden zullen verhuurd worden. Het „Handelsblad" meldt: Gisteren werd door de Arbeidsbeurs van de Maatschappij voor den Werkenden Stand tot de Vereeniging van Werkloozen de aanvraag gericht om een zestal werklieden in verschillende vakken. Nu heeft deze Vereeniging zoovele werkloozen onder de hand, dat ze er zelfs mee door de stad trekt om te bedelen, maar deze aanvraag om arbeiders liet ze eenvoudig onbeantwoord. Op de vraag, door een onzer verslaggevers aan een der bestuurders dier Vereeniging van Werkloozen gericht, waarom zij eigenlijk niet geantwoord had, wist de man, die gisteren den bedel-optocht leidde, geen voldoende opheldering te geven, maar kwam hij, na eenige aarzeling, tot de verklaring, dat hij het niet de taak dier Vereeniging achtte, werk te verschaffen ! Het dunkt ons — zegt het blad — volkomen overbodig nu nog verder te vragen met welk doel deze bedeltochten georganiseerd worden. Dertig jaren geleden kostte een kanon van het grootste kaliber f1400 en kwam zijne lading op niet meer dan f7. Thans kosten de grootste stukken geschut f 143,750 en elk schot ruim f2300. Aan de muntgezellen aan 'sRijks Munt te Utrecht is een voorloopig traktement van f600 'sjaars toegekend, zoolang de werkeloosheid aan de Munt bestaat. Een joelende troep trok Woensdag avond door het dorp Lobit, om een der ingezetenen zijne ontevredenheid te bewijzen. Deze, een weduwnaar, had met eene weduwe afgesproken, dien dag naar de secretarie te gaan, om zich als bruidegom en bruid te laten inschrijven. Doch onbarmhartig had hg, door stil weg te blijven, te kennen gegeven, dat hjj van dat voornemen aftag. Daarom leidde men een ezel met een strooien pop er op voor de deur zijner woning en bracht men hem eene weinig welkome serenade. De telephoon in de wolken. Het St. Bernardklooster in Zwitserland is telephonisch verbonden met het gehucht St. Pierre, aan de zijde der Valais en met het plaatsje St. Chemy aan den Italiaanschen kant. ---